Mahābhārata · Adhyāya 12.313

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.313.1

अप्रबुद्धमथाव्यक्तमिमं गुणविधिं शृणु ।
गुणान्धारयते ह्येषा सृजत्याक्षिपते तथा ॥ १२.३१३.१ ॥

Höre nun diese Weise der Guṇas, unerweckt und unmanifestiert. Sie hält die Guṇas, erschafft sie und zieht sie ebenso wieder zurück.

12.313.2

अजस्रं त्विह क्रीडार्थं विकरोति जनाधिप ।
आत्मानं बहुधा कृत्वा तान्येव प्रविचक्षते ॥ १२.३१३.२ ॥

O Herr der Menschen, hier verwandelt sie sich unablässig auf vielerlei Weise zum Spiel, und eben diese Gestalten nennen die Menschen.

12.313.3

एतदेवं विकुर्वाणं बुध्यमानो न बुध्यते ।
अव्यक्तबोधनाच्चैव बुध्यमानं वदन्त्यपि ॥ १२.३१३.३ ॥

Auch wer dies so sich wandeln sieht, erkennt es nicht; und aus der Erkenntnis des Unmanifestierten nennt man sogar den Erkennenden einen Erkennenden.

12.313.4

न त्वेव बुध्यतेऽव्यक्तं सगुणं वाऽथ निर्गुणम् ।
कदाचित्त्वेव खल्वेतदाहुरप्रतिबुद्धकम् ॥ १२.३१३.४ ॥

Das Unmanifestierte begreift er wahrlich nicht, ob mit Eigenschaften oder ohne; doch manchmal nennt man eben dies das Unerweckte.

12.313.5

बुध्यते यदि वाऽव्यक्तमेतद्वै पञ्चविंशकम् ।
बुध्यमानो भवत्येष सङ्गात्मक इति श्रुतिः।
अनेनाप्रतिबुद्धेति वदन्त्यव्यक्तमच्युतम् ॥ १२.३१३.५ ॥

Wird das Unmanifestierte, dieses fünfundzwanzigste Prinzip, erkannt, so wird der Erkennende von der Natur des Zusammengesetzten, sagt die Śruti. Deshalb nennt man das unvergängliche Unmanifestierte das Unerweckte.

12.313.6

अव्यक्तोबोधनाच्चापि बुध्यमानं वदन्त्युत ।
पञ्चविंशं महात्मानं न चासावपि बुध्यते ॥ १२.३१३.६ ॥

Aus dem Erwachen des Unmanifestierten nennt man auch den Erkennenden einen Erkennenden; doch auch er erkennt nicht die große Seele, das Fünfundzwanzigste.

12.313.7

षङ्विशं विमलं बुद्धमप्रमेयं सनातनम् ।
स तु तं पञ्चविंशं च चतुर्विशं च बुध्यते ॥ १२.३१३.७ ॥

Er erkennt den Sechsundzwanzigsten, den Reinen, Erwachten, Unermesslichen und Ewigen; und er erkennt auch den Fünfundzwanzigsten und den Vierundzwanzigsten.

12.313.8

दृश्यादृश्यौ ह्यनुगतावुभावेव महाद्युती ।
अव्यक्तं तत्तु तद्ब्रह्म बुध्यते तात केवलम् ॥ १२.३१३.८ ॥

Sowohl das Sichtbare als auch das Unsichtbare folgen, o Strahlender; doch jenes unmanifeste Brahman allein, Lieber, wird erkannt.

12.313.9

केवलं पञ्चविंशं च चतुर्विशं च पश्यति ।
बुध्यमानो यदात्मानमन्योऽहमिति मन्यते ॥ १२.३१३.९ ॥

Er sieht nur den Fünfundzwanzigsten und den Vierundzwanzigsten, wenn der Erkennende sich selbst wahrnehmend denkt: »Ich bin ein anderer«.

12.313.10

तदा प्रकृतिमानेष भवत्यव्यक्तलोचनः ।
बुध्यते च परां बुद्धिं विमलाममलां यदा ॥ १२.३१३.१० ॥

Dann wird dieser zu einem, der Natur besitzt, mit unmanifestem Blick, und wenn er den höchsten, reinen, makellosen Verstand erkennt.

12.313.11

षङ्विंशं राजशार्दूल तथा बुद्धत्वमाव्रजेत् ।
ततस्त्यजति सोऽव्यक्तं सर्गप्रलयधर्मि वै ॥ १२.३१३.११ ॥

O Tiger unter den Königen, der Sechsundzwanzigste erlangt ebenso den Zustand des Erwachens; dann gibt er das Unmanifeste auf, das dem Gesetz von Schöpfung und Auflösung unterliegt.

