Mahābhārata · Adhyāya 12.305
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.305.1
सत्यं दमं क्षमां प्रज्ञां प्रशंसन्ति पितामह ।
विद्वांसो मनुजा लोके कथमेतन्मतं तव ॥ १२.३०५.१ ॥
Großvater, die Gelehrten unter den Menschen preisen Wahrheit, Selbstbeherrschung, Geduld und Weisheit; wie kommt es, dass dies deine Ansicht ist?
12.305.2
अत्र ते वर्तयिष्येऽहमितिहासं पुरातनम् ।
साध्यानामिह संवादं हंसस्य च युधिष्ठिर ॥ १२.३०५.२ ॥
Yudhiṣṭhira, hierzu werde ich dir eine alte Geschichte erzählen, den Dialog der Sādhyas und eines Schwans.
12.305.3
हंसो भूत्वाऽथ सौवर्णस्त्वजो नित्यः प्रजापतिः ।
स वै पर्येति लोकांस्त्रीनथ साध्यानुपागमत् ॥ १२.३०५.३ ॥
Jener goldene, ungeborene, ewige Herr der Geschöpfe wurde zum Schwan, durchwanderte die drei Welten und kam dann zu den Sādhyas.
12.305.4
शकुने वयं स्म देवा वै साध्यास्त्वामनुयुङ्क्ष्महे ।
पृच्छामस्त्वां मोक्षधर्मं भवांश्च किल मोक्षवित् ॥ १२.३०५.४ ॥
O Vogel, wir sind die Sādhya-Götter; wir fragen dich nach dem Dharma der Befreiung, denn du bist ein Kenner der Befreiung.
12.305.5
श्रुतोसि नः पण्डितो धीरवादी ।
साधुः शब्दश्चरते ते पतत्रिन्।
किं मन्यसे श्रेष्ठतमं द्विज त्वं ।
कस्मिन्मनस्ते रमते महात्मन् ॥ १२.३०५.५ ॥
Wir haben gehört, dass du gelehrt bist und mit standhaften Worten sprichst; deine Rede ist schön. Zweimalgeborener, was hältst du für das Vortrefflichste, und woran erfreut sich dein Geist, o Großgesinnter?
12.305.6
तन्नः कार्यं पक्षिवर प्रशाधि ।
यत्कार्याणां मन्यसे श्रेष्ठमेकम्।
यत्कृत्वा वै पुरुषः सर्वबन्धै ।
र्विमुच्यते विहगेन्द्रेह शीघ्रम् ॥ १२.३०५.६ ॥
Bester der Vögel, belehre uns über jene eine Sache, die du für die vortrefflichste aller Sachen hältst, durch deren Ausübung der Mensch hier und jetzt rasch von allen Fesseln befreit wird, o Herr der Vögel.
12.305.7
इदं कार्यममृताशाः शृणुध्वं ।
तपो दमः सत्यमात्माभिगुप्तिः।
ग्रन्थीन्विमुच्य हृदयस्य सर्वा ।
न्प्रियाप्रिये स्वं वशमानयीत ॥ १२.३०५.७ ॥
Dies ist die Pflicht, o ihr Sucher der Unsterblichkeit, hört: Askese, Selbstbeherrschung, Wahrhaftigkeit und Schutz des Selbst. Nachdem man alle Knoten des Herzens gelöst hat, soll man das Angenehme und das Unangenehme unter seine eigene Herrschaft bringen.
12.305.8
नारुतुदः स्यान्न नृशंसवादी ।
न हीनतः परमभ्याददीत।
ययाऽस्य वाचा पर उद्विजेत ।
न तां वदेदुशतिं पापलोक्याम् ॥ १२.३०५.८ ॥
Man soll niemanden mit Worten verletzen, noch grausame Worte sprechen. Man soll nichts von den Niedrigen annehmen. Jenes harte Wort, durch das ein anderer beunruhigt wird, ein Wort, das zu sündhaften Welten führt, soll man nicht aussprechen.
12.305.9
वाक्सायका वदनान्निष्यतन्ति ।
यैराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य नामर्मसु ते पतन्ति ।
तान्पण्डितो नावसृजेत्परेषु ॥ १२.३०५.९ ॥
Pfeile der Rede fliegen aus dem Mund; von ihnen getroffen, trauert man Tag und Nacht. Sie fallen auf die empfindlichen Stellen anderer. Der Weise soll sie nicht gegen andere abschießen.
