மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.310
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.310.1
एवमप्रतिबुद्धत्वादबुद्धजनसेवनात् ।
सर्गकोटिसहस्राणि मरणान्तानि गच्छति ॥ १२.३१०.१ ॥
இவ்வாறு விழிப்படையாமையாலும் அறியாதவர்களைச் சேவிப்பதாலும், உயிர் மரணத்தில் முடியும் கோடி ஆயிரம் பிறவிகளை அடைகிறது.
12.310.2
धाम्ना धामसहस्राणि पतनान्तानि गच्छति ।
तिर्यग्योनौ मनुष्यत्वे देवलोके तथैव च ॥ १२.३१०.२ ॥
ஒளியிடத்தினால் அவன் வீழ்ச்சியில் முடியும் ஆயிரம் இடங்களை அடைகிறான்; விலங்கு யோனியிலும், மனித நிலையிலும், அவ்வாறே தேவலோகத்திலும்.
12.310.3
चन्द्रमा इव भूतानां पुनस्तत्र सहस्रशः ।
लीयतेऽप्रतिबुद्धत्वादेवमेष ह्यबुद्धिमान् ॥ १२.३१०.३ ॥
உயிர்களுக்கு சந்திரன் போல, அங்கே அவன் மீண்டும் ஆயிரம் முறை ஒடுங்குகிறான்; விழிப்படையாமையால் இந்த அறிவற்றவன் இவ்வாறே ஒடுங்குகிறான்.
12.310.4
कला पञ्चदशी योनिस्तद्धाम इति मन्यते ।
नित्यमेतं विजानीहि सोमं वै षौडशीं कलाम् ॥ १२.३१०.४ ॥
பதினைந்தாவது கலை யோனி; அதுவே இருப்பிடம் என்று கருதப்படுகிறது. இதை எப்போதும் அறிவாயாக—சோமனின் பதினாறாம் கலையை.
12.310.5
कलया जायते जन्तुः पुनः पुनरबुद्धिमान् ।
धाम तस्योपयुञ्जन्ति भूय एवोपजायते ॥ १२.३१०.५ ॥
கலையால் உயிர் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கிறது—அறிவற்றவன். அவர்கள் அவனுடைய இருப்பிடத்தை அனுபவிக்கின்றனர், அவன் மீண்டும் பிறக்கிறான்.
12.310.6
षोडशी तु कला सूक्ष्मा स सोम उपधार्यताम् ।
न तूपयुज्यते देवैर्देवानुपयुनक्ति सा ॥ १२.३१०.६ ॥
ஆனால் பதினாறாம் கலை நுண்ணியது; அதுவே சோமன் என்று அறிக. அது தேவர்களால் அனுபவிக்கப்படுவதில்லை; அது தேவர்களையே அனுபவிக்கச் செய்கிறது.
12.310.7
एतामक्षपयित्वा हि जायते नृपसत्तम ।
सा ह्यस्य प्रकृतिर्दृष्टा तत्क्षयान्मोक्ष उच्यते ॥ १२.३१०.७ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, இதை அழிப்பதால்தான் (ஜீவன்) பிறக்கிறது. அதுவே இதன் இயல்பாகக் காணப்பட்டது; அதன் அழிவினால் மோட்சம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.310.8
तदेवं षोडशकलं देहमव्यक्तसंज्ञिकम् ।
ममायमिति मन्वानस्तत्रैव परिवर्तते ॥ १२.३१०.८ ॥
இவ்வாறு பதினாறு கூறுகள் கொண்ட, அவ்யக்தம் எனப்படும் இந்த உடல். 'இது என்னுடையது' என்று நினைத்து (ஜீவன்) அதிலேயே சுழல்கிறான்.
12.310.9
पञ्चविंशस्तथैवात्मा तस्यैवाप्रतिबोधनात् ।
विमलश्च विशुद्धश्च शुद्धामलनिषेवणात् ॥ १२.३१०.९ ॥
இருபத்தைந்தாவதாகிய ஆத்மா; அதனை அறியாததால் (அது கட்டுப்பட்டதாகத் தோன்றும்). தூய்மையும் களங்கமின்மையும் உடையவற்றை சேவிப்பதால் அது தூய்மையும் விசுத்தியும் அடைகிறது.