12.313.12

निर्गुणः प्रकृतिं वेद गुणयुक्तामचेतनाम् ।
ततः केवलधर्माऽसौ भवत्यव्यक्तदर्शनात् ॥ १२.३१३.१२ ॥

Der Eigenschaftslose erkennt die mit Eigenschaften versehene, unbewusste Natur; dann wird er durch das Schauen des Unmanifesten von reiner Wesensart.

12.313.13

केवलेन समागम्य विमुक्तोऽऽत्मानमाप्नुयात् ।
एतं वै तत्त्वमित्याहुर्निस्तत्त्वमजरामरम् ॥ १२.३१३.१३ ॥

Nachdem er sich mit dem Reinen (kevala) vereint hat, erlangt der Befreite das Selbst. Dies nennt man tattva; das Nistattva ist alterslos und unsterblich.

12.313.14

तत्त्वसंश्रयणादेष तत्त्ववान्न च मानद ।
पञ्चविंशतितत्त्वानि प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ १२.३१३.१४ ॥

O Spender der Ehre, durch Zuflucht bei den Prinzipien wird er zu einem, der Prinzipien besitzt, und doch ist er es nicht. Die Weisen nennen die fünfundzwanzig Prinzipien.

12.313.15

न चैष तत्त्ववांस्तात निस्तत्त्वस्त्वेष बुद्धिमान् ।
एष मुञ्चति तत्त्वं हि क्षिप्रं बुद्धत्वलक्षणम् ॥ १२.३१३.१५ ॥

Nicht dass er Prinzipien hat, Lieber; er ist prinzipienlos und weise. Er gibt das Prinzip rasch auf, das das Kennzeichen des Erwachens ist.

12.313.16

षाङ्विंशोऽहमिति प्राज्ञो गृह्यमाणोऽजरामरः ।
केवलेन बलेनैव समतां यात्यसंशयम् ॥ १२.३१३.१६ ॥

Sich als 'den Sechsundzwanzigsten' haltend, ist der Weise, der ergriffen wird, alterslos und unsterblich. Allein durch die Kraft des Reinen erlangt er zweifellos Gleichmut.

12.313.17

षङ्विंशेन प्रबुद्धेन बुध्यमानो ह्यबुद्धिमान् ।
एवं नानात्वमित्युक्तं साङ्ख्यश्रुतिनिदर्शनात् ॥ १२.३१३.१७ ॥

Wer vom Sechsundzwanzigsten erweckt wird und dennoch erwacht, ist unweise. So wurde die Vielheit gelehrt, gemäß der Lehre der Sāṃkhya-Schrift.

12.313.18

चेतनेन समेतस्य पञ्चविंशतिकस्य च ।
एकत्वं वै भवत्यस्य यदा बुद्ध्या न बुध्यते ॥ १२.३१३.१८ ॥

Für ihn werden die fünfundzwanzig Prinzipien, mit dem Bewussten vereint, zur Einheit, wenn er sie nicht durch den Verstand erkennt.

12.313.19

बुध्यमानोप्रबुद्धेन समतां याति मैथिल ।
सङ्गधर्मा भवत्येष निःसङ्गात्मा नराधिप ॥ १२.३१३.१९ ॥

O Maithila, wer erwacht ist, gelangt zur Gleichheit mit dem Unerwachten. O Herr der Menschen, dieser wird der Anhaftung verfallen und wird dann einer, dessen Selbst frei von Anhaftung ist.

12.313.20

निःसङ्गात्मानमासाद्य षङ्विंशकमजं विभुम् ।
विभुस्त्यजति चाव्यक्तं यदा त्वेताद्विबुध्यते ॥ १२.३१३.२० ॥

Nachdem er das von Anhaftung freie Selbst erreicht hat, verlässt er das sechsundzwanzigste, ungeborene, allgegenwärtige Prinzip und auch das allgegenwärtige Unmanifeste, wenn er dies erkennt.

12.313.21

चतुर्विशं महाभाग षङ्विंशस्य प्रबोधनात् ।
एष ह्यप्रतिबुद्धश्च बुध्यमानश्च तेऽनघ ॥ १२.३१३.२१ ॥

O Hochbeglückter, das vierundzwanzigste erwacht durch das Erwachen des sechsundzwanzigsten. O Makelloser, dies ist für dich zugleich unerwacht und erwacht.

