Mahābhārata · Adhyāya 12.301
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.301.1
एष धर्मविधिस्तात गृहस्थस्य प्रकीर्तितः ।
तपोविधिं तु वक्ष्यामि तन्मे निगदतः शृणु ॥ १२.३०१.१ ॥
Querido filho, esta é a regra do dharma para o chefe de família, já proclamada. Agora te direi a regra da austeridade; ouve-me.
12.301.2
प्रायेण च गृहस्थस्य ममत्वं नाम जायते ।
सङ्गागतं नरश्रेष्ठ भावै राजसतामसैः ॥ १२.३०१.२ ॥
Ó melhor dos homens, geralmente no chefe de família surge o sentido de 'meu'; ele vem do apego e nasce dos estados de paixão e obscuridade.
12.301.3
गृहाण्याश्रित्य गावश्च क्षेत्राणि च धनानि च ।
दाराः पुत्राश्च भृत्याश्च भवन्तीह नरस्य वै ॥ १२.३०१.३ ॥
Casas, gado, campos e riquezas, esposas, filhos e servos: tudo isso surge aqui, dependendo do homem.
12.301.4
एवं तस्य प्रवृत्तस्य नित्यमेवानुपश्यतः ।
रागद्वेषौ विवर्धेते ह्यनित्यत्वमपश्यतः ॥ १२.३०१.४ ॥
Assim, naquele que está envolvido na vida mundana e constantemente observa, crescem o apego e a aversão, pois ele não vê a impermanência.
12.301.5
रागद्वेषाभिभूतं च नरं द्रव्यवशानुगम् ।
मोहजस्तारतिर्नाम समुपैति नराधिप ॥ १२.३०१.५ ॥
Senhor dos homens, ao homem dominado pelo apego e pela aversão, que segue o poder das posses, sobrevém o apego nascido da ilusão chamado tārārati.
12.301.6
कृतार्थ भोगिनं मत्वा सर्वो रतिपरायणः ।
लाभं प्रात्यसुखादन्यं रतितो नानुपश्यति ॥ १२.३०१.६ ॥
Julgando-se realizado e fruidor, todo aquele devotado ao prazer não vê outro ganho além do gozo.
12.301.7
ततो लोभाभिभूतात्मा सङ्गाद्वधर्यते जनम् ।
दुष्टार्थं चैव तस्येह जनस्यार्थं चिकीर्षति ॥ १२.३०१.७ ॥
Então, aquele cujo eu está dominado pela cobiça prende as pessoas pelo apego, e aqui deseja obter a riqueza dos outros com um propósito perverso.
12.301.8
स जानत्रपि चाकार्यमर्थार्थं सेवते नरः ।
बालस्नेहपरीतात्मा तत्क्षयाच्चानुतप्यते ॥ १२.३०१.८ ॥
Embora saiba o que não deve ser feito, o homem o persegue pela riqueza; com o eu cercado de afeto pelos filhos, arrepende-se da perda deles.
12.301.9
ततो दानेन संपन्नो रक्षन्नात्मपराजयम् ।
करोति येन भोनी स्यामिति तस्माद्विनश्यति ॥ १२.३०१.९ ॥
Então, embora dotado de generosidade, guardando-se da derrota de si mesmo, age para que 'eu possa tornar-me um desfrutador'; por isso perece.
12.301.10
तद्यदि वुद्धियुक्तानां शाश्वतं ब्रह्मवादिनाम् ।
अभिच्छतां शुभं कर्म नराणां त्यजतां सुखम् ॥ १२.३०१.१० ॥
Portanto, se isto vale para os que possuem entendimento, os que falam do Brahman eterno, os homens que desejam a ação auspiciosa e renunciam ao prazer...
12.301.11
लोकायतननाशाच्च धननाशाच्च पार्थिव ।
आधिव्याधिप्रतापाच्च निर्वेदमुपगच्छति ॥ १२.३०१.११ ॥
Ó rei, pela destruição do sustento do mundo, pela perda da riqueza e pelo tormento da aflição mental e corporal, ele chega ao desapego.
12.301.12
निर्वेदादात्मसंबोधः संबोधादात्मदर्शनम् ।
शास्त्रार्थदर्शनाद्राजसंस्तप एवानुपश्यति ॥ १२.३०१.१२ ॥
Do desapego surge o despertar do eu, do despertar a visão do eu; pela visão do sentido das escrituras, ó rei, ele percebe a própria austeridade.
12.301.13
दुर्लभो हि मनुष्येन्द्र नरः प्रत्यवमर्शवान् ।
यो वै प्रियसुखे क्षीणे तपः कर्तुं व्यवस्यति ॥ १२.३०१.१३ ॥
Raro é, de fato, ó senhor dos homens, o homem ponderado que, quando os prazeres queridos se extinguem, resolve praticar a austeridade (tapas).
