மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.281
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.281.1
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदस्य च संवादं देवलस्यासितस्य च ॥ १२.२८१.१ ॥
இங்கே இந்தப் பழங்கால வரலாற்றை எடுத்துரைக்கிறார்கள் — நாரதர், தேவலர் மற்றும் அசிதர் ஆகியோரின் உரையாடலை.
12.281.2
आसीनं देवलं वृद्धं बुद्ध्वा बुद्धिमतां वरम् ।
नारदः परिपप्रच्छ भूतानां प्रभवाप्ययम् ॥ १२.२८१.२ ॥
அறிவாளிகளில் சிறந்த முதியவர் தேவலர் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்ட நாரதர் உயிர்களின் தோற்றம் மற்றும் ஒடுக்கம் பற்றி கேட்டார்.
12.281.3
कुतः सृष्टमिदं विश्वं ब्रह्मन्स्थावरजङ्गमम् ।
प्रलये च कमभ्येति तद्भवान्प्रब्रवीतु मे ॥ १२.२८१.३ ॥
பிரம்மனே, அசையும் அசையாப் பொருட்களுடன் கூடிய இந்த அண்டம் எங்கிருந்து படைக்கப்பட்டது, பிரளயத்தில் அது எதில் ஒடுங்குகிறது — அதை நீர் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.281.4
येभ्यः सृजति भूतानि कालो भावप्रचोदितः ।
महाभूतानि पञ्चेति तान्याहुर्भूतचिन्तकाः ॥ १२.२८१.४ ॥
காலம், இருப்பால் தூண்டப்பட்டு, எவற்றிலிருந்து உயிர்களைப் படைக்கிறதோ — அவை ஐந்து மகாபூதங்கள் என்று உயிரினங்களை ஆராய்வோர் சொல்கின்றனர்.
12.281.5
तेभ्यः सृजति भूतानि काल आत्मप्रचोदितः ।
एतेभ्यो यः परं ब्रूयादसद्ब्रूयादसंशयम् ॥ १२.२८१.५ ॥
அவற்றிலிருந்தே காலம், தன்னாலேயே தூண்டப்பட்டு, உயிர்களைப் படைக்கிறது. இவற்றைத் தாண்டி எதையாவது சொல்பவன் சந்தேகமின்றி பொய் சொல்கிறான்.
12.281.6
विद्धि नारद पञ्चैताञ्शाश्वतानचलान्ध्रुवान् ।
महतस्तेजसो राशीन्कालषष्ठान्स्वभावतः ॥ १२.२८१.६ ॥
நாரதா, இந்த ஐந்தையும் நிலையானவை, அசையாதவை, உறுதியானவை என்று அறிவாயாக — மகத்தான ஒளியின் திரள்கள், காலம் ஆறாவது; இயல்பாகவே அவை அப்படியே.
12.281.7
आपश्चैवान्तरिक्षं च पृथिवी वायुपावकौ ।
असिद्धिः परमेतेभ्यो भूतेभ्यो मुक्तसंशयम् ॥ १२.२८१.७ ॥
நீர், ஆகாயம், பூமி, வாயு, அக்னி — இந்த பூதங்களுக்கு அப்பால் உள்ள பரம சித்தி அடையப்படாததாகும்; சந்தேகமின்றி இது உறுதி.
12.281.8
नोपपत्त्या न वा युक्त्या त्वसद्ब्रूयादसंशयम् ।
वेत्थैतानभिनिर्वृत्तान्षडेते यस्य राशयः ॥ १२.२८१.८ ॥
தர்க்கத்தாலும் யுக்தியாலும் பொய்யை சந்தேகமின்றி சொல்லக்கூடாது; இவை தோன்றிய ஆறு ராசிகள் உனக்குத் தெரியும்.
12.281.9
पञ्चैव तानि कालश्च भावाभावौ च केवलौ ।
अष्टौ भूतानि भूतानां शाश्वतानि भवाव्ययौ ॥ १२.२८१.९ ॥
அவை ஐந்தே; காலமும், இருப்பு-இன்மை என்ற இரண்டு தனித்த நிலைகளும்; உயிர்களின் எட்டு பூதங்களும் நித்தியமானவை, தோற்றமும் அழிவும் அற்றவை.
12.281.10
अभावभावितेष्वेव तेभ्यश्च प्रभवन्त्यपि ।
विनष्टोऽप्यनुतान्येव जन्तुर्भवति पञ्चधा ॥ १२.२८१.१० ॥
இருப்பின்மையிலிருந்து தோன்றியவையே; அவற்றிலிருந்தே அவை உதிக்கின்றன; அழிந்தாலும் அவற்றிலேயே மீண்டும் செல்கின்றன; உயிர் ஐந்து வகையாக ஆகிறது.
