Mahābhārata · Adhyāya 12.323
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.323.1
अव्यक्तस्थं परं यत्तत्पृष्टस्तेऽहं नराधिप ।
परं गुह्यमिमं प्रश्नं शृणुष्वावहितो नृप ॥ १२.३२३.१ ॥
Perguntaste sobre aquele princípio supremo que reside no não manifesto, ó senhor dos homens. Ouve com atenção, ó rei, esta questão suprema e secreta.
12.323.2
यथार्षेणेह विधिना चरताऽवमतेन ह ।
मयाऽऽदित्यादवाप्तानि यजूंषि मिथिलाधिप ॥ १२.३२३.२ ॥
Assim como eu, praticando aqui o rito dos videntes, embora desprezado, obtive das fórmulas Yajus do Sol, ó senhor de Mithilā.
12.323.3
महता तपसा देवस्तपिष्णुः सेवितो मया ।
प्रीतेन चाहं विभुना सूर्येणोक्तस्तदाऽनघ ॥ १२.३२३.३ ॥
Com grande austeridade servi o deus resplandecente; então o Sol onipresente, satisfeito, me falou, ó sem mácula.
12.323.4
वरं वृणीष्व विप्रर्षे यदिष्टं ते सुदुर्लभम् ।
तं ते दास्यामि प्रीतात्मा मत्प्रसादो हि दुर्लभः ॥ १२.३२३.४ ॥
Ó sábio brâmane, escolhe a dádiva que desejas, muito difícil de obter; de coração satisfeito eu ta darei, pois a minha graça é de facto muito difícil de obter.
12.323.5
ततः प्रणम्य शिरसा मयोक्तस्तपतांवरः ।
यजूंषि नोपयुक्तानि क्षिप्रमिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.३२३.५ ॥
Então, curvando a cabeça, disse ao melhor dos austeros: "As fórmulas Yajus ainda não foram postas em uso; desejo conhecê-las depressa."
12.323.6
ततो मां भगवानाह वितरिष्यामि ते द्विज ।
सरस्वतीह वाग्भूता शरीरं ते प्रवेक्ष्यति ॥ १२.३२३.६ ॥
Então o bem-aventurado me disse: "Ó duas vezes nascido, concedo-to; aqui Sarasvatī, tornada palavra, entrará no teu corpo."
12.323.7
ततो मामाह भगवानास्यं स्वं विवृतं कुरु ।
विवृतं च ततो मेऽऽस्यं प्रविष्टा च सरस्वती ॥ १२.३२३.७ ॥
Então o venerável senhor me disse: "Abre a tua boca." Quando a minha boca se abriu, Sarasvatī nela entrou.
12.323.8
ततो विदह्यमानोऽहं प्रविष्टोऽम्भस्तदाऽनघ ।
अविज्ञानादमर्षाच्च भास्करस्य महात्मनः ॥ १२.३२३.८ ॥
Então, ardendo, entrei na água, ó sem mácula, por ignorância e por ressentimento contra o grande sol.
12.323.9
ततो विदह्यमानं मामुवाच भगवान्रविः ।
मुहूर्तं सह्यतां दाहस्ततः शीतीभविष्यति ॥ १२.३२३.९ ॥
Então o venerável Ravi me disse enquanto eu ardia: "Suporta este ardor por um momento; depois ele esfriará."
12.323.10
शीतीभूतं च मां दृष्ट्वा भगवानाह भास्करः ।
प्रतिभास्यति ते वेदः सखिलः सोत्तरो द्विज ॥ १२.३२३.१० ॥
Vendo-me esfriado, o venerável Bhāskara disse: "Ó dvija, o Veda, com seus suplementos e apêndices, resplandecerá para ti."
12.323.11
कृत्स्नं शतपथं चैव प्रणेष्यसि द्विजर्षभ ।
तस्यान्ते चापुनर्भावे बुद्धिस्तव भविष्यति ॥ १२.३२३.११ ॥
Ó melhor dos duas vezes nascidos, trarás à luz todo o Śatapatha Brāhmaṇa; e ao seu fim, tua mente repousará no não-retorno.
12.323.12
प्राप्स्यसे च यदिष्टं तत्साङ्ख्ययोगेप्सितं पदम् ।
एतावदुक्त्वा भगवानस्तमेवाभ्यवर्तत ॥ १२.३२३.१२ ॥
E alcançarás o que desejas, o estado buscado pelo Sāṅkhya e pelo Yoga. Tendo dito isto, o venerável senhor voltou-se para a montanha do ocidente.
