மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.304
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.304.1
पुनरेव तु पप्रच्छ जनको मिथिलाधिपः ।
पराशरं महात्मानं धर्मे परमनिश्चयम् ॥ १२.३०४.१ ॥
மிதிலையின் அரசன் ஜனகன் மீண்டும் மகாத்மா பராசரரிடம் தர்மத்தில் பரம நிச்சயம் குறித்துக் கேட்டான்.
12.304.2
किं श्रेयः का गतिर्ब्रह्मन्किं कृतं न विनश्यति ।
क्व गतो न निवर्तेत तन्मे ब्रूहि महामते ॥ १२.३०४.२ ॥
பிராமணரே, நன்மை எது, இலக்கு எது, அழியாத செயல் எது, எங்கு சென்றால் திரும்பி வரமாட்டோம்? மகாமதியே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.304.3
असङ्गः श्रेयसो मूलं ज्ञानं ज्ञानगतिः परा ।
चीर्णं तपो न प्रणश्येद्वापः क्षेत्रे न नश्यति ॥ १२.३०४.३ ॥
பற்றின்மையே நன்மையின் வேர்; ஞானமும் ஞானத்தின் உயர்ந்த நிலையுமாகும். செய்யப்பட்ட தவம் அழியாது; வயலில் விதைத்த விதை அழிவதில்லை.
12.304.4
छित्त्वाऽधर्ममयं पाशं यदा धर्मेऽभिरज्यते ।
दत्त्वाऽभयकृतं दानं तदा सिद्धिमवाप्नुते ॥ १२.३०४.४ ॥
அதர்மத்தால் ஆன கயிற்றை அறுத்து, தர்மத்தில் மகிழ்ச்சி அடையும்போது, அபயம் அளிக்கும் தானம் செய்தால், அப்போது சித்தியை அடைகிறான்.
12.304.5
यो ददाति सहस्राणि गवामश्वशतानि च ।
अभयं सर्वभूतेभ्यः सदा तमभिवर्तते ॥ १२.३०४.५ ॥
ஆயிரக்கணக்கான பசுக்களையும் நூற்றுக்கணக்கான குதிரைகளையும் தானம் செய்பவன், ஆனால் எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளிப்பவன், அவனையே அது எப்போதும் அடைகிறது.
12.304.6
वसन्विषयमध्येऽपि न वसत्येव बुद्धिमान् ।
संवसत्येव दुर्बुद्धिरसत्सु विषयेष्वपि ॥ १२.३०४.६ ॥
அறிவுடையவன் புலன் பொருள்களின் நடுவில் வாழ்ந்தாலும் உண்மையில் அவற்றில் வசிப்பதில்லை; ஆனால் தீய அறிவுடையவன் பொய்யான புலன்களிலும் வசிக்கிறான்.
12.304.7
नाधर्मः श्लिष्यते प्राज्ञं पयः पुष्करपर्णवत् ।
अप्राज्ञमधिकं पापं श्लिष्यते जतुकाष्ठवत् ॥ १२.३०४.७ ॥
தாமரை இலையில் நீர் ஒட்டாததுபோல் அறிவாளியை அதர்மம் ஒட்டுவதில்லை; அறிவற்றவனையோ, அரக்கு பூசிய மரம்போல், பெரும் பாவம் ஒட்டிக்கொள்கிறது.
12.304.8
नाधर्मः कारणापेक्षी कर्तारमभिमुञ्चति ।
कर्ता खलु यथाकालं ततः समभिपद्यते ॥ १२.३०४.८ ॥
அதர்மம் காரணத்தைச் சார்ந்தது; அது செய்பவனை விடுவதில்லை. செய்பவனே உரிய காலத்தில் அதை அடைகிறான்.
