Mahābhārata · Adhyāya 12.305
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.305.1
सत्यं दमं क्षमां प्रज्ञां प्रशंसन्ति पितामह ।
विद्वांसो मनुजा लोके कथमेतन्मतं तव ॥ १२.३०५.१ ॥
Avô, os sábios entre os homens louvam a verdade, o domínio de si, o perdão e a sabedoria; como é que esta é a tua opinião?
12.305.2
अत्र ते वर्तयिष्येऽहमितिहासं पुरातनम् ।
साध्यानामिह संवादं हंसस्य च युधिष्ठिर ॥ १२.३०५.२ ॥
Yudhiṣṭhira, sobre este assunto vou contar-te uma antiga narrativa, o diálogo dos Sādhyas e de um cisne.
12.305.3
हंसो भूत्वाऽथ सौवर्णस्त्वजो नित्यः प्रजापतिः ।
स वै पर्येति लोकांस्त्रीनथ साध्यानुपागमत् ॥ १२.३०५.३ ॥
Aquele Senhor das criaturas, dourado, não-nascido e eterno, tornou-se cisne, percorreu os três mundos e depois chegou aos Sādhyas.
12.305.4
शकुने वयं स्म देवा वै साध्यास्त्वामनुयुङ्क्ष्महे ।
पृच्छामस्त्वां मोक्षधर्मं भवांश्च किल मोक्षवित् ॥ १२.३०५.४ ॥
Ó ave, somos os deuses Sādhyas; perguntamos-te sobre o dharma da libertação, pois és conhecedor da libertação.
12.305.5
श्रुतोसि नः पण्डितो धीरवादी ।
साधुः शब्दश्चरते ते पतत्रिन्।
किं मन्यसे श्रेष्ठतमं द्विज त्वं ।
कस्मिन्मनस्ते रमते महात्मन् ॥ १२.३०५.५ ॥
Ouvimos dizer que és sábio e falas com palavras firmes; a tua palavra é bela. Ó dvija, o que consideras o mais excelente, e em que se deleita a tua mente, ó magnânimo?
12.305.6
तन्नः कार्यं पक्षिवर प्रशाधि ।
यत्कार्याणां मन्यसे श्रेष्ठमेकम्।
यत्कृत्वा वै पुरुषः सर्वबन्धै ।
र्विमुच्यते विहगेन्द्रेह शीघ्रम् ॥ १२.३०५.६ ॥
Melhor das aves, instrui-nos sobre aquele único assunto que consideras o mais excelente de todos, pelo qual o homem é rapidamente libertado de todos os laços, aqui mesmo, ó senhor das aves.
12.305.7
इदं कार्यममृताशाः शृणुध्वं ।
तपो दमः सत्यमात्माभिगुप्तिः।
ग्रन्थीन्विमुच्य हृदयस्य सर्वा ।
न्प्रियाप्रिये स्वं वशमानयीत ॥ १२.३०५.७ ॥
Este é o dever, ó buscadores da imortalidade, ouvi: austeridade, domínio de si, veracidade e proteção do eu. Tendo desatado todos os nós do coração, deve-se trazer o agradável e o desagradável sob o próprio controle.
12.305.8
नारुतुदः स्यान्न नृशंसवादी ।
न हीनतः परमभ्याददीत।
ययाऽस्य वाचा पर उद्विजेत ।
न तां वदेदुशतिं पापलोक्याम् ॥ १२.३०५.८ ॥
Não se deve ferir ninguém com palavras, nem falar palavras cruéis. Não se deve aceitar nada dos vis. Não se deve proferir aquela palavra dura pela qual outro é perturbado, palavra que conduz aos mundos de pecado.
12.305.9
वाक्सायका वदनान्निष्यतन्ति ।
यैराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य नामर्मसु ते पतन्ति ।
तान्पण्डितो नावसृजेत्परेषु ॥ १२.३०५.९ ॥
Flechas de palavras saem da boca; feridos por elas, os homens lamentam dia e noite. Caem sobre os pontos vitais dos outros. O sábio não as lança contra os outros.