12.323.13
ततोऽनुव्याहृतं श्रुत्वा गते देवे विभावसौ ।
गृहमागत्य संहृष्टोऽचिन्तयं वै सरस्वतीम् ॥ १२.३२३.१३ ॥
Então, tendo ouvido a resposta proferida, quando o deus, o sol resplandecente, partiu, voltei para casa muito feliz e meditei sobre Sarasvatī.
12.323.14
ततः प्रवृत्ताऽतिशुभा स्वरव्यञ्जनभूषिता ।
ओंकारमादितः कृत्वा मम देवी सरस्वती ॥ १२.३२३.१४ ॥
Então minha deusa Sarasvatī, adornada com vogais e consoantes, tendo colocado o Oṃ no início, manifestou-se da forma mais auspiciosa.
12.323.15
ततोऽहमर्ध्यं विधिवत्सरस्वत्यै न्यवेदयम् ।
परं यत्नमवाप्यैव निषण्णस्तत्परायणः ॥ १२.३२३.१५ ॥
Então ofereci devidamente o arghya a Sarasvatī e, empregando o máximo esforço, sentei-me devotado a ela.
12.323.16
ततः शतपथं कृत्स्नं सरहस्यं ससंग्रहम् ।
चक्रे सपरिशेषं च हर्षेण परमेण ह ॥ १२.३२३.१६ ॥
Então compus todo o Śatapatha Brāhmaṇa, com seus ensinamentos esotéricos, sua compilação e seu remanescente, em suprema alegria.
12.323.17
कृत्वा चाध्ययनं तेषां शिष्याणां शतमुत्तमम् ।
विप्रियार्थं सशिष्यस्य मातुलस्य महात्मनः ॥ १२.३२३.१७ ॥
E ensinei aqueles cem excelentes discípulos, para desagradar meu magnânimo tio materno e seus discípulos.
12.323.18
ततः सशिष्येण मया सूर्येणेव गभस्तिभिः ।
व्यस्तो यज्ञो महाराज पितुस्तव महात्मनः ॥ १२.३२३.१८ ॥
Então, ó grande rei, eu com meus discípulos, como o sol dispersa com seus raios, desfiz o sacrifício de teu pai magnânimo.
12.323.19
मिषतो देवलस्यापि ततोऽर्धं हृतवान्वसु ।
स्ववेददक्षिणायार्थे विमर्दे मातुलेन ह ॥ १२.३२३.१९ ॥
Enquanto Devala observava, ele levou metade da riqueza, pela remuneração do seu próprio Veda; na disputa, meu tio materno assim o fez.
12.323.20
सुमन्तुनाऽथ पैलेन तथा जैमिनिना च वै ।
पित्रा ते मुनिभिश्चैव ततोऽहमनुमानितः ॥ १२.३२३.२० ॥
Por Sumantu, por Paila e igualmente por Jaimini, por seu pai e pelos sábios, então fui honrado com o consentimento deles.
12.323.21
दश पञ्च च प्राप्तानि यजूंष्यर्कान्मयाऽनघ ।
तथैव रोमहर्षेण पुराणमवधारितम् ॥ १२.३२३.२१ ॥
Ó sem mácula, do sol obtive os quinze yajus; igualmente o Purāṇa foi apreendido de Romaharṣaṇa.
12.323.22
बीजमेतत्पुरस्कृत्य देवीं चैव सरस्वतीम् ।
सूर्यस्य चानुभावेन प्रवृत्तोऽहं नराधिप ॥ १२.३२३.२२ ॥
Ó senhor dos homens, pondo esta semente à frente, e a deusa Sarasvatī, e pelo poder do sol, pus-me em movimento.
12.323.23
कर्तुं शतपथं चेदमपूर्वं च कृतं मया ।
यथाभिलपितं मार्गं तथा तच्चोपपादितम् ॥ १२.३२३.२३ ॥
Compor este Śatapatha Brāhmaṇa, e o que era sem precedentes realizei; conforme o caminho desejado, assim também foi concluído.