12.304.9
न भिद्यन्ते कृतात्मान आत्मप्रत्ययदर्शिनः ।
बुद्धिकर्मेन्द्रियाणां हि प्रमत्तो यो न बुध्यते।
शुभाशुभे प्रसक्तात्मा प्राप्नोति सुमहद्भयम् ॥ १२.३०४.९ ॥
தன்னை அடக்கியவர்களும் ஆன்ம அறிவில் காண்பவர்களும் சிதைவதில்லை. அறிவு, செயல் புலன்களை உணராத அஜாக்கிரதை உடையவனும், நல்லது கெட்டதில் பற்றுடைய மனமுள்ளவனும் பெரும் பயத்தை அடைகிறான்.
12.304.10
वीतरागो जितक्रोधः सम्यग्भवति यः सदा ।
विषये वर्तमानोऽपि न स पापेन युज्यते ॥ १२.३०४.१० ॥
ஆசையற்றவனும் கோபத்தை வென்றவனுமாகி எப்போதும் நன்கு நிலைத்திருப்பவன், புலனின்பங்களில் இருந்தாலும் பாவத்தோடு இணைவதில்லை.
12.304.11
मर्यादायां वर्तमानोऽपि नावसीदति ।
पुष्टस्रोत इवासक्तः स्फीतो भवति संचयः ॥ १२.३०४.११ ॥
எல்லைக்குள் நிலைத்திருந்தாலும் அவன் தளர்வதில்லை; பற்றின்றி இருப்பவனின் செல்வம், நன்கு ஊட்டப்பட்ட ஊற்றுபோல் பெருகுகிறது.
12.304.12
यथा भानुगतं तेजो मणिः शुद्धः समाधिना ।
आदत्ते राजशार्दूल तथा योगः प्रवर्तते ॥ १२.३०४.१२ ॥
அரசர்களில் புலியே! தூய மணி சமாதியால் சூரியனின் ஒளியை ஏற்பதுபோல், யோகம் செயல்படுகிறது.
12.304.13
यथा तिलानामिह पुण्यसंश्रया ।
त्पृथक्पृथग्याति गुणोऽतिसाम्यताम्।
तथा नराणां भुवि भावितात्मनां ।
यथाश्रयं सत्वगुणः प्रवर्तते ॥ १२.३०४.१३ ॥
இங்கே புண்ணியத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்ட எள்ளின் குணங்கள் தனித்தனியாகவே இருந்தும் மிகுந்த சமநிலையை அடைவது போல, பூமியில் பண்பட்ட ஆத்மாக்கள் கொண்ட மனிதர்களிடம் அவர்களின் ஆதாரத்திற்கேற்ப சத்துவ குணம் தோன்றுகிறது.
12.304.14
जहाति दारान्विविधाश्च संपदः ।
पदं च यानं विविधाश्च सत्क्रियाः।
त्रिविष्टपे जातमतिर्यदा नर ।
स्तदाऽस्य बुद्धिर्विषयेषु भिद्यते ॥ १२.३०४.१४ ॥
மனிதனின் அறிவு மூவுலகிலும் விழிப்படையும் போது, அவன் மனைவியரையும், பல்வேறு செல்வங்களையும், பதவியையும், வாகனங்களையும், பல நல்ல செயல்களையும் விட்டுவிடுகிறான்; அப்போது அவனுடைய புத்தி புலன் பொருட்களிலிருந்து பிரிந்து விடுகிறது.
12.304.15
प्रसक्तबुद्धिर्विषयेषु यो नरो ।
न बुध्यते ह्यात्महितं कथंचन।
स सर्वभावानुगतेन चेतसा ।
नृपाऽऽमिषेणेव झषो विकृष्यते ॥ १२.३०४.१५ ॥
புலன் பொருட்களில் பற்றுக்கொண்ட புத்தியுள்ள மனிதன் எப்படியும் தன் நலனை உணர்வதில்லை; ஓ அரசே, எல்லாப் பாவங்களையும் பின்தொடரும் மனத்தால், தூண்டிலில் சிக்கிய மீன் போல அவன் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்.
12.304.16
संघातवन्मर्त्यलोकः परस्परमपाश्रितः ।
कदलीगर्भनिःसारो नौरिवाप्सु निमज्जति ॥ १२.३०४.१६ ॥
இந்த மரணலோகம் ஒன்றுசேர்ந்த கூட்டம் போன்றது, ஒன்றையொன்று சார்ந்தது; வாழைத்தண்டின் உள்ளீடு போல சாரமற்றது; தண்ணீரில் படகு மூழ்குவது போல மூழ்குகிறது.
