Mahābhārata · Adhyāya 12.300
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.300.1
प्रतिग्रहार्जिता विप्रे क्षत्रिये युधि निर्जिताः ।
वैश्ये न्यायार्जिताश्चैव शूद्रे शुश्रूषयार्जिताः ॥ १२.३००.१ ॥
Für den Brahmanen Reichtum, durch Annahme von Gaben erworben; für den Kṣatriya, im Kampf erobert; für den Vaiśya, durch rechtmäßige Mittel gewonnen; und für den Śūdra, durch Dienst erworben.
12.300.2
स्वल्पाऽप्यर्थाः प्रशस्यन्ते धर्मस्यार्थे महाफलाः ।
नित्यं त्रयाणां वर्णानां शुश्रूषुः शूद्र उच्यते ॥ १२.३००.२ ॥
Auch wenig Reichtum wird gepriesen, wenn er dem Dharma dient, denn seine Frucht ist groß. Wer ständig den drei Varṇas dient, heißt Śūdra.
12.300.3
क्षत्रधर्मा वैश्यधर्मा नावृत्तिः पतते द्विजः ।
शूद्रधर्मा यदा तु स्यात्तदा पतति वै द्विजः ॥ १२.३००.३ ॥
Ein Zweimalgeborener fällt nicht, wenn er seinen Lebensunterhalt nicht durch die Pflichten eines Kṣatriya oder Vaiśya gewinnen kann; wenn aber seine Pflicht die eines Śūdra wird, fällt der Zweimalgeborene gewiss.
12.300.4
वाणिज्यं पाशुपाल्यं च तथा शिल्पोपजिवनम् ।
सूद्रस्यापि विधीयन्ते यदा वृत्तिर्न जायते ॥ १२.३००.४ ॥
Handel, Viehzucht und Lebensunterhalt durch Handwerk sind auch dem Śūdra vorgeschrieben, wenn kein anderer Lebensunterhalt entsteht.
12.300.5
रङ्गावतरणं चैव तथा रूपोपजीवनम् ।
मद्यमांसोपजीव्यं च विक्रयं लोहचर्मणोः ॥ १२.३००.५ ॥
Färben, Lebensunterhalt durch das Zurschaustellen von Gestalten (Schauspiel oder Schaustellung), Lebensunterhalt durch Branntwein und Fleisch sowie der Verkauf von Eisen und Leder sind verboten.
12.300.6
अपूर्विणा न कर्तव्यं कर्म लोके विगर्हितम् ।
कृतपूर्विणस्तु त्यजतो महान्धर्म इति श्रूतिः ॥ १२.३००.६ ॥
Wer es früher nicht getan hat, soll in der Welt keine verachtete Handlung beginnen; wer es aber früher getan hat und es aufgibt, für den ist dies der große Dharma, so verkündet es die Śruti.
12.300.7
संसिद्धः पुरुषो लोके यदाचरति पापकम् ।
मदेनाभिप्लुतमनास्तच्च न ग्राह्यमुच्यते ॥ १२.३००.७ ॥
Wenn ein vollkommener Mensch in dieser Welt eine sündhafte Tat begeht, mit vom Rausch überflutetem Geist, so heißt es, sei dieses nicht anzunehmen.
12.300.8
श्रूयन्ते हि पुराणेषु प्रजा धिग्दण्डशासनाः ।
दान्ता धर्मप्रधानाश्च न्यायधर्मानुवृत्तिकाः ॥ १२.३००.८ ॥
Man hört in den Purāṇas, dass die Völker unter der Rute des Tadels regiert wurden; sie waren selbstbeherrscht, dem Dharma vor allem ergeben und folgten dem Dharma der Gerechtigkeit.
12.300.9
धर्म एव सदा नॄणामिह राजन्प्रशस्यते ।
धर्मवृद्धा गुणानेव सेवन्ते हि नरा भुवि ॥ १२.३००.९ ॥
O König, hier unter den Menschen wird allein der Dharma stets gepriesen; Menschen, im Dharma gewachsen, pflegen auf Erden nur die Tugenden.
12.300.10
तं धर्ममसुरास्तात नामृष्यन्त नराधिप ।
विवर्धमानाः क्रमशस्तत्र तेऽन्वाविशन्प्रजाः ॥ १२.३००.१० ॥
Lieber Sohn, Herr der Menschen, die Asuras ertrugen jenen Dharma nicht; allmählich wachsend, drangen sie dort in die Völker ein.
