மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.311
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.311.1
मानात्वैकत्वमित्युक्तं त्वयैतदृषिसत्तम ।
पश्यामि वाभिसंदिग्धमेतयोर्वै निदर्शनम् ॥ १२.३११.१ ॥
முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இதை நீங்கள் பிரமாணத்தால் ஒற்றுமை என்று சொன்னீர்கள். ஆனால் இவ்விரண்டின் உதாரணம் எனக்கு ஐயத்திற்குரியதாகத் தெரிகிறது.
12.311.2
तथाऽबुद्धप्रबुद्धाभ्यां बुध्यमानस्य चानघ ।
स्थूलबुद्ध्या न पश्यामि तत्त्वमेतन्न संशयः ॥ १२.३११.२ ॥
பாவமற்றவரே, அவ்வாறே அறியாதவனும் அறிந்தவனும், விழிப்படைபவனுமாகிய நிலையிலும்—பருத்த புத்தியால் இந்த உண்மையை நான் காணவில்லை; இதில் ஐயமில்லை.
12.311.3
अक्षरक्षरयोर्युक्तं त्वया यदपि कारणम् ।
तदप्यस्थिरबुद्धित्वात्प्रनष्टमिव मेऽनघ ॥ १२.३११.३ ॥
பாவமற்றவரே, அழியாததும் அழிவதும் இணைக்கப்பட்ட காரணம் நீங்கள் கூறியதும், என் நிலையற்ற புத்தியால் எனக்கு இழந்ததுபோல் ஆகிவிட்டது.
12.311.4
तदेत्तच्छ्रोतुमिच्छामि नानात्वैकत्वदर्शनम् ।
प्रबुद्धमप्रबुद्धं च बुध्यमानं च तत्त्वतः ॥ १२.३११.४ ॥
ஆகவே இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்—பன்மையும் ஒருமையுமான தரிசனத்தை, விழித்தவன், விழிக்காதவன், விழித்துக்கொண்டிருப்பவன் ஆகியோரைப் பற்றி உண்மையில்.
12.311.5
विद्याविद्ये च भगवन्नक्षरं क्षरमेव च ।
साङ्ख्यं योगं च कार्त्स्न्येन पृथक्चैवापृथक्च ह ॥ १२.३११.५ ॥
பகவானே, வித்தையும் அவித்தையும், அழியாததும் அழிவதும், சாங்கியமும் யோகமும்—இவை அனைத்தையும் முழுமையாக, பிரித்தும் பிரியாமலும் கூறுங்கள்.
12.311.6
हन्त ते संप्रवक्ष्यामि यदेतदनुपृच्छसि ।
योगकृत्यं महाराज पृथगेव शृणुष्व मे ॥ १२.३११.६ ॥
சரி, நீங்கள் கேட்பதை உங்களுக்கு முழுமையாகக் கூறுகிறேன். மகாராஜரே, யோகத்தின் செயலை தனித்தனியாகவே என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்.
12.311.7
योगकृत्यं तु योगानां ध्यानमेव परं बलम् ।
तच्चापि द्विविधं ध्यानमाहुर्वेदविदो जनाः ॥ १२.३११.७ ॥
யோகங்களின் செயல் தியானமே; அதுவே உயர்ந்த வலிமை. வேதம் அறிந்தோர் அத்தியானத்தை இருவகையாகக் கூறுவர்.
12.311.8
एकाग्रता च मनसः प्राणायामस्तथैव च ।
प्राणायामस्तु सगुणो निर्गुणो मनसस्तथा ॥ १२.३११.८ ॥
மனத்தின் ஒருமுகப்பாடும், பிராணாயாமமும் அவ்வாறே. பிராணாயாமம் சகுணமானதும், மனத்தின் நிர்குணமானதும் ஆகும்.
12.311.9
मूत्रोत्सर्गपुरीषे च भोजने च नराधिप ।
द्विकालं नाभियुज्जीत शेषं युञ्जीत तत्परः ॥ १२.३११.९ ॥
மன்னா, சிறுநீர், மலம் கழிக்கும்போதும் உணவின்போதும் இருவேளை பயிற்சி செய்யக் கூடாது; மற்ற நேரத்தில் அதில் ஈடுபட்டுப் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.