12.304.17
न धर्मकालः पुरुषस्य निश्चितो ।
न चापि मृत्युः पुरुषं प्रतीक्षते।
सदा हि धर्मस्य क्रियैव शोभना ।
तदा नरो मृत्युमुखान्निवर्तते ॥ १२.३०४.१७ ॥
மனிதனுக்குத் தர்மத்திற்கான காலம் நிச்சயிக்கப்பட்டதில்லை; மரணமும் மனிதனுக்காகக் காத்திருப்பதில்லை; எனவே எப்போதும் தர்மச் செயலே சிறந்தது; அப்போதுதான் மனிதன் மரணத்தின் வாயிலிருந்து திரும்புகிறான்.
12.304.18
यथाऽन्धः स्वगृहे युक्तो ह्यभ्यासादेव गच्छति ।
तथा युक्तेन मनसा प्राज्ञो गच्छति तां गतिम् ॥ १२.३०४.१८ ॥
குருடன் தன் வீட்டில் பழக்கத்தாலேயே நடப்பது போல, அடக்கிய மனத்துடன் அறிவாளி அந்த நிலையை அடைகிறான்.
12.304.19
मरणं जन्मनि प्रोक्तं जन्म वै मरणाश्रितम् ।
अविद्वान्मोक्षधर्मेषु बद्धो भ्रमति चक्रवत् ॥ १२.३०४.१९ ॥
பிறப்பில் இறப்பு கூறப்பட்டுள்ளது; பிறப்பே இறப்பைச் சார்ந்தது. மோட்ச தர்மங்களை அறியாத அறிவிலி கட்டுண்டு சக்கரம் போல் சுழல்கிறான்.
12.304.20
बुद्धिमार्गप्रयातस्य सुखं त्विह परत्र च ।
विस्तराः क्लेशसंयुक्ताः संक्षेपास्तु सुखावहाः।
परार्थं विस्तराः सर्वे त्यागमांत्महितं विदुः ॥ १२.३०४.२० ॥
புத்தி வழியில் செல்பவனுக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பம் உண்டு. விரிவுகள் துன்பம் கலந்தவை; சுருக்கங்களோ இன்பம் தருபவை. விரிவுகள் அனைத்தும் பிறர் நலனுக்காக; துறவே தன் நலம் என்று அறிவர்.
12.304.21
यथा मृणालानुगतमाशु मुञ्चति कर्दमम् ।
तथाऽऽत्मा पुरुषस्येह मनसा परिमुच्यते ॥ १२.३०४.२१ ॥
தாமரைத் தண்டைப் பற்றிக்கொண்டவன் விரைவில் சேற்றிலிருந்து விடுபடுவது போல, இங்கு மனிதனின் ஆத்மா மனத்தால் முழுமையாக விடுபடுகிறது.
12.304.22
मनः प्रणयतेऽऽत्मानं स एनमभियुञ्जति ।
युक्तो यदा स भवति तदा तं पश्यते परम् ॥ १२.३०४.२२ ॥
மனம் ஆத்மாவை வழிநடத்துகிறது; அவன் அதனை இணைக்கிறான். அவன் யோகத்தில் நிலைபெறும்போது அந்த பரத்தைக் காண்கிறான்.
12.304.23
परार्थे वर्तमानस्तु स्वं कार्यं योऽभिमन्यते ।
इन्द्रियार्थेषु सक्तः स स्वकार्यात्परिहीयते ॥ १२.३०४.२३ ॥
பிறர் நலத்தில் ஈடுபட்டிருந்தும் தன் கடமையாக நினைப்பவன், புலன் பொருட்களில் பற்றுக்கொண்டவனாயின், தன் கடமையிலிருந்து வீழ்கிறான்.
