மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.312
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.312.1
साङ्ख्यदर्शनमेतावदुक्तं ते नृपसत्तम् ।
विद्याविद्ये त्विदानीं मे त्वं निबोधानुपूर्वशः ॥ १२.३१२.१ ॥
மன்னர்களில் சிறந்தவனே, சாங்கிய தரிசனம் இவ்வளவு மட்டுமே உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இப்போது என்னிடமிருந்து வித்தை, அவித்தை இரண்டையும் முறைப்படி அறிந்துகொள்.
12.312.2
अविद्यामाहुरव्यक्तं सर्गप्रलयधर्मिणीम् ।
सर्गप्रलयनिर्मुक्तो विद्यो वै पञ्चविंशकः ॥ १२.३१२.२ ॥
படைப்பும் அழிவும் கொண்ட அவ்யக்தத்தை அவித்தை என்கின்றனர். படைப்பு அழிவிலிருந்து விடுபட்ட இருபத்தைந்தாவது தத்துவமே வித்தை.
12.312.3
एकत्वं च बहुत्वं च प्रकृतेरनु तत्त्ववित् ।
परस्परं तु विद्यां वै त्वं निबोधानुपूर्वशः।
यथोक्तमृषिभिस्तात साङ्ख्यस्यास्य निदर्शनम् ॥ १२.३१२.३ ॥
அன்புள்ளவனே, முனிவர்கள் சொன்ன இந்த சாங்கிய விளக்கத்தின்படி, பிரகிருதியின் ஒன்றுமையையும் பலமையையும், பரஸ்பர வித்தையையும் நீ முறைப்படி அறிந்துகொள்.
12.312.4
कर्मेन्द्रियाणां सर्वेषां विद्या बुद्धीन्द्रियं स्मृतम् ।
बुद्धीन्द्रियाणां च तथा विशेषा इति नः श्रुतम् ॥ १२.३१२.४ ॥
எல்லா கர்மேந்திரியங்களுக்குமான வித்தை புத்தீந்திரியம் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. அதுபோல புத்தீந்திரியங்களின் விசேஷங்களும் நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.
12.312.5
विशेषाणां मनस्तेषां विद्यामाहुर्मनीषिणः ।
मनसः पञ्चभूतानि विद्या इत्यभिचक्षते ॥ १२.३१२.५ ॥
விசேஷங்களின் மனமே அவற்றின் வித்தை என்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். மனத்தின் வித்தை ஐந்து மகாபூதங்கள் என்று அவர்கள் அறிவிக்கின்றனர்.
12.312.6
अहंकारस्तु भूतानां पञ्चानां नात्र संशयः ।
अहंकारस्य च तथा बुद्धिर्विद्या नरेश्वर ॥ १२.३१२.६ ॥
ஐந்து பூதங்களின் வித்தை அஹங்காரம் என்பதில் ஐயமில்லை. ஓ நரேசுவரா, அதுபோல அஹங்காரத்தின் வித்தை புத்தியாகும்.
12.312.7
बुद्धेः प्रकृतिरव्यक्तं तत्त्वानां परमेश्वरम् ।
विद्या ज्ञेया नरश्रेष्ठ विधिश्च परमः स्मृतः ॥ १२.३१२.७ ॥
புத்தியின் இயல்பு அவ்யக்தம்; தத்துவங்களில் பரமேசுவரன். ஓ நரச்ரேஷ்டா, வித்யை அறியத்தக்கது; விதியும் உயர்ந்தது எனச் சொல்லப்படுகிறது.
12.312.8
अव्यक्तस्य परं प्राहुर्विद्यां वै पञ्चविंशकम् ।
सर्वस्य सर्वमित्युक्तं ज्ञेयं ज्ञानस्य पार्थिव ॥ १२.३१२.८ ॥
அவ்யக்தத்திற்கு அப்பால் வித்யையை இருபத்தைந்தாவதாகச் சொல்கிறார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் எல்லாம் எனச் சொல்லப்பட்டது; ஓ அரசே, ஞானத்தால் அறியத்தக்கது.