12.310.10
अशुद्ध एव शुद्धात्मा तादृग्भवति पार्थिव ।
अबुद्धसेवनाच्चापि बुद्धोऽप्यबुद्धतां व्रजेत् ॥ १२.३१०.१० ॥
அரசனே, தூய ஆத்மாவும் அசுத்தமானவனாகவே ஆகிறான்; அப்படியே ஆகும். அறியாதவர்களுக்குச் சேவை செய்வதால் அறிவுடையவனும் அறியாமையை அடையக்கூடும்.
12.310.11
तथैवाप्रतिबुद्धोऽपि विज्ञेयो नृपसत्तम ।
प्रकृतेस्त्रिगुणायास्तु सेवनात्प्राकृतो भवेत् ॥ १२.३१०.११ ॥
அதுபோலவே, அரசர்களில் சிறந்தவனே, விழிப்படையாதவனும் அறியப்பட வேண்டும்; முக்குணமுடைய இயற்கையைச் சேவிப்பதால் அவன் பிரகிருதிக்கு உட்பட்டவனாகிறான்.
12.310.12
अक्षरक्षरयोरेषु द्वयोः संबन्ध उच्यते ।
स्त्रीपुंसोश्चापि भगवन्संबन्धस्तद्वदुच्यते ॥ १२.३१०.१२ ॥
இவற்றில் அக்ஷரம் மற்றும் க்ஷரம் ஆகிய இருவருக்கும் உள்ள உறவு சொல்லப்படுகிறது. பகவானே, பெண்ணுக்கும் ஆணுக்கும் உள்ள உறவும் அதுபோலவே சொல்லப்படுகிறது.
12.310.13
ऋते तु पुरुषं नेह स्त्री गर्भं धारयत्युत ।
ऋते स्त्रियं न पुरुषो रूपं निर्वर्तयेत्तथा ॥ १२.३१०.१३ ॥
இவ்வுலகில் ஆணின்றி பெண் கருவைத் தாங்குவதில்லை; பெண்ணின்றி ஆணும் உருவை உண்டாக்க முடியாது.
12.310.14
अन्योन्यस्याभिसंबन्धादन्योन्यगुणसंश्रयात् ।
रूपं निर्वर्तयत्येतदेवं सर्वासु योनिषु ॥ १२.३१०.१४ ॥
ஒருவரோடொருவர் கூடுவதாலும் ஒருவருடைய குணங்களை மற்றவர் ஏற்பதாலும் உருவம் உண்டாகிறது; எல்லா யோனிகளிலும் இவ்வாறே.
12.310.15
स्त्रीपुंसोरभिसंबन्धादन्योन्यगुणसंश्रयात् ।
ऋतौ निर्वर्त्यते रूपं तद्वक्ष्यामि निदर्शनम् ॥ १२.३१०.१५ ॥
பெண்ணும் ஆணும் கூடுவதாலும் ஒருவருடைய குணங்களை மற்றவர் ஏற்பதாலும், பருவகாலத்தில் உருவம் உண்டாகிறது; அதற்கான எடுத்துக்காட்டை நான் சொல்வேன்.
12.310.16
ये गुणाः पुरुषस्येह ये च मातृगुणास्तथा ।
अस्थि स्नायु च मज्जानं जानीमः पैतृकान्द्विज ॥ १२.३१०.१६ ॥
இங்கே ஆணின் குணங்களும் தாயின் குணங்களும் எவை என்பதை அறிவோம்; எலும்பு, நரம்பு, மஜ்ஜை ஆகியவை தந்தையிடமிருந்து வருபவை என்று அறிவோம், ஓ இருபிறப்பாளரே.
12.310.17
त्वङ्भांसं शोणितं चेति मातृजान्यपि शुश्रुम ।
एवमेताद्द्विजश्रेष्ठ वेदे शास्त्रे च पठ्यते ॥ १२.३१०.१७ ॥
தோல், சதை, இரத்தம் ஆகியவற்றை தாயிடமிருந்து வருபவை என்றும் நாம் கேட்டிருக்கிறோம்; ஓ இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, இவ்வாறு வேதத்திலும் சாஸ்திரத்திலும் ஓதப்படுகிறது.