12.281.11
तस्य भूमिमयो देहः श्रोत्रमाकाशसंभवम् ।
सूर्याच्चक्षुरसुर्वायोरद्भ्यस्तु खलु शोणितम् ॥ १२.२८१.११ ॥
அவனுடைய உடல் பூமியால் ஆனது; செவி ஆகாயத்திலிருந்து பிறந்தது; கண் சூரியனிலிருந்து; உயிர்மூச்சு வாயுவிலிருந்து; இரத்தமோ நிச்சயமாக நீரிலிருந்து.
12.281.12
चक्षुषी नासिकाकर्णौ त्वक् जिह्वेति च पञ्चमी ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थानां ज्ञानानि कवयो विदुः ॥ १२.२८१.१२ ॥
இரண்டு கண்கள், மூக்கு-செவிகள், தோல், நாக்கு — இவை ஐந்தாவது; புலன்கள், புலன்களின் பொருட்களின் அறிவுகளை ஞானிகள் அறிவர்.
12.281.13
दर्शनं श्रवणं घ्राणं स्पर्शनं रसनं तथा ।
उपपत्त्या गुणान्विद्धि पञ्च पञ्चसु धातुषु ॥ १२.२८१.१३ ॥
பார்த்தல், கேட்டல், முகர்தல், தொடுதல், சுவைத்தல் — இவற்றை நியாயத்தால் ஐந்து பூதங்களின் குணங்களாக அறிக.
12.281.14
रूपं गन्धो रसः स्पर्शः शब्दश्चैवाथ तद्गुणाः ।
इन्द्रियैरुपलभ्यन्ते पञ्चधा पञ्च पञ्चभिः ॥ १२.२८१.१४ ॥
உருவம், வாசனை, சுவை, தொடுகை, ஒலி — இவையே அவற்றின் குணங்கள்; இவை ஐந்து இந்திரியங்களால் ஐந்து வகையாக உணரப்படுகின்றன.
12.281.15
रूपं गन्धं रसं स्पर्शं शब्दं चैवाथ तद्गुणान् ।
इन्द्रियाणि न बुध्यन्ते क्षेत्रज्ञस्तैस्तु बुध्यते ॥ १२.२८१.१५ ॥
உருவம், வாசனை, சுவை, தொடுகை, ஒலி — இவற்றையும் அவற்றின் குணங்களையும் இந்திரியங்கள் அறிவதில்லை; ஆனால் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் அவற்றின் மூலம் அறிகிறான்.
12.281.16
चित्तमिन्द्रियसंघातात्परं तस्मात्परं मनः ।
मनसस्तु परा बुद्धिः क्षेत्रज्ञो बुद्धितः परः ॥ १२.२८१.१६ ॥
சித்தம் இந்திரியத் தொகுதியைக் கடந்தது; அதைவிட மனம் உயர்ந்தது; மனத்தைவிட புத்தி உயர்ந்தது; க்ஷேத்ரஜ்ஞன் புத்தியைவிடவும் உயர்ந்தவன்.
12.281.17
पूर्वं चेतयते जन्तुरिन्द्रियैर्विषयान्पृथक् ।
विचार्य मनसा पश्चादथ बुद्ध्या व्यवस्यति।
इन्द्रियैरुपसृष्टार्थान्मत्वा यस्त्वध्यवस्यति ॥ १२.२८१.१७ ॥
உயிரினம் முதலில் இந்திரியங்களால் விஷயங்களைத் தனித்தனியாக உணர்கிறது; பின்னர் மனத்தால் ஆராய்ந்து, பின்பு புத்தியால் தீர்மானிக்கிறது. இந்திரியங்களால் முன்வைக்கப்பட்ட பொருட்களை அறிந்து தீர்மானிப்பவன்…
12.281.18
चित्तमिन्द्रियसंघातं मनो बुद्धिस्तथाऽष्टमी ।
अष्टौ ज्ञानेन्द्रियाण्याहुरेतान्यध्यात्मचिन्तकाः ॥ १२.२८१.१८ ॥
சித்தம், இந்திரியத் தொகுதி, மனம், புத்தி — இவ்வாறு எட்டாவதாக. அத்யாத்ம சிந்தகர்கள் இந்த எட்டையும் ஞானேந்திரியங்கள் என்று கூறுகின்றனர்.
12.281.19
पाणिं पादं च पायुं च मेहनं पञ्चमं मुखम् ।
इति संशब्द्यमानानि शृणु कर्मेन्द्रियाण्यपि ॥ १२.२८१.१९ ॥
கை, கால், குதம், பிறப்புறுப்பு, ஐந்தாவதாக வாய் — இவ்வாறு கூறப்படும் கர்மேந்திரியங்களையும் கேள்.