12.312.9
ज्ञानमव्यक्तमित्युक्तं ज्ञेयो वै पञ्चविंशकः ।
तथैव ज्ञानमव्यक्तं विज्ञाता पञ्चविंशक ॥ १२.३१२.९ ॥
ஞானம் அவ்யக்தம் எனச் சொல்லப்பட்டது; அறியத்தக்கது இருபத்தைந்தாவது. அதுபோலவே ஞானம் அவ்யக்தம்; இருபத்தைந்தாவது அறிபவன்.
12.312.10
विद्याविद्यार्थितत्त्वेन मयोक्ता ते विशेषतः ।
अक्षरं च क्षरं चैव यदुक्तं तन्निबोध मे ॥ १२.३१२.१० ॥
வித்யை, அவித்யையின் பொருள்-தத்துவத்தால் நான் உனக்கு விசேஷமாக உரைத்தேன். அழியாததும் அழிவதும் எனச் சொல்லப்பட்டதை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்.
12.312.11
उभावेतौ क्षरावुक्तावुभावेतौ क्षराक्षरौ ।
कारणं तु प्रवक्ष्यामि यथाख्यातो न जानतः ॥ १२.३१२.११ ॥
இவ்விரண்டும் க்ஷரம் எனச் சொல்லப்பட்டன; இவ்விரண்டும் க்ஷர-அக்ஷரம். ஆனால் காரணத்தை நான் சொல்வேன்; சொல்லப்பட்டபடியே, அறியாதவனுக்கு அல்ல.
12.312.12
अनादिनिधनावेतावुभावेवेश्वरौ मतौ ।
तत्त्वसंज्ञावुभावेतौ प्रोच्यते ज्ञानचिन्तकैः ॥ १२.३१२.१२ ॥
தொடக்கமும் முடிவுமற்ற இவ்விருவரும் ஈசுவரர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர். இவ்விருவரும் 'தத்துவம்' என்ற பெயரால் ஞானத்தை ஆராய்வோரால் சொல்லப்படுகின்றனர்.
12.312.13
सर्गप्रलयधर्मत्वादव्यक्तं प्राहुरक्षरम् ।
तदेतद्गुणसर्गाय विकुर्वाणं पुनःपुनः ॥ १२.३१२.१३ ॥
படைப்பு மற்றும் அழிவின் இயல்பினால் இதை அழியாத அவ்யக்தம் என்று கூறுகின்றனர். குணங்களின் படைப்புக்காக அது மீண்டும் மீண்டும் மாறுகிறது.
12.312.14
गुणानां महदादीनामुत्पद्यन्ते परम्पराः ।
अधिष्ठानं क्षेत्रमाहुरेतत्तत्पञ्चविंशकम् ॥ १२.३१२.१४ ॥
குணங்களிலும் மஹத் முதலியவற்றிலும் தொடர்ச்சிகள் தோன்றுகின்றன. இதை அடிப்படையாகிய க்ஷேத்ரம் என்றும், அதுவே இருபத்தைந்தாவது என்றும் கூறுகின்றனர்.
12.312.15
यदा तु गुणजालं तदव्यक्तात्मनि संक्षिपेत् ।
तदा सह गुणैस्तैस्तु पञ्चविंशो विलीयते ॥ १२.३१२.१५ ॥
குணங்களின் வலை அந்த அவ்யக்த ஆத்மாவில் சுருங்கும்போது, அப்போது இருபத்தைந்தாவது அந்த குணங்களுடன் லயிக்கிறது.
12.312.16
गुणा गुणेषु लीयन्ते तदैका प्रकृतिर्भवेत् ।
क्षेत्रज्ञोऽपि यदा तात तत्क्षेत्रे संप्रलीयते ॥ १२.३१२.१६ ॥
குணங்கள் குணங்களில் லயிக்கின்றன; அப்போது ஒன்றே பிரகிருதியாகும். அன்பனே, க்ஷேத்ரஜ்ஞனும் அந்த க்ஷேத்திரத்தில் முழுமையாக லயிக்கும்போது.
