Mahābhārata · Adhyāya 12.294
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.294.1
कथं नु युक्तः पृथिवीं चरेदस्मद्विधो नृपः ।
नित्यं कैश्च गुणैर्युक्तः सङ्गपाशाद्विमुच्यते ॥ १२.२९४.१ ॥
Wie soll ein König wie wir die Erde durchwandern, und durch welche Eigenschaften befreit er sich von der Schlinge der Anhaftung?
12.294.2
अत्र ते वर्तयिष्येऽहमितिहासं पुरातनम् ।
अरिष्टनेमिना प्रोक्तं सगरायानुपृच्छते ॥ १२.२९४.२ ॥
Hier will ich dir eine alte Geschichte erzählen, die Ariṣṭanemi sprach, als Sagara fragte.
12.294.3
किं श्रेयः परमं ब्रह्मन्कृत्वेह सुखमश्नुते ।
कथं न शोचेन्न क्षुभ्येदेतदिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.२९४.३ ॥
O Brahmane, was ist das höchste Gut, und was muss man hier tun, um Glück zu erlangen? Wie wird man nicht betrübt und nicht erregt? Das möchte ich erfahren.
12.294.4
एवमुक्तस्तदा तार्क्ष्यः सर्वशास्त्रविदां वरः ।
विबुध्य संपदं चाग्र्यां सद्वाक्यमिदमब्रवीत् ॥ १२.२९४.४ ॥
Als Sagara so gefragt hatte, sprach Tārkṣya, der Beste unter allen Kennern der Schriften, nachdem er den höchsten Reichtum erkannt hatte, diese guten Worte.
12.294.5
सुखं मोक्षसुखं लोके न च मूढोऽवगच्छति ।
प्रसक्तः पुत्रपशुषु धनधान्यसमाकुलः ॥ १२.२९४.५ ॥
In der Welt gibt es das Glück der Befreiung, doch der Verblendete versteht es nicht; an Söhne und Vieh gebunden, von Reichtum und Getreide bedrängt, begreift er es nicht.
12.294.6
सक्तबुद्धिरशान्तात्मा स न शक्यश्चिकित्सितुम् ।
स्नेहपाशसितो मूढो न स मोक्षाय कल्पते ॥ १२.२९४.६ ॥
Wer einen anhaftenden Geist und eine unruhige Seele hat, ist nicht heilbar; der Verblendete, gefesselt von der Schlinge der Zuneigung, ist der Befreiung nicht fähig.
12.294.7
स्नेहजानिह ते पाशान्वक्ष्यामि शृणु तान्मम ।
सकर्णकेन शिरसा शक्याश्छेत्तुं विजानता ॥ १२.२९४.७ ॥
Hier will ich dir von den Fesseln erzählen, die aus Zuneigung entstehen; höre sie von mir. Wer es weiß, kann sie mit dem Kopf, samt Stachel, durchtrennen.
12.294.8
संभाव्य पुत्रान्कालेन यौवनस्थान्निवेश्य च ।
समर्थाज्जीवने ज्ञात्वा मुक्तश्चर यथासुखम् ॥ १२.२९४.८ ॥
Wenn du zur rechten Zeit für deine Söhne gesorgt, sie in der Jugend eingesetzt und ihre Fähigkeit zum Lebensunterhalt erkannt hast, dann geh frei umher, wie es dir gefällt.
12.294.9
भार्यां पुत्रवतीं वृद्धां लालितां पुत्रवत्सलाम् ।
ज्ञात्वा प्रजहि कालेन परार्थमनुदृश्य च ॥ १२.२९४.९ ॥
Wenn du deine Gattin als Mutter von Söhnen, alt, verwöhnt und ihren Söhnen zugetan erkennst, so lass sie zur rechten Zeit zurück, im Blick auf das höchste Gut.
12.294.10
सापत्यो निरपत्यो वा मुक्तश्चर यथासुखम् ।
इन्द्रियैरिन्द्रियार्थांस्त्वमनुभूय यथाविधि ॥ १२.२९४.१० ॥
Ob du Kinder hast oder keine, geh frei umher, wie es dir gefällt, nachdem du die Sinnesobjekte durch die Sinne nach Vorschrift genossen hast.
12.294.11
कृतकौन्तूहलस्तेषु मुक्तश्चर यथासुखम् ।
उपपत्त्योपलब्धेषु लोकेषु च समो भव ॥ १२.२९४.११ ॥
Nachdem du deine Neugier auf sie gestillt hast, geh frei umher, wie es dir gefällt, und sei gleichmütig gegenüber den durch Schlussfolgerung erreichbaren Welten.