12.313.22

प्रोक्तो बुद्धश्च तत्त्वेन यथाश्रुतिनिदर्शनात् ।
नानात्वैकत्वमेतावद्द्रष्टव्यं शास्त्रदृष्टिभिः ॥ १२.३१३.२२ ॥

Wie gehört, wird er der Wahrheit nach als erwacht erklärt. Vielheit und Einheit sind nur bis hierhin zu sehen, von denen, die mit den Augen der Schriften sehen.

12.313.23

मशकोदुम्बरे यद्वदन्यत्वं तद्वदेतयोः ।
मत्स्योदके यथा तद्वदन्यत्वमुपलभ्यते ॥ १२.३१३.२३ ॥

So wie zwischen der Mücke und dem Feigenbaum ein Unterschied besteht, so auch zwischen diesen beiden. Wie zwischen dem Fisch und dem Wasser ein Unterschied wahrgenommen wird, so auch (wird er hier wahrgenommen).

12.313.24

एवमेवावगन्तव्यं नानात्वैकत्वमेतयोः ।
एतद्धि मोक्ष इत्युक्तमव्यक्तज्ञानसंज्ञितम् ॥ १२.३१३.२४ ॥

Auf genau diese Weise ist die Vielheit und Einheit dieser beiden zu verstehen. Dies wird als Befreiung erklärt, genannt Erkenntnis des Unmanifesten.

12.313.25

पञ्चविंशतिकस्यास्य योऽयं देहेषु वर्तते ।
एष मोक्षयितव्येति प्राहुरव्यक्तगोचरात् ॥ १२.३१३.२५ ॥

Derjenige, der in den Körpern dieser Fünfundzwanzigheit weilt, ist zu befreien – so sagen sie, aus dem Bereich des Avyakta sprechend.

12.313.26

सोयमेवं विमुच्येत नान्यथेति विनिश्चयः ।
परेण परधर्मा च भवत्येष समेत्य वै ॥ १२.३१३.२६ ॥

Er wird auf genau diese Weise befreit und nicht anders – dies ist die feste Gewissheit. Mit dem Höchsten vereint, erlangt er die höchste Natur.

12.313.27

विशुद्धर्मा शुद्धेन बुद्धेन च स बुद्धिमान् ।
विमुक्तधर्मा मुक्तेन समेत्य पुरुषर्षभ ॥ १२.३१३.२७ ॥

Jener Weise von geläuterter Natur wird, mit dem Reinen und Erwachten vereint, von vollkommen reiner Natur. O Stier unter den Menschen, mit dem Befreiten vereint, wird er von befreiter Natur.

12.313.28

वियोगधर्मिणा चैव वियोगात्मा भवत्यथ ।
विमोक्षिणा विमोक्षश्च समेत्येह तथा भवेत् ॥ १२.३१३.२८ ॥

Mit dem, was die Natur der Trennung hat, wird er zu einem, dessen Selbst getrennt ist; und mit dem Befreier vereint, geschieht hier die Befreiung auf eben diese Weise.

12.313.29

शुद्धधर्मा शुचिश्चैव भवत्यमितदीप्तिमान् ।
विमलात्मा च भवति समेत्य विमलात्मना ॥ १२.३१३.२९ ॥

Von reiner Natur und rein geworden, wird er von unermesslichem Glanz; und mit dem makellosen Selbst vereint, wird er ein makelloses Selbst.

12.313.30

केवलात्मा तथा चैव केवलेन समेत्य वै ।
स्वतन्त्रश्च स्वतन्त्रेण स्वतन्त्रत्वमवाप्नुते ॥ १२.३१३.३० ॥

Ebenso erlangt das einsame Selbst, mit dem Einsamen vereint, wahrhaftig die Einsamkeit; der Unabhängige, mit dem Unabhängigen vereint, erlangt die Unabhängigkeit.

12.313.31

एतावदेतत्कथितं मया ते ।
तथ्यं महाराज यथार्थतत्त्वम्।
अमत्सरत्वं प्रतिगृह्य चार्थं ।
सनातनं ब्रह्म विशुद्धमाद्यम् ॥ १२.३१३.३१ ॥

So weit habe ich dir dies gesagt, großer König, die wahre Wirklichkeit, wie sie ist. Nimm diesen Sinn ohne Neid an: das ewige, reine, ur060ngliche Brahman.