12.304.24
अधस्तिर्यग्गतिं चैव स्वर्गे चैव परां गतिम् ।
प्राप्नोति सुकृतैरात्मा प्राज्ञस्येहेतरस्य च ॥ १२.३०४.२४ ॥
கீழ்நிலைப் பிறவிகளும் விலங்கு நிலையும், சொர்க்கத்தில் உயர்ந்த கதியும், ஆன்மா தன் நற்செயல்களால் அடைகிறது — இங்கு ஞானிக்கும் மற்றவனுக்கும்.
12.304.25
मृन्मये भाजने पक्वे यथा वै नश्यति द्रवः ।
तथा शरीरं तपसा तप्तं विषयमश्नुते ॥ १२.३०४.२५ ॥
சுட்ட மண் பாத்திரத்தில் திரவம் அழிவது போல, தவத்தால் சுடப்பட்ட உடல் விஷயங்களை அனுபவிக்கிறது.
12.304.26
विषयानश्नुते यस्तु न स भोक्ष्यत्यसंशयम् ।
यस्तु भोगांस्त्यजेदात्मा स वै भोक्तुं व्यवस्यति ॥ १२.३०४.२६ ॥
விஷயங்களை அனுபவிப்பவன் நிச்சயமாக அனுபவிக்க மாட்டான்; ஆனால் இன்பங்களைத் துறக்கும் ஆன்மாவே உண்மையில் அனுபவிக்கத் தீர்மானிக்கிறது.
12.304.27
नीहारेण हि संवीतः शिश्नोदरपरायणः ।
जात्यन्ध इव पन्थानमावृतात्मा न बुध्यते ॥ १२.३०४.२७ ॥
பனியால் மூடப்பட்டு, பிறப்புறுப்பிலும் வயிற்றிலும் ஈடுபட்டவன், பிறவிக் குருடனைப் போல, மறைக்கப்பட்ட ஆன்மா வழியை அறிவதில்லை.
12.304.28
वणिग्यथा समुद्राद्वै यथार्थं लभते धनम् ।
तथा मर्त्यार्णवाज्जन्तोः कर्मविज्ञानतो गतिः ॥ १२.३०४.२८ ॥
வணிகன் கடலிலிருந்து உண்மையான செல்வத்தைப் பெறுவது போல, மரணமுள்ள பெருங்கடலிலிருந்து உயிரினத்தின் கதி, கர்மத்தை அறிவதால் வருகிறது.
12.304.29
अहोरात्रमये लोके जरारूपेण संचरन् ।
मृत्युर्ग्रसति भूतानि पवनं पन्नगो यथा ॥ १२.३०४.२९ ॥
நாளும் இரவும் ஆன இவ்வுலகில், முதுமை வடிவில் திரியும் மரணம் உயிர்களை விழுங்குகிறது — பாம்பு காற்றை விழுங்குவது போல.
12.304.30
स्वयं कृतानि कर्माणि जातो जन्तुः प्रपद्यते ।
नाकृतं लभते कश्चित्किंचिदत्र प्रियाप्रियम् ॥ १२.३०४.३० ॥
தானே செய்த கர்மங்களை பிறந்த உயிர் அனுபவிக்கிறது. இங்கு எவரும் செய்யாததை எதையும் அடைவதில்லை; இன்பமோ துன்பமோ எதுவாயினும்.
12.304.31
सयानं यान्तमासीनं प्रवृत्तं विषयेषु च ।
शुभाशुभानि कर्माणि प्रपद्यन्ते नरं सदा ॥ १२.३०४.३१ ॥
நடப்பவனையும், செல்பவனையும், அமர்ந்திருப்பவனையும், புலன்சுவைகளில் ஈடுபட்டவனையும் நல்ல, தீய கர்மங்கள் எப்போதும் தொடர்ந்து அடைகின்றன.
12.304.32
न ह्यन्यत्तीरमासाद्य पुनस्तर्तुं व्यवस्यति ।
दुर्लभो दृश्यते ह्यस्य विनिपातो महार्णवे ॥ १२.३०४.३२ ॥
வேறொரு கரையை அடைந்தவன் மீண்டும் கடக்க முயல்வதில்லை. பெருங்கடலில் இவன் மூழ்குவது அரிதாகவே காணப்படுகிறது.