12.294.12
एष तावत्समासेन तव संकीर्तितो मया ।
मोक्षार्थो विस्तरेणाथ भूयो वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ १२.२९४.१२ ॥
Dies habe ich dir kurz als Ziel der Befreiung dargelegt. Nun werde ich wieder ausführlich sprechen; höre es.
12.294.13
मुक्ता वीतभया लोके चरन्ति सुखिनो नराः ।
सक्तभावा विनश्यन्ति नरास्तत्र न संशयः ॥ १२.२९४.१३ ॥
Menschen, die frei und furchtlos in der Welt wandeln, leben glücklich; Menschen mit anhaftender Gesinnung gehen zugrunde — daran ist kein Zweifel.
12.294.14
आहारसंचये सक्ता यथा कीटपिपीलिकाः ।
असक्ताः सुखिनो लोके सक्ताश्चैव विनाशिनः ॥ १२.२९४.१४ ॥
Wie Insekten und Ameisen am Anhäufen von Nahrung hängen, so sind im Leben die Unanhänglichen glücklich, die Anhänglichen aber vergehen.
12.294.15
स्वजने न च ते चिन्ता कर्तव्या मोक्षबुद्धिना ।
इमे मया विनाभूता भविष्यन्ति कथं त्विति ॥ १२.२९४.१५ ॥
Wer auf Befreiung bedacht ist, soll sich nicht um seine Angehörigen sorgen und nicht denken: »Wie werden diese ohne mich sein?«
12.294.16
स्वयमुत्पद्यते जन्तुः स्वयमेव विवर्धते ।
सुखदुःखे तथा मृत्युं स्वयमेवाधिगच्छति ॥ १२.२९४.१६ ॥
Ein Lebewesen entsteht von selbst und wächst von selbst; ebenso begegnet es von selbst Freude und Leid und dem Tod.
12.294.17
भोजनाच्छादने चैव मात्रा पित्रा च संग्रहम् ।
स्वकृते नाधिगच्छन्ति लोके नास्त्यकृतं पुरा ॥ १२.२९४.१७ ॥
Nahrung und Kleidung erlangen die Menschen durch ihre eigene Tat, nicht durch den Vorrat von Mutter oder Vater; in der Welt ist nichts ungetan, was zuvor geschah.
12.294.18
धात्रा विहितभक्ष्याणि सर्वभूतानि मेदिनीम् ।
लोके विपरिधावन्ति रक्षितानि स्वकर्मभिः ॥ १२.२९४.१८ ॥
Alle Wesen, denen der Schöpfer ihre Nahrung bestimmt hat, eilen über die Erde in der Welt umher; sie werden durch ihre eigenen Taten beschützt.
12.294.19
स्वयं मृत्पिण्डभूतस्य परतन्त्रस्य सर्वदा ।
को हेतुः स्वजनं द्वेष्टुं रक्षितं वाऽदृढात्मनः ॥ १२.२९४.१९ ॥
Was ist der Grund für einen, der selbst wie ein Lehmklumpen ist, stets abhängig von anderen und unbeständigen Geistes, seine eigenen Angehörigen zu hassen oder zu beschützen?
12.294.20
स्वजनं हि यदा मृत्युर्हन्त्येव भुवि पश्यतः ।
कृतेऽपि यत्ने महति तत्र बोद्धव्यमात्मना ॥ १२.२९४.२० ॥
Wenn der Tod einen eigenen Angehörigen schlägt, während man auf der Erde zusieht, muss man das, auch nach großer Mühe, selbst erkennen.
12.294.21
जीवन्तमपि चैवैनं भरणे रक्षणे तथा ।
असमाप्ते परित्यज्य पश्चादपि मरिष्यसि ॥ १२.२९४.२१ ॥
Auch während er lebt, wirst du, wenn du die Aufgabe seiner Ernährung und seines Schutzes unvollendet lässt, später selbst sterben.
12.294.22
यदा मृतं च स्वजनं न ज्ञास्यसि कथंचन ।
सुखितं दुःखितं वाऽपि ननु बोद्धव्यमात्मना ॥ १२.२९४.२२ ॥
Wenn dein Angehöriger gestorben ist, wirst du auf keine Weise wissen, ob er glücklich oder traurig ist; auch dies muss man selbst begreifen.
12.294.23
मृते वा त्वयि जीवे वा यदा भोक्ष्यति वै जनः ।
स्वकृतं ननु बुद्ध्वैवं कर्तव्यं हितमात्मनः ॥ १२.२९४.२३ ॥
Ob du tot bist oder lebst, die Menschen werden die Früchte ihrer eigenen Taten genießen; wer dies erkennt, soll tun, was ihm selbst heilsam ist.