12.311.10
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यो निवर्त्य मनसा मुनिः ।
दशद्वादशभिर्वापि चतुर्विशात्परं ततः ॥ १२.३११.१० ॥
முனிவன் மனத்தால் இந்திரியங்களை இந்திரிய விஷயங்களிலிருந்து திருப்பி, பத்து அல்லது பன்னிரண்டு, அல்லது இருபத்துநான்கிற்கும் மேல் (பயிற்சி செய்ய வேண்டும்).
12.311.11
तं चोदनाभिर्मतिमानात्मानं चोदयेदथ ।
तिष्ठन्तमजरं यं तु यत्तदुक्तं मनीषिभिः ॥ १२.३११.११ ॥
அறிவுடையோன் அவனை (அதாவது ஆத்மாவை) தூண்டுதல்களால் தன்னைத் தூண்டிக்கொள்ள வேண்டும்; அது நிலையானதும் அழிவற்றதும் ஆகும், ஞானிகள் கூறியவாறு.
12.311.12
तैश्चात्मा सततं योज्य इत्येवमनुशुश्रुम् ।
द्रुतं ह्यहीनमनसो नान्यथेति विनिश्चयः ॥ १२.३११.१२ ॥
அவற்றாலேயே ஆத்மா எப்போதும் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம். மனம் தளராதவனுக்குப் பயன் விரைவில் கிடைக்கும்; மற்றவாறு அல்ல — இதுவே உறுதி.
12.311.13
विमुक्तः सर्वसङ्गेभ्यो लध्वाहारो जितेन्द्रियः ।
पूर्वरात्रेऽपररात्रे च धारयेत मनोऽऽत्मनि ॥ १२.३११.१३ ॥
எல்லாப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டவனும், குறைவாக உண்பவனும், புலன்களை வென்றவனும், இரவின் முற்பகுதியிலும் பிற்பகுதியிலும் மனதை ஆத்மாவில் நிறுத்த வேண்டும்.
12.311.14
स्थिरीकृत्येन्द्रियग्रामं मनसा मिथिलेश्वर ।
मनो बुद्ध्या स्थिरं कृत्वा पाषाण इव निश्चलः ॥ १२.३११.१४ ॥
மிதிலையின் அரசனே, மனதால் புலன் கூட்டத்தை நிலைநிறுத்தி, புத்தியால் மனதை நிலையாக்கி, கல்லைப் போல அசைவற்றவனாக இரு.
12.311.15
स्थाणुवच्चाप्यकम्पः स्याद्दारुवच्चापि निश्चलः ।
बुधा विधिविधानज्ञास्तदा युक्तं प्रचक्षते ॥ १२.३११.१५ ॥
தூணைப் போல அசையாதவனும், மரத்தைப் போல அசைவற்றவனுமாக இருக்க வேண்டும். விதியையும் அதன் விதிமுறைகளையும் அறிந்த ஞானிகள் அப்போது அவனை யுக்தன் என்று கூறுவர்.
12.311.16
न शृणोति न चाघ्राति न रस्यति न पश्यति ।
न च स्पर्शं विजानाति न संकल्पयते मनः ॥ १२.३११.१६ ॥
மனம் கேட்பதில்லை, முகர்வதில்லை, சுவைப்பதில்லை, பார்ப்பதில்லை, தொடுதலை உணர்வதில்லை, சங்கல்பிப்பதுமில்லை.
12.311.17
न चाभिमन्यते किंचिन्न च बुध्यति काष्ठवत् ।
तदा प्रकृतिमापन्नं युक्तमाहुर्मनीषिणः ॥ १२.३११.१७ ॥
அவன் எதையும் தனதாக நினைப்பதில்லை, மரத்தைப் போல எதையும் உணர்வதுமில்லை. அப்போது இயல்பு நிலையை அடைந்தவனை அறிஞர்கள் யுக்தன் என்கின்றனர்.
12.311.18
निर्वाते हि यथा दीप्यन्दीपस्तद्वत्प्रकाशते ।
निर्लिङ्गो विचलश्चोर्ध्वं न तिर्यग्गतिमाप्नुयात् ॥ १२.३११.१८ ॥
காற்றற்ற இடத்தில் எரியும் விளக்கு ஒளிர்வது போல, அடையாளமற்றவனும் அசையாதவனுமாகிய அவன் ஒளிர்கிறான். அவன் மேல்நோக்கிச் செல்கிறான்; குறுக்கு வழியில் செல்வதில்லை.
