Mahābhārata · Adhyāya 12.301
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.301.1
एष धर्मविधिस्तात गृहस्थस्य प्रकीर्तितः ।
तपोविधिं तु वक्ष्यामि तन्मे निगदतः शृणु ॥ १२.३०१.१ ॥
Lieber Sohn, dies ist die dharma-Regel für den Haushalter, wie sie verkündet wurde. Nun will ich dir die Regel der Askese darlegen; höre mir zu.
12.301.2
प्रायेण च गृहस्थस्य ममत्वं नाम जायते ।
सङ्गागतं नरश्रेष्ठ भावै राजसतामसैः ॥ १२.३०१.२ ॥
Bester der Menschen, beim Haushalter entsteht in der Regel das Gefühl des 'Meinen'; es kommt aus der Anhaftung und entsteht aus den Zuständen von Leidenschaft und Trägheit.
12.301.3
गृहाण्याश्रित्य गावश्च क्षेत्राणि च धनानि च ।
दाराः पुत्राश्च भृत्याश्च भवन्तीह नरस्य वै ॥ १२.३०१.३ ॥
Häuser, Vieh, Felder und Reichtümer, Ehefrauen, Söhne und Diener — all dies entsteht hier, abhängig vom Menschen.
12.301.4
एवं तस्य प्रवृत्तस्य नित्यमेवानुपश्यतः ।
रागद्वेषौ विवर्धेते ह्यनित्यत्वमपश्यतः ॥ १२.३०१.४ ॥
So wachsen bei dem, der im weltlichen Leben verstrickt ist und unablässig schaut, Anhaftung und Abneigung, weil er die Vergänglichkeit nicht sieht.
12.301.5
रागद्वेषाभिभूतं च नरं द्रव्यवशानुगम् ।
मोहजस्तारतिर्नाम समुपैति नराधिप ॥ १२.३०१.५ ॥
Herr der Menschen, den von Anhaftung und Abneigung Überwältigten, der der Macht des Besitzes folgt, überkommt die aus Verblendung geborene Anhänglichkeit namens tārārati.
12.301.6
कृतार्थ भोगिनं मत्वा सर्वो रतिपरायणः ।
लाभं प्रात्यसुखादन्यं रतितो नानुपश्यति ॥ १२.३०१.६ ॥
Sich für erfüllt und genießend haltend, sieht jeder, der dem Genuss ergeben ist, keinen anderen Gewinn als die Lust.
12.301.7
ततो लोभाभिभूतात्मा सङ्गाद्वधर्यते जनम् ।
दुष्टार्थं चैव तस्येह जनस्यार्थं चिकीर्षति ॥ १२.३०१.७ ॥
Dann bindet der, dessen Selbst von Gier überwältigt ist, die Menschen durch Anhaftung, und hier begehrt er den Reichtum anderer zu einem bösen Zweck.
12.301.8
स जानत्रपि चाकार्यमर्थार्थं सेवते नरः ।
बालस्नेहपरीतात्मा तत्क्षयाच्चानुतप्यते ॥ १२.३०१.८ ॥
Obwohl er weiß, was nicht getan werden sollte, verfolgt der Mensch es um des Reichtums willen; mit einem von Zuneigung zu Kindern umgebenen Selbst bereut er ihren Verlust.
12.301.9
ततो दानेन संपन्नो रक्षन्नात्मपराजयम् ।
करोति येन भोनी स्यामिति तस्माद्विनश्यति ॥ १२.३०१.९ ॥
Dann, obwohl er mit Freigebigkeit begabt ist, handelt er, um die Niederlage des eigenen Selbst abzuwehren, sodass 'ich ein Genießender werden möge'; deshalb geht er zugrunde.
12.301.10
तद्यदि वुद्धियुक्तानां शाश्वतं ब्रह्मवादिनाम् ।
अभिच्छतां शुभं कर्म नराणां त्यजतां सुखम् ॥ १२.३०१.१० ॥
Wenn also dies für die Verständigen gilt, die vom ewigen Brahman sprechen, für Menschen, die heilsame Handlung begehren und die Lust aufgeben...
