Mahābhārata · Adhyāya 12.281
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.281.1
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदस्य च संवादं देवलस्यासितस्य च ॥ १२.२८१.१ ॥
Hier erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog Nāradas mit Devala und Asita.
12.281.2
आसीनं देवलं वृद्धं बुद्ध्वा बुद्धिमतां वरम् ।
नारदः परिपप्रच्छ भूतानां प्रभवाप्ययम् ॥ १२.२८१.२ ॥
Als er den alten Devala sitzen sah, den Besten unter den Weisen, fragte Nārada nach Entstehung und Auflösung der Wesen.
12.281.3
कुतः सृष्टमिदं विश्वं ब्रह्मन्स्थावरजङ्गमम् ।
प्रलये च कमभ्येति तद्भवान्प्रब्रवीतु मे ॥ १२.२८१.३ ॥
O Brahmane, woher wurde dieses Weltall, das unbewegte und das bewegte, geschaffen, und wohin geht es bei der Auflösung ein? Sag mir das.
12.281.4
येभ्यः सृजति भूतानि कालो भावप्रचोदितः ।
महाभूतानि पञ्चेति तान्याहुर्भूतचिन्तकाः ॥ १२.२८१.४ ॥
Aus denen die Zeit, angetrieben vom Dasein, die Wesen erschafft — das sind die fünf großen Elemente, sagen die Denker über die Wesen.
12.281.5
तेभ्यः सृजति भूतानि काल आत्मप्रचोदितः ।
एतेभ्यो यः परं ब्रूयादसद्ब्रूयादसंशयम् ॥ १२.२८१.५ ॥
Aus diesen erschafft die Zeit, von sich selbst angetrieben, die Wesen. Wer über sie hinaus etwas sagte, spräche ohne Zweifel Falsches.
12.281.6
विद्धि नारद पञ्चैताञ्शाश्वतानचलान्ध्रुवान् ।
महतस्तेजसो राशीन्कालषष्ठान्स्वभावतः ॥ १२.२८१.६ ॥
Wisse, o Nārada, dass diese fünf ewig, unbewegt und fest sind: Massen großer Strahlkraft, mit der Zeit als sechster, von Natur aus.
12.281.7
आपश्चैवान्तरिक्षं च पृथिवी वायुपावकौ ।
असिद्धिः परमेतेभ्यो भूतेभ्यो मुक्तसंशयम् ॥ १२.२८१.७ ॥
Wasser, Raum, Erde, Luft und Feuer – jenseits dieser Elemente ist die höchste Vollendung nicht erreicht, ohne jeden Zweifel.
12.281.8
नोपपत्त्या न वा युक्त्या त्वसद्ब्रूयादसंशयम् ।
वेत्थैतानभिनिर्वृत्तान्षडेते यस्य राशयः ॥ १२.२८१.८ ॥
Weder durch Schlussfolgerung noch durch Argument sollte man Falsches ohne Zweifel behaupten. Du kennst diese sechs Aggregate, aus denen sie entstanden sind.
12.281.9
पञ्चैव तानि कालश्च भावाभावौ च केवलौ ।
अष्टौ भूतानि भूतानां शाश्वतानि भवाव्ययौ ॥ १२.२८१.९ ॥
Es sind fünf; und die Zeit, und Sein und Nichtsein, die allein sind. Die acht Elemente der Wesen sind ewig, ohne Geburt und Vergehen.
12.281.10
अभावभावितेष्वेव तेभ्यश्च प्रभवन्त्यपि ।
विनष्टोऽप्यनुतान्येव जन्तुर्भवति पञ्चधा ॥ १२.२८१.१० ॥
Aus dem Nichtsein hervorgebracht, entstehen sie aus eben jenen; vergangen, kehren sie zu ihnen zurück. Das Lebewesen wird fünffach.
12.281.11
तस्य भूमिमयो देहः श्रोत्रमाकाशसंभवम् ।
सूर्याच्चक्षुरसुर्वायोरद्भ्यस्तु खलु शोणितम् ॥ १२.२८१.११ ॥
Sein Körper besteht aus Erde; sein Gehör entstammt dem Raum; sein Sehen der Sonne; sein Atem der Luft; und sein Blut gewiss dem Wasser.
