Mahābhārata · Adhyāya 12.281
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.281.1
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदस्य च संवादं देवलस्यासितस्य च ॥ १२.२८१.१ ॥
Aqui se narra esta antiga história: o diálogo de Nārada com Devala e Asita.
12.281.2
आसीनं देवलं वृद्धं बुद्ध्वा बुद्धिमतां वरम् ।
नारदः परिपप्रच्छ भूतानां प्रभवाप्ययम् ॥ १२.२८१.२ ॥
Ao ver o velho Devala sentado, o melhor dos sábios, Nārada perguntou-lhe sobre a origem e a dissolução dos seres.
12.281.3
कुतः सृष्टमिदं विश्वं ब्रह्मन्स्थावरजङ्गमम् ।
प्रलये च कमभ्येति तद्भवान्प्रब्रवीतु मे ॥ १२.२८१.३ ॥
Ó brâmane, de onde foi criado este universo, imóvel e móvel, e para onde vai na dissolução? Diz-mo.
12.281.4
येभ्यः सृजति भूतानि कालो भावप्रचोदितः ।
महाभूतानि पञ्चेति तान्याहुर्भूतचिन्तकाः ॥ १२.२८१.४ ॥
Aqueles dos quais o Tempo, impulsionado pela existência, cria os seres são os cinco grandes elementos, dizem os pensadores dos seres.
12.281.5
तेभ्यः सृजति भूतानि काल आत्मप्रचोदितः ।
एतेभ्यो यः परं ब्रूयादसद्ब्रूयादसंशयम् ॥ १२.२८१.५ ॥
A partir deles, o Tempo, impulsionado por si mesmo, cria os seres. Quem dissesse algo além destes falaria sem dúvida falsidade.
12.281.6
विद्धि नारद पञ्चैताञ्शाश्वतानचलान्ध्रुवान् ।
महतस्तेजसो राशीन्कालषष्ठान्स्वभावतः ॥ १२.२८१.६ ॥
Sabe, ó Nārada, que estes cinco são eternos, imóveis e fixos: massas de grande esplendor, tendo o Tempo como sexto, por sua própria natureza.
12.281.7
आपश्चैवान्तरिक्षं च पृथिवी वायुपावकौ ।
असिद्धिः परमेतेभ्यो भूतेभ्यो मुक्तसंशयम् ॥ १२.२८१.७ ॥
As águas, o espaço, a terra, o ar e o fogo: além destes elementos, a perfeição suprema não é alcançada, sem dúvida.
12.281.8
नोपपत्त्या न वा युक्त्या त्वसद्ब्रूयादसंशयम् ।
वेत्थैतानभिनिर्वृत्तान्षडेते यस्य राशयः ॥ १२.२८१.८ ॥
Nem por raciocínio nem por argumento se deve afirmar o falso sem dúvida. Conheces estes seis agregados dos quais surgiram.
12.281.9
पञ्चैव तानि कालश्च भावाभावौ च केवलौ ।
अष्टौ भूतानि भूतानां शाश्वतानि भवाव्ययौ ॥ १२.२८१.९ ॥
São cinco; e o tempo, e o ser e o não-ser, que são apenas. Os oito elementos dos seres são eternos, sem nascimento nem fim.
12.281.10
अभावभावितेष्वेव तेभ्यश्च प्रभवन्त्यपि ।
विनष्टोऽप्यनुतान्येव जन्तुर्भवति पञ्चधा ॥ १२.२८१.१० ॥
Gerados do não-ser, surgem desses mesmos; destruídos, retornam a eles. O ser vivo torna-se quíntuplo.
12.281.11
तस्य भूमिमयो देहः श्रोत्रमाकाशसंभवम् ।
सूर्याच्चक्षुरसुर्वायोरद्भ्यस्तु खलु शोणितम् ॥ १२.२८१.११ ॥
Seu corpo é feito de terra; sua audição nasce do espaço; sua visão, do sol; seu sopro, do ar; e seu sangue, certamente, da água.
12.281.12
चक्षुषी नासिकाकर्णौ त्वक् जिह्वेति च पञ्चमी ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थानां ज्ञानानि कवयो विदुः ॥ १२.२८१.१२ ॥
Os dois olhos, nariz e ouvidos, pele e, como quinta, a língua: estes são os sentidos; os sábios conhecem os conhecimentos dos objetos dos sentidos.
12.281.13
दर्शनं श्रवणं घ्राणं स्पर्शनं रसनं तथा ।
उपपत्त्या गुणान्विद्धि पञ्च पञ्चसु धातुषु ॥ १२.२८१.१३ ॥
Ver, ouvir, cheirar, tocar e saborear — conhece-os, pelo raciocínio, como qualidades dos cinco elementos, cinco para cinco.
