மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.323
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.323.1
अव्यक्तस्थं परं यत्तत्पृष्टस्तेऽहं नराधिप ।
परं गुह्यमिमं प्रश्नं शृणुष्वावहितो नृप ॥ १२.३२३.१ ॥
அவ்யக்தத்தில் நிலைபெற்ற அந்தப் பரம் பற்றி நீர் என்னிடம் கேட்டீர், ஓ மன்னர்களின் தலைவரே. ஓ அரசே, இந்த உயர்ந்த இரகசியக் கேள்வியை கவனமாகக் கேளுங்கள்.
12.323.2
यथार्षेणेह विधिना चरताऽवमतेन ह ।
मयाऽऽदित्यादवाप्तानि यजूंषि मिथिलाधिप ॥ १२.३२३.२ ॥
ஓ மிதிலை அரசே, இங்கே ரிஷி விதிப்படி நடந்து, இகழப்பட்டவனாயினும், நான் சூரியனிடமிருந்து யஜுஸ் மந்திரங்களைப் பெற்றேன்.
12.323.3
महता तपसा देवस्तपिष्णुः सेवितो मया ।
प्रीतेन चाहं विभुना सूर्येणोक्तस्तदाऽनघ ॥ १२.३२३.३ ॥
பெரும் தவத்தால் நான் ஒளிரும் தேவனைச் சேவித்தேன்; அப்போது மகிழ்ந்த நிறைந்த சூரியன் என்னிடம் சொன்னார், ஓ பாவமற்றவனே.
12.323.4
वरं वृणीष्व विप्रर्षे यदिष्टं ते सुदुर्लभम् ।
तं ते दास्यामि प्रीतात्मा मत्प्रसादो हि दुर्लभः ॥ १२.३२३.४ ॥
ஓ பிராமண ரிஷியே, உனக்கு விருப்பமான, மிகவும் அரிதான வரத்தைத் தேர்ந்தெடு; மகிழ்ந்த மனத்துடன் அதை நான் உனக்குத் தருவேன், ஏனெனில் என் அருள் உண்மையிலேயே அரியது.
12.323.5
ततः प्रणम्य शिरसा मयोक्तस्तपतांवरः ।
यजूंषि नोपयुक्तानि क्षिप्रमिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.३२३.५ ॥
பின்னர் தலை வணங்கி, தவசிகளில் சிறந்தவரிடம் நான் சொன்னேன்: "யஜுஸ் மந்திரங்கள் இன்னும் பயன்படுத்தப்படவில்லை; அவற்றை விரைவில் அறிய விரும்புகிறேன்."
12.323.6
ततो मां भगवानाह वितरिष्यामि ते द्विज ।
सरस्वतीह वाग्भूता शरीरं ते प्रवेक्ष्यति ॥ १२.३२३.६ ॥
அப்போது பகவான் என்னிடம் சொன்னார்: "ஓ த்விஜனே, நான் உனக்கு அதைத் தருவேன்; இங்கே வாக்காக மாறிய சரஸ்வதி உன் உடலில் நுழைவாள்."
12.323.7
ततो मामाह भगवानास्यं स्वं विवृतं कुरु ।
विवृतं च ततो मेऽऽस्यं प्रविष्टा च सरस्वती ॥ १२.३२३.७ ॥
பின்பு பகவான் என்னிடம் கூறினார்: 'உன் வாயைத் திற.' என் வாய் திறந்ததும் சரஸ்வதி அதில் புகுந்தாள்.
12.323.8
ततो विदह्यमानोऽहं प्रविष्टोऽम्भस्तदाऽनघ ।
अविज्ञानादमर्षाच्च भास्करस्य महात्मनः ॥ १२.३२३.८ ॥
பின்பு எரிந்துகொண்டிருந்த நான், பாவமற்றவனே, அறியாமையாலும் மகாத்மாவான சூரியனின் மீதான சினத்தாலும் நீரில் புகுந்தேன்.
12.323.9
ततो विदह्यमानं मामुवाच भगवान्रविः ।
मुहूर्तं सह्यतां दाहस्ततः शीतीभविष्यति ॥ १२.३२३.९ ॥
பின்பு எரிந்துகொண்டிருந்த என்னிடம் பகவான் ரவி கூறினார்: 'ஒரு கணம் இந்த எரிவைப் பொறுத்துக்கொள்; பின்பு அது குளிர்ந்துவிடும்.'
12.323.10
शीतीभूतं च मां दृष्ट्वा भगवानाह भास्करः ।
प्रतिभास्यति ते वेदः सखिलः सोत्तरो द्विज ॥ १२.३२३.१० ॥
நான் குளிர்ந்ததைக் கண்ட பகவான் பாஸ்கரன் கூறினார்: 'இருபிறப்பாளனே, உனக்கு வேதம் அதன் கிலங்களும் உத்தரங்களுமாக விளங்கும்.'
12.323.11
कृत्स्नं शतपथं चैव प्रणेष्यसि द्विजर्षभ ।
तस्यान्ते चापुनर्भावे बुद्धिस्तव भविष्यति ॥ १२.३२३.११ ॥
இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, முழு சதபத பிராமணத்தையும் நீ வெளிப்படுத்துவாய்; அதன் முடிவில் மீண்டும் பிறவாத நிலையில் உன் அறிவு நிலைக்கும்.
12.323.12
प्राप्स्यसे च यदिष्टं तत्साङ्ख्ययोगेप्सितं पदम् ।
एतावदुक्त्वा भगवानस्तमेवाभ्यवर्तत ॥ १२.३२३.१२ ॥
நீ விரும்பும் அதனையும், சாங்கிய-யோகத்தால் நாடப்படும் அந்த நிலையையும் அடைவாய். இவ்வளவு கூறிவிட்டு பகவான் மேற்கு நோக்கித் திரும்பினார்.
12.323.13
ततोऽनुव्याहृतं श्रुत्वा गते देवे विभावसौ ।
गृहमागत्य संहृष्टोऽचिन्तयं वै सरस्वतीम् ॥ १२.३२३.१३ ॥
அதன்பின் சூரியதேவன் பதிலைக் கூறிச் சென்றபின், அதைக் கேட்டு நான் மகிழ்ச்சியுடன் வீடு திரும்பி சரஸ்வதியை தியானித்தேன்.
12.323.14
ततः प्रवृत्ताऽतिशुभा स्वरव्यञ्जनभूषिता ।
ओंकारमादितः कृत्वा मम देवी सरस्वती ॥ १२.३२३.१४ ॥
பின்னர் என் தேவி சரஸ்வதி, உயிரெழுத்துகளாலும் மெய்யெழுத்துகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஓங்காரத்தை முதலில் கொண்டு, மிகவும் மங்கலமாகத் தொடங்கினாள்.
12.323.15
ततोऽहमर्ध्यं विधिवत्सरस्वत्यै न्यवेदयम् ।
परं यत्नमवाप्यैव निषण्णस्तत्परायणः ॥ १२.३२३.१५ ॥
பின்னர் நான் விதிப்படி சரஸ்வதிக்கு அர்க்கியம் அர்ப்பணித்தேன்; மிக்க முயற்சியுடன் அவளிடம் ஈடுபட்டு அமர்ந்தேன்.