12.323.24
शिष्याणामखिलं कृत्स्नमनुज्ञातं ससंग्रहम् ।
सर्वे च शिष्याः शुचयो गताः परमहर्षिताः ॥ १२.३२३.२४ ॥
Aos discípulos foi permitido o todo completo, junto com a coleção; e todos os discípulos puros partiram, muito alegres.
12.323.25
शाखाः पञ्चदशेमास्तु विद्या भास्करदर्शिता ।
प्रतिष्ठाप्य यथाकामं वेद्यं तदनुचितयम् ॥ १२.३२३.२५ ॥
Estes quinze ramos são o saber mostrado pelo sol. Estabelece-os como desejares e medita sobre o que deve ser conhecido.
12.323.26
किमत्र ब्रह्मण्यमृतं किंच वेद्यमनुत्तमम् ।
चिन्तयंस्तत्र चागत्य गन्धर्वो मामपृच्छत ॥ १२.३२३.२६ ॥
O que é aqui o imortal relativo ao brahman, e o que é o supremo a ser conhecido? Enquanto meditava nisso, chegou ali um gandharva e me perguntou.
12.323.27
विश्वावसुस्ततो राजन्वेदान्तज्ञानकोविदः ।
चतुर्विशांस्ततोऽपृच्छत्प्रश्नान्वेदस्य पार्थिव ॥ १२.३२३.२७ ॥
Então, ó rei, Viśvāvasu, versado no conhecimento do Vedānta, fez vinte e quatro perguntas sobre o Veda.
12.323.28
पञ्चविंशतिमं प्रश्नं पप्रच्छान्वीक्षिकीं तदा ।
तथैव पुरुषव्याघ्र मित्रं वरुणमेव च ॥ १२.३२३.२८ ॥
Então fez a vigésima quinta pergunta, sobre a investigação pela razão. Ó tigre entre os homens, da mesma forma perguntou sobre Mitra e Varuṇa.
12.323.29
ज्ञानं ज्ञेयं तथा ज्ञोऽज्ञः कस्तपा अतपास्तथा ।
सूर्यातिसूर्य इति च विद्याविद्ये तथैव च ॥ १२.३२३.२९ ॥
O conhecimento e o cognoscível; o conhecedor e o ignorante; quem é asceta e quem não é; assim também o sol além do sol; e o saber e a ignorância, da mesma forma.
12.323.30
वेद्यावेद्यं तथा राजन्नचलं चलमेव च ।
अव्ययं चाक्षरं क्षेम्यमेतत्प्रश्नमनुत्तमम् ॥ १२.३२३.३० ॥
O cognoscível e o incognoscível, ó rei; o imóvel e o móvel; o imperecível e o indestrutível; o bem-aventurado. Esta pergunta é a suprema.
12.323.31
अथोक्तश्च महाराज राजा गन्धर्वसत्तमः ।
पृष्टवानानुपूर्व्येण प्रश्नमर्थवदुत्तमम् ॥ १२.३२३.३१ ॥
Então, ó grande rei, o rei, o melhor dos gandharvas, tendo sido interpelado, fez em ordem a pergunta significativa e suprema.
12.323.32
मुहूर्तमुष्यतां तावद्यावदेनं विचिन्तये ।
बाढमित्येव कृत्वा स तूर्ष्णीं गन्धर्व आस्थितः ॥ १२.३२३.३२ ॥
"Deixa-me ficar um momento, enquanto considero isto." Dizendo "Muito bem", o gandharva permaneceu em silêncio.
12.323.33
ततोऽनुचिन्तयमहं भूयो देवीं सरस्वतीम् ।
मनसा स च मे प्रश्नो दध्नो धृतमिवोद्धृतः ॥ १२.३२३.३३ ॥
Então meditei de novo, em minha mente, na deusa Sarasvatī, e aquela minha pergunta foi extraída como o ghee se tira da coalhada.
12.323.34
तत्रोपनिषदं चैव परिशेषं च पार्थिव ।
मथ्नामि मनसा तात दृष्ट्वा चान्वीक्षिकीं पराम् ॥ १२.३२३.३४ ॥
Ali, ó rei, eu mexo com a mente a Upanishad e o que resta; meu caro, tendo visto a suprema investigação racional.
12.323.35
चतुर्थी राजशार्दूल विद्यैषा सांपरायिकी ।
उदीरिता मया तुभ्यं पञ्चविंशाऽधितिष्ठता ॥ १२.३२३.३५ ॥
Ó tigre entre reis, este é o quarto conhecimento, relativo ao além; eu te expus isto estando firme no vigésimo quinto princípio.