12.300.11
तासां दर्पः समभवत्प्रजानां धर्मनाशनः ।
दर्पात्मनां ततः पश्चात्क्रोधस्तासामजायत ॥ १२.३००.११ ॥
Unter jenen Völkern entstand der Stolz, der den Dharma zerstört; dann entstand in ihnen aus dem Stolz der Zorn.
12.300.12
ततः क्रोधाभिभूतानां वृत्तं लज्जासमन्वितम् ।
ह्रीश्चैवाप्यनशद्राजंस्ततो मोहो व्यजायत ॥ १२.३००.१२ ॥
Dann ging das von Scham begleitete Verhalten jener zugrunde, die vom Zorn überwältigt waren; auch die Schamhaftigkeit wurde vernichtet, o König, und dann entstand die Verblendung.
12.300.13
ततो मोहपरीतास्ता नापश्यन्त यथा पुरा ।
परस्परावमर्देन वर्धयन्त्यो यथासुखम् ॥ १२.३००.१३ ॥
Da sahen sie, von Verblendung ergriffen, nicht mehr wie zuvor; einander zerdrückend, wuchsen sie nach Belieben.
12.300.14
ताः प्राप्य तु स धिग्दण्डो न कारणमतो भवत् ।
ततोऽभ्यगच्छन्देवांश्च ब्राह्मणांश्चावमन्य ह ॥ १२.३००.१४ ॥
Als sie sie erlangt hatten, war jene Strafe des Tadels kein Anlass; dann gingen sie, die Götter und Brahmanen verachtend, zu ihnen.
12.300.15
एतस्मिन्नेव काले तु देवा देववरं शिवम् ।
अगच्छञ्शरणं धीरं बहुरूपं गुणाधिकम् ॥ १२.३००.१५ ॥
Zu dieser Zeit suchten die Götter Zuflucht bei Śiva, dem besten der Götter — standhaft, vielgestaltig, an Tugenden überragend.
12.300.16
तेन स्म ते गगनगाः सपुराः पातिताः क्षितौ ।
त्रिधाऽप्येकेन बाणेन देवाप्यायिततेजसा ॥ १२.३००.१६ ॥
Durch ihn wurden jene Himmelsbewohner samt ihren Städten zu Boden gestreckt — ja, mit einem einzigen Pfeil dreifach gespalten — von jenem Gott, dessen Glanz gewachsen war.
12.300.17
तेषामधिपतिस्त्वासीद्भीमो भीमपराक्रमः ।
देवतानां भयकरः स हतः शूलपाणिना ॥ १२.३००.१७ ॥
Ihr Herrscher war Bhīma, von schrecklicher Tapferkeit, Schrecken für die Götter; er wurde vom Dreizackträger erschlagen.
12.300.18
तस्मिन्हतेऽथ स्वं भावं प्रत्यपद्यन्त मानवाः ।
प्रावर्तन्त च वै वेदाः शास्त्राणि च यथा पुरा ॥ १२.३००.१८ ॥
Als er erschlagen war, kehrten die Menschen zu ihrem eigenen Wesen zurück, und die Veden und Lehrschriften wirkten wieder wie zuvor.
12.300.19
ततोऽभिषिच्य राज्येन देवानां दिवि वासवम् ।
सप्तर्षयश्चान्वयुञ्जन्नराणां दण्डधारणे ॥ १२.३००.१९ ॥
Dann, nachdem sie Vāsava (Indra) im Himmel der Götter zum König gesalbt hatten, setzten die sieben Weisen ihn ein, den Stab der Strafe über die Menschen zu führen.
12.300.20
सप्तर्षीणामथोर्ध्वं च विपृथुर्नाम पार्थिवः ।
राजानः क्षत्रियाश्चैव मण्डलेषु पृथक्पृथक् ॥ १२.३००.२० ॥
Nach den sieben Weisen erhob sich ein König namens Vipṛthu, und die Königs-Kṣatriyas herrschten jeweils getrennt in den Reichen.