12.305.10
परश्चेदेनमतिवादवाणै ।
र्भृशं विध्येच्छम एवेह कार्यः।
संरोष्यमाणः प्रतिहृष्यते यः ।
स आदत्ते सुकृतं वै परस्य ॥ १२.३०५.१० ॥
Se outro o fere gravemente com flechas de palavras duras, deve-se praticar a calma. Quem, irritado, se alegra na réplica, apropria-se do mérito do outro.
12.305.11
क्षेपायमाणमभिषङ्गव्यलीकं ।
निगृह्णाति ज्वलितं यश्च मन्युम्।
अदुष्टचेता मुदितोऽनसूयुः ।
स आदत्ते सुकृतं वै परेषाम् ॥ १२.३०५.११ ॥
Quem, suportando a censura, o ataque e a falsidade, contém a cólera ardente, cuja mente é pura, alegre e livre de inveja, esse apropria-se do mérito dos outros.
12.305.12
आक्रुश्यमानो न वदामि किंचि ।
त्क्षमाम्यहं ताड्यमानश्च नित्यम्।
श्रेष्ठं ह्येतद्यत्क्षमामाहुरार्याः ।
सत्यं तथैवार्जवमानृशंस्यम् ॥ १२.३०५.१२ ॥
Mesmo insultado, nada digo; mesmo espancado, sempre perdoo. Os nobres chamam esta paciência de o mais excelente, e assim também a verdade, a retidão e a compaixão.
12.305.13
वेदस्योपनिषत्सत्यं सत्यस्योपनिषद्दमः ।
दमस्योपनिषन्मोक्ष एतत्सर्वानुशासनम् ॥ १२.३०५.१३ ॥
A essência do Veda é a verdade; a essência da verdade é o domínio de si; a essência do domínio de si é a libertação. Este é todo o ensinamento.
12.305.14
वाचो वेगं मनसः क्रोधवेगं ।
विधित्सावेगमुदरोपस्थवेगम्।
एतान्वेगान्यो विषहेदुदीर्णां ।
स्तं मन्येऽहं ब्राह्मणं वै मुनिं च ॥ १२.३०५.१४ ॥
Aquele que suporta estes impulsos desenfreados — da fala, da mente, da ira, do desejo de vingança, do ventre e do sexo — a esse considero brâmane e sábio.
12.305.15
अक्रोधनः क्रुध्यतां वै विशिष्ट ।
स्तथा तितिक्षुरतितिक्षोर्विशिष्टः।
अमानुषान्मानुषो वै विशिष्ट ।
स्तथाऽज्ञानाज्ज्ञानवान्वै विशिष्टः ॥ १२.३०५.१५ ॥
Aquele que não se irrita é superior aos que se irritam; o paciente é superior ao impaciente; o humano é superior ao não humano; e quem tem conhecimento é superior ao ignorante.
12.305.16
आक्रुश्यमानो नाक्रोशेन्मन्युरेवं तितिक्षतः ।
आक्रोष्टारं निर्दहति सुकृतं चास्य विन्दति ॥ १२.३०५.१६ ॥
Para quem é insultado mas não insulta de volta, a ira do paciente queima o insultador, e ele mesmo obtém o mérito do outro.
12.305.17
यो नायुक्तः प्राह रूक्षं प्रियं वा ।
यो वा हतो न प्रतिहन्ति धैर्यात्।
पापं च यो नेच्छति तस्य हन्तु ।
स्तस्येह देवाः स्पृहयन्ति नित्यम् ॥ १२.३०५.१७ ॥
Aquele que não profere palavras duras ou agradáveis de forma imprópria, que, por firmeza, não revida quando é atingido, e que não deseja o pecado — os deuses sempre o desejam aqui.
12.305.18
पापीयसः क्षमेतैव श्रेयसः सदृशस्य च ।
विमानितो हतोक्रुष्ट एवं सिद्धिं गमिष्यति ॥ १२.३०५.१८ ॥
Deve-se perdoar ao perverso, ao superior e ao igual; quem é insultado, golpeado e injuriado dessa forma alcançará a perfeição.