12.281.20
जल्पनाभ्यवहारार्थं मुखमिन्द्रियमुच्यते ।
गमनेन्द्रियं तथा पादौ कर्मणः करणे करौ ॥ १२.२८१.२० ॥
பேசுவதற்கும் உண்பதற்கும் வாய் இந்திரியம் எனப்படுகிறது; நடக்கும் இந்திரியம் இரு கால்கள்; செயலின் கருவிகள் இரு கைகள்.
12.281.21
पायूपस्थं विसर्गार्थमिन्द्रिये तुल्यकर्मणी ।
विसर्गे च पुरीषस्य विसर्गे चापि कामिके ॥ १२.२८१.२१ ॥
குதமும் பிறப்புறுப்பும் வெளியேற்றத்திற்கான இரண்டு இந்திரியங்கள், ஒத்த செயலுடையவை; மலம் கழிப்பதிலும் காம வெளியேற்றத்திலும்.
12.281.22
मनः षष्ठान्यथैतानि वाचा सम्यग्यथागमम् ।
ज्ञानचेष्टेन्द्रियगुणाः सर्वेषां शब्दिता मया ॥ १२.२८१.२२ ॥
மனம் ஆறாவது; மற்றவை இவையே. சாத்திரப்படி வாக்கால் முறையாகச் சொன்னேன் — ஞானேந்திரிய, கர்மேந்திரியங்களின் குணங்கள் அனைத்தும் என்னால் கூறப்பட்டன.
12.281.23
इन्द्रियाणां स्वकर्मभ्यः श्रमादुपरमो यदा ।
भवतीन्द्रियसंन्यासादथ स्वपिति वै नरः ॥ १२.२८१.२३ ॥
களைப்பினால் இந்திரியங்கள் தம் செயல்களிலிருந்து ஓய்வடையும்போது, இந்திரியங்கள் விலகுவதால் மனிதன் உறங்குகிறான்.
12.281.24
इन्द्रियाणां व्युपरमे मनोऽव्युपरतं यदि ।
सेवते विषयानेव तं विद्यात्स्वप्नदर्शनम् ॥ १२.२८१.२४ ॥
இந்திரியங்கள் ஓய்வடைந்த பின்னும் மனம் ஓயாமல் விஷயங்களையே நுகர்ந்தால், அதை கனவுக் காட்சி என்று அறிய வேண்டும்.
12.281.25
सात्विकाश्चैव ये भावास्तथा राजसतामसाः ।
कर्मयुक्ताः प्रशंसन्ति सात्विकान्नेतरांस्तथा ॥ १२.२८१.२५ ॥
சாத்த்விக நிலைகளும், ராஜச மற்றும் தாமச நிலைகளும் — செயலில் ஈடுபட்டவர்கள் சாத்த்விகத்தையே புகழ்கின்றனர், மற்றவற்றை அல்ல.
12.281.26
आनन्दः कर्मणां सिद्धिः प्रतिपत्तिः परा गतिः ।
सात्विकस्य निमित्तानि भावान्संश्रयसे स्मृतिः ॥ १२.२८१.२६ ॥
மகிழ்ச்சி, செயல்களின் சித்தி, அடைதல், உயர்ந்த கதி — இவை சாத்த்விகத்தின் அறிகுறிகள்; நிலைகளைச் சார்ந்திருத்தல், நினைவு.
12.281.27
जन्तुष्वेकतमेष्वेवं भावं यो वा समास्थितः ।
भावयोरीप्सितं नित्यं प्रत्यक्षं गमनं द्वयोः ॥ १२.२८१.२७ ॥
உயிரினங்களில் எதிலாவது இவ்வாறு ஒரு நிலையில் நிலைபெற்றவன், அல்லது இரு நிலைகளின் விரும்பத்தக்க, எப்போதும் வெளிப்படையான போக்கு.
12.281.28
इन्द्रियाणि च भावाश्च गुणाः सप्तदश स्मृताः ।
तेषामष्टादशो देही यः शरीरे स शाश्वतः ॥ १२.२८१.२८ ॥
புலன்கள், நிலைகள், குணங்கள் — இவை பதினேழு எனக் கருதப்படுகின்றன; அவற்றில் பதினெட்டாவது தேகி, உடலில் உள்ளவன், அவன் நித்தியன்.
12.281.29
अथवा सशरीरास्ते गुणाः सर्वे शरीरिणाम् ।
संश्रितास्तद्वियोगे हि सशरीरा न सन्ति ते ॥ १२.२८१.२९ ॥
அல்லது அந்தக் குணங்கள் அனைத்தும் உடலுடையோரில் உடலுடன் சார்ந்துள்ளன; அவற்றின் பிரிவில் அவை உடலுடன் இருப்பதில்லை.
