மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.301
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.301.1
एष धर्मविधिस्तात गृहस्थस्य प्रकीर्तितः ।
तपोविधिं तु वक्ष्यामि तन्मे निगदतः शृणु ॥ १२.३०१.१ ॥
அன்பு மகனே, இது இல்லறத்தாரின் தர்ம விதி எனப் பேசப்பட்டது. இப்போது தவத்தின் விதியைச் சொல்வேன்; என்னிடமிருந்து கேள்.
12.301.2
प्रायेण च गृहस्थस्य ममत्वं नाम जायते ।
सङ्गागतं नरश्रेष्ठ भावै राजसतामसैः ॥ १२.३०१.२ ॥
நரசிறந்தவனே, பொதுவாக இல்லறத்தானுக்கு 'எனது' என்ற பற்று தோன்றுகிறது; அது பற்றிலிருந்து வந்து ராஜச தாமச குணங்களால் எழுகிறது.
12.301.3
गृहाण्याश्रित्य गावश्च क्षेत्राणि च धनानि च ।
दाराः पुत्राश्च भृत्याश्च भवन्तीह नरस्य वै ॥ १२.३०१.३ ॥
வீடுகள், பசுக்கள், நிலங்கள், செல்வம், மனைவியர், மகன்கள், ஊழியர்கள் — இவையனைத்தும் மனிதனைச் சார்ந்து இங்கே உண்டாகின்றன.
12.301.4
एवं तस्य प्रवृत्तस्य नित्यमेवानुपश्यतः ।
रागद्वेषौ विवर्धेते ह्यनित्यत्वमपश्यतः ॥ १२.३०१.४ ॥
இவ்வாறு உலகில் ஈடுபட்டு எப்போதும் காணும் அவனுக்கு, நிலையாமையைக் காணாததால் பற்றும் வெறுப்பும் பெருகுகின்றன.
12.301.5
रागद्वेषाभिभूतं च नरं द्रव्यवशानुगम् ।
मोहजस्तारतिर्नाम समुपैति नराधिप ॥ १२.३०१.५ ॥
நராதிபனே, பற்று-வெறுப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு செல்வத்தின் வசப்பட்ட மனிதனை, மோகத்தில் பிறந்த 'தாரரதி' என்ற பற்று அடைகிறது.
12.301.6
कृतार्थ भोगिनं मत्वा सर्वो रतिपरायणः ।
लाभं प्रात्यसुखादन्यं रतितो नानुपश्यति ॥ १२.३०१.६ ॥
தன்னைக் கடமை நிறைவேற்றியவனாகவும் இன்பம் துய்ப்பவனாகவும் கருதி, இன்பத்தில் மூழ்கிய அனைவரும் இன்பமற்ற வேறு ஆதாயத்தை காண்பதில்லை.
12.301.7
ततो लोभाभिभूतात्मा सङ्गाद्वधर्यते जनम् ।
दुष्टार्थं चैव तस्येह जनस्यार्थं चिकीर्षति ॥ १२.३०१.७ ॥
பின்னர் பேராசையால் வென்ற மனமுடையவன் பற்றின் காரணமாக மக்களைக் கட்டுகிறான்; இங்கே பிறருடைய செல்வத்தை தீய நோக்கத்துடன் அடைய விரும்புகிறான்.
12.301.8
स जानत्रपि चाकार्यमर्थार्थं सेवते नरः ।
बालस्नेहपरीतात्मा तत्क्षयाच्चानुतप्यते ॥ १२.३०१.८ ॥
அவன் செய்யக்கூடாததை அறிந்திருந்தும் செல்வத்திற்காக அதைச் செய்கிறான்; குழந்தைகள் மீதான பாசத்தால் சூழப்பட்ட மனிதன் அவர்களின் இழப்பால் வருந்துகிறான்.
12.301.9
ततो दानेन संपन्नो रक्षन्नात्मपराजयम् ।
करोति येन भोनी स्यामिति तस्माद्विनश्यति ॥ १२.३०१.९ ॥
பின்னர் தானத்தால் சிறந்தவனாக இருந்தாலும், தன் ஆன்மாவின் தோல்வியைக் காக்கும்போது, 'நான் அனுபவிப்பவனாக இருக்கலாம்' என்று செய்கிறான்; ஆகவே அவன் அழிகிறான்.
12.301.10
तद्यदि वुद्धियुक्तानां शाश्वतं ब्रह्मवादिनाम् ।
अभिच्छतां शुभं कर्म नराणां त्यजतां सुखम् ॥ १२.३०१.१० ॥
ஆகவே அறிவுடையவர்களும், நித்திய பிரமத்தைப் பேசுபவர்களும், நல்ல செயலை விரும்புபவர்களும், இன்பத்தைத் துறப்பவர்களுமான மனிதர்களுக்கு (இது பொருந்தும்) என்றால்...