12.305.10
परश्चेदेनमतिवादवाणै ।
र्भृशं विध्येच्छम एवेह कार्यः।
संरोष्यमाणः प्रतिहृष्यते यः ।
स आदत्ते सुकृतं वै परस्य ॥ १२.३०५.१० ॥
Wenn ein anderer ihn mit Pfeilen harter Worte heftig durchbohrt, soll man hier Gelassenheit üben. Wer, im Zorn, sich über die Erwiderung freut, nimmt dem anderen das Verdienst.
12.305.11
क्षेपायमाणमभिषङ्गव्यलीकं ।
निगृह्णाति ज्वलितं यश्च मन्युम्।
अदुष्टचेता मुदितोऽनसूयुः ।
स आदत्ते सुकृतं वै परेषाम् ॥ १२.३०५.११ ॥
Wer Schmähung, Angriff und Lüge erträgt und den lodernden Zorn zügelt, dessen Geist rein, freudig und frei von Neid ist, der nimmt den anderen das Verdienst.
12.305.12
आक्रुश्यमानो न वदामि किंचि ।
त्क्षमाम्यहं ताड्यमानश्च नित्यम्।
श्रेष्ठं ह्येतद्यत्क्षमामाहुरार्याः ।
सत्यं तथैवार्जवमानृशंस्यम् ॥ १२.३०५.१२ ॥
Auch wenn ich beschimpft werde, sage ich nichts; auch wenn ich geschlagen werde, verzeihe ich stets. Die Edlen nennen diese Geduld das Höchste, ebenso Wahrheit, Aufrichtigkeit und Mitgefühl.
12.305.13
वेदस्योपनिषत्सत्यं सत्यस्योपनिषद्दमः ।
दमस्योपनिषन्मोक्ष एतत्सर्वानुशासनम् ॥ १२.३०५.१३ ॥
Das Wesen des Veda ist die Wahrheit; das Wesen der Wahrheit ist Selbstbeherrschung; das Wesen der Selbstbeherrschung ist die Befreiung. Dies ist die ganze Lehre.
12.305.14
वाचो वेगं मनसः क्रोधवेगं ।
विधित्सावेगमुदरोपस्थवेगम्।
एतान्वेगान्यो विषहेदुदीर्णां ।
स्तं मन्येऽहं ब्राह्मणं वै मुनिं च ॥ १२.३०५.१४ ॥
Wer diese aufwallenden Triebe erträgt — der Rede, des Geistes, des Zorns, des Rachewunsches, des Bauches und der Sinnlichkeit — den halte ich für einen Brahmanen und Weisen.
12.305.15
अक्रोधनः क्रुध्यतां वै विशिष्ट ।
स्तथा तितिक्षुरतितिक्षोर्विशिष्टः।
अमानुषान्मानुषो वै विशिष्ट ।
स्तथाऽज्ञानाज्ज्ञानवान्वै विशिष्टः ॥ १२.३०५.१५ ॥
Wer nicht zornig ist, steht über den Zornigen; ebenso der Geduldige über dem Ungeduldigen; der Mensch über dem Nicht-Menschlichen; und wer Wissen hat, über dem Unwissenden.
12.305.16
आक्रुश्यमानो नाक्रोशेन्मन्युरेवं तितिक्षतः ।
आक्रोष्टारं निर्दहति सुकृतं चास्य विन्दति ॥ १२.३०५.१६ ॥
Wer beschimpft wird und nicht zurückschimpft, dessen Zorn — des Geduldigen — verbrennt den Schmäher, und er selbst erlangt dessen Verdienst.
12.305.17
यो नायुक्तः प्राह रूक्षं प्रियं वा ।
यो वा हतो न प्रतिहन्ति धैर्यात्।
पापं च यो नेच्छति तस्य हन्तु ।
स्तस्येह देवाः स्पृहयन्ति नित्यम् ॥ १२.३०५.१७ ॥
Wer unangemessen weder harte noch angenehme Worte spricht, wer aus Standhaftigkeit nicht zurückschlägt, wenn er geschlagen wird, und wer die Sünde nicht begehrt — den begehren hier stets die Götter.
12.305.18
पापीयसः क्षमेतैव श्रेयसः सदृशस्य च ।
विमानितो हतोक्रुष्ट एवं सिद्धिं गमिष्यति ॥ १२.३०५.१८ ॥
Man soll dem Bösen, dem Höheren und dem Gleichen vergeben; wer so verachtet, geschlagen und beschimpft wird, wird Vollendung erlangen.