12.301.14
तपः सर्वगतं तात हीनस्यापि विधीयते ।
जितेन्द्रियस्य दान्तस्य स्वर्गमार्गप्रवर्तकम् ॥ १२.३०१.१४ ॥
A austeridade, querido, permeia tudo e é prescrita até ao humilde; para quem venceu os sentidos e se domina, conduz ao caminho do céu.
12.301.15
प्रजापतिः प्रजाः पूर्वमसृजत्तपसा विभुः ।
क्वचित्क्वचिद्ब्रतपरो व्रतान्यास्थाय पार्थिव ॥ १२.३०१.१५ ॥
No princípio, o poderoso Prajāpati criou as criaturas pela austeridade; ó rei, ora aqui, ora ali, dedicado aos votos, tendo assumido as observâncias.
12.301.16
आदित्या वसवो रुद्रास्तथैवाग्न्यश्विमारुताः ।
विश्वेदेवास्तथा साध्याः पितरोऽथ मरुद्गणाः ॥ १२.३०१.१६ ॥
Os Ādityas, os Vasus e os Rudras, igualmente Agni, os Aśvins e os Maruts, os Viśvedevas e os Sādhyas, os antepassados e a hoste dos Maruts.
12.301.17
यक्षराक्षसगन्धर्वाः सिद्धाश्चान्ये दिवौकसः ।
संसिद्धास्तपसा तात ये चान्ये स्वर्गवासिनः ॥ १२.३०१.१७ ॥
Yakṣas, rākṣasas, gandharvas, os siddhas e os outros habitantes do céu, querido, aperfeiçoaram-se pela austeridade, assim como os demais que moram no céu.
12.301.18
ये चादौ ब्राह्मणाः सृष्टा ब्रह्मणा तपसा पुरा ।
ते भावयन्तः पृथिवीं विचरन्ति दिवं तथा ॥ १२.३०१.१८ ॥
Os brâmanes que no princípio foram criados por Brahmā, pela austeridade, sustentando a terra, circulam tanto pela terra como pelos céus.
12.301.19
मर्त्यलोके च राजानो ये चान्ये गृहमेधिनः ।
महाकुलेषु दृश्यन्ते तत्सर्वं तपसः फलम् ॥ १२.३०१.१९ ॥
Os reis do mundo mortal e os outros chefes de família vistos em grandes linhagens: tudo isso é fruto do tapas.
12.301.20
कौशेयानि च वस्त्राणि शुभान्याभरणानि च ।
वाहनासनपानानि तत्सर्वं तपसः फलम् ॥ १२.३०१.२० ॥
Vestes de seda, belos adornos, veículos, assentos e bebidas: tudo isso é fruto do tapas.
12.301.21
मनोनुकूलाः प्रमदा रूपवत्यः सहस्रशः ।
वासः प्रासादपृष्ठे च तत्सर्वं तपसः फलम् ॥ १२.३०१.२१ ॥
Milhares de mulheres belas e agradáveis ao coração, e a morada no terraço de um palácio: tudo isso é fruto do tapas.
12.301.22
शयनानि च मुख्यानि भोज्यानि विविधानि च ।
अभिप्रेतानि सर्वाणि भवन्ति शुभकर्मिणाम् ॥ १२.३०१.२२ ॥
Leitos excelentes e alimentos variados: para os que praticam boas ações, tudo o que é desejado se realiza.
12.301.23
नाप्राप्यं तपसः किंचिन्त्रैलोक्येऽपि परंतप ।
उपभोगपरित्यागः फलान्यकृतकर्मणाम् ॥ १२.३०१.२३ ॥
Ó abrasador de inimigos, não há nada nos três mundos inalcançável pelo tapas; para os que não o praticaram, o fruto é a renúncia aos prazeres.
12.301.24
सुखितो दुःखितो वाऽपि नरो लोभं परित्यजेत् ।
अवेक्ष्य मनसा शास्त्रं बुद्ध्या च नृपसत्तम ॥ १२.३०१.२४ ॥
Seja feliz ou infeliz, o homem deve abandonar a cobiça, ó melhor dos reis, depois de examinar a escritura com a mente e o intelecto.
12.301.25
असंतोषोऽसुखथायेति लोभादिन्द्रियविभ्रमः ।
ततोऽस्य नश्यति प्रज्ञा विद्येवाभ्यासवर्जिता ॥ १२.३०१.२५ ॥
A insatisfação leva à infelicidade; da cobiça surge a confusão dos sentidos. Então seu discernimento se perde, como o saber privado de prática.
12.301.26
नष्टप्रज्ञो यदा तु स्यात्तदा न्यायं न पश्यति ।
तस्मात्सुखक्षये प्राप्ते पुमानुग्रतपश्चरेत् ॥ १२.३०१.२६ ॥
Quando o discernimento se perde, o homem já não vê o que é justo. Por isso, quando a felicidade se perde, o homem deve praticar austeridade severa.