12.301.11
लोकायतननाशाच्च धननाशाच्च पार्थिव ।
आधिव्याधिप्रतापाच्च निर्वेदमुपगच्छति ॥ १२.३०१.११ ॥
அரசே, உலகப் பற்றுக்கோட்டின் அழிவாலும், செல்வ இழப்பாலும், மனக் கவலை மற்றும் உடல் நோயின் வேதனையாலும் அவன் வைராக்கியத்தை அடைகிறான்.
12.301.12
निर्वेदादात्मसंबोधः संबोधादात्मदर्शनम् ।
शास्त्रार्थदर्शनाद्राजसंस्तप एवानुपश्यति ॥ १२.३०१.१२ ॥
வைராக்கியத்திலிருந்து ஆத்மபோதம் உண்டாகிறது; போதத்திலிருந்து ஆத்மதரிசனம்; சாஸ்திரப் பொருளின் தரிசனத்திலிருந்து, அரசே, அவன் தவத்தையே காண்கிறான்.
12.301.13
दुर्लभो हि मनुष्येन्द्र नरः प्रत्यवमर्शवान् ।
यो वै प्रियसुखे क्षीणे तपः कर्तुं व्यवस्यति ॥ १२.३०१.१३ ॥
மனிதர்களின் தலைவனே, விவேகமுள்ள ஒரு மனிதன் அரிதானவன்; இன்பங்களும் மகிழ்ச்சியும் குன்றும்போது தவம் செய்யத் துணிபவன் அவனே.
12.301.14
तपः सर्वगतं तात हीनस्यापि विधीयते ।
जितेन्द्रियस्य दान्तस्य स्वर्गमार्गप्रवर्तकम् ॥ १२.३०१.१४ ॥
அன்பே, தவம் எங்கும் பரவியது; தாழ்ந்தவனுக்கும் அது விதிக்கப்படுகிறது; புலன்களை வென்று அடக்கியவனுக்கோ அது சுவர்க்க வழியைத் திறக்கும்.
12.301.15
प्रजापतिः प्रजाः पूर्वमसृजत्तपसा विभुः ।
क्वचित्क्वचिद्ब्रतपरो व्रतान्यास्थाय पार्थिव ॥ १२.३०१.१५ ॥
முற்காலத்தில் வலிமைமிக்க பிரஜாபதி தவத்தின் வழியாக உயிர்களைப் படைத்தார்; அரசே, இங்கும் அங்கும் விரதங்களில் நிலைத்து, விரதங்களை ஏற்று.
12.301.16
आदित्या वसवो रुद्रास्तथैवाग्न्यश्विमारुताः ।
विश्वेदेवास्तथा साध्याः पितरोऽथ मरुद्गणाः ॥ १२.३०१.१६ ॥
ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், அவ்வாறே அக்னி, அஸ்வினிகள், மருத்கள், விஸ்வதேவர்கள், சாத்தியர்கள், பித்ருக்கள், மருத்கணங்கள்.
12.301.17
यक्षराक्षसगन्धर्वाः सिद्धाश्चान्ये दिवौकसः ।
संसिद्धास्तपसा तात ये चान्ये स्वर्गवासिनः ॥ १२.३०१.१७ ॥
யக்ஷர்கள், ராட்சசர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள் மற்றும் பிற தேவலோகவாசிகள்; அன்பே, அவர்கள் தவத்தால் சித்தியடைந்தவர்கள்; சுவர்க்கவாசிகளான மற்றவர்களும்.
12.301.18
ये चादौ ब्राह्मणाः सृष्टा ब्रह्मणा तपसा पुरा ।
ते भावयन्तः पृथिवीं विचरन्ति दिवं तथा ॥ १२.३०१.१८ ॥
முற்காலத்தில் ஆரம்பத்தில் பிரம்மாவால் தவத்தின் வழியாகப் படைக்கப்பட்ட பிராமணர்கள், பூமியை வளர்த்துக்கொண்டு பூமியிலும் வானிலும் சஞ்சரிக்கின்றனர்.
12.301.19
मर्त्यलोके च राजानो ये चान्ये गृहमेधिनः ।
महाकुलेषु दृश्यन्ते तत्सर्वं तपसः फलम् ॥ १२.३०१.१९ ॥
மரண உலகில் அரசர்களும், பிற இல்லறத்தார்களும், பெரிய குலங்களில் காணப்படுவோர் அனைவரும் தவத்தின் பயனே.
12.301.20
कौशेयानि च वस्त्राणि शुभान्याभरणानि च ।
वाहनासनपानानि तत्सर्वं तपसः फलम् ॥ १२.३०१.२० ॥
பட்டாடைகளும், அழகிய அணிகலன்களும், வாகனங்கள், ஆசனங்கள், பானங்களும் — அனைத்தும் தவத்தின் பயனே.