12.305.19
सदाऽहमार्यान्निभृतोप्युपासे ।
न मे विधित्सोत्सहते न रोषः।
न चाप्यहं लिप्समानः परैमि ।
न चैव किंचिद्विषमेण यामि ॥ १२.३०५.१९ ॥
Sempre sirvo os nobres com humildade; em mim não surge o desejo de prejudicar, nem a ira; e não vou aos outros por cobiça, nem busco nada por meios injustos.
12.305.20
नाहं शप्तः प्रतिशपामि कंचि ।
द्दमं द्वारं ह्यमृतस्येह वेद्मि।
गुह्यं ब्रह्म तदिदं ब्रवीमि ।
न मानुषाच्छ्रेष्ठतरं हि किंचित् ॥ १२.३०५.२० ॥
Mesmo amaldiçoado, não amaldiçoo ninguém em troca; o domínio de si é a porta da imortalidade, e isso eu sei aqui. Declaro este conhecimento secreto de Brahman: nada é superior ao ser humano.
12.305.21
निर्मुच्यमानः पापेभ्यो घनेभ्य इव चन्द्रमाः ।
विरजाः कालमाकाङ्क्षन्धीरो धैर्येण सिध्यति ॥ १२.३०५.२१ ॥
Como a lua livre das nuvens, livre dos pecados, sem mácula, aguardando o tempo certo, o homem firme alcança a perfeição pela constância.
12.305.22
यः सर्वेषां भवति ह्यर्चनीय ।
उत्सेचने स्तम्भ इवाभिजातः।
यस्मै वाचं सुप्रसन्नां वदन्ति ।
स वै देवान्गच्छति संयतात्मा ॥ १२.३०५.२२ ॥
Aquele que é digno de honra por todos, como o nobre poste de um balanço, a quem se dirigem palavras muito gentis, esse de alma controlada vai aos deuses.
12.305.23
न तथा वक्तुमिच्छन्ति कल्याणान्पुरुषे गुणान् ।
यथैषां वक्तुमिच्छन्ति नैर्गुण्यमनुयुञ्जकाः ॥ १२.३०५.२३ ॥
As pessoas não querem falar das boas qualidades de um homem como querem falar, os que procuram defeitos, da sua falta de virtude.
12.305.24
यस्य वाङ्भनसी गुप्ते सम्यक्प्रणिहिते सदा ।
वेदास्तपश्च त्यागश्च स इदं सर्वमाप्नुयात् ॥ १२.३०५.२४ ॥
Aquele cuja fala e mente estão sempre bem guardadas e plenamente dirigidas obtém tudo isso: os Vedas, a austeridade e a renúncia.
12.305.25
आक्रोशनविमानाभ्यां नाबुधान्बोधयेद्बुधः ।
तस्मान्न वर्धयेदन्यं न चात्मानं विहिंसयेंत् ॥ १२.३०५.२५ ॥
O sábio não deve instruir os insensatos pelo insulto e pela humilhação. Portanto, não deve inflamar outro, nem ferir a si mesmo.
12.305.26
अमृतस्येव संतृप्येदवमानस्य पण्डितः ।
सुखं ह्यवमतः शेते योऽवमन्ता स नश्यति ॥ १२.३०५.२६ ॥
O sábio deve contentar-se com o desprezo como se fosse néctar. O desprezado dorme em paz, mas o que despreza perece.
12.305.27
यत्क्रोधनो यजति यद्ददाति ।
यद्वा तपस्तप्यति यज्जुहोति।
वैवस्वतस्तद्धरतेऽस्य सर्वं ।
मोघः श्रमो भवति हि क्रोधनस्य ॥ १२.३०५.२७ ॥
Tudo o que o iracundo sacrifica, tudo o que dá, toda austeridade que pratica, toda oferenda que faz, Vaivasvata lhe tira tudo isso; o esforço do iracundo torna-se de fato vão.
12.305.28
चत्वारि यस्य द्वाराणि सुगुप्तान्यमरोत्तमाः ।
उपस्थमुदरं हस्तौ वाक्चतुर्थी स धर्मवित् ॥ १२.३०५.२८ ॥
Ó melhores dos imortais, aquele cujas quatro portas — o órgão genital, o ventre, as duas mãos e, como quarta, a fala — estão bem guardadas, esse é o conhecedor do dharma.