12.323.16
ततः शतपथं कृत्स्नं सरहस्यं ससंग्रहम् ।
चक्रे सपरिशेषं च हर्षेण परमेण ह ॥ १२.३२३.१६ ॥
பின்னர் நான் சதபத பிராஹ்மணம் முழுவதையும் அதன் ரகசியங்கள், தொகுப்பு, மீதிப்பகுதிகளுடன் பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் செய்தேன்.
12.323.17
कृत्वा चाध्ययनं तेषां शिष्याणां शतमुत्तमम् ।
विप्रियार्थं सशिष्यस्य मातुलस्य महात्मनः ॥ १२.३२३.१७ ॥
மேலும் அந்த நூறு சிறந்த சீடர்களுக்கு நான் கல்வி அளித்தேன்; மகாத்மாவான என் மாமாவுக்கு, அவர் சீடர்களுடன், அதிருப்தி உண்டாக்கும் நோக்கத்தில்.
12.323.18
ततः सशिष्येण मया सूर्येणेव गभस्तिभिः ।
व्यस्तो यज्ञो महाराज पितुस्तव महात्मनः ॥ १२.३२३.१८ ॥
பின்னர், மகாராஜனே, என் சீடர்களுடன் நான், சூரியன் தன் கதிர்களால் சிதறடிப்பது போல, உம் மகாத்மாவான தந்தையின் யாகத்தைச் சிதறடித்தேன்.
12.323.19
मिषतो देवलस्यापि ततोऽर्धं हृतवान्वसु ।
स्ववेददक्षिणायार्थे विमर्दे मातुलेन ह ॥ १२.३२३.१९ ॥
தேவலர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவே அவர் பாதிச் செல்வத்தைப் பறித்துக்கொண்டார்; தம் வேதத்தின் தக்षிணைக்காக, போட்டியில் மாமனார் அவ்வாறு செய்தார்.
12.323.20
सुमन्तुनाऽथ पैलेन तथा जैमिनिना च वै ।
पित्रा ते मुनिभिश्चैव ततोऽहमनुमानितः ॥ १२.३२३.२० ॥
சுமந்து, பைலர், ஜைமினி ஆகியோராலும், உம் தந்தையாலும் முனிவர்களாலும் அப்போது நான் அனுமதிக்கப்பட்டு மதிக்கப்பட்டேன்.
12.323.21
दश पञ्च च प्राप्तानि यजूंष्यर्कान्मयाऽनघ ।
तथैव रोमहर्षेण पुराणमवधारितम् ॥ १२.३२३.२१ ॥
பாவமற்றவரே, நான் சூரியனிடமிருந்து பதினைந்து யஜுஸ்களைப் பெற்றேன்; அவ்வாறே ரோமஹர்ஷணரிடமிருந்து புராணமும் பெறப்பட்டது.
12.323.22
बीजमेतत्पुरस्कृत्य देवीं चैव सरस्वतीम् ।
सूर्यस्य चानुभावेन प्रवृत्तोऽहं नराधिप ॥ १२.३२३.२२ ॥
நராதிபரே, இந்த விதையை முன்னிறுத்தி, தேவி சரஸ்வதியையும், சூரியனின் சக்தியால் நான் முயன்றேன்.
12.323.23
कर्तुं शतपथं चेदमपूर्वं च कृतं मया ।
यथाभिलपितं मार्गं तथा तच्चोपपादितम् ॥ १२.३२३.२३ ॥
இந்த சதபத பிராம்மணத்தை உருவாக்குவதும், முன்பு இல்லாத ஒன்றை நான் செய்ததும்; விரும்பிய வழியில் அதுவும் நிறைவேற்றப்பட்டது.
12.323.24
शिष्याणामखिलं कृत्स्नमनुज्ञातं ससंग्रहम् ।
सर्वे च शिष्याः शुचयो गताः परमहर्षिताः ॥ १२.३२३.२४ ॥
சீடர்களுக்கு முழுவதும், தொகுப்புடன் அனுமதி அளிக்கப்பட்டது; அனைத்துத் தூய சீடர்களும் மிகவும் மகிழ்ந்து சென்றனர்.
12.323.25
शाखाः पञ्चदशेमास्तु विद्या भास्करदर्शिता ।
प्रतिष्ठाप्य यथाकामं वेद्यं तदनुचितयम् ॥ १२.३२३.२५ ॥
இந்த பதினைந்து கிளைகளும், சூரியனால் காட்டப்பட்ட கல்வியாகும். விரும்பியபடி நிலைநிறுத்தி, அந்த அறியத்தக்கதைச் சிந்தித்துப் பார்.
12.323.26
किमत्र ब्रह्मण्यमृतं किंच वेद्यमनुत्तमम् ।
चिन्तयंस्तत्र चागत्य गन्धर्वो मामपृच्छत ॥ १२.३२३.२६ ॥
இங்கே பிரம்மம் தொடர்பான அமிர்தம் எது? மிக உயர்ந்த அறியத்தக்கது எது? இதைச் சிந்தித்தவாறு அங்கு வந்த கந்தர்வன் என்னிடம் கேட்டான்.
12.323.27
विश्वावसुस्ततो राजन्वेदान्तज्ञानकोविदः ।
चतुर्विशांस्ततोऽपृच्छत्प्रश्नान्वेदस्य पार्थिव ॥ १२.३२३.२७ ॥
பின்னர், ஓ அரசே, வேதாந்த ஞானத்தில் வல்லவனான விஸ்வாவசு வேதத்தைப் பற்றிய இருபத்துநான்கு கேள்விகளைக் கேட்டான்.
12.323.28
पञ्चविंशतिमं प्रश्नं पप्रच्छान्वीक्षिकीं तदा ।
तथैव पुरुषव्याघ्र मित्रं वरुणमेव च ॥ १२.३२३.२८ ॥
அப்போது அவன் இருபத்தைந்தாவது கேள்வியை, நியாய விசாரணை பற்றி கேட்டான். ஓ புருஷவ்யாக்ரா, அவ்வாறே மித்திரன் மற்றும் வருணன் பற்றியும் கேட்டான்.
12.323.29
ज्ञानं ज्ञेयं तथा ज्ञोऽज्ञः कस्तपा अतपास्तथा ।
सूर्यातिसूर्य इति च विद्याविद्ये तथैव च ॥ १२.३२३.२९ ॥
ஞானம், அறியப்படுவது, அறிபவன், அறியாதவன், யார் தவசி, யார் தவசி அல்லாதவன், 'சூரியனுக்கு அப்பாற்பட்ட சூரியன்' என்பது, அதுபோலவே வித்தையும் அவித்தையும்.
12.323.30
वेद्यावेद्यं तथा राजन्नचलं चलमेव च ।
अव्ययं चाक्षरं क्षेम्यमेतत्प्रश्नमनुत्तमम् ॥ १२.३२३.३० ॥
ஓ அரசே, அறியத்தக்கதும் அறியத்தகாததும், அசைவற்றதும் அசைவதும், அழியாததும் அழியாததும், நலம் தருவது — இந்தக் கேள்வி மிக உயர்ந்தது.
12.323.31
अथोक्तश्च महाराज राजा गन्धर्वसत्तमः ।
पृष्टवानानुपूर्व्येण प्रश्नमर्थवदुत्तमम् ॥ १२.३२३.३१ ॥
அப்போது மகாராஜனே, கந்தர்வர்களில் சிறந்த அரசன் கூறப்பட்டு, வரிசையாக அர்த்தமுள்ள உயர்ந்த கேள்வியைக் கேட்டான்.