12.301.21
मनोनुकूलाः प्रमदा रूपवत्यः सहस्रशः ।
वासः प्रासादपृष्ठे च तत्सर्वं तपसः फलम् ॥ १२.३०१.२१ ॥
மனதுக்கு இனிய, அழகிய ஆயிரக்கணக்கான பெண்களும், அரண்மனை மேல்தளத்தில் வாசமும் — அனைத்தும் தவத்தின் பயனே.
12.301.22
शयनानि च मुख्यानि भोज्यानि विविधानि च ।
अभिप्रेतानि सर्वाणि भवन्ति शुभकर्मिणाम् ॥ १२.३०१.२२ ॥
சிறந்த படுக்கைகளும், பல வகை உணவுகளும் — நல்வினை செய்தோருக்கு எல்லாமே விரும்பியபடி அமையும்.
12.301.23
नाप्राप्यं तपसः किंचिन्त्रैलोक्येऽपि परंतप ।
उपभोगपरित्यागः फलान्यकृतकर्मणाम् ॥ १२.३०१.२३ ॥
பகைவரை வெல்பவனே, மூவுலகிலும் தவத்தால் அடையாதது எதுவுமில்லை; செயல்படாதவர்களுக்கு இன்பங்களைத் துறப்பதே பயன்.
12.301.24
सुखितो दुःखितो वाऽपि नरो लोभं परित्यजेत् ।
अवेक्ष्य मनसा शास्त्रं बुद्ध्या च नृपसत्तम ॥ १२.३०१.२४ ॥
இன்பத்திலோ துன்பத்திலோ இருந்தாலும், மனிதன் பேராசையைத் துறக்க வேண்டும்; அரசர்களில் சிறந்தவனே, மனதாலும் புத்தியாலும் சாஸ்திரத்தை ஆராய்ந்து.
12.301.25
असंतोषोऽसुखथायेति लोभादिन्द्रियविभ्रमः ।
ततोऽस्य नश्यति प्रज्ञा विद्येवाभ्यासवर्जिता ॥ १२.३०१.२५ ॥
அதிருப்தி துன்பத்திற்கு வழிவகுக்கும்; பேராசையால் புலன்கள் மயங்குகின்றன. அப்போது அவனது அறிவு அழிகிறது, பயிற்சி இல்லாத கல்வி போல.
12.301.26
नष्टप्रज्ञो यदा तु स्यात्तदा न्यायं न पश्यति ।
तस्मात्सुखक्षये प्राप्ते पुमानुग्रतपश्चरेत् ॥ १२.३०१.२६ ॥
அறிவு அழிந்தவன் நீதியைக் காண்பதில்லை. ஆகையால் இன்பம் இழக்கப்படும்போது மனிதன் கடுமையான தவம் செய்ய வேண்டும்.
12.301.27
यदिष्टं तत्सुखं प्राहुर्द्वेष्यं दुःखमिहेष्यते ।
कृताकृतस्य तपसः फलं पश्यस्व यादृशम् ॥ १२.३०१.२७ ॥
விரும்பப்படுவதை இன்பம் என்கிறார்கள்; வெறுக்கப்படுவது துன்பம். இங்கு அது விரும்பப்படுகிறது. செய்யப்பட்ட, செய்யப்படாத தவத்தின் பலன் எத்தகையது என்று பார்.
12.301.28
नित्यं भद्राणि पश्यन्ति विषयांश्चोपभुञ्जते ।
प्राकाश्यं चैवं गच्छन्ति कृत्वा निष्कल्मषं तपः ॥ १२.३०१.२८ ॥
அவர்கள் எப்போதும் நலமானவற்றைக் காண்கிறார்கள், புலன் இன்பங்களை அனுபவிக்கிறார்கள்; களங்கமற்ற தவம் செய்து இவ்வாறு ஒளியை அடைகிறார்கள்.
12.301.29
अप्रियाण्यवमानाश्च दुःखं बहुविधात्मकम् ।
फलार्थी सत्पथं त्यक्त्वा प्राप्नोति विषयात्मकम् ॥ १२.३०१.२९ ॥
விரும்பத்தகாதவை, அவமானங்கள், பலவகைத் துன்பங்கள் — பலனை விரும்பும் ஒருவன் நல்வழியைக் கைவிட்டு புலன்சார்ந்த பலனையே அடைகிறான்.
12.301.30
धर्मे तपसि दाने च विचिकित्साऽस्य जायते ।
स कृत्वा पापकान्येव निरयं प्रतिपद्यते ॥ १२.३०१.३० ॥
தர்மத்திலும், தவத்திலும், தானத்திலும் அவனுக்கு ஐயம் பிறக்கிறது. அவன் பாவச் செயல்களைச் செய்து நரகத்தை அடைகிறான்.