12.304.33
यथा भावावसन्ना हि नौर्महाम्भसि तन्तुना ।
यथा मनोभियोगाद्वै शरीरं प्रचिकीर्षति ॥ १२.३०४.३३ ॥
பெருங்கடலில் படகு தன் நிலையால் நூலால் கட்டுண்டு அமிழ்வது போலவே, மனதின் முயற்சியால் உடல் இயக்கப்பட விரும்பப்படுகிறது.
12.304.34
यथा समुद्रमभितः संश्रिताः सरितोऽपराः ।
तथाऽन्याप्रकृतिर्योगादभिसंश्रियते सदा ॥ १२.३०४.३४ ॥
பிற ஆறுகள் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கடலையே அடைகின்றன. அதுபோல, வேறு இயல்புடையது சேர்க்கையால் எப்போதும் அதையே சார்ந்து நிற்கிறது.
12.304.35
स्नेहपाशैर्बहुविधैरासक्तमनसो नराः ।
प्रकृतिस्था विषीदन्ति जले सैकतवेश्मवत् ॥ १२.३०४.३५ ॥
பலவகையான பாசக் கயிறுகளால் மனம் பற்றப்பட்ட மனிதர்கள், இயற்கையில் நிலைத்து, நீரில் மணல் வீடு போல் துயருற்று அழிகிறார்கள்.
12.304.36
शरीरगृहसंस्थस्य शौचतीर्थस्य देहिनः ।
बुद्धिमार्गप्रयातस्य सुखं त्विह परत्र च ॥ १२.३०४.३६ ॥
உடலாகிய இல்லத்தில் வசிப்பவனும், தூய்மையை தீர்த்தமாகக் கொண்டவனும், அறிவின் வழியில் செல்பவனுமான உயிருக்கு இங்கும் மறுமையிலும் இன்பம் உண்டாகும்.
12.304.37
विस्तराः क्लेशसंयुक्ताः संक्षेपास्तु सुखावहाः ।
परार्थं विस्तराः सर्वे त्यागमात्महितं विदुः ॥ १२.३०४.३७ ॥
விரிவுகள் துன்பத்துடன் கூடியவை; சுருக்கமோ இன்பம் தருவது. எல்லா விரிவுகளும் பிறருக்காகவே; துறவையே தன் நன்மையென அறிஞர்கள் அறிவர்.
12.304.38
संकल्पजो मित्रवर्गो ज्ञातयः कारणात्मकाः ।
भार्या पुत्रश्च दासश्च स्वमर्थमनुयुञ्जते ॥ १२.३०४.३८ ॥
ஆசையிலிருந்து தோன்றிய நண்பர் கூட்டமும் உறவினரும் காரணமாக உள்ளவர்கள். மனைவியும் மகனும் வேலையாளும் தங்கள் சொந்த நலனையே பின்தொடர்கின்றனர்.
12.304.39
न माता न पिता किंचित्कस्यचित्प्रतिपद्यते ।
दानपथ्यौदनो जन्तु स्वकर्मफलमश्नुते ॥ १२.३०४.३९ ॥
தாயோ தந்தையோ ஒருவருக்காக எதையும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. தானமே நல்லுணவாகக் கொண்ட உயிர் தன் கர்மத்தின் பலனைத் தானே அனுபவிக்கிறது.
12.304.40
माता पुत्रः पिता भ्राता भार्या मित्रजनस्तथा ।
अष्टापदपदस्थाने लाक्षामुद्रेव लक्ष्यते ॥ १२.३०४.४० ॥
தாய், மகன், தந்தை, சகோதரன், மனைவி, நண்பர்களும் அவ்வாறே — அஷ்டபதத்தின் பாதச்சுவடு இருக்கும் இடத்தில் அரக்கு முத்திரை போலத் தோன்றுகின்றனர்.