12.323.32
मुहूर्तमुष्यतां तावद्यावदेनं विचिन्तये ।
बाढमित्येव कृत्वा स तूर्ष्णीं गन्धर्व आस्थितः ॥ १२.३२३.३२ ॥
"இதைப் பற்றி நான் சிந்திக்கும் வரை சிறிது நேரம் நிற்க அனுமதியுங்கள்" என்று கூறினார்; "சரி" என்று சொல்லி அந்த கந்தர்வன் மௌனமாக நின்றான்.
12.323.33
ततोऽनुचिन्तयमहं भूयो देवीं सरस्वतीम् ।
मनसा स च मे प्रश्नो दध्नो धृतमिवोद्धृतः ॥ १२.३२३.३३ ॥
பின்னர் நான் மனதால் மீண்டும் தேவி சரஸ்வதியைத் தியானித்தேன்; அப்போது என் அந்தக் கேள்வி தயிரிலிருந்து நெய் எடுப்பது போல் வெளிப்பட்டது.
12.323.34
तत्रोपनिषदं चैव परिशेषं च पार्थिव ।
मथ्नामि मनसा तात दृष्ट्वा चान्वीक्षिकीं पराम् ॥ १२.३२३.३४ ॥
அரசனே, அங்கே உபநிடதமும் மீதியும் அனைத்தையும் நான் மனதால் கடைகிறேன்; அன்பனே, உயர்ந்த ஆன்வீக்ஷிகியைக் கண்டு.
12.323.35
चतुर्थी राजशार्दूल विद्यैषा सांपरायिकी ।
उदीरिता मया तुभ्यं पञ्चविंशाऽधितिष्ठता ॥ १२.३२३.३५ ॥
அரசர்களில் புலியே, இது நான்காவது வித்தை; மறுமை பற்றியது. இருபத்தைந்தாவதில் நின்றவாறு நான் உனக்கு இதைச் சொன்னேன்.
12.323.36
अथोक्तस्तु मया राजन्राजा विश्वावसुस्तदा ।
श्रूयतां यद्भवानस्मान्प्रश्नं संपृष्टवानिह ॥ १२.३२३.३६ ॥
அப்போது நான் சொல்லப்பட்டவுடன், அரசனே, அரசன் விஷ்வாவசு கூறினான்: "கேள், இங்கே நீ எங்களிடம் கேட்ட கேள்வியை."
12.323.37
विश्वाविश्वेति यदिदं गन्धर्वेन्द्रानुपृच्छसि ।
विश्वाव्यक्तं परं विद्याद्भूतभव्यभयंकरम् ॥ १२.३२३.३७ ॥
கந்தர்வர்களின் இந்திரனே, 'விஸ்வா' மற்றும் 'அவிஸ்வா' பற்றி நீ கேட்கிறாய். விஸ்வா-அவ்யக்தம் என்பதே பரமமானது; அது கடந்ததும் வருவதுமான உயிர்களுக்கு அச்சம் தருவது என அறிய வேண்டும்.
12.323.38
त्रिगुणं गुणकर्तृत्वाद्विश्वान्यो निष्कलस्तथा ।
विश्वाविश्वेति मिथुनमेवमेवानुदृश्यते ॥ १२.३२३.३८ ॥
முக்குணமயமானது; குணங்களின் கர்த்தாவாக இருப்பதால் விஸ்வாவிலிருந்து வேறானதும் அவ்வாறே நிஷ்கலமானதும் ஆகும்; விஸ்வாவும் அவிஸ்வாவும் இவ்வாறே ஒரு இணையாகக் காணப்படுகின்றன.
12.323.39
अव्यक्तं प्रकृतिः प्राहुः पुरुषेति च निर्गुणम् ।
तथैव मित्रं पुरुषं वरुणं प्रकृतिं तथा ॥ १२.३२३.३९ ॥
அவ்யக்தத்தை பிரகிருதி என்றும், புருஷன் என்றும் கூறுவர்; அது குணமற்றது. அவ்வாறே மித்திரனை புருஷனாகவும், வருணனை பிரகிருதியாகவும் கொள்ளலாம்.
12.323.40
ज्ञानं तु प्रकृतिं प्राहुर्ज्ञेयं पुरुषमेव च ।
अज्ञमव्यक्तमित्युक्तं ज्ञस्तु निष्कल उच्यते ॥ १२.३२३.४० ॥
ஞானத்தை பிரகிருதி என்பர்; அறியப்படுவது புருஷனே. அறியாதது அவ்யக்தம் எனக் கூறப்பட்டது; ஆனால் அறிபவன் நிஷ்கலன் எனப்படுகிறான்.
12.323.41
कस्तपा अतपाः प्रोक्तः कोसौ पुरुष उच्यते ।
तपास्तु प्रकृतिं प्राहुरतपा निष्कलः स्मृतः ॥ १२.३२३.४१ ॥
தவம் உடையவன் யார், தவமற்றவன் என்று கூறப்பட்டவன் யார்? அந்த புருஷன் என்று சொல்லப்படுபவன் யார்? தவத்தை பிரகிருதி என்பர்; தவமற்றது நிஷ்கலம் என நினைவுகூரப்படுகிறது.
12.323.42
सूर्यमव्यक्तमित्युक्तमतिसूर्यस्तु निष्कलः ।
अविद्या प्रोक्तमव्यक्तं विद्या पुरुष उच्यते ॥ १२.३२३.४२ ॥
சூரியனை அவ்யக்தம் என்று கூறுவர்; ஆனால் அதிசூரியன் நிஷ்கலன். அவித்தையே அவ்யக்தம் எனக் கூறப்பட்டது; வித்தை புருஷன் எனப்படுகிறது.
12.323.43
तथैवावेद्यमव्यक्तं वेद्यः पुरुष उच्यते ।
चलाचलमिति प्रोक्तं त्वया तदपि मे शृणु ॥ १२.३२३.४३ ॥
அவ்வாறே அறிய முடியாதது அவ்யக்தம்; அறியத்தக்கவன் புருஷன் என்று சொல்லப்படுகிறான். நீ சொன்ன 'சலமும் அசலமும்' என்பதையும் என்னிடமிருந்து கேள்.
12.323.44
चलां तु प्रकृतिं प्राहुः कारणं क्षेपसर्गयोः ।
अक्षेपसर्गयोः कर्ता निश्चलः पुरुषः स्मृतः ॥ १२.३२३.४४ ॥
சலமான பிரகிருதியை வீசுதலுக்கும் படைப்புக்கும் காரணம் என்கின்றனர்; வீசாமையும் படையாமையும் செய்பவன் அசலமான புருஷன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்.
12.323.45
अज्ञावुभौ ध्रुवौ चैव अक्षयौ चाप्युभावपि ॥ १२.३२३.४५ ॥
இருவரும் பிறப்பற்றவர்கள், நிலையானவர்கள், அழிவற்றவர்கள்; இருவருமே.
