Mahābhārata · Adhyāya 12.300
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.300.1
प्रतिग्रहार्जिता विप्रे क्षत्रिये युधि निर्जिताः ।
वैश्ये न्यायार्जिताश्चैव शूद्रे शुश्रूषयार्जिताः ॥ १२.३००.१ ॥
Para o brâmane, a riqueza obtida pelo recebimento de presentes; para o kṣatriya, a conquistada em batalha; para o vaiśya, a ganha por meios justos; e para o śūdra, a adquirida pelo serviço.
12.300.2
स्वल्पाऽप्यर्थाः प्रशस्यन्ते धर्मस्यार्थे महाफलाः ।
नित्यं त्रयाणां वर्णानां शुश्रूषुः शूद्र उच्यते ॥ १२.३००.२ ॥
Mesmo uma pequena riqueza é louvada quando serve ao dharma, pois seu fruto é grande. Quem serve constantemente às três varṇas é chamado śūdra.
12.300.3
क्षत्रधर्मा वैश्यधर्मा नावृत्तिः पतते द्विजः ।
शूद्रधर्मा यदा तु स्यात्तदा पतति वै द्विजः ॥ १२.३००.३ ॥
O dvija não decai quando não consegue o sustento pelos deveres de kṣatriya ou vaiśya; mas quando seu dever se torna o de śūdra, o dvija certamente decai.
12.300.4
वाणिज्यं पाशुपाल्यं च तथा शिल्पोपजिवनम् ।
सूद्रस्यापि विधीयन्ते यदा वृत्तिर्न जायते ॥ १२.३००.४ ॥
O comércio, a criação de gado e o sustento pelos ofícios também são prescritos ao śūdra quando nenhum outro meio de vida surge.
12.300.5
रङ्गावतरणं चैव तथा रूपोपजीवनम् ।
मद्यमांसोपजीव्यं च विक्रयं लोहचर्मणोः ॥ १२.३००.५ ॥
Tingir, ganhar a vida exibindo formas (representação ou espetáculo), viver de bebida e carne, e vender ferro e couro são proibidos.
12.300.6
अपूर्विणा न कर्तव्यं कर्म लोके विगर्हितम् ।
कृतपूर्विणस्तु त्यजतो महान्धर्म इति श्रूतिः ॥ १२.३००.६ ॥
Quem não o fez antes não deve empreender na terra uma ação censurada; mas para quem o fez antes e o abandona, este é o grande dharma, assim declara a śruti.
12.300.7
संसिद्धः पुरुषो लोके यदाचरति पापकम् ।
मदेनाभिप्लुतमनास्तच्च न ग्राह्यमुच्यते ॥ १२.३००.७ ॥
Quando um homem perfeito neste mundo pratica uma ação pecaminosa, com a mente submersa na embriaguez, diz-se que isso não deve ser aceito.
12.300.8
श्रूयन्ते हि पुराणेषु प्रजा धिग्दण्डशासनाः ।
दान्ता धर्मप्रधानाश्च न्यायधर्मानुवृत्तिकाः ॥ १२.३००.८ ॥
Ouve-se nos Purāṇas que os povos eram governados pelo bastão da repreensão; eram dominados por si mesmos, tinham o dharma como principal e seguiam o dharma da justiça.
12.300.9
धर्म एव सदा नॄणामिह राजन्प्रशस्यते ।
धर्मवृद्धा गुणानेव सेवन्ते हि नरा भुवि ॥ १२.३००.९ ॥
Ó rei, aqui entre os homens só o dharma é sempre louvado; os homens crescidos no dharma cultivam na terra somente as virtudes.
12.300.10
तं धर्ममसुरास्तात नामृष्यन्त नराधिप ।
विवर्धमानाः क्रमशस्तत्र तेऽन्वाविशन्प्रजाः ॥ १२.३००.१० ॥
Querido filho, senhor dos homens, os asuras não suportaram aquele dharma; crescendo gradualmente, entraram ali entre os povos.