12.301.11
लोकायतननाशाच्च धननाशाच्च पार्थिव ।
आधिव्याधिप्रतापाच्च निर्वेदमुपगच्छति ॥ १२.३०१.११ ॥
O König, durch den Untergang der Stütze der Welt, durch den Verlust des Reichtums und durch die Qual seelischer und körperlicher Leiden gelangt er zur Entsagung.
12.301.12
निर्वेदादात्मसंबोधः संबोधादात्मदर्शनम् ।
शास्त्रार्थदर्शनाद्राजसंस्तप एवानुपश्यति ॥ १२.३०१.१२ ॥
Aus der Entsagung entsteht die Selbsterkenntnis, aus der Selbsterkenntnis die Schau des Selbst; durch das Schauen des Sinnes der Schriften, o König, erkennt er eben die Askese.
12.301.13
दुर्लभो हि मनुष्येन्द्र नरः प्रत्यवमर्शवान् ।
यो वै प्रियसुखे क्षीणे तपः कर्तुं व्यवस्यति ॥ १२.३०१.१३ ॥
Selten ist wahrlich, Herrscher der Menschen, der besonnene Mensch, der, wenn die lieben Freuden erloschen sind, sich entschließt, Askese (tapas) zu üben.
12.301.14
तपः सर्वगतं तात हीनस्यापि विधीयते ।
जितेन्द्रियस्य दान्तस्य स्वर्गमार्गप्रवर्तकम् ॥ १२.३०१.१४ ॥
Askese, mein Lieber, durchdringt alles und wird selbst dem Niedrigen vorgeschrieben; für den, der seine Sinne bezwungen hat und sich beherrscht, öffnet sie den Weg zum Himmel.
12.301.15
प्रजापतिः प्रजाः पूर्वमसृजत्तपसा विभुः ।
क्वचित्क्वचिद्ब्रतपरो व्रतान्यास्थाय पार्थिव ॥ १२.३०१.१५ ॥
Im Anfang erschuf der mächtige Prajāpati die Geschöpfe durch Askese; o König, bald hier, bald dort, den Gelübden ergeben, die Observanzen auf sich nehmend.
12.301.16
आदित्या वसवो रुद्रास्तथैवाग्न्यश्विमारुताः ।
विश्वेदेवास्तथा साध्याः पितरोऽथ मरुद्गणाः ॥ १२.३०१.१६ ॥
Die Ādityas, die Vasus und die Rudras, ebenso Agni, die Aśvins und die Maruts, die Viśvedevas und die Sādhyas, die Ahnen und die Schar der Maruts.
12.301.17
यक्षराक्षसगन्धर्वाः सिद्धाश्चान्ये दिवौकसः ।
संसिद्धास्तपसा तात ये चान्ये स्वर्गवासिनः ॥ १२.३०१.१७ ॥
Yakṣas, Rākṣasas, Gandharvas, die Siddhas und die anderen Himmelsbewohner, mein Lieber, vollendeten sich durch Askese, ebenso wie die übrigen, die im Himmel wohnen.
12.301.18
ये चादौ ब्राह्मणाः सृष्टा ब्रह्मणा तपसा पुरा ।
ते भावयन्तः पृथिवीं विचरन्ति दिवं तथा ॥ १२.३०१.१८ ॥
Die Brahmanen, die am Anfang durch Brahmās Askese geschaffen wurden, erhalten die Erde und wandeln sowohl auf der Erde als auch im Himmel.
12.301.19
मर्त्यलोके च राजानो ये चान्ये गृहमेधिनः ।
महाकुलेषु दृश्यन्ते तत्सर्वं तपसः फलम् ॥ १२.३०१.१९ ॥
Die Könige der sterblichen Welt und die anderen Hausväter, die in großen Geschlechtern erscheinen – all dies ist die Frucht der tapas.