12.301.31
सुखे तु वर्तमानो वै दुःखे वाऽपि नरोत्तम् ।
सुवृत्ताद्यो न चलते शास्त्रचक्षुः स मानवः ॥ १२.३०१.३१ ॥
நரோத்தமா, இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் இருந்தாலும், சிறந்த நன்னடத்தையுடையவனும் சாஸ்திரத்தையே கண்ணாகக் கொண்டவனுமான அந்த மனிதன் அசைவதில்லை.
12.301.32
इषुप्रपातमात्रं हि स्पर्शयोगे रतिः स्मृता ।
रसने दर्शने घ्राणे श्रवणे च विशांपते ॥ १२.३०१.३२ ॥
மன்னனே, தொடுதல் சேர்க்கையில் இன்பம் ஓர் அம்பு எய்யும் தூரம் அளவே நீடிக்கும் என்று சொல்லப்படுகிறது; சுவை, காட்சி, மணம், கேட்டல் ஆகியவற்றிலும் அவ்வாறே.
12.301.33
ततोऽस्य जायते तीव्रा वेदना तत्क्षयात्पुनः ।
बुधा ये न प्रशंसन्ति मोक्षं सुखमनुत्तमम् ॥ १२.३०१.३३ ॥
அதன் பின் இவனுக்குக் கடுமையான வேதனை உண்டாகிறது; அது அழிந்த பின்னும் மீண்டும் (அதுவே நிகழ்கிறது). அறிவுடையோர் எவரும் மோட்சத்தை உயர்ந்த இன்பம் என்று புகழ்வதில்லை.
12.301.34
ततः फलार्थं सर्वस्य भवन्ति ज्यायसे गुणाः ।
धर्मवृद्ध्या च सततं कामार्थाभ्यां न हीयते ॥ १२.३०१.३४ ॥
ஆகவே எல்லோருக்கும் பயனுக்காக இந்த குணங்கள் உயர்ந்தவனுக்கு உரியவையாகின்றன; தர்மத்தின் வளர்ச்சியால், இடையறாது காமத்தாலும் அர்த்தத்தாலும் அவன் குறைவதில்லை.
12.301.35
अप्रयत्नागताः सेव्या गृहस्थैर्विषयाः सदा ।
प्रयत्नेनोपगम्यश्च स्वधर्म इति मे मतिः ॥ १२.३०१.३५ ॥
இல்லறத்தார் எப்போதும் முயற்சியின்றி வரும் போகப் பொருட்களை அனுபவிக்க வேண்டும்; முயற்சியால் அடையக்கூடியவற்றை நாடவும் வேண்டும்—இதுவே என் கருத்து, இதுவே ஸ்வதர்மம்.
12.301.36
मानिनां कुलजातानां नित्यं शास्त्रार्थचक्षुषाम् ।
क्रियाधर्मविमुक्तानामशक्त्या संवृतात्मनाम् ॥ १२.३०१.३६ ॥
பெருமையுடையோரும், உயர்குடியில் பிறந்தோரும், எப்போதும் சாஸ்திரப் பொருளையே கண்ணாகக் கொண்டோரும், கிரியா தர்மத்திலிருந்து விடுபட்டோரும், இயலாமையால் தங்களை அடக்கிக் கொண்டோரும்—…
12.301.37
क्रियमाणं यदा कर्म नाशं गच्छति मानुषम् ।
तेषां नान्यदृते लोके तपसः कर्म विद्यते ॥ १२.३०१.३७ ॥
மனிதனால் செய்யப்படும் கர்மம் அழியும்போது, உலகில் அவர்களுக்குத் தவத்தைத் தவிர வேறு கர்மம் இல்லை.
12.301.38
सर्वात्मनाऽनुकुर्वीत गृहस्थः कर्मनिश्चयम् ।
दाक्ष्येण हव्यकव्यार्थं स्वधर्मे विचरन्नृप ॥ १२.३०१.३८ ॥
அரசே, இல்லறத்தான் முழு மனதுடன் கர்மத்தின் உறுதியைப் பின்பற்ற வேண்டும்; தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் உரிய ஹவ்ய கவ்யங்களுக்காக, திறமையுடன் தன் தர்மத்தில் நடந்தபடி.
12.301.39
यथा नदीनदाः सर्वे सागरे यान्ति संस्थितिम् ।
एवमाश्रमिणः सर्वे गृहस्थे यान्ति संस्थितिम् ॥ १२.३०१.३९ ॥
ஆறுகளும் ஓடைகளும் அனைத்தும் கடலில் சென்று நிலைபெறுவது போல, அனைத்து ஆசிரமிகளும் கிருஹஸ்தனில் வந்து நிலைபெறுகின்றனர்.