12.323.46
अजौ नित्यावुभौ प्राहुरध्यात्मगतिनिश्चयाः ।
अक्षयत्वात्प्रजनने अजमत्राहुरव्ययम्।
अक्षयं पुरुषं प्राहुः क्षयो ह्यस्य न विद्यते ॥ १२.३२३.४६ ॥
ஆத்ம நெறியை உறுதி செய்தவர்கள் இருவரும் பிறவியற்றவர்களும் நித்தியர்களும் என்கின்றனர். அழியாமையால் உருவாக்கத்தில் பிறவியற்றவனை அழியாதவன் என்றும், அழியாத புருஷனை அவனுக்கு அழிவு இல்லாததால் என்றும் சொல்கின்றனர்.
12.323.47
गुणक्षयत्वात्प्रकृतिः कर्तृत्वादक्षयं बुधाः ।
एषा तेऽन्वीक्षिकी विद्या चतुर्थी सांपरायिकी ॥ १२.३२३.४७ ॥
குணங்கள் அழிவதால் பிரகிருதி அழிவுடையது; செயல்திறன் உடையதால் ஞானியர் அதை அழியாததென்கின்றனர். இதுவே உனக்கு அன்வீக்ஷிகீ வித்யை, நான்காவது, மறுமைக்குரியது.
12.323.48
विद्योपेतं धनं कृत्वा कर्मणा नित्यकर्मणि ।
एकान्तदर्शना वेदाः सर्वे विश्वावसो स्मृताः ॥ १२.३२३.४८ ॥
வித்யையுடன் கூடிய செல்வத்தைச் செய்து, நித்ய கர்மத்தில் செயலால்; ஏகாந்த தரிசனம் கொண்ட எல்லா வேதங்களும், விஸ்வாவசுவே, நினைவுகூரப்பட்டவை.
12.323.49
जायन्ते च म्रियन्ते च यस्मिन्नेते यतश्च्युताः ।
वेदार्थं ये न जानीते वेद्यं गन्धर्वसत्तम ॥ १२.३२३.४९ ॥
எதில் இவை பிறந்து இறக்கின்றனவோ, எதிலிருந்து வீழ்ந்தனவோ, வேதப் பொருளை அறியாதவர்கள், அறியத்தக்கதை அறியாதவர்கள் — ஓ கந்தர்வர்களில் சிறந்தவனே.
12.323.50
साङ्गोपाङ्गानपि यदि पञ्च वेदानधीयते ।
वेदवेद्यं न जानीते वेदभारवहो हि सः ॥ १२.३२३.५० ॥
அங்கங்கள், உபாங்கங்களுடன் ஐந்து வேதங்களையும் கற்றாலும், வேதத்தால் அறியத்தக்கதை அறியாதவன் வேதச் சுமையைச் சுமப்பவனே ஆவான்.
12.323.51
यो घृतार्थी खराक्षीरं मथेद्गन्धर्वसत्तम ।
विष्ठां तत्रानुपश्येत न मण्डं न च वै घृतम् ॥ १२.३२३.५१ ॥
நெய்யை விரும்பி கழுதைப் பாலைக் கடைபவன், ஓ கந்தர்வர்களில் சிறந்தவனே, அதில் மலத்தையே காண்பான்; வெண்ணெய்யும் இல்லை, நெய்யும் இல்லை.
12.323.52
तथा वेद्यमवेद्यं च वेदविद्यो न विन्दति ।
स केवलं मूढमतिर्वेदभारवहः स्मृतः ॥ १२.३२३.५२ ॥
அதுபோலவே, வேதக் கல்வி பெற்றவன் அறியத்தக்கதையும் அறியத்தகாததையும் அடைவதில்லை; அவன் மூடமதியுள்ள, வேதச் சுமையைச் சுமப்பவன் என்றே நினைவுகூரப்படுகிறான்.
12.323.53
द्रष्टव्यौ नित्यमेवैतौ तत्परेणान्तरात्मना ।
यथाऽस्य जन्मनिधने न भवेतां पुनः पुनः ॥ १२.३२३.५३ ॥
இவ்விரண்டையும் எப்போதும் அதில் ஈடுபட்ட உள்ளுணர்வால் காண வேண்டும்; அதனால் இவனுடைய பிறப்பும் இறப்பும் மீண்டும் மீண்டும் நிகழாதிருக்கும்.
12.323.54
अजस्रं जन्मनिधनं चिन्तयित्वा त्रयीमिमाम् ।
परित्यज्य क्षयमिह अक्षयं धर्ममास्थितः ॥ १२.३२३.५४ ॥
இடைவிடாது பிறப்பும் இறப்பும் பற்றி சிந்தித்து, இந்த மூன்று வேதங்களையும் விட்டு, இங்கே அழியும் பொருட்களைக் கைவிட்டு, அழியாத தர்மத்தை அடைக்கலமாகக் கொள்ள வேண்டும்.
12.323.55
यदाऽनुपश्यतेऽत्यन्तमहन्यहनि काश्यप ।
तदा स केवलीभूतः षड्विंशमनुपश्यति ॥ १२.३२३.५५ ॥
காசியபரே, ஒருவன் நாளுக்கு நாள் அந்த உச்ச தத்துவத்தைக் காணும்போது, அவன் தனித்தவனாகி இருபத்தாறாவதைக் காண்கிறான்.
12.323.56
अन्यश्च शाश्वतो व्यक्तस्तथाऽन्यः पञ्चविंशकः ।
तत्स्थं समनुपश्यन्ति तमेकमिति साधवः ॥ १२.३२३.५६ ॥
ஒன்று நித்தியமானது, மற்றொன்று வெளிப்பட்டது; வேறொன்று இருபத்தைந்தாவது. அதில் நிலைகொண்டு நல்லோர் அதை ஒன்றாகவே காண்கின்றனர்.
12.323.57
तेनैतं नाभिनन्दन्ति पञ्चविंशकमच्युतम् ।
जन्ममृत्युभयाद्योगाः सांख्याश्च परमैषिणः ॥ १२.३२३.५७ ॥
ஆகவே பிறப்பு இறப்பு பயத்தால், உயர்ந்ததைத் தேடும் யோகியரும் சாங்கியரும் அந்த அழியாத இருபத்தைந்தாவதை விரும்புவதில்லை.
12.323.58
पञ्चविंशं यदेतत्ते प्रोक्तं ब्राह्मणसत्तम ।
तदहं न तथा वेद्मि तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.३२३.५८ ॥
பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, நீர் சொன்ன இந்த இருபத்தைந்தாவதை நான் அப்படி அறியேன்; அதை நீரே விளக்கத் தகுந்தவர்.
12.323.59
जैगीषव्यस्यासितस्य देवलस्य मया श्रुतम् ।
पराशरस्य विप्रर्षेर्वार्षगण्यस्य धीमतः ॥ १२.३२३.५९ ॥
ஜைகீஷவ்யர், அசிதர், தேவலர், விப்ரருஷி பராசரர், ஞானி வார்ஷகண்யர் ஆகியோரிடம் நான் கேட்டிருக்கிறேன்.
12.323.60
भिक्षोः पञ्चशिखस्यास्य कपिलस्य शुकस्य च ।
गौतमस्याष्टिंषेणस्य गर्गस्य च महात्मनः ॥ १२.३२३.६० ॥
பிக்ஷு பஞ்சசிகர், கபிலர், சுகர், கௌதமர், அஷ்டிஷேணர், மகாத்மா கர்கர் ஆகியோரின் (கருத்தையும்) நான் கேட்டிருக்கிறேன்.
