மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.294
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.294.1
कथं नु युक्तः पृथिवीं चरेदस्मद्विधो नृपः ।
नित्यं कैश्च गुणैर्युक्तः सङ्गपाशाद्विमुच्यते ॥ १२.२९४.१ ॥
நம்மைப் போன்ற அரசன் பூமியில் எவ்வாறு சஞ்சரிக்க வேண்டும், எந்த குணங்களுடன் கூடியவனாக பற்றின் பாசத்திலிருந்து விடுபடுவான்?
12.294.2
अत्र ते वर्तयिष्येऽहमितिहासं पुरातनम् ।
अरिष्टनेमिना प्रोक्तं सगरायानुपृच्छते ॥ १२.२९४.२ ॥
இங்கே நான் உனக்கு ஒரு பழைய இதிகாசத்தைச் சொல்வேன், அது சகரன் கேட்டபோது அரிஷ்டநேமி கூறியது.
12.294.3
किं श्रेयः परमं ब्रह्मन्कृत्वेह सुखमश्नुते ।
कथं न शोचेन्न क्षुभ्येदेतदिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.२९४.३ ॥
அந்தணரே, இங்கே என்ன செய்து மனிதன் உயர்ந்த நன்மையையும் இன்பத்தையும் அடைகிறான்? எப்படி அவன் துயருறாமலும் கலங்காமலும் இருப்பான்? இதையே நான் அறிய விரும்புகிறேன்.
12.294.4
एवमुक्तस्तदा तार्क्ष्यः सर्वशास्त्रविदां वरः ।
विबुध्य संपदं चाग्र्यां सद्वाक्यमिदमब्रवीत् ॥ १२.२९४.४ ॥
சகரன் இவ்வாறு கேட்டபோது, எல்லா சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தோரில் சிறந்த தார்க்ஷ்யர் உயர்ந்த செல்வத்தை உணர்ந்து இந்த நல்ல சொற்களைக் கூறினார்.
12.294.5
सुखं मोक्षसुखं लोके न च मूढोऽवगच्छति ।
प्रसक्तः पुत्रपशुषु धनधान्यसमाकुलः ॥ १२.२९४.५ ॥
உலகில் விடுதலையின் இன்பம் உண்டு; ஆனால் மூடன் அதை அறிவதில்லை. மகன்களிலும் கால்நடைகளிலும் பற்றுள்ளவனாக, செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த கவலையில் மூழ்கியிருக்கிறான்.
12.294.6
सक्तबुद्धिरशान्तात्मा स न शक्यश्चिकित्सितुम् ।
स्नेहपाशसितो मूढो न स मोक्षाय कल्पते ॥ १२.२९४.६ ॥
பற்றிய புத்தியும் அமைதியற்ற ஆன்மாவும் கொண்டவனை குணப்படுத்த முடியாது; அன்பின் பாசத்தில் கட்டுண்ட அந்த மூடன் விடுதலைக்குத் தகுதியுடையவனல்ல.
12.294.7
स्नेहजानिह ते पाशान्वक्ष्यामि शृणु तान्मम ।
सकर्णकेन शिरसा शक्याश्छेत्तुं विजानता ॥ १२.२९४.७ ॥
இங்கே பாசத்தால் பிறந்த கயிறுகளை உனக்குச் சொல்வேன்; என்னிடமிருந்து அவற்றைக் கேள். அறிந்தவன் அவற்றை முனையுடன் தலையால் அறுக்க முடியும்.
12.294.8
संभाव्य पुत्रान्कालेन यौवनस्थान्निवेश्य च ।
समर्थाज्जीवने ज्ञात्वा मुक्तश्चर यथासुखम् ॥ १२.२९४.८ ॥
காலத்தில் மகன்களைப் பராமரித்து, அவர்களை இளமையில் நிலைநிறுத்தி, வாழ்வில் அவர்கள் வல்லவர்கள் என்று அறிந்து, விடுதலையுடன் விருப்பம்போல் திரி.
12.294.9
भार्यां पुत्रवतीं वृद्धां लालितां पुत्रवत्सलाम् ।
ज्ञात्वा प्रजहि कालेन परार्थमनुदृश्य च ॥ १२.२९४.९ ॥
மகன்களுடையவளும், முதிர்ந்தவளும், செல்லமாக வளர்க்கப்பட்டவளும், மகன்கள் மீது அன்புடையவளுமான மனைவியை அறிந்து, காலத்தில் பரார்த்தத்தை நோக்கி அவளை விடு.
