மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.300
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.300.1
प्रतिग्रहार्जिता विप्रे क्षत्रिये युधि निर्जिताः ।
वैश्ये न्यायार्जिताश्चैव शूद्रे शुश्रूषयार्जिताः ॥ १२.३००.१ ॥
பிராமணனுக்குத் தானம் பெறுவதால் ஈட்டியது, சத்திரியனுக்குப் போரில் வென்றது, வைசியனுக்கு நியாயமாக ஈட்டியது, சூத்திரனுக்கு சேவையால் ஈட்டியது.
12.300.2
स्वल्पाऽप्यर्थाः प्रशस्यन्ते धर्मस्यार्थे महाफलाः ।
नित्यं त्रयाणां वर्णानां शुश्रूषुः शूद्र उच्यते ॥ १२.३००.२ ॥
தர்மத்தின் பொருட்டு சிறிய செல்வமும் போற்றப்படுகிறது; அதன் பலன் மிகப் பெரியது. மூன்று வர்ணங்களுக்கும் எப்போதும் சேவை செய்பவன் சூத்திரன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
12.300.3
क्षत्रधर्मा वैश्यधर्मा नावृत्तिः पतते द्विजः ।
शूद्रधर्मा यदा तु स्यात्तदा पतति वै द्विजः ॥ १२.३००.३ ॥
சத்திரிய அல்லது வைசிய தர்மத்தால் ஜீவனம் கிடைக்காதபோது இருபிறப்பாளன் வீழ்ச்சியடைவதில்லை; ஆனால் அவனது தர்மம் சூத்திரனுடையதாகும்போது அவன் நிச்சயமாக வீழ்கிறான்.
12.300.4
वाणिज्यं पाशुपाल्यं च तथा शिल्पोपजिवनम् ।
सूद्रस्यापि विधीयन्ते यदा वृत्तिर्न जायते ॥ १२.३००.४ ॥
வணிகம், கால்நடை வளர்ப்பு, கைவினை மூலம் ஜீவனம் ஆகியவையும் சூத்திரனுக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ளன; வேறு வாழ்வாதாரம் கிடைக்காதபோது.
12.300.5
रङ्गावतरणं चैव तथा रूपोपजीवनम् ।
मद्यमांसोपजीव्यं च विक्रयं लोहचर्मणोः ॥ १२.३००.५ ॥
சாயமிடும் தொழில், அழகு காட்சி மூலம் ஜீவனம், மதுவும் இறைச்சியும் மூலம் ஜீவனம், இரும்பும் தோலும் விற்பது ஆகியவையும் (தடை).
12.300.6
अपूर्विणा न कर्तव्यं कर्म लोके विगर्हितम् ।
कृतपूर्विणस्तु त्यजतो महान्धर्म इति श्रूतिः ॥ १२.३००.६ ॥
முன்பு செய்யாதவன் உலகில் இகழப்பட்ட செயலைச் செய்யக்கூடாது; ஆனால் முன்பே செய்து வருபவன் அதை விடுவது மிகப் பெரிய தர்மம் என்று சுருதி கூறுகிறது.
12.300.7
संसिद्धः पुरुषो लोके यदाचरति पापकम् ।
मदेनाभिप्लुतमनास्तच्च न ग्राह्यमुच्यते ॥ १२.३००.७ ॥
உலகில் சித்தி பெற்ற மனிதனும் போதையால் மனம் மூழ்கி பாவச் செயலைச் செய்தால், அது ஏற்கத் தகுந்ததாகக் கூறப்படுவதில்லை.
12.300.8
श्रूयन्ते हि पुराणेषु प्रजा धिग्दण्डशासनाः ।
दान्ता धर्मप्रधानाश्च न्यायधर्मानुवृत्तिकाः ॥ १२.३००.८ ॥
புராணங்களில் கேட்கப்படுகிறது: மக்கள் கண்டனமும் தண்டனையும் ஆளப்பட்டனர்; அவர்கள் தன்னடக்கமுடையவர்களாகவும், தர்மத்தை முதன்மையாகக் கொண்டவர்களாகவும், நீதித் தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவர்களாகவும் இருந்தனர்.
12.300.9
धर्म एव सदा नॄणामिह राजन्प्रशस्यते ।
धर्मवृद्धा गुणानेव सेवन्ते हि नरा भुवि ॥ १२.३००.९ ॥
அரசே, இவ்வுலகில் மனிதர்களுக்கு எப்போதும் தர்மமே போற்றப்படுகிறது; தர்மத்தில் வளர்ந்த மனிதர்கள் பூமியில் நற்குணங்களையே பின்பற்றுகிறார்கள்.
12.300.10
तं धर्ममसुरास्तात नामृष्यन्त नराधिप ।
विवर्धमानाः क्रमशस्तत्र तेऽन्वाविशन्प्रजाः ॥ १२.३००.१० ॥
அன்பு மகனே, மனிதர்களின் அரசே, அசுரர்கள் அந்தத் தர்மத்தைப் பொறுக்கவில்லை; படிப்படியாகப் பெருகி அவர்கள் அங்கு மக்களுக்குள் புகுந்தனர்.