12.300.11
तासां दर्पः समभवत्प्रजानां धर्मनाशनः ।
दर्पात्मनां ततः पश्चात्क्रोधस्तासामजायत ॥ १२.३००.११ ॥
Entre aqueles povos surgiu o orgulho, que destrói o dharma; depois, a partir do orgulho, nasceu neles a ira.
12.300.12
ततः क्रोधाभिभूतानां वृत्तं लज्जासमन्वितम् ।
ह्रीश्चैवाप्यनशद्राजंस्ततो मोहो व्यजायत ॥ १२.३००.१२ ॥
Então a conduta, acompanhada de vergonha, dos que foram vencidos pela ira pereceu; e também a modéstia foi destruída, ó rei, e então nasceu a delusão.
12.300.13
ततो मोहपरीतास्ता नापश्यन्त यथा पुरा ।
परस्परावमर्देन वर्धयन्त्यो यथासुखम् ॥ १२.३००.१३ ॥
Então, dominadas pela ilusão, já não viam como antes; esmagando-se mutuamente, cresciam à vontade.
12.300.14
ताः प्राप्य तु स धिग्दण्डो न कारणमतो भवत् ।
ततोऽभ्यगच्छन्देवांश्च ब्राह्मणांश्चावमन्य ह ॥ १२.३००.१४ ॥
Ao obtê-las, aquele castigo de censura não foi causa alguma; então, desprezando os deuses e os brâmanes, foram até eles.
12.300.15
एतस्मिन्नेव काले तु देवा देववरं शिवम् ।
अगच्छञ्शरणं धीरं बहुरूपं गुणाधिकम् ॥ १२.३००.१५ ॥
Nesse mesmo tempo, os deuses foram buscar refúgio em Śiva, o melhor dos deuses — firme, de muitas formas, superior em virtudes.
12.300.16
तेन स्म ते गगनगाः सपुराः पातिताः क्षितौ ।
त्रिधाऽप्येकेन बाणेन देवाप्यायिततेजसा ॥ १२.३००.१६ ॥
Por ele, aqueles que percorriam o céu, junto com suas cidades, foram derrubados ao chão — até partidos em três por uma única flecha, por aquele deus cujo esplendor fora aumentado.
12.300.17
तेषामधिपतिस्त्वासीद्भीमो भीमपराक्रमः ।
देवतानां भयकरः स हतः शूलपाणिना ॥ १२.३००.१७ ॥
O seu senhor era Bhīma, de terrível valor, que infundia temor aos deuses; foi morto pelo portador do tridente.
12.300.18
तस्मिन्हतेऽथ स्वं भावं प्रत्यपद्यन्त मानवाः ।
प्रावर्तन्त च वै वेदाः शास्त्राणि च यथा पुरा ॥ १२.३००.१८ ॥
Quando ele foi morto, os homens recuperaram a própria natureza, e os Vedas e os tratados voltaram a vigorar como antes.
12.300.19
ततोऽभिषिच्य राज्येन देवानां दिवि वासवम् ।
सप्तर्षयश्चान्वयुञ्जन्नराणां दण्डधारणे ॥ १२.३००.१९ ॥
Então, tendo ungido Vāsava (Indra) com a realeza no céu dos deuses, os sete sábios o designaram para portar o bastão do castigo sobre os homens.
12.300.20
सप्तर्षीणामथोर्ध्वं च विपृथुर्नाम पार्थिवः ।
राजानः क्षत्रियाश्चैव मण्डलेषु पृथक्पृथक् ॥ १२.३००.२० ॥
Depois dos sete sábios surgiu um rei chamado Vipṛthu, e os reis kṣatriya governaram cada reino separadamente.