12.312.17
तदाऽक्षरत्वं प्रकृतिर्गच्छते गुणसंज्ञिता ।
निर्गुणत्वं च वैदेह गुणेष्वप्रतिवर्तनात् ॥ १२.३१२.१७ ॥
அப்போது குணங்களால் பெயரிடப்பட்ட பிரகிருதி அழியாமையை அடைகிறது. ஓ வைதேஹா, குணங்களுக்குள் மீண்டும் திரும்பாததால் நிர்குணத்தன்மை உண்டாகிறது.
12.312.18
एवमेव च क्षेत्रज्ञः क्षेत्रज्ञानपरिक्षयात् ।
प्रकृत्या निर्गुणस्त्वेष इत्येवमनुशुश्रुम ॥ १२.३१२.१८ ॥
இவ்வாறே க்ஷேத்ரஜ்ஞனும், க்ஷேத்ர ஞானத்தின் அழிவால், இயல்பாகவே நிர்குணனாகிறான். இவ்வாறு நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.
12.312.19
क्षरो भवत्येष यदा तदा गुणवती मिथः ।
प्रकृतिं त्विभजानाति निर्गुणत्वं तथाऽऽत्मनः ॥ १२.३१२.१९ ॥
இந்த ஆன்மா அழிவுக்குள்ளாகும்போது, குணங்களுடைய இயற்கையையும், அதேபோல் தனது குணமற்ற தன்மையையும் ஒன்றோடொன்று அறிகிறது.
12.312.20
तदा विशुद्धो भवति प्रकृतेः परिवर्जनात् ।
अन्योऽहमन्येयमिति यदा बुध्यति बुद्धिमान् ॥ १२.३१२.२० ॥
அப்போது இயற்கையைத் துறப்பதால் அவன் தூய்மையடைகிறான்; அறிவுடையவன் 'நான் வேறு, இது வேறு' என்று உணரும்போது.
12.312.21
तदैषा त्वन्यतामेति न च मिश्रत्वतां व्रजेत् ।
प्रकृत्या चैव राजेन्द्र मिश्रोऽनन्यश्च दृश्यते ॥ १२.३१२.२१ ॥
அப்போது இது (இயற்கை) வேறுபாட்டை அடைகிறது; கலப்பு நிலையை அடைவதில்லை. அரசர்களின் அரசே, இயற்கையால் கலந்ததாகவும், வேறுபடாததாகவும் தோன்றுகிறது.
12.312.22
यदा तु गुणजालं तत्प्राकृतं विजुगुप्सते ।
पश्यते चापरं पश्यं तदा पश्यन्न संस्वजेत् ॥ १२.३१२.२२ ॥
இயற்கையின் குணவலையை வெறுத்து, வேறொன்றைக் காணும்போது, அப்போது காண்பவன் பற்றிக்கொள்ளக் கூடாது.
12.312.23
किमहं कृतवानेवं योहं कालमिमं जनम् ।
यदा मत्स्योदकं ज्ञानमनुवर्तितवांस्तदा।
मत्स्यो जालं ह्यविज्ञानादनुवर्तितवानिह ॥ १२.३१२.२३ ॥
நான் ஏன் இவ்வாறு செய்தேன், இந்த மனிதனையும் காலத்தையும் — மீன்-நீர் அறிவைப் பின்பற்றியபோது? மீன் அறியாமையால் இங்கே வலையைப் பின்பற்றுகிறது.
12.312.24
अहमेव हि संमोहादन्यमन्यं जनाज्जनम् ।
मत्स्यो यथोदकज्ञानादनुवर्तितवानहम् ॥ १२.३१२.२४ ॥
நானே மயக்கத்தால் ஒரு மனிதனிலிருந்து மற்றொரு மனிதனிடம் சென்றேன்; நீர் பற்றிய அறிவால் மீன் பின்பற்றுவது போல் நான் பின்பற்றினேன்.