12.294.10
सापत्यो निरपत्यो वा मुक्तश्चर यथासुखम् ।
इन्द्रियैरिन्द्रियार्थांस्त्वमनुभूय यथाविधि ॥ १२.२९४.१० ॥
மகன்களுடையவனாயினும் மகன்களற்றவனாயினும், விடுதலையுடன் விருப்பம்போல் திரி; புலன்களால் புலன்பொருட்களை விதிப்படி அனுபவித்து.
12.294.11
कृतकौन्तूहलस्तेषु मुक्तश्चर यथासुखम् ।
उपपत्त्योपलब्धेषु लोकेषु च समो भव ॥ १२.२९४.११ ॥
அவற்றில் ஆர்வத்தை நிறைவு செய்து, விடுதலையுடன் விருப்பம்போல் திரி; தர்க்கத்தால் அடையப்பட்ட உலகங்களிலும் சமநிலையுடையவனாக இரு.
12.294.12
एष तावत्समासेन तव संकीर्तितो मया ।
मोक्षार्थो विस्तरेणाथ भूयो वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ १२.२९४.१२ ॥
இதை நான் சுருக்கமாக உனக்கு விடுதலையின் பொருளாகச் சொன்னேன். இனி விரிவாக மீண்டும் சொல்வேன்; அதைக் கேள்.
12.294.13
मुक्ता वीतभया लोके चरन्ति सुखिनो नराः ।
सक्तभावा विनश्यन्ति नरास्तत्र न संशयः ॥ १२.२९४.१३ ॥
விடுதலை பெற்று அச்சமற்றவர்களாக உலகில் திரியும் மனிதர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வார்கள்; பற்றுள்ள மனிதர்கள் அழிவார்கள், இதில் ஐயமில்லை.
12.294.14
आहारसंचये सक्ता यथा कीटपिपीलिकाः ।
असक्ताः सुखिनो लोके सक्ताश्चैव विनाशिनः ॥ १२.२९४.१४ ॥
உணவு சேமிப்பில் பற்றுள்ள பூச்சிகளும் எறும்புகளும் போல, உலகில் பற்றற்றவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறார்கள்; பற்றுள்ளவர்கள் அழிகிறார்கள்.
12.294.15
स्वजने न च ते चिन्ता कर्तव्या मोक्षबुद्धिना ।
इमे मया विनाभूता भविष्यन्ति कथं त्विति ॥ १२.२९४.१५ ॥
விடுதலையை நாடும் அறிவுடையவன் தன் உறவினரைக் குறித்து கவலை கொள்ளக் கூடாது; "நான் இல்லாமல் இவர்கள் எப்படி இருப்பார்கள்" என்று நினைக்கக் கூடாது.
12.294.16
स्वयमुत्पद्यते जन्तुः स्वयमेव विवर्धते ।
सुखदुःखे तथा मृत्युं स्वयमेवाधिगच्छति ॥ १२.२९४.१६ ॥
உயிர் தானே பிறக்கிறது, தானே வளர்கிறது; அதுபோல இன்பத் துன்பங்களையும் மரணத்தையும் அது தானே அடைகிறது.
12.294.17
भोजनाच्छादने चैव मात्रा पित्रा च संग्रहम् ।
स्वकृते नाधिगच्छन्ति लोके नास्त्यकृतं पुरा ॥ १२.२९४.१७ ॥
உணவும் ஆடையும் தாய் தந்தையரின் ஏற்பாட்டால் அல்ல, தன் சொந்த செயலால்தான் மனிதர்கள் அடைகிறார்கள்; முன் செய்த எதுவும் உலகில் செய்யப்படாததாக இல்லை.
12.294.18
धात्रा विहितभक्ष्याणि सर्वभूतानि मेदिनीम् ।
लोके विपरिधावन्ति रक्षितानि स्वकर्मभिः ॥ १२.२९४.१८ ॥
படைப்பாளனால் உணவு நியமிக்கப்பட்ட எல்லா உயிர்களும் பூமியில் உலகெங்கும் ஓடித் திரிகின்றன; அவை தம் சொந்த கர்மங்களால் காக்கப்படுகின்றன.
12.294.19
स्वयं मृत्पिण्डभूतस्य परतन्त्रस्य सर्वदा ।
को हेतुः स्वजनं द्वेष्टुं रक्षितं वाऽदृढात्मनः ॥ १२.२९४.१९ ॥
தானே மண் உருண்டையாகி எப்போதும் பிறரைச் சார்ந்திருக்கும், உறுதியற்ற மனமுடையவனுக்கு, தன் சுற்றத்தாரை வெறுக்கவோ அல்லது காக்கவோ என்ன காரணம்?