12.301.20
कौशेयानि च वस्त्राणि शुभान्याभरणानि च ।
वाहनासनपानानि तत्सर्वं तपसः फलम् ॥ १२.३०१.२० ॥
Seidene Gewänder, schöne Schmuckstücke, Fahrzeuge, Sitze und Getränke – all dies ist die Frucht der tapas.
12.301.21
मनोनुकूलाः प्रमदा रूपवत्यः सहस्रशः ।
वासः प्रासादपृष्ठे च तत्सर्वं तपसः फलम् ॥ १२.३०१.२१ ॥
Tausende schöner, dem Herzen gefälliger Frauen und das Wohnen auf dem Dach eines Palastes – all dies ist die Frucht der tapas.
12.301.22
शयनानि च मुख्यानि भोज्यानि विविधानि च ।
अभिप्रेतानि सर्वाणि भवन्ति शुभकर्मिणाम् ॥ १२.३०१.२२ ॥
Vorzügliche Lager und vielfältige Speisen – für die, die gute Werke tun, wird alles Gewünschte wirklich.
12.301.23
नाप्राप्यं तपसः किंचिन्त्रैलोक्येऽपि परंतप ।
उपभोगपरित्यागः फलान्यकृतकर्मणाम् ॥ १२.३०१.२३ ॥
O Vernichter der Feinde, es gibt nichts in den drei Welten, das durch tapas unerreichbar wäre; für jene, die es nicht vollzogen haben, ist die Frucht der Verzicht auf Genüsse.
12.301.24
सुखितो दुःखितो वाऽपि नरो लोभं परित्यजेत् ।
अवेक्ष्य मनसा शास्त्रं बुद्ध्या च नृपसत्तम ॥ १२.३०१.२४ ॥
Ob glücklich oder unglücklich, ein Mensch soll die Gier aufgeben, o Bester der Könige, nachdem er die Schrift mit Geist und Verstand bedacht hat.
12.301.25
असंतोषोऽसुखथायेति लोभादिन्द्रियविभ्रमः ।
ततोऽस्य नश्यति प्रज्ञा विद्येवाभ्यासवर्जिता ॥ १२.३०१.२५ ॥
Unzufriedenheit führt zu Unglück; aus Gier entsteht die Verwirrung der Sinne. Dann geht seine Einsicht zugrunde, wie Wissen ohne Übung.
12.301.26
नष्टप्रज्ञो यदा तु स्यात्तदा न्यायं न पश्यति ।
तस्मात्सुखक्षये प्राप्ते पुमानुग्रतपश्चरेत् ॥ १२.३०१.२६ ॥
Wenn die Einsicht verloren ist, sieht der Mensch das Rechte nicht mehr. Daher soll der Mensch, wenn das Glück verloren ist, strenge Askese üben.
12.301.27
यदिष्टं तत्सुखं प्राहुर्द्वेष्यं दुःखमिहेष्यते ।
कृताकृतस्य तपसः फलं पश्यस्व यादृशम् ॥ १२.३०१.२७ ॥
Was begehrt wird, nennen sie Glück; was verhasst ist, Leid — doch hier wird jenes begehrt. Sieh, welche Frucht die getane und die ungetane Askese trägt.
12.301.28
नित्यं भद्राणि पश्यन्ति विषयांश्चोपभुञ्जते ।
प्राकाश्यं चैवं गच्छन्ति कृत्वा निष्कल्मषं तपः ॥ १२.३०१.२८ ॥
Sie sehen stets das Heilvolle und genießen die Sinnesobjekte; nachdem sie makellose Askese geübt haben, erlangen sie so den Glanz.
12.301.29
अप्रियाण्यवमानाश्च दुःखं बहुविधात्मकम् ।
फलार्थी सत्पथं त्यक्त्वा प्राप्नोति विषयात्मकम् ॥ १२.३०१.२९ ॥
Unangenehmes, Demütigungen und Leiden vielerlei Art: Wer nach Frucht strebt, verlässt den guten Pfad und erlangt eine an die Sinne gebundene Frucht.