12.305.19
सदाऽहमार्यान्निभृतोप्युपासे ।
न मे विधित्सोत्सहते न रोषः।
न चाप्यहं लिप्समानः परैमि ।
न चैव किंचिद्विषमेण यामि ॥ १२.३०५.१९ ॥
Ich diene den Edlen stets in Demut; in mir erhebt sich weder der Wunsch zu schaden noch Zorn; und ich gehe nicht aus Gier zu anderen, noch strebe ich mit unrechten Mitteln nach etwas.
12.305.20
नाहं शप्तः प्रतिशपामि कंचि ।
द्दमं द्वारं ह्यमृतस्येह वेद्मि।
गुह्यं ब्रह्म तदिदं ब्रवीमि ।
न मानुषाच्छ्रेष्ठतरं हि किंचित् ॥ १२.३०५.२० ॥
Verflucht, verfluche ich niemanden zurück; Selbstbeherrschung ist das Tor zur Unsterblichkeit, das weiß ich hier. Ich verkünde dieses geheime Wissen von Brahman: Nichts ist höher als der Mensch.
12.305.21
निर्मुच्यमानः पापेभ्यो घनेभ्य इव चन्द्रमाः ।
विरजाः कालमाकाङ्क्षन्धीरो धैर्येण सिध्यति ॥ १२.३०५.२१ ॥
Wie der Mond, frei von Wolken, frei von Sünden, makellos, den rechten Augenblick erwartend, so erlangt der standhafte Mensch Vollendung durch Standhaftigkeit.
12.305.22
यः सर्वेषां भवति ह्यर्चनीय ।
उत्सेचने स्तम्भ इवाभिजातः।
यस्मै वाचं सुप्रसन्नां वदन्ति ।
स वै देवान्गच्छति संयतात्मा ॥ १२.३०५.२२ ॥
Wer von allen verehrt wird, wie der edle Pfosten einer Schaukel, zu dem man mit überaus freundlichen Worten spricht, der mit gezügelter Seele geht zu den Göttern.
12.305.23
न तथा वक्तुमिच्छन्ति कल्याणान्पुरुषे गुणान् ।
यथैषां वक्तुमिच्छन्ति नैर्गुण्यमनुयुञ्जकाः ॥ १२.३०५.२३ ॥
Man will die guten Eigenschaften eines Menschen nicht so gern nennen, wie es jene wollen, die Fehler suchen und seine Tugendlosigkeit aufzählen.
12.305.24
यस्य वाङ्भनसी गुप्ते सम्यक्प्रणिहिते सदा ।
वेदास्तपश्च त्यागश्च स इदं सर्वमाप्नुयात् ॥ १२.३०५.२४ ॥
Wer Rede und Geist stets wohl bewacht und ganz gesammelt hält, der erlangt dies alles: die Veden, Askese und Entsagung.
12.305.25
आक्रोशनविमानाभ्यां नाबुधान्बोधयेद्बुधः ।
तस्मान्न वर्धयेदन्यं न चात्मानं विहिंसयेंत् ॥ १२.३०५.२५ ॥
Der Weise soll die Unverständigen nicht durch Schmähung und Kränkung belehren. Darum soll er weder einen anderen anstacheln noch sich selbst verletzen.
12.305.26
अमृतस्येव संतृप्येदवमानस्य पण्डितः ।
सुखं ह्यवमतः शेते योऽवमन्ता स नश्यति ॥ १२.३०५.२६ ॥
Der Gelehrte soll sich an der Verachtung sättigen, als wäre sie Nektar. Wer verachtet wird, schläft glücklich, doch der Verächter geht zugrunde.
12.305.27
यत्क्रोधनो यजति यद्ददाति ।
यद्वा तपस्तप्यति यज्जुहोति।
वैवस्वतस्तद्धरतेऽस्य सर्वं ।
मोघः श्रमो भवति हि क्रोधनस्य ॥ १२.३०५.२७ ॥
Was der Zornige opfert, was er gibt, welche Askese er übt, welches Opfer er darbringt: Vaivasvata nimmt ihm all dies fort; die Mühe des Zornigen wird wahrlich vergeblich.
12.305.28
चत्वारि यस्य द्वाराणि सुगुप्तान्यमरोत्तमाः ।
उपस्थमुदरं हस्तौ वाक्चतुर्थी स धर्मवित् ॥ १२.३०५.२८ ॥
O Beste der Unsterblichen, wessen vier Tore — das Geschlechtsorgan, der Bauch, die beiden Hände und als viertes die Rede — wohl bewacht sind, der ist der Kenner des Dharma.