12.323.61
नारदस्यासुरेश्चैव पुलस्त्यस्य च धीमतः ।
सनत्कुमारस्य ततः शुक्रस्य च महात्मनः ॥ १२.३२३.६१ ॥
நாரதர், அசுரர், அறிவுள்ள புலஸ்தியர், பின்னர் சனத்குமாரர் மற்றும் மகாத்மா சுக்கிரர் ஆகியோரின் (கருத்துகளையும் நான் அறிவேன்).
12.323.62
कश्यपस्य पितुश्चैव पूर्वमेव मया श्रुतम् ।
तदनन्तरं च रुद्रस्य विश्वरूपस्य धीमतः ॥ १२.३२३.६२ ॥
தந்தை கஷ்யபரின் (கருத்துகளை) நான் முன்பே கேட்டேன்; அதன் பின் அறிவுள்ள விஸ்வரூபரான ருத்திரரின் (கருத்துகளையும்).
12.323.63
दैवतेभ्यः पितृभ्यश्च दैतेयेभ्यस्ततस्ततः ।
प्राप्तमेतन्मया कृत्स्नं वेद्यं नित्यं वदन्त्युत ॥ १२.३२३.६३ ॥
தேவர்கள், பிதிருக்கள், தைத்தியர்கள் ஆகியோரிடமிருந்து, பின்னர் பின்னர் இவை அனைத்தையும் நான் பெற்றேன்; இது எப்போதும் அறியத்தக்கது என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.323.64
तस्मात्तद्वै भवद्बुद्ध्या श्रोतुमिच्छामि ब्राह्मण ।
भवान्प्रबर्हः शास्त्राणां प्रगल्भश्चातिबुद्धिमान् ॥ १२.३२३.६४ ॥
ஆகையால், பிராமணரே, உங்கள் அறிவின் வழியாக அதைக் கேட்க விரும்புகிறேன்; நீங்கள் சாத்திரங்களில் சிறந்தவர், திறமையானவர், மிகவும் அறிவுள்ளவர்.
12.323.65
न तवाविदितं किंचिद्भवाञ्श्रुतिनिधिः स्मृतः ।
कथ्यसे देवलोके च पितृलोके च ब्राह्मण ॥ १२.३२३.६५ ॥
உங்களுக்குத் தெரியாதது எதுவுமில்லை; நீங்கள் வேதத்தின் பொக்கிஷமாகக் கருதப்படுகிறீர்கள். பிராமணரே, தேவலோகத்திலும் பிதுர்லோகத்திலும் நீங்கள் பேசப்படுகிறீர்கள்.
12.323.66
ब्रह्मलोकगताश्चैव कथयन्ति महर्षयः ।
पतिश्च तपतां शश्वदादित्यस्तव भाषिता ॥ १२.३२३.६६ ॥
பிரம்மலோகம் சென்ற மகரிஷிகளும் (உங்களைப் பற்றி) பேசுகின்றனர்; எப்போதும் ஒளிர்பவர்களின் தலைவரான ஆதித்யனும் உங்களால் சொல்லப்படுகிறார்.
12.323.67
साङ्ख्यज्ञानं त्वया ब्रह्मन्नवाप्तं कृत्स्नमेव च ।
तथैव योगशास्त्रं च याज्ञवल्क्य विशेषतः ॥ १२.३२३.६७ ॥
பிரம்மனே! நீ சாங்கிய ஞானம் அனைத்தையும் அடைந்திருக்கிறாய்; அவ்வாறே யோக சாஸ்திரத்தையும், குறிப்பாக, யாஜ்ஞவல்க்யனே.
12.323.68
निःसंदिग्धं प्रबुद्धस्त्वं बुध्यमानश्चराचरम् ।
श्रोतुमिच्छामि तज्ज्ञानं घृतं मण्डमयं यथा ॥ १२.३२३.६८ ॥
நீ ஐயமின்றி விழிப்புற்றவன், அசைவன அசையாதவற்றை அறிபவன். அந்த ஞானத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன், பால்மேட்டிலிருந்து நெய் பெறப்படுவது போல.
12.323.69
कृत्स्नधारिणमेव त्वां मन्ये गन्धर्वसत्तम ।
जिज्ञासमे च मां राजंस्तन्निबोध यथाश्रुतम् ॥ १२.३२३.६९ ॥
கந்தர்வ சிரேஷ்டனே! உன்னை முழுமையை தாங்குபவனாக நான் கருதுகிறேன். அரசே, நானும் அறிய விரும்புகிறேன்; எனவே கேட்டபடியே அறிந்துகொள்.
12.323.70
बुध्यमानो हि प्रकृतिं बुध्यते पञ्चविंशकः ।
न तु बुध्यति गन्धर्वप्रकृतिः पञ्चविंशकम् ॥ १२.३२३.७० ॥
அறிபவன் பிரகிருதியை அறிகிறான்; இருபத்தைந்தாவது அறிகிறான். ஆனால் கந்தர்வ இயல்பு இருபத்தைந்தாவதை அறிவதில்லை.
12.323.71
अनेन प्रतिबोधेन प्रधानं प्रवदन्ति तत् ।
साङ्ख्ययोगार्थतत्त्वज्ञा यथ्नाश्रुतिनिदर्शनात् ॥ १२.३२३.७१ ॥
இந்த விழிப்பால், சாங்கிய யோகத்தின் பொருள்-தத்துவம் அறிந்தவர்கள் அதை பிரதானம் என்கின்றனர்; கேட்ட உபதேசத்தின்படி.
12.323.72
पश्यंस्तथैव चापश्यन्पश्यत्यन्यः सदाऽनघ ।
षड्विंशं पञ्चविंशं च चतुर्विशं च पश्यति ॥ १२.३२३.७२ ॥
பார்ப்பவன், பார்க்காதவன் என்று அவ்வாறே வேறொருவன் எப்போதும் பார்க்கிறான், பாவமற்றவனே; இருபத்தாறாவதையும், இருபத்தைந்தாவதையும், இருபத்துநான்காவதையும் அவன் பார்க்கிறான்.
12.323.73
न तु पश्यति पश्यंस्तु यश्चैनमनुपश्यति ।
पञ्चविंशोऽभिमन्येत नान्योऽस्ति परतो मम ॥ १२.३२३.७३ ॥
காண்பவனைக் காண்பவன் உண்மையில் காண்பதில்லை. எவன் இவனை அறிகிறானோ அவன் இருபத்தைந்தாவதாகத் தன்னைக் கருதுகிறான்; என்னை விட வேறு எவரும் இல்லை.
12.323.74
न चतुर्विशको ग्राह्यो मनुजैर्ज्ञानदर्शिभिः ।
मत्स्यो वोदकमन्वेति प्रवर्तेत प्रवर्तनात् ॥ १२.३२३.७४ ॥
ஞானக் கண்ணுடைய மனிதர்கள் இருபத்து நான்காவதை ஏற்க மாட்டார்கள். மீன் நீரைப் பின்தொடர்கிறது; செயல்பாட்டிலிருந்தே செயல்பாடு தொடர்கிறது.
12.323.75
यथैव बुध्यते मत्स्यस्तथैषोऽप्यनुबुध्यते ।
स स्नेहात्सहवासाच्च साभिमानाच्च नित्यशः ॥ १२.३२३.७५ ॥
மீன் உணர்வது போலவே இவனும் உணர்கிறான். அவன் பற்றினாலும், சேர்ந்து வாழ்வதாலும், அகங்காரத்தாலும் எப்போதும் அப்படியே செய்கிறான்.