12.300.21
महाकुलेषु ये जाता वृद्धाः पूर्वतराश्च ये ।
तेषामप्यासुरो भावो हृदयान्नापसर्पति ॥ १२.३००.२१ ॥
Auch bei denen, die aus großen Geschlechtern stammen, bei den Alten und den Früheren, weicht die asurische Gesinnung nicht aus dem Herzen.
12.300.22
तस्मात्तेनैव भावेन सानुषङ्गेण पार्थिवाः ।
आसुराण्येव कर्माणि न्यसेवन्भीमविक्रमाः ॥ १२.३००.२२ ॥
Daher übten die Könige von schrecklicher Tapferkeit mit eben dieser Gesinnung samt ihren Begleiterscheinungen nur asurische Taten aus.
12.300.23
प्रत्यतिष्ठंश्च तेष्वेव तान्येव स्थापयन्त्यपि ।
भजन्ते तानि चाद्यापि ये बालिशतरा नराः ॥ १२.३००.२३ ॥
Sie fanden Halt in eben diesen Dingen und setzen sie noch fort; und die törichtesten Menschen halten bis heute an ihnen fest.
12.300.24
तस्मादहं ब्रवीमि त्वां राजन्संचिन्त्य शास्त्रतः ।
संसिद्धावागमं कुर्यात्कर्म हिंसात्मकं त्यजेत् ॥ १२.३००.२४ ॥
Darum, o König, sage ich dir, nachdem ich es gemäß der Schrift wohl bedacht habe: Bei der Erreichung des Erfolgs folge man der überlieferten Lehre und lasse von gewalttätigem Handeln ab.
12.300.25
न संकरेण द्रविणं प्रचिन्वीयाद्विचक्षणः ।
धर्मार्थं न्यायमुत्सृज्य न तत्कल्याणमुच्यते ॥ १२.३००.२५ ॥
Der Weise soll Reichtum nicht durch gemischte (unrechte) Mittel anhäufen. Das Preisgeben der Gerechtigkeit um des Dharma willen heißt nicht Gutes.
12.300.26
स त्वमेवंविधो दान्तः क्षत्रियः प्रियबान्धवः ।
प्रजा भृत्यांश्च पुत्रांश्च स्वधर्मेणानुपालय ॥ १२.३००.२६ ॥
Du bist ein so selbstbeherrschter Kṣatriya, deinen Verwandten lieb. Schütze deine Untertanen, Diener und Söhne nach deinem eigenen Dharma.
12.300.27
इष्टानिष्टसमायोगे वैरं सौहार्दमेव च ।
अथ जातिसहस्राणि बहूनि परिवर्तते ॥ १२.३००.२७ ॥
In der Verbindung von Erwünschtem und Unerwünschtem entstehen auch Feindschaft und Freundschaft. Dann kreisen tausende Geburten, viele, weiter.
12.300.28
तस्माद्गुणेषु रज्येथा मा दोषेषु कथंचन ।
निर्गुणोऽपि हि दुर्बुद्धिरात्मनः सोतिरिच्यते ॥ १२.३००.२८ ॥
Darum erfreue dich an den Tugenden, keinesfalls an den Fehlern. Auch der Tugendlose, Törichte wird sich selbst umso mehr (schädlich).
12.300.29
मानुषेषु महाराज धर्माधर्मौ प्रवर्ततः ।
न तथाऽन्येषु भूतेषु मनुष्यरहितेष्विह ॥ १२.३००.२९ ॥
O großer König, Dharma und Adharma wirken unter den Menschen; bei anderen Wesen hier, die ohne Menschen sind, ist es nicht so.
12.300.30
धर्मशीलो नरो विद्वानीहकोऽनीहकोपि वा ।
आत्मभूतः सदा लोके चरेद्भूतान्यहिंसया ॥ १२.३००.३० ॥
Ein Mensch von rechtschaffenem Charakter und Gelehrsamkeit, ob tätig oder untätig, soll stets in der Welt wandeln, die Wesen als sein eigenes Selbst betrachtend, in Gewaltlosigkeit.
12.300.31
यदा व्यपेतहृल्लेखं मनो भवति तस्य वै ।
नानृतं चैव भवति तदा कल्याणमृच्छति ॥ १२.३००.३१ ॥
Wenn der Geist eines Menschen frei ist von den Linien der Herzensunruhe und keine Unwahrheit in ihm verbleibt, dann erlangt er das Heil.