12.310.18
प्रमाणं यच्च वेदोक्तं शास्त्रोक्तं यच्च पठ्यते ।
वेदशास्त्रप्रमाणानां प्रमाणं तत्सनातनम् ॥ १२.३१०.१८ ॥
வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட பிரமாணமும் சாஸ்திரத்தில் சொல்லப்பட்டு ஓதப்படுவதும், வேத சாஸ்திரங்களின் பிரமாணங்களுக்கெல்லாம் அந்த பிரமாணமே நித்தியமானது.
12.310.19
अन्योन्यगुणसंरोधादन्योन्यगुणसंश्रयात् ।
एवमेवाभिसंबद्धौ नित्यं प्रकृतिपूरुषौ ॥ १२.३१०.१९ ॥
குணங்களின் பரஸ்பரத் தடையாலும் பரஸ்பர ஆதரவாலும், இவ்வாறே பிரகிருதியும் புருஷனும் எப்போதும் இணைந்துள்ளனர்.
12.310.20
पश्यामि भगवंस्तस्मान्मोक्षधर्मो न विद्यते ।
अथवाऽनन्तरकृतं किंचिदेव निदर्शनम्।
तन्ममाचक्ष्व तत्त्वेन प्रत्यक्षो ह्यसि सर्वथा ॥ १२.३१०.२० ॥
ஐயனே, அதனால் மோக்ஷ தர்மம் இல்லை என்று நான் காண்கிறேன். அல்லது உடனே செய்யப்பட்ட ஏதேனும் ஓர் உதாரணத்தை எனக்கு உண்மையாக விளக்குங்கள். நீங்கள் எல்லா வகையிலும் நேரில் கண்டவர்.
12.310.21
मोक्षकामा वयं चापि काङ्क्षामो यदनामयम् ।
अदेहमजरं नित्यमतीन्द्रियमनीश्वरम् ॥ १२.३१०.२१ ॥
நாங்களும் மோக்ஷத்தை விரும்புகிறோம்; நோயற்ற, உடலற்ற, முதுமையற்ற, நித்தியமான, புலன்களைக் கடந்த, ஈஸ்வரனற்ற அந்த நிலையையே விரும்புகிறோம்.
12.310.22
यदेतदुक्तं भवता देवशास्त्रनिदर्शनम् ।
एवमेतद्यथा चैतन्न गृह्णाति तथा भवान् ॥ १२.३१०.२२ ॥
நீங்கள் கூறிய தேவ சாஸ்திரங்களின் உதாரணம் இவ்வாறே உள்ளது; ஆனால் இது எவ்வாறு உள்ளதோ அவ்வாறு நீங்கள் இதை ஏற்கவில்லை.
12.310.23
धार्यते हि त्वया ग्रन्थ उभयोर्वेदशास्त्रयोः ।
न च ग्रन्थस्य तत्त्वज्ञो यथावत्त्वं नरेश्वरः ॥ १२.३१०.२३ ॥
வேதம் மற்றும் சாஸ்திரம் ஆகிய இரண்டின் நூல்களையும் நீங்கள் தாங்கியுள்ளீர்கள்; ஆனால் அரசே, நூலின் தத்துவத்தை உள்ளபடி அறிந்தவர் நீங்கள் அல்ல.
12.310.24
यो हि वेदे च शास्त्रे च ग्रन्थधारणतत्परः ।
न च ग्रन्थार्थतत्त्वज्ञस्तस्य तद्वारणं वृथा ॥ १२.३१०.२४ ॥
வேதத்திலும் சாஸ்திரத்திலும் நூலைத் தாங்குவதிலேயே ஈடுபட்டிருந்து, நூலின் பொருளின் தத்துவத்தை அறியாதவனுக்கு, அதைத் தாங்குவது வீணாகும்.
12.310.25
मारं स वहते तस्य ग्रन्थस्यार्थं न वेत्ति यः ।
यस्तु ग्रन्थार्थतत्त्वज्ञो नास्य ग्रन्थगुणो वृथा ॥ १२.३१०.२५ ॥
எவன் நூலின் பொருளை அறியவில்லையோ, அவன் அந்த நூலின் சுமையையே சுமக்கிறான். ஆனால் நூலின் பொருளின் உண்மையை அறிபவனுக்கு நூலின் நற்பயன் வீணாவதில்லை.