12.300.11
तासां दर्पः समभवत्प्रजानां धर्मनाशनः ।
दर्पात्मनां ततः पश्चात्क्रोधस्तासामजायत ॥ १२.३००.११ ॥
அந்தக் குடிமக்களிடையே தர்மத்தை அழிக்கும் செருக்கு தோன்றியது; செருக்குடையவர்களிடம் பின்னர் கோபம் உண்டானது.
12.300.12
ततः क्रोधाभिभूतानां वृत्तं लज्जासमन्वितम् ।
ह्रीश्चैवाप्यनशद्राजंस्ततो मोहो व्यजायत ॥ १२.३००.१२ ॥
பின்னர் கோபத்தால் மூழ்கியவர்களின் நாணம் கொண்ட நடத்தை அழிந்தது; அரசே, அவர்களின் வெட்கமும் அழிந்தது; பின்னர் மயக்கம் தோன்றியது.
12.300.13
ततो मोहपरीतास्ता नापश्यन्त यथा पुरा ।
परस्परावमर्देन वर्धयन्त्यो यथासुखम् ॥ १२.३००.१३ ॥
பின்னர் மோகத்தால் சூழப்பட்ட அவர்கள் முன்பு போல் காணவில்லை; ஒருவரை ஒருவர் நசுக்கி, விருப்பம்போல் பெருகினர்.
12.300.14
ताः प्राप्य तु स धिग्दण्डो न कारणमतो भवत् ।
ततोऽभ्यगच्छन्देवांश्च ब्राह्मणांश्चावमन्य ह ॥ १२.३००.१४ ॥
அவர்களைப் பெற்ற அந்த இழிவுத் தண்டனையும் காரணமாகவில்லை; பின்னர் அவர்கள் தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் அவமதித்து அவர்களிடம் சென்றனர்.
12.300.15
एतस्मिन्नेव काले तु देवा देववरं शिवम् ।
अगच्छञ्शरणं धीरं बहुरूपं गुणाधिकम् ॥ १२.३००.१५ ॥
இதே சமயத்தில் தேவர்கள் தேவர்களில் சிறந்த சிவனை அடைக்கலமாக நாடிச் சென்றனர் — உறுதியானவர், பல வடிவினர், குணங்களில் மேம்பட்டவர்.
12.300.16
तेन स्म ते गगनगाः सपुराः पातिताः क्षितौ ।
त्रिधाऽप्येकेन बाणेन देवाप्यायिततेजसा ॥ १२.३००.१६ ॥
அவரால் அவர்கள் — வானில் திரிந்தவர்கள் — தங்கள் நகரங்களுடன் பூமியில் வீழ்த்தப்பட்டனர்; ஒரே அம்பால் மூன்று பகுதிகளாகவும் — பெருகிய ஒளியுடைய அந்தத் தேவனால்.
12.300.17
तेषामधिपतिस्त्वासीद्भीमो भीमपराक्रमः ।
देवतानां भयकरः स हतः शूलपाणिना ॥ १२.३००.१७ ॥
அவர்களின் தலைவன் பீமன், பயங்கர வீரியமுடையவன் — தேவர்களுக்கு அச்சம் தருபவன்; அவன் சூலபாணியால் கொல்லப்பட்டான்.
12.300.18
तस्मिन्हतेऽथ स्वं भावं प्रत्यपद्यन्त मानवाः ।
प्रावर्तन्त च वै वेदाः शास्त्राणि च यथा पुरा ॥ १२.३००.१८ ॥
அவன் கொல்லப்பட்ட பின் மனிதர்கள் தங்கள் இயல்புக்குத் திரும்பினர்; வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் முன்பு போலவே நிலைபெற்றன.
12.300.19
ततोऽभिषिच्य राज्येन देवानां दिवि वासवम् ।
सप्तर्षयश्चान्वयुञ्जन्नराणां दण्डधारणे ॥ १२.३००.१९ ॥
பின்னர் தேவர்களின் வானுலகில் வாசவனை (இந்திரனை) அரசாட்சியால் அபிஷேகம் செய்து, சப்தரிஷிகள் மனிதர்களின் மீது தண்டத்தைத் தாங்குவதற்கு நியமித்தனர்.
12.300.20
सप्तर्षीणामथोर्ध्वं च विपृथुर्नाम पार्थिवः ।
राजानः क्षत्रियाश्चैव मण्डलेषु पृथक्पृथक् ॥ १२.३००.२० ॥
சப்தரிஷிகளுக்குப் பின் விபிருது என்ற பெயருடைய அரசன் தோன்றினான்; க்ஷத்திரிய அரசர்களும் ஒவ்வொரு மண்டலத்திலும் தனித்தனியாக ஆண்டனர்.
12.300.21
महाकुलेषु ये जाता वृद्धाः पूर्वतराश्च ये ।
तेषामप्यासुरो भावो हृदयान्नापसर्पति ॥ १२.३००.२१ ॥
பெரிய குலங்களில் பிறந்தவர்களும், முதியவர்களும், முன்னோர்களும் ஆகிய அவர்களின் இதயத்திலிருந்தும் அசுர இயல்பு விலகுவதில்லை.