12.300.21
महाकुलेषु ये जाता वृद्धाः पूर्वतराश्च ये ।
तेषामप्यासुरो भावो हृदयान्नापसर्पति ॥ १२.३००.२१ ॥
Mesmo nos nascidos de grandes linhagens, nos anciãos e nos de tempos anteriores, a disposição demoníaca não se afasta do coração.
12.300.22
तस्मात्तेनैव भावेन सानुषङ्गेण पार्थिवाः ।
आसुराण्येव कर्माणि न्यसेवन्भीमविक्रमाः ॥ १२.३००.२२ ॥
Portanto, com essa mesma disposição e suas consequências, reis de terrível valor praticaram apenas ações demoníacas.
12.300.23
प्रत्यतिष्ठंश्च तेष्वेव तान्येव स्थापयन्त्यपि ।
भजन्ते तानि चाद्यापि ये बालिशतरा नराः ॥ १२.३००.२३ ॥
Estabeleceram-se nessas mesmas coisas e ainda as estabelecem; e os homens mais insensatos ainda as seguem hoje.
12.300.24
तस्मादहं ब्रवीमि त्वां राजन्संचिन्त्य शास्त्रतः ।
संसिद्धावागमं कुर्यात्कर्म हिंसात्मकं त्यजेत् ॥ १२.३००.२४ ॥
Portanto, ó rei, tendo refletido bem segundo as escrituras, digo-te: na obtenção do sucesso siga o ensinamento tradicional e abandone a ação violenta.
12.300.25
न संकरेण द्रविणं प्रचिन्वीयाद्विचक्षणः ।
धर्मार्थं न्यायमुत्सृज्य न तत्कल्याणमुच्यते ॥ १२.३००.२५ ॥
O sábio não deve acumular riqueza por meios misturados (ilícitos). Abandonar a justiça pelo dharma não se chama bem.
12.300.26
स त्वमेवंविधो दान्तः क्षत्रियः प्रियबान्धवः ।
प्रजा भृत्यांश्च पुत्रांश्च स्वधर्मेणानुपालय ॥ १२.३००.२६ ॥
Você é um kṣatriya tão controlado, querido por seus parentes. Proteja seus súditos, servos e filhos segundo o seu próprio dharma.
12.300.27
इष्टानिष्टसमायोगे वैरं सौहार्दमेव च ।
अथ जातिसहस्राणि बहूनि परिवर्तते ॥ १२.३००.२७ ॥
Na união do desejado e do indesejado surgem também a inimizade e a amizade. Depois, milhares de nascimentos, muitos, continuam a girar.
12.300.28
तस्माद्गुणेषु रज्येथा मा दोषेषु कथंचन ।
निर्गुणोऽपि हि दुर्बुद्धिरात्मनः सोतिरिच्यते ॥ १२.३००.२८ ॥
Portanto, deleite-se nas virtudes, jamais nas faltas de forma alguma. Mesmo quem não tem virtude, de mente tola, torna-se ainda mais (prejudicial) a si mesmo.
12.300.29
मानुषेषु महाराज धर्माधर्मौ प्रवर्ततः ।
न तथाऽन्येषु भूतेषु मनुष्यरहितेष्विह ॥ १२.३००.२९ ॥
Ó grande rei, o dharma e o adharma operam entre os seres humanos; não assim entre outros seres daqui, que carecem de humanidade.
12.300.30
धर्मशीलो नरो विद्वानीहकोऽनीहकोपि वा ।
आत्मभूतः सदा लोके चरेद्भूतान्यहिंसया ॥ १२.३००.३० ॥
Um homem de caráter justo e sábio, esteja ou não em ação, deve sempre mover-se no mundo considerando os seres como o seu próprio eu, com não-violência.
12.300.31
यदा व्यपेतहृल्लेखं मनो भवति तस्य वै ।
नानृतं चैव भवति तदा कल्याणमृच्छति ॥ १२.३००.३१ ॥
Quando a mente de um homem está livre das linhas da agitação do coração, e nele não resta falsidade, então ele alcança o bem-estar.