12.313.32

नावेदनिष्ठस्य जनस्य राज ।
न्प्रदेयमेतत्परमं त्वया भवेत्।
विवित्समानाय विबोधकारणं ।
प्रबोधहेतोः प्रणतस्य शासनम् ॥ १२.३१३.३२ ॥

O König, du solltest diese höchste Wahrheit nicht einem Menschen geben, der im Veda nicht gefestigt ist. Sie soll nur dem gegeben werden, der zu wissen begehrt, das Mittel des Erwachens sucht und sich demütig verneigt.

12.313.33

न देयमेतच्च तथाऽनृतात्मने ।
शठाय क्लीबाय न जिह्नबुद्धये।
न पण्डितज्ञानपरोपतापिने ।
देयं त्वयेदं विनिबोध यादृशे ॥ १२.३१३.३३ ॥

Auch darf es nicht dem gegeben werden, dessen Wesen falsch ist, dem Betrüger, dem Feigling oder dem Krummsinnigen. Auch nicht dem, der das Wissen der Weisen quält. Du sollst es dem geben, der nicht so ist; verstehe dies.

12.313.34

श्रद्धान्वितायाथ गुणान्विताय ।
परापवादाद्विरताय नित्यम्।
विशुद्धयोगाय बुधाय चैव ।
क्रियावते च क्षमिणे हिताय ॥ १२.३१३.३४ ॥

Es soll dem gegeben werden, der Glauben und Tugenden besitzt, der sich stets vom Verleumden anderer enthält, reiner Hingabe an die Disziplin folgt, weise, im Handeln pflichtbewusst, geduldig und wohltätig ist.

12.313.35

विविक्तशीलाय विधिप्रियाय ।
विवादहीनाय बहुश्रुताम्।
विजानते चैव दमक्षमावते ।
शक्ताय चैकात्मशमाय देहिनाम् ॥ १२.३१३.३५ ॥

Es soll dem gegeben werden, der zurückgezogen lebt, die Regeln liebt, frei von Streit ist, vielfach gelernt hat, wissend ist, Selbstbeherrschung und Geduld besitzt, fähig ist und dessen Selbst im Frieden und eins mit allen verkörperten Wesen ist.

12.313.36

एतैर्गुणैर्हीनतमे न देय ।
मेतत्परं ब्रह्म विशुद्धमाहुः।
न श्रेयसा योक्ष्यति तादृशे कृतं ।
धर्मप्रवक्तारमपात्रदानात् ॥ १२.३१३.३६ ॥

Dies darf nicht dem gegeben werden, der an diesen Eigenschaften am meisten mangelt. Es heißt das höchste, reine Brahman. Was für einen solchen getan wird, führt nicht zum Heil; durch Gabe an Unwürdige geht selbst dem Lehrer des Dharma (der Lohn verloren).

12.313.37

पृथ्वीमिमां यद्यपि रत्नपूर्णां ।
दद्यान्न देयं त्विदमव्रताय।
जितेन्द्रियायैतदसंशयं ते ।
भवेत्प्रदेयं परमं नरेन्द्र ॥ १२.३१३.३७ ॥

Selbst wenn man diese mit Juwelen gefüllte Erde gäbe, darf dies nicht dem Gelübdelosen gegeben werden. Doch, o Herr der Menschen, für den Sinnesbeherrschten wird es ohne Zweifel das höchste Gut sein, das du geben kannst.

12.313.38

कराल मा ते भयमस्तु किंचि ।
देतच्छ्रुतं ब्रह्म परं त्वयाऽद्य।
यथावदुक्तं परमं पवित्रं ।
विशोकमत्यन्तमनादिमध्यम् ॥ १२.३१३.३८ ॥

O Schrecklicher, möge dir keinerlei Furcht sein. Heute hast du jenes höchste Brahman gehört, wie es recht gesagt wurde: höchst, rein, frei von Kummer, vollkommen, ohne Anfang und Mitte.

12.313.39

अगाधजन्मामरणं च राज ।
न्निरामयं वीतभयं शिवं च।
समीक्ष्य मोहं त्यज बाऽद्य सर्व ।
ज्ञानस्य तत्त्वार्थमिदं विदित्वा ॥ १२.३१३.३९ ॥

O König, sein Ursprung ist unergründlich, es ist unsterblich, frei von Krankheit, frei von Furcht und heilbringend. Nachdem du dies verstanden und die Verblendung geprüft hast, lass nun alles los; dies als den wahren Sinn der Erkenntnis wissend, gib die Verblendung auf.