12.323.76
स निमज्जति कालस्य यदैकत्वं न बुध्यते ।
उन्मज्जति हि कालस्य समत्वेनाभिसंवृतः ॥ १२.३२३.७६ ॥
ஒன்றாக இருப்பதை அறியாதபோது அவன் காலத்தில் மூழ்குகிறான். காலத்தின் சமநிலையால் சூழப்பட்டு அவன் மேலெழுகிறான்.
12.323.77
यदा तु मन्यतेऽन्योऽहमन्य एष इति द्वजिः ।
तदा स केवलीभूतः षड्विंशमनुपश्यति ॥ १२.३२३.७७ ॥
'நான் வேறு, இவன் வேறு' என்று இருமுறை பிறந்தவன் நினைக்கும்போது, அவன் தனித்தவனாகி இருபத்தாறாவதைக் காண்கிறான்.
12.323.78
अन्यश्च राजन्परमस्तथाऽन्यः पञ्चविंशकः ।
तत्स्थत्वादनुपश्यन्ति एक एवेति साधवः ॥ १२.३२३.७८ ॥
அரசே, உயர்ந்தது வேறு, இருபத்தைந்தாவதும் வேறு. அதில் நிலைத்திருப்பதால் நல்லோர் 'ஒன்றே' என்று காண்கின்றனர்.
12.323.79
तेनैतन्नाभिनन्दन्ति पञ्चविंशकमच्युतम् ।
जन्ममृत्युभयाद्भीता योगाः साङ्ख्याश्च काश्यप।
षड्विंशमनुपश्यन्तः शुचयस्तत्परायणाः ॥ १२.३२३.७९ ॥
ஆகையால் பிறப்பு இறப்பு பயத்தால் அஞ்சும் யோகிகளும் சாங்கியர்களும் அச்சுதமான இருபத்தைந்தாவதை வரவேற்பதில்லை. காசியபா, தூய்மையானவர்கள் அதில் ஈடுபட்டு இருபத்தாறாவதைக் காண்கின்றனர்.
12.323.80
यदा स केवलीभूतः षड्विंशमनुपश्यति ।
तदा स सर्वविद्विद्वान्न पुनर्जन्म विन्दति ॥ १२.३२३.८० ॥
அவன் தனித்தவனாகி இருபத்தாறாவதைக் காணும்போது, அந்த எல்லாம் அறிந்த ஞானி மீண்டும் பிறப்பை அடைவதில்லை.
12.323.81
एवमप्रतिबुद्धश्च बुध्यमानश्च तेऽनघ ।
बुद्धिश्चोक्ता यथातत्त्वं मया श्रुतिनिदर्शनात् ॥ १२.३२३.८१ ॥
இவ்வாறு, பாவமற்றவனே, நீ இன்னும் விழிக்கவில்லை, ஆனால் விழித்துக்கொண்டிருக்கிறாய். வேதத்தின் சான்றால் உண்மைக்கேற்ப அறிவை நான் உனக்குக் கூறினேன்.
12.323.82
पश्यापश्यं यो न पश्येत्क्षेम्यं तत्वं च काश्यप ।
केवलाकेवलं चान्यत्पञ्चविंशं परं च यत् ॥ १२.३२३.८२ ॥
காசியபா, காண்பதையும் காணாததையும், க்ஷேமமான தத்துவத்தையும், கேவலத்தையும் அகேவலத்தையும், இருபத்தைந்தாவதையும் உயர்ந்ததையும் காணாதவன் (...).
12.323.83
तथ्यं शुभं चैतदुक्तं त्वया विभो ।
सम्यक्क्षेम्यं दैवताद्यं यथावत्।
स्वस्त्यक्षयं भवतश्चास्तु नित्यं ।
बुद्ध्या सदा बुद्धियुक्तं नमस्ये ॥ १२.३२३.८३ ॥
ஐயனே, நீ உண்மையும் நலமுமான இதை நன்றாகவும் முறையாகவும் கூறினாய் — க்ஷேமமானது, தேவர்களுக்கு முதன்மையானது. உனக்கு நலம் என்றும் அழியாததாக இருக்கட்டும். அறிவால் எப்போதும் அறிவுடையவனான உன்னை வணங்குகிறேன்.
12.323.84
एवमुक्त्वा संप्रयातो दिवं स ।
विभ्राजन्वै श्रीमता दर्शनेन।
दृष्टश्च तुष्ट्या परयाऽभिनन्द्य ।
प्रदक्षिणं मम कृत्वा महात्मा ॥ १२.३२३.८४ ॥
இவ்வாறு கூறி அந்த மகாத்மா தெய்வீகக் காட்சியால் ஒளிர்ந்தவராய் வானுலகிற்குச் சென்றார். மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் அவர் காணப்பட்டு வாழ்த்தப்பட்டார்; அவர் எனக்கு வலம் வந்தார்.
12.323.85
ब्रह्मादीनां खेचराणां क्षितौ च ।
ये चाधस्तात्संवसन्ते नरेन्द्र।
तत्रैव तद्दर्शनं दर्शयन्वै ।
सम्यक्क्षेम्यं ये पथं संश्रिता वै ॥ १२.३२३.८५ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவா! பிரம்மா முதலானோரும், வானில் உலவுவோரும், பூமியிலும், கீழுலகிலும் வசிப்போரும் அங்கேயே அந்தக் காட்சியை வெளிப்படுத்துகின்றனர். நல்ல பாதுகாப்பான வழியை பற்றிக்கொண்டோர் அதையே அடைகின்றனர்.
12.323.86
साङ्ख्याः सर्वे साङ्ख्यधर्मे रताश्च ।
तद्वद्योगा योगधर्मे रताश्च।
ये चाप्यन्ये मोक्षकामा मनुष्या ।
स्तेषामेतद्दर्शनं ज्ञानदृष्टम् ॥ १२.३२३.८६ ॥
சாங்கிய நெறியில் ஈடுபட்ட அனைத்து சாங்கியர்களும், அதுபோலவே யோக நெறியில் ஈடுபட்ட யோகிகளும், மோட்சம் விரும்பும் பிற மனிதர்களும் — அவர்களுக்கு இந்தக் காட்சி ஞானத்தால் காணப்பட்டது.
12.323.87
ज्ञानान्मोक्षो जायते राजसिंह ।
नास्त्यज्ञानादेवमाहुर्नरेन्द्र।
तस्माज्ज्ञानं तत्त्वतोऽन्तेषितव्यं ।
येनात्मानं मोक्षयेज्जन्ममृत्योः ॥ १२.३२३.८७ ॥
ஓ அரசர்களில் சிங்கமே! ஞானத்தால் மோட்சம் உண்டாகிறது; அறியாமையால் அது இல்லை என்று அவர்கள் கூறுவர். ஓ மன்னா! ஆகையால் உண்மையில் ஞானத்தைத் தேட வேண்டும்; அதனால் ஒருவன் தன்னைப் பிறப்பு இறப்பிலிருந்து விடுவித்துக்கொள்ளலாம்.