12.281.14
रूपं गन्धो रसः स्पर्शः शब्दश्चैवाथ तद्गुणाः ।
इन्द्रियैरुपलभ्यन्ते पञ्चधा पञ्च पञ्चभिः ॥ १२.२८१.१४ ॥
A forma, o odor, o sabor, o tato e o som são as suas qualidades; são percebidas pelos sentidos, de cinco modos, cinco por cinco.
12.281.15
रूपं गन्धं रसं स्पर्शं शब्दं चैवाथ तद्गुणान् ।
इन्द्रियाणि न बुध्यन्ते क्षेत्रज्ञस्तैस्तु बुध्यते ॥ १२.२८१.१५ ॥
A forma, o odor, o sabor, o tato e o som, e as suas qualidades, os sentidos não os percebem; o conhecedor do campo os percebe por meio deles.
12.281.16
चित्तमिन्द्रियसंघातात्परं तस्मात्परं मनः ।
मनसस्तु परा बुद्धिः क्षेत्रज्ञो बुद्धितः परः ॥ १२.२८१.१६ ॥
A faculdade mental está acima do conjunto dos sentidos; acima dela está o manas; acima do manas está o intelecto; e o conhecedor do campo está acima do intelecto.
12.281.17
पूर्वं चेतयते जन्तुरिन्द्रियैर्विषयान्पृथक् ।
विचार्य मनसा पश्चादथ बुद्ध्या व्यवस्यति।
इन्द्रियैरुपसृष्टार्थान्मत्वा यस्त्वध्यवस्यति ॥ १२.२८१.१७ ॥
Primeiro o ser vivo percebe os objetos separadamente pelos sentidos; depois, tendo-os considerado com a mente, determina-os com o intelecto. Quem, tendo pensado os objetos apresentados pelos sentidos, os determina…
12.281.18
चित्तमिन्द्रियसंघातं मनो बुद्धिस्तथाऽष्टमी ।
अष्टौ ज्ञानेन्द्रियाण्याहुरेतान्यध्यात्मचिन्तकाः ॥ १२.२८१.१८ ॥
A faculdade mental, o conjunto dos sentidos, o manas e o intelecto, e assim como oitava; estas oito os contemplativos do eu chamam órgãos do conhecimento.
12.281.19
पाणिं पादं च पायुं च मेहनं पञ्चमं मुखम् ।
इति संशब्द्यमानानि शृणु कर्मेन्द्रियाण्यपि ॥ १२.२८१.१९ ॥
Mãos, pés, ânus, órgão genital e, em quinto, a boca: ouve também os órgãos de ação, assim enumerados.
12.281.20
जल्पनाभ्यवहारार्थं मुखमिन्द्रियमुच्यते ।
गमनेन्द्रियं तथा पादौ कर्मणः करणे करौ ॥ १२.२८१.२० ॥
A boca é chamada órgão da fala e da alimentação; os dois pés são o órgão do movimento; as duas mãos são os instrumentos da ação.
12.281.21
पायूपस्थं विसर्गार्थमिन्द्रिये तुल्यकर्मणी ।
विसर्गे च पुरीषस्य विसर्गे चापि कामिके ॥ १२.२८१.२१ ॥
O ânus e o órgão genital são dois órgãos de excreção, de função igual: na evacuação das fezes e na emissão do desejo.
12.281.22
मनः षष्ठान्यथैतानि वाचा सम्यग्यथागमम् ।
ज्ञानचेष्टेन्द्रियगुणाः सर्वेषां शब्दिता मया ॥ १२.२८१.२२ ॥
A mente é a sexta; estes eu expus com palavras, conforme a tradição: as qualidades dos órgãos do conhecimento e da ação foram todas nomeadas por mim.
12.281.23
इन्द्रियाणां स्वकर्मभ्यः श्रमादुपरमो यदा ।
भवतीन्द्रियसंन्यासादथ स्वपिति वै नरः ॥ १२.२८१.२३ ॥
Quando, pela fadiga, os sentidos cessam de suas tarefas, então, pela retirada dos sentidos, o homem de fato adormece.
12.281.24
इन्द्रियाणां व्युपरमे मनोऽव्युपरतं यदि ।
सेवते विषयानेव तं विद्यात्स्वप्नदर्शनम् ॥ १२.२८१.२४ ॥
Quando os sentidos cessaram, mas a mente não cessou e continua atendendo apenas aos objetos, deve-se saber que isso é visão de sonho.
12.281.25
सात्विकाश्चैव ये भावास्तथा राजसतामसाः ।
कर्मयुक्ताः प्रशंसन्ति सात्विकान्नेतरांस्तथा ॥ १२.२८१.२५ ॥
Os estados sáttvicos, bem como os rājásicos e tāmásicos — os que estão engajados na ação louvam apenas os sáttvicos, não os outros.
12.281.26
आनन्दः कर्मणां सिद्धिः प्रतिपत्तिः परा गतिः ।
सात्विकस्य निमित्तानि भावान्संश्रयसे स्मृतिः ॥ १२.२८१.२६ ॥
A alegria, o sucesso das ações, a conquista e a meta suprema — estes são os sinais do sáttvico; apoiar-se nos estados, e a memória.