12.305.29
सत्यं दमं ह्यार्जवमानृशंस्यं ।
धृतिं तितिक्षामभिसेवमानः।
स्वाध्यायनित्योऽस्पृहयन्यरेषा ।
मेकान्तशील्यूर्ध्वगतिर्भवेत्सः ॥ १२.३०५.२९ ॥
Wer Wahrheit, Selbstbeherrschung, Aufrichtigkeit, Gewaltlosigkeit, Standhaftigkeit und Geduld übt, beständig im Studium der Schriften ist, nichts begehrt, was anderen gehört, und die Einsamkeit liebt, der wird den aufsteigenden Weg erlangen.
12.305.30
सर्वान्देदाननुचरन्वत्सवच्चतुरः स्तनान् ।
न पावनतमं किंचित्सत्याद्गध्यगमं क्वचित् ॥ १२.३०५.३० ॥
Allen Göttern folgend und wie ein Kalb an den vier Zitzen (den Veden) saugend, gibt es nichts Reinigenderes als die Wahrheit, und nirgends etwas, das wertvoller zu erreichen wäre.
12.305.31
आचक्षेऽहं मनुष्येभ्यो देवेभ्यः प्रतिसंचरन् ।
सत्यं स्वर्गस्य सोपानं पारावारस्य नौरिव ॥ १२.३०५.३१ ॥
Unter Menschen und Göttern wandernd, verkünde ich: Die Wahrheit ist die Treppe zum Himmel, wie ein Boot über den Ozean.
12.305.32
यादृशैः संविवदते यादृशांश्चोपसेवते ।
यादृगिच्छेच्च भवितुं तादृग्भवति पूरुषः ॥ १२.३०५.३२ ॥
Mit solchen, mit denen er verkehrt, denen er dient, und wie er sein möchte, so wird der Mensch.
12.305.33
यदि सन्तं सेवति यद्यसन्तं ।
तपस्विनं यदि वा स्तेनमेव।
वासो यथा रागवशं प्रयाति ।
तथा स तेषां वशमभ्युपैति ॥ १२.३०५.३३ ॥
Ob er einem Guten dient, einem Bösen, einem Asketen oder gar einem Dieb: wie ein Tuch unter den Einfluss der Farbe gerät, so gerät er unter deren Gewalt.
12.305.34
सदा देवाः साधुभिः संवदन्ते ।
न मानुषं विषयं यान्ति द्रष्टुम्।
नेन्दुः समः स्यादसमो हि वायु ।
रुच्चावचं विषयं यः स वेद ॥ १२.३०५.३४ ॥
Die Götter verkehren stets mit den Guten; sie gehen nicht hin, das Reich der Menschen zu sehen. Der Mond kann nicht gleich sein, denn der Wind ist ungleich; nur wer Hohes und Niederes kennt, weiß dies.
12.305.35
अदुष्टं वर्तमाने तु हृदयान्तरपूरुषे ।
तेनैव देवाः प्रीयन्ते सतां मार्गस्थितेन वै ॥ १२.३०५.३५ ॥
Wenn der innere Mensch im Herzen makellos verweilt, werden die Götter gerade durch den erfreut, der auf dem Pfad der Guten steht.
12.305.36
विश्नोदरे ये निरताः सदैव ।
स्तेना नरा वाक्यरुषाश्च नित्यम्।
अपेतधर्मानिति तान्विदित्वा ।
दूराद्देवः संपरिवर्जयन्ति ॥ १२.३०५.३६ ॥
Die stets nur dem Bauch ergeben sind, die Diebe und die Männer, die im Reden stets zornig sind — als dharmalos erkannt, meiden die Götter sie aus der Ferne.
12.305.37
न वै देवा हीनसत्वेन तोष्याः ।
सर्वाशिना दुष्कृतकर्मणा वा।
सत्यव्रता ये तु नराः कृतज्ञा ।
धर्मे रतास्तैः सह संभजन्ते ॥ १२.३०५.३७ ॥
Die Götter erfreuen sich nicht an einem Menschen von schwacher Art, nicht an dem, der alles verschlingt, nicht an dem, der Böses tut; mit jenen Menschen aber, die wahrhaft in ihren Gelübden, dankbar und im Dharma erfreut sind, verkehren sie.