12.281.12
चक्षुषी नासिकाकर्णौ त्वक् जिह्वेति च पञ्चमी ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थानां ज्ञानानि कवयो विदुः ॥ १२.२८१.१२ ॥
Die beiden Augen, Nase und Ohren, die Haut und als fünfte die Zunge – das sind die Sinne; die Weisen kennen die Erkenntnisse der Sinnesobjekte.
12.281.13
दर्शनं श्रवणं घ्राणं स्पर्शनं रसनं तथा ।
उपपत्त्या गुणान्विद्धि पञ्च पञ्चसु धातुषु ॥ १२.२८१.१३ ॥
Sehen, Hören, Riechen, Tasten und Schmecken — erkenne sie durch Schlussfolgerung als Eigenschaften der fünf Elemente, fünf zu fünf.
12.281.14
रूपं गन्धो रसः स्पर्शः शब्दश्चैवाथ तद्गुणाः ।
इन्द्रियैरुपलभ्यन्ते पञ्चधा पञ्च पञ्चभिः ॥ १२.२८१.१४ ॥
Gestalt, Geruch, Geschmack, Tastsinn und Klang sind ihre Eigenschaften; sie werden durch die Sinne auf fünffache Weise wahrgenommen, fünf zu fünf.
12.281.15
रूपं गन्धं रसं स्पर्शं शब्दं चैवाथ तद्गुणान् ।
इन्द्रियाणि न बुध्यन्ते क्षेत्रज्ञस्तैस्तु बुध्यते ॥ १२.२८१.१५ ॥
Gestalt, Geruch, Geschmack, Tastsinn und Klang und ihre Eigenschaften erfassen die Sinne nicht; der Kenner des Feldes erfasst sie durch sie.
12.281.16
चित्तमिन्द्रियसंघातात्परं तस्मात्परं मनः ।
मनसस्तु परा बुद्धिः क्षेत्रज्ञो बुद्धितः परः ॥ १२.२८१.१६ ॥
Das Denkvermögen steht über der Gesamtheit der Sinne; darüber steht das Manas; über dem Manas steht der Intellekt; und der Kenner des Feldes steht über dem Intellekt.
12.281.17
पूर्वं चेतयते जन्तुरिन्द्रियैर्विषयान्पृथक् ।
विचार्य मनसा पश्चादथ बुद्ध्या व्यवस्यति।
इन्द्रियैरुपसृष्टार्थान्मत्वा यस्त्वध्यवस्यति ॥ १२.२८१.१७ ॥
Zuerst nimmt das Lebewesen die Objekte durch die Sinne getrennt wahr; danach, nachdem es sie mit dem Geist erwogen hat, bestimmt es sie mit dem Intellekt. Wer die von den Sinnen dargebotenen Objekte bedacht hat und sie bestimmt…
12.281.18
चित्तमिन्द्रियसंघातं मनो बुद्धिस्तथाऽष्टमी ।
अष्टौ ज्ञानेन्द्रियाण्याहुरेतान्यध्यात्मचिन्तकाः ॥ १२.२८१.१८ ॥
Das Denkvermögen, die Gesamtheit der Sinne, das Manas und der Intellekt, und so als achtes; diese acht nennen die Betrachter des Selbst die Erkenntnisorgane.
12.281.19
पाणिं पादं च पायुं च मेहनं पञ्चमं मुखम् ।
इति संशब्द्यमानानि शृणु कर्मेन्द्रियाण्यपि ॥ १२.२८१.१९ ॥
Hände, Füße, After, Geschlechtsorgan und als fünftes der Mund: Höre auch auf die Tätigkeitsorgane, so aufgezählt.