12.311.19
तदा तमनुपश्येत यस्मिन्दृष्टे तु कथ्यते ।
हृदयस्थोऽन्तरात्मेति ज्ञेयो ज्ञस्तात मद्विधैः ॥ १२.३११.१९ ॥
அப்போது எவனைக் கண்டால் அது சொல்லப்படுகிறதோ அவனை ஒருவன் காண வேண்டும். இதயத்தில் உறைகின்ற அவனே 'அந்தராத்மா'; அன்பு மகனே, என்னைப் போன்ற ஞானிகளால் அவன் அறியப்பட வேண்டும்.
12.311.20
विधूम इव सप्तार्चिरादित्य इव रश्मिमान् ।
वैद्युतोऽग्निरिवाकाशे दृश्यतेऽऽत्मा तथाऽऽत्मनि ॥ १२.३११.२० ॥
புகையற்ற ஏழு சுடர் நெருப்பைப் போலவும், கதிர்களுடைய சூரியனைப் போலவும், வானில் மின்னல் நெருப்பைப் போலவும், அவ்வாறே ஆத்மா தனக்குள்ளே காணப்படுகிறது.
12.311.21
संपश्यन्ति महात्मानो धृतिमन्तो मनीषिणः ।
ब्राह्मणा ब्रह्मयोनिस्था ह्ययोनिममृतात्मकम् ॥ १२.३११.२१ ॥
உறுதியுள்ள, அறிவுள்ள மகாத்மாக்களான பிராமணர்கள், பிரம்மத்தின் மூலத்தில் நிலைத்து, பிறப்பற்ற அமிருத ஸ்வரூபத்தை நன்கு காண்கின்றனர்.
12.311.22
तदेवाहुरणुभ्योऽणु तन्महद्भ्यो महत्तरम् ।
तत्तत्र सर्वभूतेषु ध्रुवं तिष्ठन्न दृश्यते ॥ १२.३११.२२ ॥
அதையே அணுக்களைவிட நுண்ணியது என்றும், பெரியவற்றைவிட மிகப் பெரியது என்றும் சொல்கிறார்கள். அது எல்லா உயிர்களிலும் நிலைத்திருந்தும் அங்கே காணப்படுவதில்லை.
12.311.23
बुद्धिद्रव्येण दृश्येत मनोदीपेन लोककृत् ।
महतस्तमसस्तात पारे तिष्ठन्न तामसः ॥ १२.३११.२३ ॥
புத்தியாகிய பொருளாலும், மனமாகிய விளக்காலும் உலகைப் படைப்பவன் காணப்படலாம். அன்பு மகனே, பெரும் இருளின் அக்கரையில் நிற்பவன் தாமசன் அல்ல.
12.311.24
स च मानस इत्युक्तस्तत्वज्ञैर्वेदपारगैः ।
विमलो वितमस्कश्च निर्लिङ्गोऽलिङ्गसंज्ञकः ॥ १२.३११.२४ ॥
அவனைத் தத்துவ அறிஞர்களும் வேதங்களின் அக்கரை கண்டவர்களும் 'மானஸ' என்று சொல்கிறார்கள். அவன் மாசற்றவன், இருளற்றவன், அடையாளமற்றவன், 'அலிங்கன்' என்ற பெயருடையவன்.
12.311.25
योगमेतत्तु योगानां मन्ये योगस्य लक्षणम् ।
एवं पश्यं प्रपश्यन्ति आत्मस्थमजरं परम् ॥ १२.३११.२५ ॥
இதுவே யோகங்களின் யோகம்; இதையே யோகத்தின் அடையாளமாக நான் கருதுகிறேன். இவ்வாறு காண்பவர்கள் ஆத்மாவில் நிலைத்திருக்கும், அழியாத, உயர்ந்ததைத் தெளிவாகக் காண்கிறார்கள்.