12.301.30
धर्मे तपसि दाने च विचिकित्साऽस्य जायते ।
स कृत्वा पापकान्येव निरयं प्रतिपद्यते ॥ १२.३०१.३० ॥
In ihm entsteht Zweifel an Dharma, Askese und Gabe; nachdem er Böses getan hat, gelangt er gewiss in die Hölle.
12.301.31
सुखे तु वर्तमानो वै दुःखे वाऽपि नरोत्तम् ।
सुवृत्ताद्यो न चलते शास्त्रचक्षुः स मानवः ॥ १२.३०१.३१ ॥
Bester der Menschen, wer im Glück oder im Leid steht, im guten Wandel der Erste ist und die Schrift als sein Auge hat, dieser Mensch wankt nicht.
12.301.32
इषुप्रपातमात्रं हि स्पर्शयोगे रतिः स्मृता ।
रसने दर्शने घ्राणे श्रवणे च विशांपते ॥ १२.३०१.३२ ॥
Herr der Menschen, Lust im Berührungskontakt gilt als nur so lange während, wie ein Pfeil fliegt; ebenso beim Geschmack, Sehen, Riechen und Hören.
12.301.33
ततोऽस्य जायते तीव्रा वेदना तत्क्षयात्पुनः ।
बुधा ये न प्रशंसन्ति मोक्षं सुखमनुत्तमम् ॥ १२.३०१.३३ ॥
Dann entsteht in ihm heftiger Schmerz, und wenn dieser vergeht, entsteht er wieder. Die Weisen preisen die Befreiung nicht als höchstes Glück.
12.301.34
ततः फलार्थं सर्वस्य भवन्ति ज्यायसे गुणाः ।
धर्मवृद्ध्या च सततं कामार्थाभ्यां न हीयते ॥ १२.३०१.३४ ॥
Daher sind diese Eigenschaften zur Frucht für alle da, für den Vorzüglicheren; durch das Wachsen des Dharma und stetig durch Begierde und Besitz nimmt er nicht ab.
12.301.35
अप्रयत्नागताः सेव्या गृहस्थैर्विषयाः सदा ।
प्रयत्नेनोपगम्यश्च स्वधर्म इति मे मतिः ॥ १२.३०१.३५ ॥
Haushälter sollen stets die Sinnesobjekte genießen, die ohne Mühe kommen, und sich denen nähern, die mit Mühe zu erlangen sind; so ist meine Ansicht, das ist das eigene Dharma.
12.301.36
मानिनां कुलजातानां नित्यं शास्त्रार्थचक्षुषाम् ।
क्रियाधर्मविमुक्तानामशक्त्या संवृतात्मनाम् ॥ १२.३०१.३६ ॥
Für die Stolzen, aus edlem Geschlecht Geborenen, deren Auge stets der Sinn der Schrift ist, die von den Pflichten des Opferhandelns befreit sind und deren Selbst durch Unvermögen gezügelt ist—…
12.301.37
क्रियमाणं यदा कर्म नाशं गच्छति मानुषम् ।
तेषां नान्यदृते लोके तपसः कर्म विद्यते ॥ १२.३०१.३७ ॥
Wenn die vom Menschen vollzogene Handlung zugrunde geht, gibt es für sie in der Welt keine andere Handlung als die Askese.
12.301.38
सर्वात्मनाऽनुकुर्वीत गृहस्थः कर्मनिश्चयम् ।
दाक्ष्येण हव्यकव्यार्थं स्वधर्मे विचरन्नृप ॥ १२.३०१.३८ ॥
O König, der Hausvater soll mit ganzem Selbst den festen Entschluss des Handelns befolgen und geschickt in seiner eigenen Pflicht wandeln, um der Opfergaben an Götter und Ahnen willen.
12.301.39
यथा नदीनदाः सर्वे सागरे यान्ति संस्थितिम् ।
एवमाश्रमिणः सर्वे गृहस्थे यान्ति संस्थितिम् ॥ १२.३०१.३९ ॥
Wie alle Flüsse und Bäche im Ozean ihre Ruhe finden, so finden alle Angehörigen der Lebensstufen ihre Ruhe im Hausvater.