12.310.26
ग्रन्थस्यार्थस्य पृष्टः संस्तादृशो वक्तुमर्हति ।
यथातत्त्वाभिगमनादर्थं तस्य स विन्दति ॥ १२.३१०.२६ ॥
நூலையும் அதன் பொருளையும் கேட்கப்பட்டால், அத்தகையவனே பேசத் தகுதியுடையவன். உண்மைத் தத்துவத்தை அடைவதால் அவன் அதன் பொருளை அடைகிறான்.
12.310.27
वस्तु संसत्सु कथयेद्ग्रन्थार्थस्थूलबुद्धिमान् ।
स कथं मन्दविज्ञानो ग्रन्थं वक्ष्यति निर्णयात् ॥ १२.३१०.२७ ॥
நூலின் பொருளில் மேலோட்டமான அறிவுள்ளவன் சபைகளில் விஷயத்தைப் பேசினால், மந்தமான அறிவுள்ளவன் உறுதியுடன் நூலை எப்படி விளக்குவான்?
12.310.28
निर्णयं चापि छिद्रात्मा न तं वक्ष्यति तत्त्वतः ।
सोपहास्यात्मतामेति यस्माच्चावाप्तवानपि ॥ १२.३१०.२८ ॥
குறையுள்ள இயல்புடையவன் உறுதியான முடிவையும் உண்மையாகச் சொல்லமாட்டான். அவன் பெற்றிருந்தாலும் பரிகாசத்திற்கு ஆளாகிறான்.
12.310.29
तस्मात्त्वं शृणु राजेन्द्र यथैतदनुदृश्यते ।
याथातथ्येन साङ्ख्येषु योगेषउ च महात्मसु ॥ १२.३१०.२९ ॥
ஆகையால், அரசர்களின் தலைவனே, இது எவ்வாறு காணப்படுகிறதென்று கேள். உண்மைப்படி சாங்கியத்திலும், யோகத்திலும், மஹாத்மாக்களிலும் இது காணப்படுகிறது.
12.310.30
यदेव योगाः पश्यन्ति साङ्ख्यैस्तदवगम्यते ।
एकं साङ्ख्यं च योगं च यः पश्यति स बुद्धिमान् ॥ १२.३१०.३० ॥
யோகிகள் காண்பதே சாங்கியர்களால் அறியப்படுகிறது. சாங்கியமும் யோகமும் ஒன்றே என்று காண்பவன் அறிவுடையவன்.
12.310.31
त्वङ्भांसं रुघिरं मेदः पित्तं मज्जा च स्नायु च ।
एतदैन्द्रियकं तात तद्भवानिदमाह माम् ॥ १२.३१०.३१ ॥
தோல், தசை, இரத்தம், கொழுப்பு, பித்தம், மஜ்ஜை, தசைநார் ஆகியவை இந்திரியங்களைச் சார்ந்தவை, அன்பனே; அதனால் நீ இதை எனக்குச் சொல்கிறாய்.
12.310.32
द्रव्याद्द्रव्यस्य निर्वृत्तिरिन्द्रियादिन्द्रियं तथा ।
देहाद्देहमवाप्नोति बीजाद्वीजं तथैव च ॥ १२.३१०.३२ ॥
பொருளிலிருந்து பொருள் உருவாகிறது, இந்திரியத்திலிருந்து இந்திரியம்; அதுபோல உடலிலிருந்து உடலும், விதையிலிருந்து விதையும் தோன்றுகின்றன.
12.310.33
निरिन्द्रियस्याबीजस्य निर्द्रव्यस्याप्यदेहिनः ।
कथं गुणा भविष्यन्ति निर्गुणत्वान्महात्मनः ॥ १२.३१०.३३ ॥
இந்திரியமற்றவன், விதையற்றவன், பொருளற்றவன், உடலற்றவன் ஆகியவனுக்கு — குணங்கள் அற்ற மகாத்மாவுக்கு — குணங்கள் எப்படித் தோன்றும்?