12.304.41
सर्वाणि कर्माणि पुराकृतानि ।
शुभाशुभान्यात्मनो यान्ति जन्तोः।
उपस्थितं कर्मफलं विदित्वा ।
बुद्धिं तथा चोदयतेऽन्तरात्मा ॥ १२.३०४.४१ ॥
முன்பு செய்யப்பட்ட அனைத்து கர்மங்களும் — நல்லதும் தீயதும் — உயிரின் சொந்தமாகி அதனுடன் செல்கின்றன. எதிரில் வந்த கர்மபலனை அறிந்து, உள்ளான ஆத்மாவே புத்தியை அதற்கேற்ப தூண்டுகிறது.
12.304.42
व्यवसायं समाश्रित्य सहायान्योऽधिगच्छति ।
न तस्य कश्चिदारम्भः कदाचिदवसीदति ॥ १२.३०४.४२ ॥
முயற்சியை மேற்கொண்டு துணைவர்களைப் பெறுபவனின் எந்த முயற்சியும் ஒருபோதும் தளராது.
12.304.43
अद्वैधमनसं युक्तं शूरं धीरं विपश्चितम् ।
न श्रीः संत्यजते नित्यमादित्यमिव रश्मयः ॥ १२.३०४.४३ ॥
இருமனமற்ற, கட்டுப்பாடுள்ள, வீரமும் நிலைபெற்ற அறிவும் உடைய விவேகியைத் திருமகள் ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை; கதிர்கள் சூரியனை விடாதது போல.
12.304.44
आस्तिक्यव्यवसायाभ्यामुपायान्वितया धिया ।
य आरभत्यनिन्द्यात्मा न सोऽर्थात्परिसीदति ॥ १२.३०४.४४ ॥
நம்பிக்கையும் உறுதியான முயற்சியும் கொண்டு, உபாயம் நிறைந்த புத்தியுடன் குற்றமற்ற மனமுடையவன் தொடங்குபவன் தன் நோக்கத்திலிருந்து தளர்வதில்லை.
12.304.45
सर्वःस्वानि शुभाशुभानि नियतं कर्माणि जन्तुःस्वयं ।
गर्भात्संप्रतिपद्यते तदुभयं यत्तेन पूर्वं कृतम्।
मृत्युश्चापरिहारवान्समगतिः कालेन विच्छेदिना ।
दारोश्चूर्णमिवाश्मसारविहितं कर्मान्तिकं प्रापयेत् ॥ १२.३०४.४५ ॥
ஒவ்வொரு உயிரும் கருவிலிருந்தே தான் முன்பு செய்த நல்வினை தீவினைகளை நிச்சயமாகப் பெறுகிறது. மரணம் தவிர்க்க முடியாதது; காலம் அனைவரையும் சமமாக வெட்டிச் செல்கிறது, இரும்புக் கருவி மரத்தை பொடியாக்குவது போல் செயல்களின் முடிவைக் கொண்டுவருகிறது.
12.304.46
स्वरूपतामात्मकृतं च विस्तरं ।
कुलान्वयं द्रव्यसमृद्धिसंचयम्।
नरो हि सर्वो भलते यथाकृतं ।
शुभाशुभेनात्मकृतेन कर्मणा ॥ १२.३०४.४६ ॥
மனிதன் தான் செய்த வினைக்கேற்ப வடிவையும், தன் பரப்பையும், குலப்பரம்பரையையும், செல்வப் பெருக்கையும் அடைகிறான்; ஒவ்வொருவனும் தன் நல்ல தீய செயல்களால் செய்ததற்கேற்பவே பெறுகிறான்.
12.304.47
इत्युक्तो जनको राजन्याथातथ्यं मनीषिणा ।
श्रुत्वा धर्मविदां श्रेष्ठः परां मुदमवाप ह ॥ १२.३०४.४७ ॥
அரசே, ஞானியால் இவ்வாறு உண்மையை உபதேசிக்கப்பட்ட ஜனகன், தர்மமறிந்தோரில் சிறந்தவன், அதைக் கேட்டு பேரானந்தம் அடைந்தான்.