12.323.88
प्राप्य ज्ञानं ब्राह्मणात्क्षत्रियाद्वा ।
वैश्याच्छ्रद्रादपि नीचादभीक्ष्णम्।
श्रद्धातव्यं श्रद्दधानेन नित्यं ।
न श्रद्धिनं जन्ममृत्यू विशेताम् ॥ १२.३२३.८८ ॥
பிராமணரிடமிருந்தோ, க்ஷத்திரியரிடமிருந்தோ, வைசியரிடமிருந்தோ, சூத்திரரிடமிருந்தோ அல்லது தாழ்ந்தவரிடமிருந்தோ கூட ஞானத்தைப் பெற்று, நம்பிக்கையுடையவன் எப்போதும் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும்; நம்பிக்கையுள்ளவனுள் பிறப்பும் இறப்பும் நுழையாது.
12.323.89
सर्वं विश्वं ब्रह्म चैतत्समस्तम् ॥ १२.३२३.८९ ॥
இவை அனைத்தும், முழு உலகமும், பிரம்மமே.
12.323.90
ब्रह्मास्यतो ब्राह्मणाः संप्रसूता ।
बाहुभ्यां वै क्षत्रियाः संप्रसूताः।
नाभ्यां वैश्याः पादतश्चापि शूद्राः ।
सर्वे वर्णा नान्यथा वेदितव्याः ॥ १२.३२३.९० ॥
பிரம்மனின் முகத்திலிருந்து பிராமணர்கள் தோன்றினர், தோள்களிலிருந்து க்ஷத்திரியர்கள் தோன்றினர், தொப்புளிலிருந்து வைசியர்கள் தோன்றினர், பாதங்களிலிருந்து சூத்திரர்களும் தோன்றினர்; எல்லா வர்ணங்களும் இவ்வாறே அறியப்பட வேண்டும், வேறுவிதமாக அல்ல.
12.323.91
अज्ञानतः कर्मयोनिं भजन्ते ।
तांतां राजंस्ते यथा यान्त्यभावम्।
तथा वर्णा ज्ञानहीनाः पतन्ते ।
घोरादज्ञानात्प्राकृतं योनिजालम् ॥ १२.३२३.९१ ॥
அறியாமையால் மக்கள் ஒவ்வொரு கர்ம யோனியையும் அடைகின்றனர்; அரசே, அவர்கள் அவ்வாறு அழிவை அடைவது போல, ஞானமற்ற வர்ணங்களும் வீழ்கின்றன. கொடிய அறியாமையால் இயற்கையான பிறவிச் சங்கிலி உருவாகிறது.
12.323.92
तस्माज्ज्ञानं सर्वतो मार्गितव्यं ।
सर्वत्रस्थं चैतदुक्तं मया ते।
तत्स्थो ब्रह्मा तस्थिवांश्चापरो य ।
स्तस्मै नित्यं मोक्षमाहुर्नरेन्द्र ॥ १२.३२३.९२ ॥
ஆகவே ஞானம் எல்லா இடங்களிலும் தேடப்பட வேண்டும். இது எங்கும் நிலைத்திருப்பது என்று நான் உனக்குக் கூறினேன். அதில் நிலைத்திருப்பவன் பிரம்மம்; அதில் நிலைத்து நிற்கும் மற்றவனுக்கு, ஓ நரேந்திரா, எப்போதும் மோட்சம் என்று கூறப்படுகிறது.
12.323.93
यत्ते पृष्टं तन्मया चोपदिष्टं ।
याथातथ्यं तद्विशोको भजस्व।
राजन्गच्छस्वैतदर्थस्य पारं ।
सम्यक्प्रोक्तं स्वस्ति ते त्वस्तु नित्यम् ॥ १२.३२३.९३ ॥
நீ கேட்டதை நான் உபதேசித்தேன். அதன் உண்மை நிலையை அறிந்து துயரற்றவனாக இரு. அரசே, இந்த விஷயத்தின் கரையை அடை. நன்றாகச் சொல்லப்பட்டது; உனக்கு எப்போதும் நலம் உண்டாகட்டும்.
12.323.94
स एवमनुशिष्टस्तु याज्ञवल्क्येन धीमता ।
प्रीतिमानभवद्राजा मिथिलाधिपतिस्तदा ॥ १२.३२३.९४ ॥
அறிவுள்ள யாஜ்ஞவல்க்கியரால் இவ்வாறு உபதேசிக்கப்பட்ட அந்த மிதிலையின் அரசன் அப்போது மகிழ்ச்சியடைந்தான்.
12.323.95
गते मुनिवरे तस्मिन्कृते चापि प्रदक्षिणम् ।
दैवरातिर्नरपतिरासीनस्तत्र मोक्षवित् ॥ १२.३२३.९५ ॥
அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் சென்ற பின்னர், அவருக்கு பிரதட்சிணம் செய்தும், மோட்சத்தை அறிந்த அரசன் தேவராதன் அங்கே அமர்ந்திருந்தான்.
12.323.96
गोकोटिं स्पर्शयामास हिरण्यस्य तथैव च ।
रत्नाञ्जलिमथैकैकं ब्राह्मणेभ्यो ददौ तदा ॥ १२.३२३.९६ ॥
அவன் பத்து கோடி பசுக்களையும் அவ்வாறே தங்கத்தையும் தானம் செய்வித்தான்; பின்னர் பிராமணர்களுக்கு ஒவ்வொருவருக்கும் ரத்தின அஞ்சலியை அளித்தான்.
12.323.97
वेदहराज्यं च तदा प्रतिष्ठाप्य सुतस्य वै ।
यतिधर्ममुपास्यंश्चाप्यवसन्मिथिलाधिपः ॥ १२.३२३.९७ ॥
அப்போது தன் மகனை வேதத்தை ஏந்திய அரசாட்சியில் நிலைநிறுத்தி, யதி தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்தவனாக மிதிலையின் அதிபதி வாழ்ந்தான்.
12.323.98
साङ्ख्यज्ञानमधीयानो योगशास्त्रं च कृत्स्नशः ।
धर्माधर्मं च राजेन्द्र प्राकृतं परिगर्हयन् ॥ १२.३२३.९८ ॥
சாங்கியஞானத்தையும் யோகசாஸ்திரத்தையும் முழுமையாகக் கற்றவனாக, அரசர்களின் தலைவனே, தர்மம் அதர்மம் என்ற உலகியல் வேறுபாட்டை இகழ்ந்தவனாக.
12.323.99
अनन्त इति कृत्वा स नित्यं केवलमेव च ।
धर्माधर्मौ पुण्यपापे सत्यासत्ये तथैव च ॥ १२.३२३.९९ ॥
அவன் அதை எல்லையற்றதாகக் கருதி, எப்போதும் தூய்மையாக மட்டுமே கண்டான்; தர்மம்-அதர்மம், புண்ணியம்-பாவம், சத்தியம்-அசத்தியம் ஆகியவற்றையும் அவ்வாறே (கண்டான்).
12.323.100
जन्ममृत्यू च राजेन्द्र प्राकृतं तदचिन्तयत् ।
ब्रह्माव्यक्तस्य कर्मेदमिति नित्यं नराधिप ॥ १२.३२३.१०० ॥
ஓ அரசர்களின் அரசே, பிறப்பும் இறப்பும் இயற்கையானவை என்று அவன் எண்ணினான்; 'இது அவ்யக்த பிரம்மத்தின் செயல்' என்று, ஓ மனிதர்களின் தலைவனே, அவன் எப்போதும் சிந்தித்தான்.