12.294.24
एवं विजानँल्लोकेऽस्मिन्कः कस्येत्यभिनिश्चितः ।
मोक्षे निवेशय मनो भूयश्चाप्युपधारय ॥ १२.२९४.२४ ॥
Wer dies in dieser Welt erkannt hat und fest entschlossen ist, wer wem gehört, richte deinen Geist auf die Befreiung und denke immer wieder darüber nach.
12.294.25
क्षुत्पिपासादयो भावा जिता यस्येह देहिनः ।
क्रोधो लोभस्तथा मोहः सत्ववान्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.२५ ॥
Wer in dieser Welt Hunger, Durst und ähnliche Zustände sowie Zorn, Gier und Verblendung besiegt hat und mit Sattva begabt ist, der verkörperte Wesen ist wahrhaft befreit.
12.294.26
द्यूते पाने तथा स्त्रीषु मृगयायां च यो नरः ।
न प्रमाद्यति संमोहात्सततं मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.२६ ॥
Wer aus Verblendung beim Würfelspiel, beim Trinken, bei den Frauen und bei der Jagd niemals dauernd unachtsam wird, der ist wahrhaft befreit.
12.294.27
दिवसेदिवसे नाम रात्रौरात्रौ पुमान्सदा ।
भोक्तव्यमिति यः स्विन्नो दोषबुद्धिः स उच्यते ॥ १२.२९४.२७ ॥
Wer Tag für Tag und Nacht für Nacht immer bekümmert ist, weil er denkt, es müsse noch genossen werden, der heißt ein Mensch mit fehlersuchendem Geist.
12.294.28
आत्मभावं तथा स्त्रीषु सक्तमेव पुनः पुनः ।
यः पश्यति सदा युक्तो यथावन्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.२८ ॥
Wer sein eigenes Selbst, das an den Frauen hängt, immer wieder sieht, und wer, stets im Yoga gefestigt, es so sieht, wie es wirklich ist, der ist wahrhaft befreit.
12.294.29
संभवं च विनाशं च भूतानां चेष्टितं तथा ।
यस्तत्त्वतो विजानाति लोकेऽस्मिन्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.२९ ॥
Wer das Entstehen und Vergehen der Wesen sowie ihr Tun wahrhaft erkennt, der ist in dieser Welt wahrhaft befreit.
12.294.30
प्रस्थं वाहसहस्रेषु यात्रार्थं चैव कोटिषु ।
प्रासादे मञ्चकं स्थानं यः पश्यति स मुच्यते ॥ १२.२९४.३० ॥
Wer die Last in tausenden Wagen und in Millionen Gütern für die Reise sieht und den Platz des Bettes im Palast erkennt, der wird befreit.
12.294.31
मृत्युनाऽभ्याहतं लोकं व्याधिभिश्चोपपीडितम् ।
अवृत्तिकर्शितं चैव यः पश्यति स मुच्यते ॥ १२.२९४.३१ ॥
Wer diese Welt sieht, vom Tod getroffen, von Krankheiten gequält und durch Mangel an Lebensunterhalt ausgezehrt, der wird befreit.
12.294.32
यः पश्यति स संतुष्टो नपश्यंश्च विहन्यते ।
यश्चाप्यल्पेन संतुष्टो लोकेऽस्मिन्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.३२ ॥
Wer sieht, ist zufrieden; wer nicht sieht, wird zugrunde gerichtet. Und wer sich schon mit wenigem zufriedengibt, der ist in dieser Welt wahrhaft befreit.
12.294.33
अग्नीषोमाविदं सर्वमिति यश्चानुपश्यति ।
न च संस्पृश्यते भावैरद्भुतैर्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.३३ ॥
Wer erkennt, dass dies alles Agni und Soma ist, und von wunderbaren Zuständen nicht berührt wird, der ist wahrhaft befreit.
12.294.34
पर्यङ्कशय्या भूमिश्च सामने यस्य देहिनः ।
शाल्यन्नं च कदन्नं च यस्य स्यान्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.३४ ॥
Wem ein Bett und der nackte Boden gleich sind und feiner Reis und grobe Speise gleich sind, der ist wahrhaft befreit.
12.294.35
क्षौमं च कुशचीरं च कौशेयं वल्कलानि च ।
आविकं चर्म च समं यस्य स्यान्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.३५ ॥
Wem Leinen und das Gewand aus Kuśa-Gras, Seide und Rindenkleider, Wollstoff und Fell gleich sind, der ist wahrhaft befreit.