12.310.34
गुणा गुणेषु जायन्ते तत्रैव निविशन्ति च ।
एवं गुणाः प्रकृतितो जायन्ते निविशन्ति च ॥ १२.३१०.३४ ॥
குணங்கள் குணங்களிலிருந்தே தோன்றி அங்கேயே ஒடுங்குகின்றன; அதுபோல குணங்கள் பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றி அதிலேயே புகுகின்றன.
12.310.35
त्वङ्भांसं रुधिरं मेदः पित्तं मज्जाऽस्थि स्नायु च ।
अष्टौ तान्यथ शुक्रेण जानीहि प्राकृतानि वै ॥ १२.३१०.३५ ॥
தோல், தசை, இரத்தம், கொழுப்பு, பித்தம், மஜ்ஜை, எலும்பு, தசைநார் — இந்த எட்டும், சுக்கிலத்துடன் சேர்ந்து, பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றியவை என்று அறிவாயாக.
12.310.36
पुमांश्चैवापुमांश्चैव त्रैलिङ्ग्यं प्राकृतं स्मृतम् ।
न वा पुमान्पुमांश्चैव स लिङ्गीत्यभिधीयते ॥ १२.३१०.३६ ॥
ஆண், பெண்ணல்லாதது ஆகிய இருபாலும் சேர்ந்த மூன்று பாலினமும் பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றியவை என்று கூறப்படுகிறது; ஆணும் அல்லாத, ஆணும் அல்லாதவன் 'லிங்கி' என்று அழைக்கப்படுகிறான்.
12.310.37
अलिङ्गात्प्रकृतिर्लिङ्गैरुपालभ्यति सात्मजैः ।
यथा पुष्पफलैर्नित्यमृतवो मूर्तयस्तथा ॥ १२.३१०.३७ ॥
குறியற்றதிலிருந்து இயற்கை (பிரகிருதி) தன் மக்களுடன் குறிகளால் அறியப்படுகிறது; பூக்களாலும் பழங்களாலும் பருவங்கள் எப்போதும் தங்கள் வடிவங்களில் அறியப்படுவது போல.
12.310.38
एवमप्यनुमानेन ह्यलिङ्गमुपलभ्यते ।
पञ्चविंशतिमस्तात लिङ्गेषु नियतात्मकः ॥ १२.३१०.३८ ॥
இவ்வாறு அனுமானத்தாலும் குறியற்றது அறியப்படுகிறது; அன்பு மகனே, இருபத்தைந்தாவது (தத்துவம்) குறிகளுக்குள் நிலையான இயல்புடையது.
12.310.39
अनादिनिधनोऽनन्तः सर्वदर्शी निरामयः ।
केवलं त्वभिमानित्वादगुणेष्वगुणा उच्यते ॥ १२.३१०.३९ ॥
ஆதியும் முடிவும் இல்லாதது, முடிவற்றது, அனைத்தையும் காண்பது, குறையற்றது; வெறும் அபிமானத்தால்தான் குணமற்றதில் குணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன.
12.310.40
गुणा गुणवतः सन्ति निर्गुणस्य कुतो गुणाः ।
तस्मादेवं विजानन्ति ये जना गुणदर्शिनः ॥ १२.३१०.४० ॥
குணங்கள் குணமுடையதில் உள்ளன; குணமற்றதில் குணங்கள் எங்கிருந்து? ஆகையால் குணங்களையே காண்பவர்கள் இவ்வாறு அறிகின்றனர்.
12.310.41
यदा त्वेष गुणनिव प्रकृतावनुमन्यते ।
तदा स गुणवानेव परमं नानुपश्यति ॥ १२.३१०.४१ ॥
இவன் இயற்கையில் குணமுடையவனாகக் கருதப்படும்போது, அப்போது அவன் குணமுடையவனாகவே ஆகி உயர்ந்ததைக் காண்பதில்லை.
12.310.42
यत्तं बुद्धेः परं प्राहुः साङ्ख्ययोगाश्च सर्वशः ।
बुध्यमानं महाप्राज्ञमबुद्धपरिवर्जनात् ॥ १२.३१०.४२ ॥
சாங்கியர்களும் யோகியர்களும் எதை புத்திக்கு அப்பாற்பட்டது என்கிறார்களோ, அது அறியப்படுகிறது; மகாபுத்திமானை அறியாமையை விடுவதால்.