12.312.25
मत्स्योऽन्यत्वं यथा ज्ञानादुदकान्नाभिमन्यते ।
आत्मानं तद्वदज्ञानादन्यत्वं चैव वेदयहम् ॥ १२.३१२.२५ ॥
மீன் அறிவினால் நீரிலிருந்து தன்னை வேறாகக் கருதுவதில்லை; அதுபோலவே அறியாமையால் நான் ஆத்மாவை வேறாக அறிகிறேன், இதையே நான் அறிவிக்கிறேன்.
12.312.26
ममास्तु धिगबुद्धस्य योऽहमज्ञ इमं पुनः ।
अनुवर्तितवान्मोहादन्यमन्यं जनाज्जनम् ॥ १२.३१२.२६ ॥
அறிவற்ற எனக்கு அவமானம் உண்டாகட்டும்; அறியாதவனான நான் மோகத்தால் மீண்டும் இதைப் பின்பற்றி, ஒருவரிடமிருந்து மற்றவருக்கு அலைந்தேன்.
12.312.27
अयमत्र भेवद्बन्धुरनेन सह मे क्षमम् ।
साम्यमेकत्वतां यास्ये यादृशस्तादृशस्त्वहम् ॥ १२.३१२.२७ ॥
இங்கே இவன் என் உறவினனாகட்டும்; இவனுடன் எனக்குப் பொருத்தம் உண்டு. இவனைப் போலவே நான் ஒருமைக்கும் சமத்துவத்திற்கும் செல்வேன்; அவன் எப்படியோ அப்படியே நானும்.
12.312.28
तुल्यतामिह पश्यामि सदृशोऽहमनेन वै ।
अयं हि विमलोऽव्यक्तमहमीदृशकस्तथा ॥ १२.३१२.२८ ॥
இங்கு நான் சமத்துவத்தைக் காண்கிறேன்; இவனுக்கு நான் ஒத்தவன். இவன் மாசற்றவன், அவ்யக்தன்; அதுபோலவே நானும் இத்தகையவனே.
12.312.29
योऽहमज्ञानसंमोहादज्ञया संप्रवृत्तवान् ।
ससङ्गयाऽहं निःसङ्गः स्थितः कालमिमं त्वहम् ॥ १२.३१२.२९ ॥
அறியாமை மோகத்தால் அறியாமையினால் முழுவதுமாக ஈடுபட்ட நான், பற்றுடன்; பற்றற்றவனான நான் இத்தனை காலம் இதிலேயே இருந்தேன்.
12.312.30
अनयाऽहं वशीभूतः कालमेतं न बुद्धवान् ।
उच्चमध्यमनीचानां तामहं कथमावसे ॥ १२.३१२.३० ॥
இதனால் நான் வசப்பட்டு, இந்தக் காலத்தை அறியாதிருந்தேன். உயர்ந்தவர், நடுத்தரர், தாழ்ந்தவர் ஆகியோருக்கிடையே அந்நிலையில் நான் எப்படி வாழ்வேன்?
12.312.31
समानया न याचेह सहवासमहं कथम् ।
गच्छाम्यबुद्धभावत्वादेषेदानीं स्थिरो भवे ॥ १२.३१२.३१ ॥
இங்கு இவளிடம் சமமாக வாழ்வதை நான் எப்படி யாசிப்பேன்? அறியாமையின் நிலையால் நான் இப்போது செல்கிறேன்; இப்போது நான் உறுதியாக இருப்பேன்.
12.312.32
सहवासं न यास्यामि कालमेतद्धि वञ्चनात् ।
वञ्चितोस्म्यनया यद्धि निर्विकारो विकारया ॥ १२.३१२.३२ ॥
இப்போது நான் வாழ்க்கைக்காகப் போக மாட்டேன்; இது வஞ்சனையே. இவளால் நான் ஏமாற்றப்பட்டேன் — மாறாதவனாக இருந்த நான் மாற்றம் செய்பவளால்.