12.323.101
पश्यन्ति योगाः साङ्ख्याश्च स्वशास्त्रकृतलक्षणाः ।
इष्टानिष्टविमुक्तं हि तस्थौ ब्रह्म परात्परम् ॥ १२.३२३.१०१ ॥
யோகிகளும் சாங்கியர்களும் தங்கள் சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்ட அடையாளங்களால் (அதைக்) காண்கிறார்கள்; விருப்பு-வெறுப்பிலிருந்து விடுபட்ட அந்த பிரம்மம் உயர்விலும் உயர்ந்ததாக நிலைத்திருக்கிறது.
12.323.102
नित्यं तदाहुर्विद्वांसः शुचि तस्माच्छुचिर्भव ।
दीयते यच्च लभते दत्तं यच्चानुमन्यते ॥ १२.३२३.१०२ ॥
அறிஞர்கள் அதை எப்போதும் தூய்மையானது என்கிறார்கள்; ஆகையால் நீ தூய்மையாக இரு. கொடுக்கப்படுவதும், பெறப்படுவதும், கொடுக்கப்பட்டதும், அனுமதிக்கப்படுவதும் (அதனுடையவையே).
12.323.103
अव्यक्तेनेति तच्चिन्त्यमन्यथा मा विचन्तय ।
ददाति च नरश्रेष्ठ प्रतिगृह्णाति यच्च ह।
ददात्यव्यक्त इत्येतत्प्रतिगृह्णाति यच्च वै ॥ १२.३२३.१०३ ॥
'அவ்யக்தத்தால்' என்றே அதை சிந்திக்க வேண்டும்; வேறுவிதமாக சிந்திக்காதே. ஓ மனிதர்களில் சிறந்தவனே, அவன் கொடுக்கிறான், பெறுகிறான்; 'அவ்யக்தம் கொடுக்கிறது' என்பதும், 'பெறுவது' என்பதும் உண்மையே.
12.323.104
आत्मा ह्येवात्मनो ह्येकः कोऽन्यस्तस्मात्परो भवेत् ।
एवं मन्यस्व सततमन्यथा मा विचिन्तय ॥ १२.३२३.१०४ ॥
ஆன்மாவே ஆன்மாவுக்கு ஒரே (ஆதாரம்); அதைவிட உயர்ந்த வேறு யார் இருக்க முடியும்? இவ்வாறே எப்போதும் கருது; வேறுவிதமாக சிந்திக்காதே.
12.323.105
यस्याव्यक्तं न विदितं सगुणं निर्गुणं पुनः ।
तेन तीर्थानि यज्ञाश्च सेवितव्या विपश्चिता ॥ १२.३२३.१०५ ॥
அவ்யக்தத்தையும், சகுண-நிர்குணத்தையும் அறியாதவன் தீர்த்தங்களையும் யஜ்ஞங்களையும் சேவிக்க வேண்டும்; அறிஞனால் அவ்வாறே.
12.323.106
न स्वाध्यायैस्तपोभिर्वा यज्ञैर्वा कुरुनन्दन ।
लभतेऽव्यक्तिकं स्थानं ज्ञात्वाऽव्यक्तं महीयते ॥ १२.३२३.१०६ ॥
குருநந்தனா, ஸ்வாத்யாயத்தாலும் தவத்தாலும் யஜ்ஞங்களாலும் அவ்யக்த நிலையை அடைய முடியாது; அவ்யக்தத்தை அறிந்தவனே மதிக்கப்படுகிறான்.
12.323.107
तथैव महतः स्थानमाहंकारिकमेव च ।
अहंकारात्परं चापि स्थानानि समवाप्नुयात् ॥ १२.३२३.१०७ ॥
அவ்வாறே மஹத்தின் நிலையும் அஹங்காரத்தின் நிலையும் உண்டு; அஹங்காரத்திற்கு அப்பாற்பட்ட நிலைகளையும் ஒருவன் அடையலாம்.
12.323.108
ये त्वव्यक्तात्परं नित्यं जानते शास्त्रतत्पराः ।
जन्ममृत्युविमुक्तं च विमुक्तं सदसच्च यत् ॥ १२.३२३.१०८ ॥
சாஸ்திரங்களில் ஈடுபட்டவர்கள் அவ்யக்தத்திற்கு அப்பாற்பட்ட நித்யத்தை அறிகிறார்கள்; பிறப்பு-இறப்பிலிருந்தும், சத்-அசத்திலிருந்தும் விடுபட்டதை அவர்கள் அறிவார்கள்.
12.323.109
एतन्मयाऽऽप्तं जनकात्पुरस्ता ।
त्तेनापि चाप्तं नृप याज्ञवल्क्यात्।
ज्ञातं विशिष्टं न तथा हि यज्ञा ।
ज्ञानेन दुर्गं तरते न यज्ञैः ॥ १२.३२३.१०९ ॥
இதை நான் முன்பு ஜனகரிடமிருந்து பெற்றேன்; அவரும் யாஜ்ஞவல்க்யரிடமிருந்து பெற்றார். இது மேலானது என்று அறியப்பட்டது; யஜ்ஞங்கள் அவ்வாறு இல்லை. ஞானத்தால் கடினமான வழியைக் கடக்கலாம்; யஜ்ஞங்களால் அல்ல.
12.323.110
दुर्गं जन्म निधनं चापि राज ।
न्न भौतिकं ज्ञानविदो वदन्ति।
यज्ञैस्तपोभिर्नियमैर्व्रतैश्च ।
दिवं समासाद्य पतन्ति भूमौ ॥ १२.३२३.११० ॥
அரசே, பிறப்பும் இறப்பும் என்ற கடினமான வழி… (பாடம் முழுமையில்லை)…; அறிந்தவர்கள் இதை பௌதிகம் என்று சொல்வதில்லை. யஜ்ஞங்களாலும் தவங்களாலும் நியமங்களாலும் விரதங்களாலும் சொர்க்கத்தை அடைந்தவர்கள் பூமியில் விழுகின்றனர்.
12.323.111
तस्मादुपासस्व परं महच्छुचि ।
शिवं विमोक्षं विमलं पवित्रम्।
क्षेत्रं ज्ञात्वा पार्थिव ज्ञानयज्ञ ।
मुपास्य वै तत्त्वमृषिर्भविष्यसि ॥ १२.३२३.१११ ॥
ஆகவே, உயர்ந்ததும் பெரியதும் தூயதும் சிவமானதும் விடுதலை தருவதும் மாசற்றதும் பவித்திரமானதுமான அதை வழிபடு. அரசே, க்ஷேத்திரத்தை அறிந்து ஞானயஜ்ஞத்தால் அதை வழிபட்டால், நீ உண்மைப் பொருளை அடைந்து ரிஷியாவாய்.
12.323.112
युदुपनिषदमुपाकरोत्तथाऽसौ ।
जनकनृपस्य पुरा हि याज्ञवल्क्यः।
यदुपगणितशाश्वताव्ययं त ।
च्छुभममृतत्वमशोकमर्च्छति ॥ १२.३२३.११२ ॥
முற்காலத்தில் ஜனக அரசனுக்கு யாஜ்ஞவல்க்யர் அந்த உபநிடதத்தை உபதேசித்தார். நித்தியமும் அழிவற்றதுமாகக் கருதப்படுவதை அடைபவன் அந்த சுபமும் அமிருதத்துவமும் சோகமற்றதுமான நிலையை அடைகிறான்.