12.281.30
अथवा संविभागेन शरीरं पाञ्चभौतिकम् ।
एकश्च दश चाष्टौ च गुणाः सह शरीरिणाम्।
ऊष्मणा सह विशो वा संघातः पाञ्चभौतिकः ॥ १२.२८१.३० ॥
அல்லது பகுப்பால் உடல் ஐம்பூதமயமானது; ஒன்று, பத்து, எட்டு குணங்கள் உடலுடையோருடன்; வெப்பத்துடன் உயிர்கள், அல்லது ஐம்பூதங்களின் சேர்க்கை.
12.281.31
महान्संधारयत्येतच्छरीरं वायुना सह ।
सत्यप्रभावयुक्तस्य निमित्तं देहभेदने ॥ १२.२८१.३१ ॥
மகான் இந்த உடலை வாயுவுடன் தாங்குகிறான்; சத்திய ஆற்றலுடையவனுக்கு இதுவே உடல் பிளவுக்கான காரணம்.
12.281.32
तथैवोत्पद्यते किंचित्पञ्चत्वं गच्छते तथा ।
पुण्यपापविनाशान्ते पुण्यपापसमीरितः।
देहं विशति कालेन ततोऽयं कर्मसंभवम् ॥ १२.२८१.३२ ॥
அதுபோலவே எதுவோ தோன்றி பஞ்சத்துவத்தை அடைகிறது; புண்ணிய பாவத்தின் அழிவின் முடிவில், புண்ணிய பாவத்தால் தூண்டப்பட்டு காலத்தில் உடலில் நுழைகிறது; அப்போது இது கர்மத்தில் பிறந்தது.
12.281.33
हित्वाहित्वा ह्ययं प्रैति देहाद्देहं कृताश्रयः ।
कालसंचोदितः क्षेत्री विशीर्णाद्वा गृहाद्गृहम् ॥ १२.२८१.३३ ॥
ஒவ்வொன்றையும் விட்டு விட்டு இது ஓர் உடலிலிருந்து மற்றொரு உடலுக்கு, அடைக்கலம் கொண்டு செல்கிறது; காலத்தால் தூண்டப்பட்ட க்ஷேத்ரி, இடிந்த வீட்டிலிருந்து மற்றொரு வீட்டுக்குச் செல்வது போல.
12.281.34
तं तु नैवानुतप्यन्ते प्राज्ञा निश्चितनिश्चयाः ।
कृपणास्त्वनुतप्यन्ते जनाः संबन्धिमानिनः ॥ १२.२८१.३४ ॥
அவனுக்காக ஞானிகள் வருந்துவதில்லை; உறுதியான தீர்மானம் உடையோர் அவ்வாறு; ஆனால் கீழ்மையான மக்கள், உறவினர் பெருமை கொண்டவர்கள், வருந்துகிறார்கள்.
12.281.35
न ह्ययं कस्यचित्कश्चिन्नास्य कश्चन विद्यते ।
भवत्येको ह्ययं नित्यं शरीरे सुखदुःखकृत् ॥ १२.२८१.३५ ॥
இவன் யாருக்கும் உரியவன் அல்ல; யாருமும் இவனுக்கு உரியவர் அல்ல; இவன் எப்போதும் தனியாக இருக்கிறான், உடலில் இன்பதுன்பத்தைச் செய்பவனாக.
12.281.36
नैव संजायते जन्तुर्न च जातु विपद्यते ।
याति देहमयं मुक्त्वा कदाचित्परमां गतिम् ॥ १२.२८१.३६ ॥
இந்த உயிர் உண்மையில் பிறப்பதில்லை, எப்போதும் அழிவதுமில்லை; உடலை விட்டு ஒருகாலத்தில் உயர்ந்த கதியை அடைகிறது.
12.281.37
पुण्यपापमयं देहं क्षपयन्कर्मसंक्षयात् ।
क्षीणदेहः पुनर्देही ब्रह्मत्वमुपगच्छति ॥ १२.२८१.३७ ॥
புண்ணிய பாவங்களால் ஆன இந்த உடலை, செயல்களின் அழிவால் அழித்துக்கொண்டு, உடல் தேய்ந்த தேகி மீண்டும் பிரம்மநிலையை அடைகிறான்.
12.281.38
पुण्यपापक्षयार्थं हि साङ्ख्यज्ञानं विधीयते ।
तत्क्षये हृदि पश्यन्ति ब्रह्मभावे परां गतिम् ॥ १२.२८१.३८ ॥
புண்ணிய பாவங்களின் அழிவுக்காகவே சாங்கிய ஞானம் விதிக்கப்படுகிறது; அவை அழியும்போது இதயத்தில் பிரம்மநிலையில் உயர்ந்த கதியைக் காண்கின்றனர்.