12.305.38
अव्याहृतं व्याहृताच्छ्रेय आहुः ।
सत्यं वदेद्व्याहृतं तद्द्वितीयम्।
धर्म्यं वदेद्व्याहृतं तत्तृतीयं ।
प्रियं वदेद्व्याहृतं तच्चतुर्थम् ॥ १२.३०५.३८ ॥
Man sagt, Schweigen sei besser als Reden. Man soll die Wahrheit sprechen — das ist das zweite; man soll das Dharmagemäße sprechen — das ist das dritte; man soll das Angenehme sprechen — das ist das vierte.
12.305.39
केनायमावृतो लोकः केन वा न प्रकाशते ।
केन त्यजति मित्राणि केन स्वर्गं न गच्छति ॥ १२.३०५.३९ ॥
Wodurch ist diese Welt verhüllt, oder wodurch wird sie nicht erleuchtet? Wodurch verlässt man seine Freunde, und wodurch gelangt man nicht in den Himmel?
12.305.40
अज्ञानेनावृतो लोको मात्सर्यान्न प्रकाशते ।
लोभात्त्यजति मित्राणि सङ्गात्स्वर्गं न गच्छति ॥ १२.३०५.४० ॥
Die Welt ist von Unwissenheit umhüllt, und durch Neid wird sie nicht erleuchtet. Aus Gier verlässt der Mensch seine Freunde, und aus Anhaftung gelangt er nicht in den Himmel.
12.305.41
कः स्विदेको रमते ब्राह्मणानां ।
कः स्विदेको बहुभिर्जोषमास्ते।
कः स्विदेको बलवान्दुर्बलोपि ।
कः स्विदेषां कलहं नान्ववैति ॥ १२.३०५.४१ ॥
Wer allein erfreut sich unter den Brahmanen? Wer allein sitzt schweigend unter vielen? Wer allein ist schwach, obwohl stark? Wer erkennt ihren Streit nicht?
12.305.42
प्राज्ञ एको रमते ब्राह्मणानां ।
प्राज्ञश्चैको बहुभिर्जोषमास्ते
प्राज्ञ एको बलवान्दुर्बलोऽपि ।
प्राज्ञ एषां कलहं नान्वबैति ॥ १२.३०५.४२ ॥
Der Weise allein erfreut sich unter den Brahmanen. Der Weise allein sitzt schweigend unter vielen. Der Weise allein ist schwach, obwohl stark. Der Weise kennt ihren Streit nicht.
12.305.43
किं ब्राह्मणानां देवत्वं किंच साधुत्वमुच्यते ।
असाधुत्वे च किं तेषां किमेषां मानुषं मतम् ॥ १२.३०५.४३ ॥
Was ist die Göttlichkeit der Brahmanen, und was nennt man ihre Güte? Was liegt in ihrer Schlechtigkeit, und was gilt als ihre menschliche Natur?
12.305.44
स्वाध्याय एषां देवत्वं व्रतं साधुत्वमुच्यते ।
असाधुत्वं परीवादो मृत्युर्मानुष्यमुच्यते ॥ १२.३०५.४४ ॥
Ihre Göttlichkeit ist das Studium des Veda; ein Gelübde nennt man ihre Güte. Schlechtigkeit ist Tadel; der Tod heißt ihre menschliche Natur.
12.305.45
इत्युक्त्वा परमो देवो भगवान्नित्य अव्ययः ।
साध्यैर्देवगणैः सार्धं दिवमेवारुरोह सः ॥ १२.३०५.४५ ॥
So sprach der höchste Gott, der erhabene Herr, ewig und unvergänglich, und stieg mit den Sādhyas und den Scharen der Götter zum Himmel empor.
12.305.46
एतद्यशस्यमायुष्यं पुण्यं स्वर्गाय च ध्रुवम् ।
दर्शितं देवदेवेन परमेणाव्ययेन च ॥ १२.३०५.४६ ॥
Dies bringt Ruhm und langes Leben, ist verdienstvoll und führt gewiss zum Himmel; es wurde vom Gott der Götter gezeigt, dem höchsten und unvergänglichen.
12.305.47
संवाद इत्ययं श्रेष्ठः साध्यानां परिकीर्तितः ।
क्षेत्रं वै कर्मणां योनिः सद्भावः सत्यमुच्यते ॥ १२.३०५.४७ ॥
Dieser Dialog wird von den Sādhyas als der beste verkündet; er ist das Feld und der Ursprung der Handlungen, und die gute Gesinnung heißt Wahrheit.