12.294.36
पञ्चभूतसमुद्भूतं लोकं यश्चानुपश्यति ।
तथाच वर्तते दृष्ट्वा लोकेऽस्मिन्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.३६ ॥
Wer diese Welt, aus den fünf Elementen entstanden, erkennt und sich nach dem Gesehenen verhält, der ist in dieser Welt wahrhaft befreit.
12.294.37
सुखदुःखे समे यस्य लाभालाभौ जयाजयौ ।
इच्छाद्वेषौ भयोद्वेगौ सर्वथा मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.३७ ॥
Wem Lust und Leid, Gewinn und Verlust, Sieg und Niederlage gleich sind und wer völlig frei ist von Begierde, Abneigung, Furcht und Erregung, der ist fürwahr befreit.
12.294.38
रक्तमूत्रपुरीषाणां दोषाणां संचयांस्तथा ।
शरीरं दोषबहुलं दृष्ट्वा चैव विमुच्यते ॥ १२.२९४.३८ ॥
Wer die Anhäufungen der Unreinheiten — Blut, Urin und Kot — und den von Unreinheiten erfüllten Körper sieht, der wird befreit.
12.294.39
वलीपलितसंयोगं कार्श्यं वैवर्ण्यमेव च ।
कुजभावं च जरयाः यः पश्यति स मुच्यतेत ॥ १२.२९४.३९ ॥
Wer die Verbindung von Falten und grauem Haar, die Abmagerung, den Verlust der Gesichtsfarbe und die vom Alter gebeugte Gestalt sieht, der wird befreit.
12.294.40
पुंस्त्वोपघातं कालेन दर्शनोपरमं तथा ।
बाधिर्यं प्राणमन्दत्वं यः पश्यति स मुच्यते ॥ १२.२९४.४० ॥
Wer das Schwinden der Männlichkeit durch die Zeit, das Erlöschen des Sehens, die Taubheit und die Trägheit des Lebensatems sieht, der wird befreit.
12.294.41
गतानृषींस्तथा देवानसुरांश्च तथा गतान् ।
लोकादस्मात्परं लोकं यः पश्यति स मुच्यते ॥ १२.२९४.४१ ॥
Wer die Weisen, Götter und Dämonen sieht, die von dieser Welt in jene andere Welt gegangen sind, der wird befreit.
12.294.42
प्रभावैरन्वितास्तैस्तैः पार्थिवेन्द्राः सहस्रशः ।
ये गताः पृथिवीं त्यक्त्वा इति ज्ञात्वा विमुच्यते ॥ १२.२९४.४२ ॥
Tausende von Königen, jeder mit seiner Macht begabt, sind gegangen und haben die Erde verlassen; wer dies weiß, wird befreit.
12.294.43
अर्थांश्च दुर्लभाँल्लोके क्लेशांश्च सुलभांस्तथा ।
दुःखं चैव कुटुम्बार्थे यः पश्यति स मुच्यते ॥ १२.२९४.४३ ॥
In der Welt ist Reichtum schwer zu erlangen, Leiden kommen leicht, und Schmerz entsteht um der Familie willen; wer dies sieht, wird befreit.
12.294.44
अपत्यानां च वैगुण्यं जनं विगुणमेव च ।
पश्यन्भूयिष्ठशो लोके को मोक्षं नाभिपूजयेत् ॥ १२.२९४.४४ ॥
Wer sieht in der Welt meist die Fehler der Nachkommen und der Menschen ohne Tugend und würde nicht die Erlösung verehren?
12.294.45
शास्त्राल्लोकाच्च यो बुद्धः सर्वं पश्यति मानवः ।
असारमिव मानुष्यं सर्वथा मुक्ता एव सः ॥ १२.२९४.४५ ॥
Wer, durch die Schrift und die Welt erweckt, alles sieht und das menschliche Leben als wesenlos betrachtet, ist gewiss völlig befreit.
12.294.46
एतच्छ्रुत्वा मम वचो भवांश्चरतु मुक्तवत् ।
गार्हस्थ्याद्यदि ते मोक्षे कृता बुद्धिरविक्लवा ॥ १२.२९४.४६ ॥
Hast du dieses Wort von mir gehört und ist dein Entschluss zur Befreiung vom Hausstand fest und unerschütterlich, so verhalte dich wie ein Befreiter.
12.294.47
तत्तस्य वचनं श्रुत्वा सम्यक्स पृथिवीपतिः ।
मोक्षजैश्च गुणैर्युक्तः पालयामास च प्रजाः ॥ १२.२९४.४७ ॥
Nachdem jener Herr der Erde seine Worte recht vernommen hatte, begabt mit den aus der Befreiung entspringenden Tugenden, schützte er weiter seine Untertanen.