12.301.27
यदिष्टं तत्सुखं प्राहुर्द्वेष्यं दुःखमिहेष्यते ।
कृताकृतस्य तपसः फलं पश्यस्व यादृशम् ॥ १२.३०१.२७ ॥
Ao que é desejado chamam felicidade; ao que é odiado, sofrimento — e, no entanto, aqui é o que se almeja. Vê que tipo de fruto dá a austeridade praticada e a não praticada.
12.301.28
नित्यं भद्राणि पश्यन्ति विषयांश्चोपभुञ्जते ।
प्राकाश्यं चैवं गच्छन्ति कृत्वा निष्कल्मषं तपः ॥ १२.३०१.२८ ॥
Sempre veem o auspicioso e desfrutam dos objetos dos sentidos; tendo praticado austeridade sem mácula, assim alcançam o esplendor.
12.301.29
अप्रियाण्यवमानाश्च दुःखं बहुविधात्मकम् ।
फलार्थी सत्पथं त्यक्त्वा प्राप्नोति विषयात्मकम् ॥ १२.३०१.२९ ॥
Coisas desagradáveis, humilhações e sofrimentos de muitos tipos: quem busca o fruto abandona o bom caminho e obtém um fruto preso aos sentidos.
12.301.30
धर्मे तपसि दाने च विचिकित्साऽस्य जायते ।
स कृत्वा पापकान्येव निरयं प्रतिपद्यते ॥ १२.३०१.३० ॥
Nasce nele a dúvida sobre o dharma, a austeridade e a dádiva; tendo cometido más ações, ele certamente vai ao inferno.
12.301.31
सुखे तु वर्तमानो वै दुःखे वाऽपि नरोत्तम् ।
सुवृत्ताद्यो न चलते शास्त्रचक्षुः स मानवः ॥ १२.३०१.३१ ॥
Ó melhor dos homens, aquele que, na felicidade ou na dor, se destaca na boa conduta e tem as escrituras como olho, esse homem não vacila.
12.301.32
इषुप्रपातमात्रं हि स्पर्शयोगे रतिः स्मृता ।
रसने दर्शने घ्राणे श्रवणे च विशांपते ॥ १२.३०१.३२ ॥
Senhor dos homens, o prazer no contato do tato é lembrado como durando apenas a distância do voo de uma flecha; assim também no paladar, na visão, no olfato e na audição.
12.301.33
ततोऽस्य जायते तीव्रा वेदना तत्क्षयात्पुनः ।
बुधा ये न प्रशंसन्ति मोक्षं सुखमनुत्तमम् ॥ १२.३०१.३३ ॥
Então nele surge uma dor intensa, e quando esta é destruída, ela surge de novo. Os sábios não louvam a libertação como a felicidade suprema.
12.301.34
ततः फलार्थं सर्वस्य भवन्ति ज्यायसे गुणाः ।
धर्मवृद्ध्या च सततं कामार्थाभ्यां न हीयते ॥ १२.३०१.३४ ॥
Portanto, essas qualidades são para o fruto de todos, para o mais excelente; pelo crescimento do dharma, e constantemente pelo desejo e pela riqueza, ele não diminui.
12.301.35
अप्रयत्नागताः सेव्या गृहस्थैर्विषयाः सदा ।
प्रयत्नेनोपगम्यश्च स्वधर्म इति मे मतिः ॥ १२.३०१.३५ ॥
Os chefes de família devem sempre desfrutar dos objetos dos sentidos que chegam sem esforço, e aproximar-se daqueles que se alcançam com esforço; esta é a minha opinião, este é o próprio dharma.
12.301.36
मानिनां कुलजातानां नित्यं शास्त्रार्थचक्षुषाम् ।
क्रियाधर्मविमुक्तानामशक्त्या संवृतात्मनाम् ॥ १२.३०१.३६ ॥
Para os orgulhosos, nascidos de nobres famílias, cujos olhos são sempre o sentido das escrituras, libertos dos deveres rituais, e cujos eus estão contidos pela incapacidade—…
12.301.37
क्रियमाणं यदा कर्म नाशं गच्छति मानुषम् ।
तेषां नान्यदृते लोके तपसः कर्म विद्यते ॥ १२.३०१.३७ ॥
Quando a ação que o homem realiza se perde, não há para eles no mundo outra ação senão a austeridade.
12.301.38
सर्वात्मनाऽनुकुर्वीत गृहस्थः कर्मनिश्चयम् ।
दाक्ष्येण हव्यकव्यार्थं स्वधर्मे विचरन्नृप ॥ १२.३०१.३८ ॥
Ó rei, o chefe de família deve seguir com todo o seu ser a firme resolução da ação, agindo com destreza em seu próprio dever pelas oferendas aos deuses e aos antepassados.
12.301.39
यथा नदीनदाः सर्वे सागरे यान्ति संस्थितिम् ।
एवमाश्रमिणः सर्वे गृहस्थे यान्ति संस्थितिम् ॥ १२.३०१.३९ ॥
Assim como todos os rios e riachos encontram seu repouso no oceano, assim também todos os que estão nos estágios da vida encontram seu repouso no chefe de família.