12.311.26
योगदर्शनमेतावदुक्तं ते तत्वतो मया ।
साङ्ख्याज्ञानं प्रवक्ष्यामि परिसंख्यानदर्शनम् ॥ १२.३११.२६ ॥
யோகதரிசனம் இவ்வளவு மட்டுமே உனக்கு உண்மையாக நான் சொன்னேன். இப்போது சாங்கிய ஞானத்தை, எண்ணிக்கை தரிசனத்தை, சொல்வேன்.
12.311.27
अव्यक्तमाहुः प्रकृतिं परां प्रकृतिवादिनः ।
तस्मान्महत्समुत्पन्नं द्वितीयं राजसत्तम ॥ १२.३११.२७ ॥
பிரகிருதிவாதிகள் உயர்ந்த பிரகிருதியை அவ்யக்தம் என்கின்றனர். அதிலிருந்து மகத் தோன்றியது; அது இரண்டாவது, அரசர்களில் சிறந்தவனே.
12.311.28
अहंकारस्तु महतस्तृतीय इति नः श्रुतम् ।
पञ्चभूतान्यहंकारादाहुः साङ्ख्यनिदर्शिनः ॥ १२.३११.२८ ॥
அகங்காரம் மகத்திலிருந்து மூன்றாவது என நாம் கேட்டுள்ளோம். சாங்கிய விளக்கவாளர்கள் ஐந்து பூதங்கள் அகங்காரத்திலிருந்து தோன்றுகின்றன என்கின்றனர்.
12.311.29
एताः प्रकृतयश्चाष्टौ विकाराश्चापि षोडश ।
पञ्च चैव विशेषा वै तथा पञ्चेन्द्रियाणि च ॥ १२.३११.२९ ॥
இவை எட்டு பிரகிருதிகள்; பதினாறு விகாரங்களும் உண்டு. ஐந்து விசேஷங்களும், அவ்வாறே ஐந்து இந்திரியங்களும் உள்ளன.
12.311.30
एतावदेव तत्त्वानां साङ्ख्या आहुर्मनीषिणः ।
साङ्ख्ये विधिविधानज्ञा नित्यं साङ्ख्यपथे रताः ॥ १२.३११.३० ॥
தத்துவங்கள் இவ்வளவுதான் என்று ஞானியான சாங்கியர்கள் கூறுகின்றனர். சாங்கியத்தில் விதிமுறைகளை அறிந்தவர்கள் எப்போதும் சாங்கிய வழியில் ஈடுபடுகின்றனர்.
12.311.31
यस्माद्यदभिजायेत तत्तत्रैव प्रलीयते ।
लीयन्ते प्रतिलोमानि सृज्यन्ते चान्तरात्मना ॥ १२.३११.३१ ॥
எதிலிருந்து எது தோன்றுகிறதோ, அது அங்கேயே ஒடுங்குகிறது. எதிர்வரிசையில் (தத்துவங்கள்) ஒடுங்குகின்றன; உள்ளுறை ஆன்மாவால் அவை மீண்டும் படைக்கப்படுகின்றன.
12.311.32
अनुलोमेन जायन्ते लीयन्ते प्रतिलोमतः ।
गुणा गुणेषु सततं सागरस्योर्मयो यथा ॥ १२.३११.३२ ॥
நேர்வரிசையில் குணங்கள் தோன்றுகின்றன; எதிர்வரிசையில் ஒடுங்குகின்றன. கடலின் அலைகள் போல, குணங்கள் எப்போதும் குணங்களிலேயே ஒடுங்குகின்றன.
12.311.33
सर्वप्रलय एतावान्प्रकृतेर्नृपसत्तम ।
एकत्वं प्रलये चास्य बहुत्वं च यदाऽसृजत् ॥ १२.३११.३३ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, இயற்கையின் முழு ஒடுக்கமும் இவ்வளவுதான். ஒடுக்கத்தில் அது ஒருமையில் இருக்கிறது; படைக்கும்போது பன்மையை உருவாக்குகிறது.
12.311.34
एवमेव च राजेन्द्र विज्ञेयं ज्ञेयचिन्तकैः ।
अधिष्ठाता य इत्युक्तस्तस्याप्येतन्निदर्शनम् ॥ १२.३११.३४ ॥
அரசர்களின் அரசனே, இவ்வாறே அறியத்தக்கவற்றைச் சிந்திப்பவர்கள் இதை அறிய வேண்டும். அதிஷ்டாதா என்று சொல்லப்பட்டவருக்கும் இதுவே உதாரணம்.