12.305.29
सत्यं दमं ह्यार्जवमानृशंस्यं ।
धृतिं तितिक्षामभिसेवमानः।
स्वाध्यायनित्योऽस्पृहयन्यरेषा ।
मेकान्तशील्यूर्ध्वगतिर्भवेत्सः ॥ १२.३०५.२९ ॥
Aquele que pratica a verdade, o domínio de si, a retidão, a não crueldade, a firmeza e a paciência, que é constante no estudo das escrituras, não cobiça o que pertence aos outros e ama a solidão, alcançará a meta superior.
12.305.30
सर्वान्देदाननुचरन्वत्सवच्चतुरः स्तनान् ।
न पावनतमं किंचित्सत्याद्गध्यगमं क्वचित् ॥ १२.३०५.३० ॥
Seguindo todos os deuses e mamando como um bezerro nas quatro tetas (os Vedas), não há nada mais purificador que a verdade, nem nada em lugar algum mais digno de ser alcançado.
12.305.31
आचक्षेऽहं मनुष्येभ्यो देवेभ्यः प्रतिसंचरन् ।
सत्यं स्वर्गस्य सोपानं पारावारस्य नौरिव ॥ १२.३०५.३१ ॥
Vagando entre homens e deuses, eu declaro: a verdade é a escada do céu, como um barco que atravessa o oceano.
12.305.32
यादृशैः संविवदते यादृशांश्चोपसेवते ।
यादृगिच्छेच्च भवितुं तादृग्भवति पूरुषः ॥ १२.३०५.३२ ॥
Com quem se associa, a quem serve e como deseja ser, tal se torna o homem.
12.305.33
यदि सन्तं सेवति यद्यसन्तं ।
तपस्विनं यदि वा स्तेनमेव।
वासो यथा रागवशं प्रयाति ।
तथा स तेषां वशमभ्युपैति ॥ १२.३०५.३३ ॥
Se serve a um homem bom, ou a um mau, ou a um asceta, ou mesmo a um ladrão, assim como o tecido cai sob o domínio da tintura, assim ele cai sob o domínio deles.
12.305.34
सदा देवाः साधुभिः संवदन्ते ।
न मानुषं विषयं यान्ति द्रष्टुम्।
नेन्दुः समः स्यादसमो हि वायु ।
रुच्चावचं विषयं यः स वेद ॥ १२.३०५.३४ ॥
Os deuses sempre conversam com os justos; não vão ver o domínio dos homens. A lua não pode ser igual, pois o vento é desigual; só sabe isso quem conhece o alto e o baixo.
12.305.35
अदुष्टं वर्तमाने तु हृदयान्तरपूरुषे ।
तेनैव देवाः प्रीयन्ते सतां मार्गस्थितेन वै ॥ १२.३०५.३५ ॥
Quando o homem interior no coração permanece sem mácula, os deuses se agradam justamente daquele que está no caminho dos justos.
12.305.36
विश्नोदरे ये निरताः सदैव ।
स्तेना नरा वाक्यरुषाश्च नित्यम्।
अपेतधर्मानिति तान्विदित्वा ।
दूराद्देवः संपरिवर्जयन्ति ॥ १२.३०५.३६ ॥
Os que sempre se entregam ao ventre, os ladrões e os homens sempre irados em suas palavras: sabendo-os destituídos de dharma, os deuses os evitam de longe.
12.305.37
न वै देवा हीनसत्वेन तोष्याः ।
सर्वाशिना दुष्कृतकर्मणा वा।
सत्यव्रता ये तु नराः कृतज्ञा ।
धर्मे रतास्तैः सह संभजन्ते ॥ १२.३०५.३७ ॥
Os deuses não se agradam de quem tem natureza fraca, nem de quem devora tudo, nem de quem faz o mal; mas com os homens de votos verdadeiros, gratos e deleitados no dharma, eles convivem.