12.294.20
स्वजनं हि यदा मृत्युर्हन्त्येव भुवि पश्यतः ।
कृतेऽपि यत्ने महति तत्र बोद्धव्यमात्मना ॥ १२.२९४.२० ॥
பூமியில் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே மரணம் தன் சுற்றத்தாரைக் கொல்லும்போது, பெரும் முயற்சி செய்திருந்தாலும், அங்கு தானே அதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
12.294.21
जीवन्तमपि चैवैनं भरणे रक्षणे तथा ।
असमाप्ते परित्यज्य पश्चादपि मरिष्यसि ॥ १२.२९४.२१ ॥
உயிருடன் இருக்கும்போதும் இவரைப் போஷிப்பதிலும் காப்பதிலும் பணி முடியாமல் விட்டுவிட்டு, பின்னரும் நீ இறப்பாய்.
12.294.22
यदा मृतं च स्वजनं न ज्ञास्यसि कथंचन ।
सुखितं दुःखितं वाऽपि ननु बोद्धव्यमात्मना ॥ १२.२९४.२२ ॥
சுற்றத்தான் இறந்தபோது எந்த வகையிலும் நீ அறியமாட்டாய்; அவன் சுகமாக இருக்கிறானா துக்கமாக இருக்கிறானா என்பதையும் தானே அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
12.294.23
मृते वा त्वयि जीवे वा यदा भोक्ष्यति वै जनः ।
स्वकृतं ननु बुद्ध्वैवं कर्तव्यं हितमात्मनः ॥ १२.२९४.२३ ॥
நீ இறந்தாலும் உயிருடன் இருந்தாலும், மக்கள் தம் சொந்த கர்மப் பலனை அனுபவிப்பார்கள்; இதை அறிந்து தனக்கு நன்மையான செயலைச் செய்ய வேண்டும்.
12.294.24
एवं विजानँल्लोकेऽस्मिन्कः कस्येत्यभिनिश्चितः ।
मोक्षे निवेशय मनो भूयश्चाप्युपधारय ॥ १२.२९४.२४ ॥
இவ்வுலகில் இப்படி அறிந்து, 'யார் யாருடையவர்' என்று உறுதியாகத் தீர்மானித்து, மனத்தை விடுதலையில் நிறுத்து; மீண்டும் மீண்டும் இதையே சிந்தித்துப் பார்.
12.294.25
क्षुत्पिपासादयो भावा जिता यस्येह देहिनः ।
क्रोधो लोभस्तथा मोहः सत्ववान्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.२५ ॥
இவ்வுலகில் பசி, தாகம் முதலான நிலைகளையும், கோபம், பேராசை, மோகம் ஆகியவற்றையும் வென்ற உடல் உடையவன், சத்துவ குணத்தோடு கூடியவன், அவனே உண்மையில் விடுபட்டவன்.
12.294.26
द्यूते पाने तथा स्त्रीषु मृगयायां च यो नरः ।
न प्रमाद्यति संमोहात्सततं मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.२६ ॥
சூதாட்டத்திலும், மதுபானத்திலும், பெண்களிடத்திலும், வேட்டையிலும் மயக்கத்தால் எப்போதும் கவனம் தவறாதவன் எவனோ, அவனே உண்மையில் விடுபட்டவன்.
12.294.27
दिवसेदिवसे नाम रात्रौरात्रौ पुमान्सदा ।
भोक्तव्यमिति यः स्विन्नो दोषबुद्धिः स उच्यते ॥ १२.२९४.२७ ॥
நாளுக்கு நாள், இரவுக்கு இரவு, ‘இன்னும் அனுபவிக்க வேண்டும்’ என்று எண்ணி எப்போதும் வருந்தும் மனிதன், குற்றம் காணும் புத்தியுள்ளவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
12.294.28
आत्मभावं तथा स्त्रीषु सक्तमेव पुनः पुनः ।
यः पश्यति सदा युक्तो यथावन्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.२८ ॥
பெண்களில் பற்றுக்கொண்ட தனது ஆன்மபாவத்தை மீண்டும் மீண்டும் காண்பவனும், எப்போதும் யோகத்தில் நிலைத்து அதை உள்ளபடி காண்பவனுமே உண்மையில் விடுபட்டவன்.