12.281.27
जन्तुष्वेकतमेष्वेवं भावं यो वा समास्थितः ।
भावयोरीप्सितं नित्यं प्रत्यक्षं गमनं द्वयोः ॥ १२.२८१.२७ ॥
Em qualquer um dos seres vivos, quem se estabeleceu em tal estado, ou o trânsito evidente e sempre desejado dos dois estados.
12.281.28
इन्द्रियाणि च भावाश्च गुणाः सप्तदश स्मृताः ।
तेषामष्टादशो देही यः शरीरे स शाश्वतः ॥ १२.२८१.२८ ॥
Os sentidos, os estados e as qualidades são contados como dezessete; o décimo oitavo entre eles é o encarnado, que habita o corpo — ele é eterno.
12.281.29
अथवा सशरीरास्ते गुणाः सर्वे शरीरिणाम् ।
संश्रितास्तद्वियोगे हि सशरीरा न सन्ति ते ॥ १२.२८१.२९ ॥
Ou então, todas essas qualidades dependem dos seres encarnados junto com o corpo; em sua separação, não existem com o corpo.
12.281.30
अथवा संविभागेन शरीरं पाञ्चभौतिकम् ।
एकश्च दश चाष्टौ च गुणाः सह शरीरिणाम्।
ऊष्मणा सह विशो वा संघातः पाञ्चभौतिकः ॥ १२.२८१.३० ॥
Ou então, por divisão, o corpo é feito dos cinco elementos; um, dez e oito qualidades estão junto aos seres encarnados; os seres junto ao calor, ou o agregado dos cinco elementos.
12.281.31
महान्संधारयत्येतच्छरीरं वायुना सह ।
सत्यप्रभावयुक्तस्य निमित्तं देहभेदने ॥ १२.२८१.३१ ॥
O grande sustenta este corpo junto com o vento; para quem possui o poder da verdade, esta é a causa da separação do corpo.
12.281.32
तथैवोत्पद्यते किंचित्पञ्चत्वं गच्छते तथा ।
पुण्यपापविनाशान्ते पुण्यपापसमीरितः।
देहं विशति कालेन ततोऽयं कर्मसंभवम् ॥ १२.२८१.३२ ॥
Da mesma forma, algo surge e vai à dissolução quíntupla; ao fim da destruição do mérito e do demérito, impelido pelo mérito e pelo demérito, entra em um corpo no tempo devido, e então nasce da ação.
12.281.33
हित्वाहित्वा ह्ययं प्रैति देहाद्देहं कृताश्रयः ।
कालसंचोदितः क्षेत्री विशीर्णाद्वा गृहाद्गृहम् ॥ १२.२८१.३३ ॥
Abandonando repetidamente, este sai de um corpo para outro, tendo buscado abrigo; o ser encarnado, impelido pelo tempo, passa de uma casa arruinada para outra casa.
12.281.34
तं तु नैवानुतप्यन्ते प्राज्ञा निश्चितनिश्चयाः ।
कृपणास्त्वनुतप्यन्ते जनाः संबन्धिमानिनः ॥ १२.२८१.३४ ॥
Os sábios, de resolução firme, não lamentam por ele; mas as pessoas miseráveis, orgulhosas de seus parentes, lamentam.
12.281.35
न ह्ययं कस्यचित्कश्चिन्नास्य कश्चन विद्यते ।
भवत्येको ह्ययं नित्यं शरीरे सुखदुःखकृत् ॥ १२.२८१.३५ ॥
Este não pertence a ninguém, e ninguém lhe pertence; ele é sempre um só, o causador do prazer e da dor no corpo.
12.281.36
नैव संजायते जन्तुर्न च जातु विपद्यते ।
याति देहमयं मुक्त्वा कदाचित्परमां गतिम् ॥ १२.२८१.३६ ॥
Este ser vivo não nasce de verdade, nem jamais perece; tendo abandonado o corpo, em algum momento alcança a meta suprema.
12.281.37
पुण्यपापमयं देहं क्षपयन्कर्मसंक्षयात् ।
क्षीणदेहः पुनर्देही ब्रह्मत्वमुपगच्छति ॥ १२.२८१.३७ ॥
Desgastando este corpo feito de mérito e demérito pelo esgotamento da ação, o encarnado, com o corpo consumido, volta a alcançar o estado de Brahman.
12.281.38
पुण्यपापक्षयार्थं हि साङ्ख्यज्ञानं विधीयते ।
तत्क्षये हृदि पश्यन्ति ब्रह्मभावे परां गतिम् ॥ १२.२८१.३८ ॥
Pois o conhecimento do Sāṅkhya é prescrito para a destruição do mérito e do demérito; quando estes são destruídos, veem no coração a meta suprema no estado de Brahman.