12.305.38
अव्याहृतं व्याहृताच्छ्रेय आहुः ।
सत्यं वदेद्व्याहृतं तद्द्वितीयम्।
धर्म्यं वदेद्व्याहृतं तत्तृतीयं ।
प्रियं वदेद्व्याहृतं तच्चतुर्थम् ॥ १२.३०५.३८ ॥
Dizem que o silêncio é melhor que a fala. Deve-se falar a verdade — esta é a segunda; deve-se falar o que é conforme ao dharma — esta é a terceira; deve-se falar o que agrada — esta é a quarta.
12.305.39
केनायमावृतो लोकः केन वा न प्रकाशते ।
केन त्यजति मित्राणि केन स्वर्गं न गच्छति ॥ १२.३०५.३९ ॥
Por que este mundo está envolto, ou por que não se ilumina? Por que se abandonam os amigos, e por que não se alcança o céu?
12.305.40
अज्ञानेनावृतो लोको मात्सर्यान्न प्रकाशते ।
लोभात्त्यजति मित्राणि सङ्गात्स्वर्गं न गच्छति ॥ १२.३०५.४० ॥
O mundo está envolto pela ignorância, e pela inveja não se ilumina. Por cobiça o homem abandona os amigos, e por apego não alcança o céu.
12.305.41
कः स्विदेको रमते ब्राह्मणानां ।
कः स्विदेको बहुभिर्जोषमास्ते।
कः स्विदेको बलवान्दुर्बलोपि ।
कः स्विदेषां कलहं नान्ववैति ॥ १२.३०५.४१ ॥
Quem, sozinho, se deleita entre os brâmanes? Quem, sozinho, senta-se em silêncio entre muitos? Quem, sozinho, é fraco embora forte? Quem não compreende a disputa deles?
12.305.42
प्राज्ञ एको रमते ब्राह्मणानां ।
प्राज्ञश्चैको बहुभिर्जोषमास्ते
प्राज्ञ एको बलवान्दुर्बलोऽपि ।
प्राज्ञ एषां कलहं नान्वबैति ॥ १२.३०५.४२ ॥
O sábio, sozinho, deleita-se entre os brâmanes. O sábio, sozinho, senta-se em silêncio entre muitos. O sábio, sozinho, é fraco embora forte. O sábio não se envolve na disputa deles.
12.305.43
किं ब्राह्मणानां देवत्वं किंच साधुत्वमुच्यते ।
असाधुत्वे च किं तेषां किमेषां मानुषं मतम् ॥ १२.३०५.४३ ॥
Qual é a divindade dos brâmanes, e o que se chama sua bondade? O que há em sua maldade, e o que se considera sua natureza humana?
12.305.44
स्वाध्याय एषां देवत्वं व्रतं साधुत्वमुच्यते ।
असाधुत्वं परीवादो मृत्युर्मानुष्यमुच्यते ॥ १२.३०५.४४ ॥
Sua divindade é o estudo dos Vedas; o voto chama-se sua bondade. A maldade é a censura; a morte chama-se sua natureza humana.
12.305.45
इत्युक्त्वा परमो देवो भगवान्नित्य अव्ययः ।
साध्यैर्देवगणैः सार्धं दिवमेवारुरोह सः ॥ १२.३०५.४५ ॥
Tendo falado assim, o deus supremo, o bem-aventurado Senhor, eterno e imperecível, subiu ao céu junto com os Sādhyas e as hostes dos deuses.
12.305.46
एतद्यशस्यमायुष्यं पुण्यं स्वर्गाय च ध्रुवम् ।
दर्शितं देवदेवेन परमेणाव्ययेन च ॥ १२.३०५.४६ ॥
Isto traz fama e longa vida, é meritório e certamente conduz ao céu; foi mostrado pelo deus dos deuses, o supremo e imperecível.
12.305.47
संवाद इत्ययं श्रेष्ठः साध्यानां परिकीर्तितः ।
क्षेत्रं वै कर्मणां योनिः सद्भावः सत्यमुच्यते ॥ १२.३०५.४७ ॥
Este diálogo é declarado o melhor pelos Sādhyas; é o campo e a origem das ações, e a boa disposição é chamada verdade.