12.294.29
संभवं च विनाशं च भूतानां चेष्टितं तथा ।
यस्तत्त्वतो विजानाति लोकेऽस्मिन्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.२९ ॥
உயிர்களின் தோற்றம், அழிவு, அவற்றின் செயல்பாடுகளை உண்மைப்படி அறிபவனே இவ்வுலகில் உண்மையில் விடுபட்டவன்.
12.294.30
प्रस्थं वाहसहस्रेषु यात्रार्थं चैव कोटिषु ।
प्रासादे मञ्चकं स्थानं यः पश्यति स मुच्यते ॥ १२.२९४.३० ॥
ஆயிரக்கணக்கான வண்டிகளிலும், பயணத்திற்கான கோடிக்கணக்கான பொருட்களிலும் சுமையைக் காண்பவனும், அரண்மனையில் கட்டிலின் இடத்தைக் காண்பவனும் விடுபடுகிறான்.
12.294.31
मृत्युनाऽभ्याहतं लोकं व्याधिभिश्चोपपीडितम् ।
अवृत्तिकर्शितं चैव यः पश्यति स मुच्यते ॥ १२.२९४.३१ ॥
மரணத்தால் தாக்கப்பட்டதும், நோய்களால் வாட்டப்பட்டதும், வாழ்வாதாரமின்மையால் மெலிந்ததுமான இவ்வுலகைக் காண்பவன் விடுபடுகிறான்.
12.294.32
यः पश्यति स संतुष्टो नपश्यंश्च विहन्यते ।
यश्चाप्यल्पेन संतुष्टो लोकेऽस्मिन्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.३२ ॥
காண்பவன் திருப்தியுடையவன்; காணாதவன் அழிகிறான். சிறிதில் திருப்தியுறுபவனே இவ்வுலகில் உண்மையில் விடுபட்டவன்.
12.294.33
अग्नीषोमाविदं सर्वमिति यश्चानुपश्यति ।
न च संस्पृश्यते भावैरद्भुतैर्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.३३ ॥
"இவை அனைத்தும் அக்னியும் சோமனுமே" என்று காண்பவன், வியப்பூட்டும் நிலைகளால் தொடப்படாதவன், அவன் உண்மையில் விடுபட்டவன்.
12.294.34
पर्यङ्कशय्या भूमिश्च सामने यस्य देहिनः ।
शाल्यन्नं च कदन्नं च यस्य स्यान्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.३४ ॥
படுக்கையும் தரையும் எவனுக்கு ஒன்றாகுமோ, நல்லரிசி உணவும் எளிய உணவும் எவனுக்கு ஒன்றாகுமோ, அவனே உண்மையில் விடுபட்டவன்.
12.294.35
क्षौमं च कुशचीरं च कौशेयं वल्कलानि च ।
आविकं चर्म च समं यस्य स्यान्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.३५ ॥
நார்ப்புடவையும் குசப் புல்லாடையும், பட்டும் மரப்பட்டையும், கம்பளியும் தோல் ஆடையும் எவனுக்கு ஒன்றாகுமோ, அவனே உண்மையில் விடுபட்டவன்.
12.294.36
पञ्चभूतसमुद्भूतं लोकं यश्चानुपश्यति ।
तथाच वर्तते दृष्ट्वा लोकेऽस्मिन्मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.३६ ॥
ஐம்பூதங்களிலிருந்து தோன்றிய இவ்வுலகைக் காண்பவனும், அதைக் கண்டு அவ்வாறே நடப்பவனும், இவ்வுலகில் உண்மையில் விடுபட்டவன்.
12.294.37
सुखदुःखे समे यस्य लाभालाभौ जयाजयौ ।
इच्छाद्वेषौ भयोद्वेगौ सर्वथा मुक्त एव सः ॥ १२.२९४.३७ ॥
இன்பமும் துன்பமும், லாபமும் நஷ்டமும், வெற்றியும் தோல்வியும் எவனுக்கு சமமோ, விருப்பு வெறுப்பும் பயமும் கலக்கமும் எவனில் முற்றிலும் நீங்கியுள்ளதோ, அவனே விடுதலை பெற்றவன்.
12.294.38
रक्तमूत्रपुरीषाणां दोषाणां संचयांस्तथा ।
शरीरं दोषबहुलं दृष्ट्वा चैव विमुच्यते ॥ १२.२९४.३८ ॥
இரத்தம், சிறுநீர், மலம் ஆகியவற்றின் குற்றக் குவியல்களையும், குற்றங்கள் நிறைந்த உடலையும் கண்டு (உணர்பவன்) விடுதலை பெறுகிறான்.