12.312.33
न चायमपराधोऽस्या ह्यपराधो ह्ययं मम ।
योऽहमत्राभवं सक्तः पराङ्भुखमुपस्थितः ॥ १२.३१२.३३ ॥
இது அவளுடைய குற்றம் அல்ல; இது என்னுடைய குற்றமே. ஏனெனில் நான் இங்கு பற்றுக்கொண்டேன், முகம் திரும்பியிருந்தும் அருகில் வந்தேன்.
12.312.34
ततोस्मि बहुरूपासु स्थितो मूर्तिष्वमूर्तिमान् ।
अमूर्तश्चापि मूर्तात्मा ममत्वेन प्रधर्षितः ॥ १२.३१२.३४ ॥
பின்னர் நான் பல வடிவங்களில் நிலைபெற்றிருக்கிறேன்; உருவங்களில் உருவமற்றவனாயினும். உருவமற்றவனாயினும் உருவ ஆத்மா கொண்டவனாகி, 'எனது' என்ற உணர்வால் வீழ்த்தப்பட்டேன்.
12.312.35
प्रकृतेरनयत्वेन तासु तास्विह योनिषु ।
निर्ममस्य ममत्वेन किं कृतं तासु तासु च ॥ १२.३१२.३५ ॥
இயற்கையின் (பிரகிருதியின்) வசப்பட்டதால், இங்கு அந்த அந்தப் பிறப்புகளில், மமதையற்றவனாக இருந்தும், 'எனது' என்ற உணர்வால் அவற்றிலும் அவற்றிலும் என்ன செய்யப்பட்டது?
12.312.36
योनीषु वर्तमानेन नष्टसंज्ञेन चेतसा ।
न ममात्रानया कार्यमहंकारकृतात्मना ॥ १२.३१२.३६ ॥
கருப்பைகளில் இருந்து, அறிவு அழிந்த மனத்துடன், அகங்காரத்தால் உருவான ஆத்மாவாக இருக்கும் எனக்கு, இங்கு இவளுடன் எந்த செயலும் இல்லை.
12.312.37
आत्मानं बहुधा कृत्वा येयं भूयो युनक्ति माम् ।
इदानीमेष बुद्धोस्मि निर्ममो निरहंकृतः ॥ १२.३१२.३७ ॥
தன்னை பல வகையாக ஆக்கி இது மீண்டும் என்னை பிணிக்கிறது. இப்போது நான் விழித்தவனாயிருக்கிறேன் — மமகாரமற்றவனும் அகங்காரமற்றவனுமாக.
12.312.38
ममत्वमनया नित्यमहंकारकृतात्मकम् ।
अपेत्याहमिमां हित्वा संश्रयिष्ये निरामयम् ॥ १२.३१२.३८ ॥
இதனுடன் எப்போதும் மமகாரம் உண்டு; அது அகங்காரத்தால் உருவான தன்மை. இவளை விட்டு விலகி, துன்பமற்ற பரம நிலையை நான் அடைவேன்.
12.312.39
अनेन साम्यं यास्यामि नानयाऽहमचेतसा ।
क्षणं मम सहानेन नैकत्वमनया सह ॥ १२.३१२.३९ ॥
இவனுடன் (புருஷனுடன்) நான் ஒற்றுமையை அடைவேன்; அசேதனமான இவளுடன் (பிரகிருதியுடன்) அல்ல. ஒரு கணமும் எனக்கு இவளுடன் சேர்ந்திருப்பது இல்லை; இவளுடன் ஒற்றுமையும் இல்லை.
12.312.40
एवं परमसंबोधात्पञ्चविंशोऽनुबुद्धवान् ।
अक्षरत्वं नियच्छेत त्यक्त्वा क्षरमनामयम् ॥ १२.३१२.४० ॥
இவ்வாறு உயர்ந்த ஞானத்தால் இருபத்தைந்தாவது (தத்துவம், புருஷன்) விழித்துக்கொண்டான். அழியும் தன்மையை விட்டு, துன்பமற்ற அழியாமையை அவன் அடைய வேண்டும்.