12.311.35
एकत्वं च बहुत्वं च प्रकृतेरनुतत्त्ववान् ।
एकत्वं प्रलये चास्य बहुत्वं च प्रवर्तनात् ॥ १२.३११.३५ ॥
இயற்கையின் தத்துவங்களை வரிசையாக உடையவனுக்கு ஒருமையும் பன்மையும் உண்டு. ஒடுக்கத்தில் அதற்கு ஒருமை; தோற்றம் பெருகுவதால் பன்மை.
12.311.36
बहुधाऽऽत्मानमकरोत्प्रकृतिः प्रसावत्मिका ।
तच्च क्षेत्रं महानात्मा पञ्चविंशोऽधितिष्ठति ॥ १२.३११.३६ ॥
படைக்கும் இயல்புடைய இயற்கை தன்னை பல வகையாக ஆக்கிக்கொண்டது. அந்த களத்தின் மீது இருபத்தைந்தாவதான மகான் ஆன்மா அதிஷ்டிக்கிறான்.
12.311.37
अधिष्ठातेति राजेन्द्र प्रोच्यते यतिसत्तमैः ।
अधिष्ठानादधिष्ठाता क्षेत्राणामिति नः श्रुतम् ॥ १२.३११.३७ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, சிறந்த யதிகளால் அவன் அதிஷ்டாதா என்று கூறப்படுகிறான்; ஆதாரத்தால் அவன் க்ஷேத்திரங்களின் அதிஷ்டாதா என்று நாம் கேட்டோம்.
12.311.38
क्षेत्रं जानाति चाव्यक्तं क्षेत्रज्ञ इति चोच्यते ।
अव्यक्तके पुरे शेते पुरुषश्चेति कथ्यते ॥ १२.३११.३८ ॥
அவன் க்ஷேத்திரத்தையும் அவ்யக்தத்தையும் அறிவதால் க்ஷேத்திரஜ்ஞன் எனப்படுகிறான்; அவ்யக்தமான நகரில் அவன் துயில்கிறான், ஆகவே புருஷன் எனவும் கூறப்படுகிறான்.
12.311.39
अन्यदेव च क्षेत्रं स्यादन्यः क्षेत्रज्ञ उच्यते ।
क्षेत्रमव्यक्तमित्युक्तं ज्ञाता वै पञ्चविंशकः ॥ १२.३११.३९ ॥
க்ஷேத்திரம் வேறானது; க்ஷேத்திரஜ்ஞன் வேறானவன் எனக் கூறப்படுகிறான். க்ஷேத்திரம் அவ்யக்தம் எனச் சொல்லப்பட்டது; அறிபவனாகிய இருபத்தைந்தாவது தத்துவமே.
12.311.40
अन्यदेव वचो ज्ञानं स्यादन्यज्ज्ञेयमुच्यते ।
ज्ञानमव्यक्तमित्युक्तं ज्ञेयो वै पञ्चविंशकः ॥ १२.३११.४० ॥
சொல்லும் ஞானமும் வேறானவை; அறியப்படுவது வேறானது எனக் கூறப்படுகிறது. ஞானம் அவ்யக்தம் எனச் சொல்லப்பட்டது; அறியப்படுவதே இருபத்தைந்தாவது.
12.311.41
अव्यक्तं क्षेत्रमित्युक्तं यथासत्वं तथेश्वरम् ।
अनीश्वरमतत्त्वं च तत्त्वं तत्पञ्चविंशकम् ॥ १२.३११.४१ ॥
அவ்யக்தம் க்ஷேத்திரம் எனக் கூறப்பட்டது; அதன் இயல்புக்கு ஏற்ப ஈஸ்வரனும் அவ்வாறே. ஈஸ்வரன் அல்லாதது தத்துவமல்ல; அந்த தத்துவமே இருபத்தைந்தாவது.
12.311.42
साङ्ख्यदर्शनमेतावत्परिसङ्ख्यानदर्शनम् ।
साङ्ख्याः प्रकुर्वते चैव प्रकृतिं च प्रचक्षते ॥ १२.३११.४२ ॥
இதுவே சாங்கிய தரிசனம், எண்ணிக்கையின் தரிசனம். சாங்கியர் பிரகிருதியை உருவாக்குவதாகவும், அதனைத் தெளிவாகக் கூறுவதாகவும் உள்ளனர்.