12.310.43
अप्रबुद्धमथाव्यक्तं गुणं प्राहुरनीश्वरम् ।
निर्गुणं चेश्वरं नित्यमधिष्ठातारमेव च ॥ १२.३१०.४३ ॥
அப்ரபுத்தமும் அவ்யக்தமும் குணம் எனப்படுகிறது; அது அநீஸ்வரம். நிர்குணமும் ஈஸ்வரமும் நித்தியமும் அதிஷ்டாதாவும் அதுவே.
12.310.44
प्रकृतेश्च गुणानां च पञ्चविंशतिकं बुधाः ।
साङ्ख्ययोगे च कुशला बुध्यन्ते परमैषिणः ॥ १२.३१०.४४ ॥
பிரகிருதியும் குணங்களுமான இருபத்தைந்து தத்துவங்களை ஞானிகள் அறிவர்; சாங்கியத்திலும் யோகத்திலும் வல்லவர்களும் பரமத்தை நாடுவோரும் அவற்றை உணர்கின்றனர்.
12.310.45
यदा प्रबुद्धास्त्वव्यक्तमवस्थाजन्मभीरवः ।
बुध्यमानं प्रबुद्धेन गमयन्ति समन्ततः ॥ १२.३१०.४५ ॥
விழிப்புற்றவர்கள் பிறப்பும் நிலையும் கண்டு அஞ்சி அவ்யக்தத்தை அறியும்போது, விழித்தவரால் அறியப்படுவது எல்லா வகையிலும் இட்டுச்செல்லப்படுகிறது.
12.310.46
एतन्निदर्शनं सम्यगसम्यक्चार्थदर्शनम् ।
बुध्यमानाप्रबुद्धाना पृथग्पृथगरिंदम् ॥ १२.३१०.४६ ॥
இது உதாரணம்: சரியாகவும் தவறாகவும் பொருளைக் காண்பது; அறியப்படுபவையும் விழிக்காதவையும் தனித்தனியாக. அரிந்தமா!
12.310.47
परस्परेणैतदुक्तं क्षराक्षरनिदर्शनम् ।
एकत्वमक्षरं प्राहुर्नानात्वं क्षरमुच्यते ॥ १२.३१०.४७ ॥
ஒருவருக்கொருவர் இது சொல்லப்பட்டது—அழிவதும் அழியாததும் பற்றிய உதாரணம். ஏகத்துவம் அக்ஷரம் எனவும், நானாத்துவம் க்ஷரம் எனவும் சொல்லப்படுகிறது.
12.310.48
पञ्चविंशतिनिष्ठोऽयं यदा सम्यक्प्रचक्षते ।
एकत्वं दर्शनं चास्य नानात्वं चाप्यदर्शनम् ॥ १२.३१०.४८ ॥
இருபத்தைந்தில் நிலைபெற்ற இதை முறையாகச் சொல்லும்போது, இதன் ஏகத்துவத்தைக் காண்பதே பார்வை; நானாத்துவத்தைக் காணாததே பார்வையின்மை.
12.310.49
तत्त्वनिस्तत्त्वयोरेतत्पृथग्नेव निदर्शनम् ।
पञ्चविंशतितत्वं तु तत्त्वमाहुर्मनीषिणः ॥ १२.३१०.४९ ॥
தத்துவம் மற்றும் நிஸ்தத்துவம் ஆகியவற்றின் இது தனித்த எடுத்துக்காட்டாகும்; இருபத்தைந்து தத்துவங்களையே ஞானிகள் தத்துவம் என்கின்றனர்.
12.310.50
निस्तत्त्वं पञ्चविंशस्य परमाहुर्निदर्शनम् ।
वर्गस्य वर्गमाचारं तत्त्वं तत्त्वात्सनातनम् ॥ १२.३१०.५० ॥
இருபத்தைந்தின் நிஸ்தத்துவமே உயர்ந்த எடுத்துக்காட்டு எனக் கூறப்படுகிறது; குழுவின் நடத்தையே குழு; தத்துவத்திலிருந்து தத்துவம் நித்தியமானது.