12.300.22
तस्मात्तेनैव भावेन सानुषङ्गेण पार्थिवाः ।
आसुराण्येव कर्माणि न्यसेवन्भीमविक्रमाः ॥ १२.३००.२२ ॥
ஆகையால் அதே இயல்பினாலும், அதன் பின்தொடர்வுகளாலும், பயங்கர வீரம் கொண்ட அரசர்கள் அசுர செயல்களையே செய்தனர்.
12.300.23
प्रत्यतिष्ठंश्च तेष्वेव तान्येव स्थापयन्त्यपि ।
भजन्ते तानि चाद्यापि ये बालिशतरा नराः ॥ १२.३००.२३ ॥
அவர்கள் அவற்றிலேயே நிலைபெற்றனர்; அவற்றையே நிலைநிறுத்தவும் செய்கின்றனர்; மிகவும் அறியாத மனிதர்கள் இன்றும் அவற்றையே பின்பற்றுகின்றனர்.
12.300.24
तस्मादहं ब्रवीमि त्वां राजन्संचिन्त्य शास्त्रतः ।
संसिद्धावागमं कुर्यात्कर्म हिंसात्मकं त्यजेत् ॥ १२.३००.२४ ॥
ஆகையால், அரசே, நான் நூல்களின்படி நன்கு சிந்தித்து உனக்குச் சொல்கிறேன்: வெற்றியில் ஆகமத்தைப் பின்பற்று; வன்முறைச் செயலைக் கைவிடு.
12.300.25
न संकरेण द्रविणं प्रचिन्वीयाद्विचक्षणः ।
धर्मार्थं न्यायमुत्सृज्य न तत्कल्याणमुच्यते ॥ १२.३००.२५ ॥
அறிவுள்ள மனிதன் கலப்பான (முறையற்ற) வழிகளால் செல்வத்தைச் சேர்க்கக் கூடாது. தர்மத்துக்காக நீதியைக் கைவிட்டால் அது நன்மை எனப்படாது.
12.300.26
स त्वमेवंविधो दान्तः क्षत्रियः प्रियबान्धवः ।
प्रजा भृत्यांश्च पुत्रांश्च स्वधर्मेणानुपालय ॥ १२.३००.२६ ॥
நீ இத்தகைய அடக்கமுள்ள க்ஷத்திரியன், உறவினருக்கு அன்பானவன். உன் தர்மப்படி குடிமக்களையும் ஏவலரையும் மகன்களையும் காப்பாயாக.
12.300.27
इष्टानिष्टसमायोगे वैरं सौहार्दमेव च ।
अथ जातिसहस्राणि बहूनि परिवर्तते ॥ १२.३००.२७ ॥
விரும்பியதும் விரும்பாததும் சேரும்போது பகையும் நட்பும் உண்டாகும். பின் ஆயிரக்கணக்கான பிறவிகளும் பலவும் சுழல்கின்றன.
12.300.28
तस्माद्गुणेषु रज्येथा मा दोषेषु कथंचन ।
निर्गुणोऽपि हि दुर्बुद्धिरात्मनः सोतिरिच्यते ॥ १२.३००.२८ ॥
ஆகையால் நற்குணங்களில் பற்று வை; எவ்வகையிலும் குற்றங்களில் வைக்காதே. குணமற்ற தீயவுள்ளம் கொண்டவனும் தனக்கே மிகுதியாக (தீங்கு) ஆகிறான்.
12.300.29
मानुषेषु महाराज धर्माधर्मौ प्रवर्ततः ।
न तथाऽन्येषु भूतेषु मनुष्यरहितेष्विह ॥ १२.३००.२९ ॥
மகாராஜனே, மனிதர்களிடையே மட்டுமே தர்மமும் அதர்மமும் நடைபெறுகின்றன. இங்கு மனிதரல்லாத மற்ற உயிரினங்களில் அவ்வாறு இல்லை.
12.300.30
धर्मशीलो नरो विद्वानीहकोऽनीहकोपि वा ।
आत्मभूतः सदा लोके चरेद्भूतान्यहिंसया ॥ १२.३००.३० ॥
தர்மசீலனும் அறிவாளியுமான மனிதன், செயலில் ஈடுபட்டவனாயினும் செயலற்றவனாயினும், உலகில் எப்போதும் உயிர்களைத் தன்னைப் போலவே கருதி அகிம்சையுடன் நடக்கவேண்டும்.
12.300.31
यदा व्यपेतहृल्लेखं मनो भवति तस्य वै ।
नानृतं चैव भवति तदा कल्याणमृच्छति ॥ १२.३००.३१ ॥
எவனுடைய மனம் இதயத்தின் சலனக் கோடுகளிலிருந்து விடுபடுகிறதோ, அவனுள் பொய் இல்லாமல் போகுமோ, அப்போது அவன் நலனை அடைகிறான்.