12.311.43
तत्त्वानि च चतुर्विशत्परिसंख्याय तत्त्वतः ।
साङ्ख्याः सह प्रकृत्या तु निस्तत्त्वः पञ्चविंशकः ॥ १२.३११.४३ ॥
இருபத்துநான்கு தத்துவங்களையும் உண்மையின்படி கணக்கிட்டு, சாங்கியர்கள் பிரகிருதியுடன் சேர்த்து, தத்துவமற்ற இருபத்தைந்தாவதை (கூறுகின்றனர்).
12.311.44
पञ्चविंशो प्रबुद्धात्मा बुध्यमान इति स्मृतः ।
यदा तु बुध्यतेऽऽत्मानं तदा भवति केवलः ॥ १२.३११.४४ ॥
இருபத்தைந்தாவது விழிப்புற்ற ஆத்மா; விழித்தெழுந்து என இது நினைவுகூரப்படுகிறது. அது ஆத்மாவை அறியும்போது, அது கேவலமாகிறது.
12.311.45
सम्यग्दर्शनमेतावद्भाषितं तव तत्त्वतः ।
एवमेतद्विजानन्तः साम्यतां प्रतियान्त्युत ॥ १२.३११.४५ ॥
இவ்வளவு சம்யக் தரிசனம் உன்னால் உண்மையின்படி உரைக்கப்பட்டது. இதை இவ்வாறு அறிபவர்கள் சமத்துவத்தை அடைகின்றனர்.
12.311.46
सम्यङ्गिदर्शनं नाम प्रत्यक्षं प्रकृतेस्तथा ।
गुणतत्त्वाद्यथैतानि निर्गुणोऽन्यस्तथा भवेत् ॥ १२.३११.४६ ॥
சம்யக் தரிசனம் என்பது பிரகிருதியின் நேரடி அறிவு ஆகும்; குண தத்துவங்களிலிருந்து இவை எவ்வாறோ, அவ்வாறே குணமற்ற மற்றது ஆகும்.
12.311.47
न त्वेवं वर्तमानानामावृत्तिर्विद्यते पुनः ।
विद्यतेऽक्षरभावत्वे स परात्परमव्ययम् ॥ १२.३११.४७ ॥
ஆனால் இவ்வாறு நிலைத்திருப்பவர்களுக்கு மறுபிறப்பு இல்லை. அழியாத நிலையில் அந்த மேலுள்ள மேலானதும் அழியாததுமான (பிரம்மம்) உள்ளது.
12.311.48
पश्येरन्नेकमतयो न सम्यक् तेषु दर्शनम् ।
ते व्यक्तं प्रतिपद्यन्ते पुनः पुनररिंदम् ॥ १२.३११.४८ ॥
ஒரே கருத்துடையவர்கள் பார்க்கலாம்; ஆனால் அவர்களிடம் சம்யக் தரிசனம் இல்லை. அவர்கள் வெளிப்படையானதை மீண்டும் மீண்டும் அடைகின்றனர், பகைவரை அடக்குபவனே.
12.311.49
सर्वमेतद्विजानन्तो नासर्वस्य प्रबोधनात् ।
व्यक्तीभूता भविष्यन्ति व्यक्तस्य वशवर्तिनः ॥ १२.३११.४९ ॥
இவை அனைத்தையும் அறிந்தவர்கள், அனைத்தையும் அறியாதவரின் விழிப்பினால் அல்ல, வெளிப்பட்டவர்களாகி வெளிப்பட்டவனின் ஆளுகைக்குட்பட்டவர்களாவார்கள்.
12.311.50
सर्वमव्यक्तमित्युक्तमसर्वः पञ्चविंशकः ।
य एनमभिजानन्ति न भयं तेषु विद्यते ॥ १२.३११.५० ॥
எல்லாம் அவ்யக்தம் என்று சொல்லப்பட்டது; இருபத்தைந்தாவது 'அசர்வ' ஆகும். இவனை அறிபவர்களிடம் பயம் இருப்பதில்லை.