12.281.20
जल्पनाभ्यवहारार्थं मुखमिन्द्रियमुच्यते ।
गमनेन्द्रियं तथा पादौ कर्मणः करणे करौ ॥ १२.२८१.२० ॥
Der Mund heißt das Organ zum Sprechen und Essen; die beiden Füße sind das Organ der Bewegung; die beiden Hände sind die Werkzeuge der Handlung.
12.281.21
पायूपस्थं विसर्गार्थमिन्द्रिये तुल्यकर्मणी ।
विसर्गे च पुरीषस्य विसर्गे चापि कामिके ॥ १२.२८१.२१ ॥
After und Geschlechtsorgan sind zwei Organe der Ausscheidung von gleicher Tätigkeit: bei der Entleerung des Kots und bei der Ausscheidung aus Begierde.
12.281.22
मनः षष्ठान्यथैतानि वाचा सम्यग्यथागमम् ।
ज्ञानचेष्टेन्द्रियगुणाः सर्वेषां शब्दिता मया ॥ १२.२८१.२२ ॥
Der Geist ist der sechste; diese habe ich mit Worten vollständig dargelegt, wie die Überlieferung sie überliefert: Die Eigenschaften der Organe des Wissens und des Handelns sind alle von mir benannt worden.
12.281.23
इन्द्रियाणां स्वकर्मभ्यः श्रमादुपरमो यदा ।
भवतीन्द्रियसंन्यासादथ स्वपिति वै नरः ॥ १२.२८१.२३ ॥
Wenn die Sinne durch Ermüdung von ihren eigenen Tätigkeiten ablassen, dann schläft der Mensch durch den Rückzug der Sinne tatsächlich ein.
12.281.24
इन्द्रियाणां व्युपरमे मनोऽव्युपरतं यदि ।
सेवते विषयानेव तं विद्यात्स्वप्नदर्शनम् ॥ १२.२८१.२४ ॥
Wenn die Sinne aufgehört haben, der Geist aber nicht aufgehört hat und nur den Objekten nachhängt, so soll man das als Traumschau erkennen.
12.281.25
सात्विकाश्चैव ये भावास्तथा राजसतामसाः ।
कर्मयुक्ताः प्रशंसन्ति सात्विकान्नेतरांस्तथा ॥ १२.२८१.२५ ॥
Die sāttvischen Zustände sowie die rājasischen und tāmasischen — die im Handeln Stehenden preisen nur das sāttvische, nicht die anderen.
12.281.26
आनन्दः कर्मणां सिद्धिः प्रतिपत्तिः परा गतिः ।
सात्विकस्य निमित्तानि भावान्संश्रयसे स्मृतिः ॥ १२.२८१.२६ ॥
Freude, das Gelingen der Handlungen, das Erlangen und das höchste Ziel — das sind die Zeichen des sāttvischen; das Sichstützen auf Zustände und das Gedächtnis.
12.281.27
जन्तुष्वेकतमेष्वेवं भावं यो वा समास्थितः ।
भावयोरीप्सितं नित्यं प्रत्यक्षं गमनं द्वयोः ॥ १२.२८१.२७ ॥
Bei irgendeinem der lebenden Wesen, wer sich so in einem Zustand festgesetzt hat, oder das stets ersehnte, offenkundige Hinübergehen der beiden Zustände.
12.281.28
इन्द्रियाणि च भावाश्च गुणाः सप्तदश स्मृताः ।
तेषामष्टादशो देही यः शरीरे स शाश्वतः ॥ १२.२८१.२८ ॥
Die Sinne, die Zustände und die Qualitäten werden als siebzehn gezählt; der achtzehnte unter ihnen ist der Verkörperte, der im Körper wohnt — er ist ewig.
12.281.29
अथवा सशरीरास्ते गुणाः सर्वे शरीरिणाम् ।
संश्रितास्तद्वियोगे हि सशरीरा न सन्ति ते ॥ १२.२८१.२९ ॥
Oder aber: all diese Qualitäten sind den Verkörperten zusammen mit dem Körper anhängig; bei ihrer Trennung bestehen sie nicht mit dem Körper.