12.312.41
अव्यक्तं व्यक्तकर्माणं सगुणं निर्गुणं तथा ।
निर्गुणं परमं दृष्ट्वा तादृग्भवति मैथिल ॥ १२.३१२.४१ ॥
அவ்யக்தமும் வ்யக்த-கர்மமும் கொண்டதும், சகுணமும் நிர்குணமும் ஆனதும் — உயர்ந்த நிர்குணத்தைக் கண்டு (மனிதன்) அப்படியே ஆகிறான், ஓ மைதிலா.
12.312.42
अक्षरक्षरयोरेतदुक्तं तत्वनिदर्शनम् ।
मयेह ज्ञानसंपन्नं यथाश्रूतिनिदर्शनात् ॥ १२.३१२.४२ ॥
அக்ஷரமும் க்ஷரமும் பற்றிய இந்த தத்துவ விளக்கத்தை இங்கு நான் கூறினேன் — ஞானத்தால் நிறைந்தது, சுருதியில் கூறியபடி விளக்கப்பட்டது.
12.312.43
निःसंदिग्धं च सूक्ष्मं च विबुद्धं विमलं यथा ।
प्रवक्ष्यामि तुते भूयस्तन्निबोध यथाश्रुतम् ॥ १२.३१२.४३ ॥
சந்தேகமற்றதும், நுட்பமானதும், நன்கு உணரப்பட்டதும், தூய்மையானதுமான அதை உனக்கு மீண்டும் சொல்வேன்; கேட்டபடியே அதை அறிந்துகொள்.
12.312.44
साङ्ख्ययोगौ मया प्रोक्तौ शास्त्रद्वयनिदर्शनात् ।
यदेव शास्त्रं साङ्ख्योक्तं योगदर्शनमेव तत् ॥ १२.३१२.४४ ॥
இரண்டு சாஸ்திரங்களின் விளக்கத்தால் சாங்கியமும் யோகமும் நான் உரைத்தேன்; சாங்கியத்தில் சொல்லப்பட்ட சாஸ்திரமே யோக தரிசனமும் ஆகும்.
12.312.45
प्रबोधनकरं ज्ञानं साङ्ख्यानामवनीपते ।
विस्पष्टं प्रोच्यते तत्र शिष्याणां हितकाम्यया ॥ १२.३१२.४५ ॥
பூமிபதியே, சாங்கியர்களின் விழிப்பூட்டும் ஞானம் அங்கே சீடர்களின் நன்மையை விரும்பி மிகத் தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது.
12.312.46
पृथक्चैवमिदं शास्त्रमित्याहुः कुशला जनाः ।
अस्मिंश्च शास्त्रे योगानां पुनर्दधि पुनः शरः ॥ १२.३१२.४६ ॥
இந்த சாஸ்திரம் தனியானது என்று திறமையானவர்கள் சொல்கின்றனர்; இந்த சாஸ்திரத்தில் யோகங்களைப் பற்றியும், மீண்டும் தயிர், மீண்டும் அம்பு (பற்றியும் உள்ளது).
12.312.47
पञ्चविंशात्परं तत्त्वं न पश्यति नराधिप ।
साङ्ख्यानां तु परं तत्त्वं यथावदनुवर्णितम् ॥ १२.३१२.४७ ॥
நராதிபனே, இருபத்தைந்திற்கு அப்பாற்பட்ட உயர் தத்துவத்தை (யோகி) காண்பதில்லை; சாங்கியர்களின் உயர் தத்துவமோ உள்ளபடி விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.
12.312.48
बुद्धमप्रतिबुद्धं च बुध्यमानं च तत्त्वतः ।
बुध्यमानं च बुद्धं च प्राहुर्योगनिदर्शनम् ॥ १२.३१२.४८ ॥
விழித்தது, விழிக்காதது, உண்மையில் விழித்துக்கொண்டிருப்பது, விழித்துக்கொண்டிருந்து விழித்ததும் ஆகியவற்றை யோகத்தின் விளக்கம் என்கின்றனர்.