12.294.39
वलीपलितसंयोगं कार्श्यं वैवर्ण्यमेव च ।
कुजभावं च जरयाः यः पश्यति स मुच्यतेत ॥ १२.२९४.३९ ॥
சுருக்கங்களும் நரைமுடியும் சேர்ந்த நிலை, மெலிவு, நிறம் மங்குதல், முதுமையால் குனிந்த நிலை ஆகியவற்றைக் காண்பவன் விடுதலை பெறுகிறான்.
12.294.40
पुंस्त्वोपघातं कालेन दर्शनोपरमं तथा ।
बाधिर्यं प्राणमन्दत्वं यः पश्यति स मुच्यते ॥ १२.२९४.४० ॥
காலத்தால் ஆண்மை அழிதல், பார்வை மங்குதல், செவிட்டுத்தன்மை, உயிர்ப்பு மந்தமாதல் ஆகியவற்றைக் காண்பவன் விடுதலை பெறுகிறான்.
12.294.41
गतानृषींस्तथा देवानसुरांश्च तथा गतान् ।
लोकादस्मात्परं लोकं यः पश्यति स मुच्यते ॥ १२.२९४.४१ ॥
இவ்வுலகிலிருந்து மறு உலகுக்குச் சென்ற ரிஷிகளையும், தேவர்களையும், அசுரர்களையும் காண்பவன் விடுதலை பெறுகிறான்.
12.294.42
प्रभावैरन्वितास्तैस्तैः पार्थिवेन्द्राः सहस्रशः ।
ये गताः पृथिवीं त्यक्त्वा इति ज्ञात्वा विमुच्यते ॥ १२.२९४.४२ ॥
தங்கள் தங்கள் பெருமையுடன் கூடிய ஆயிரக்கணக்கான அரசர்கள், பூமியைத் துறந்து சென்றனர்; இதை அறிந்தவன் விடுதலை பெறுகிறான்.
12.294.43
अर्थांश्च दुर्लभाँल्लोके क्लेशांश्च सुलभांस्तथा ।
दुःखं चैव कुटुम्बार्थे यः पश्यति स मुच्यते ॥ १२.२९४.४३ ॥
உலகில் கிடைத்தற்கரிய செல்வமும், எளிதில் கிடைக்கும் துன்பங்களும், குடும்பத்திற்காக வரும் துயரமும் — இவற்றைக் காண்பவன் விடுதலை பெறுகிறான்.
12.294.44
अपत्यानां च वैगुण्यं जनं विगुणमेव च ।
पश्यन्भूयिष्ठशो लोके को मोक्षं नाभिपूजयेत् ॥ १२.२९४.४४ ॥
மக்களின் குறைபாடுகளையும், பிள்ளைகளின் குற்றங்களையும் உலகில் பெரும்பாலும் காண்பவன், எவன் விடுதலையை விரும்பாதிருப்பான்?
12.294.45
शास्त्राल्लोकाच्च यो बुद्धः सर्वं पश्यति मानवः ।
असारमिव मानुष्यं सर्वथा मुक्ता एव सः ॥ १२.२९४.४५ ॥
சாத்திரத்தாலும் உலகத்தாலும் விழிப்படைந்து எல்லாவற்றையும் காணும் மனிதன், மனித வாழ்வை சாரமற்றதாகக் கருதுபவன் முழுவதும் விடுதலை பெற்றவனே.
12.294.46
एतच्छ्रुत्वा मम वचो भवांश्चरतु मुक्तवत् ।
गार्हस्थ्याद्यदि ते मोक्षे कृता बुद्धिरविक्लवा ॥ १२.२९४.४६ ॥
என் இந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, உங்கள் புத்தி மோட்சத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருந்தால், இல்லறத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றவரைப் போல் நடந்துகொள்ளுங்கள்.
12.294.47
तत्तस्य वचनं श्रुत्वा सम्यक्स पृथिवीपतिः ।
मोक्षजैश्च गुणैर्युक्तः पालयामास च प्रजाः ॥ १२.२९४.४७ ॥
அவனுடைய அந்த வார்த்தையை நன்கு கேட்டு, அந்த அரசன் மோட்சத்திலிருந்து பிறந்த குணங்களோடு கூடி, குடிமக்களைக் காத்து வந்தான்.