12.281.30
अथवा संविभागेन शरीरं पाञ्चभौतिकम् ।
एकश्च दश चाष्टौ च गुणाः सह शरीरिणाम्।
ऊष्मणा सह विशो वा संघातः पाञ्चभौतिकः ॥ १२.२८१.३० ॥
Oder aber: durch Teilung besteht der Körper aus den fünf Elementen; eins, zehn und acht Qualitäten sind mit den Verkörperten zusammen; die Wesen zusammen mit der Wärme, oder das Aggregat der fünf Elemente.
12.281.31
महान्संधारयत्येतच्छरीरं वायुना सह ।
सत्यप्रभावयुक्तस्य निमित्तं देहभेदने ॥ १२.२८१.३१ ॥
Der Große erhält diesen Körper zusammen mit dem Wind; für den, der die Kraft der Wahrheit besitzt, ist dies die Ursache der Zerstörung des Leibes.
12.281.32
तथैवोत्पद्यते किंचित्पञ्चत्वं गच्छते तथा ।
पुण्यपापविनाशान्ते पुण्यपापसमीरितः।
देहं विशति कालेन ततोऽयं कर्मसंभवम् ॥ १२.२८१.३२ ॥
Ebenso entsteht etwas und geht in die fünffache Auflösung ein; am Ende der Vernichtung von Verdienst und Schuld, getrieben von Verdienst und Schuld, tritt es zur rechten Zeit in einen Körper ein; dann entsteht es aus dem Handeln.
12.281.33
हित्वाहित्वा ह्ययं प्रैति देहाद्देहं कृताश्रयः ।
कालसंचोदितः क्षेत्री विशीर्णाद्वा गृहाद्गृहम् ॥ १२.२८१.३३ ॥
Immer wieder verlassend, geht dieser von Körper zu Körper, nachdem er Zuflucht genommen hat; das verkörperte Selbst, vom Gang der Zeit getrieben, zieht von einem eingestürzten Haus in ein anderes Haus.
12.281.34
तं तु नैवानुतप्यन्ते प्राज्ञा निश्चितनिश्चयाः ।
कृपणास्त्वनुतप्यन्ते जनाः संबन्धिमानिनः ॥ १२.२८१.३४ ॥
Die Weisen, deren Entschluss feststeht, trauern nicht um ihn; aber die kläglichen Menschen, stolz auf ihre Verwandten, trauern.
12.281.35
न ह्ययं कस्यचित्कश्चिन्नास्य कश्चन विद्यते ।
भवत्येको ह्ययं नित्यं शरीरे सुखदुःखकृत् ॥ १२.२८१.३५ ॥
Dieser gehört niemandem, und niemand gehört ihm; er ist immer einer allein, der Urheber von Lust und Schmerz im Körper.
12.281.36
नैव संजायते जन्तुर्न च जातु विपद्यते ।
याति देहमयं मुक्त्वा कदाचित्परमां गतिम् ॥ १२.२८१.३६ ॥
Dieses Lebewesen wird nicht wirklich geboren und vergeht niemals; nachdem es den Körper verlassen hat, gelangt es irgendwann zum höchsten Ziel.
12.281.37
पुण्यपापमयं देहं क्षपयन्कर्मसंक्षयात् ।
क्षीणदेहः पुनर्देही ब्रह्मत्वमुपगच्छति ॥ १२.२८१.३७ ॥
Indem er diesen aus Verdienst und Verfehlung bestehenden Leib durch das Erschöpfen des Handelns aufzehrt, erlangt der Verkörperte, dessen Leib erschöpft ist, wieder den Zustand Brahmans.
12.281.38
पुण्यपापक्षयार्थं हि साङ्ख्यज्ञानं विधीयते ।
तत्क्षये हृदि पश्यन्ति ब्रह्मभावे परां गतिम् ॥ १२.२८१.३८ ॥
Denn die Erkenntnis des Sāṅkhya wird zur Vernichtung von Verdienst und Verfehlung vorgeschrieben; wenn diese vernichtet sind, schauen sie im Herzen das höchste Ziel im Zustand Brahmans.