12.323.36
अथोक्तस्तु मया राजन्राजा विश्वावसुस्तदा ।
श्रूयतां यद्भवानस्मान्प्रश्नं संपृष्टवानिह ॥ १२.३२३.३६ ॥
Então, tendo sido interpelado por mim, ó rei, o rei Viśvāvasu disse: "Ouve a pergunta que nos fizeste aqui."
12.323.37
विश्वाविश्वेति यदिदं गन्धर्वेन्द्रानुपृच्छसि ।
विश्वाव्यक्तं परं विद्याद्भूतभव्यभयंकरम् ॥ १२.३२३.३७ ॥
Perguntas, senhor dos Gandharvas, sobre o 'tudo' e o 'não-tudo'. Deve-se saber que o tudo-não-manifesto é supremo, terrível para os seres passados e futuros.
12.323.38
त्रिगुणं गुणकर्तृत्वाद्विश्वान्यो निष्कलस्तथा ।
विश्वाविश्वेति मिथुनमेवमेवानुदृश्यते ॥ १२.३२३.३८ ॥
Por ser triplo em qualidades e agente das qualidades, é outro que o tudo, e igualmente sem partes; assim o tudo e o não-tudo se veem como um par.
12.323.39
अव्यक्तं प्रकृतिः प्राहुः पुरुषेति च निर्गुणम् ।
तथैव मित्रं पुरुषं वरुणं प्रकृतिं तथा ॥ १२.३२३.३९ ॥
Chamam ao não-manifesto prakṛti, e também puruṣa, que é sem qualidades; igualmente, Mitra deve ser tomado como puruṣa e Varuṇa como prakṛti.
12.323.40
ज्ञानं तु प्रकृतिं प्राहुर्ज्ञेयं पुरुषमेव च ।
अज्ञमव्यक्तमित्युक्तं ज्ञस्तु निष्कल उच्यते ॥ १२.३२३.४० ॥
Chamam o conhecimento prakṛti, e o cognoscível é de fato o puruṣa; diz-se que o ignorante é o não-manifesto, mas o conhecedor é chamado sem partes.
12.323.41
कस्तपा अतपाः प्रोक्तः कोसौ पुरुष उच्यते ।
तपास्तु प्रकृतिं प्राहुरतपा निष्कलः स्मृतः ॥ १२.३२३.४१ ॥
Quem é dito asceta e quem não-asceta? Quem é chamado puruṣa? Chamam o tapas de prakṛti, e o não-asceta é lembrado como sem partes.
12.323.42
सूर्यमव्यक्तमित्युक्तमतिसूर्यस्तु निष्कलः ।
अविद्या प्रोक्तमव्यक्तं विद्या पुरुष उच्यते ॥ १२.३२३.४२ ॥
Diz-se que o sol é o não-manifesto, mas o além-do-sol é sem partes; diz-se que a ignorância é o não-manifesto, e o conhecimento é chamado puruṣa.
12.323.43
तथैवावेद्यमव्यक्तं वेद्यः पुरुष उच्यते ।
चलाचलमिति प्रोक्तं त्वया तदपि मे शृणु ॥ १२.३२३.४३ ॥
Igualmente, o não manifesto é incognoscível, e o puruṣa é dito o cognoscível. Ouve também de mim o que disseste sobre o móvel e o imóvel.
12.323.44
चलां तु प्रकृतिं प्राहुः कारणं क्षेपसर्गयोः ।
अक्षेपसर्गयोः कर्ता निश्चलः पुरुषः स्मृतः ॥ १२.३२३.४४ ॥
Chamam a natureza móvel a causa do lançar e da criação; o agente do não lançar e do não criar é lembrado como o puruṣa imóvel.
12.323.45
अज्ञावुभौ ध्रुवौ चैव अक्षयौ चाप्युभावपि ॥ १२.३२३.४५ ॥
Ambos são não nascidos, firmes e imperecíveis; ambos também.
12.323.46
अजौ नित्यावुभौ प्राहुरध्यात्मगतिनिश्चयाः ।
अक्षयत्वात्प्रजनने अजमत्राहुरव्ययम्।
अक्षयं पुरुषं प्राहुः क्षयो ह्यस्य न विद्यते ॥ १२.३२३.४६ ॥
Os que estão seguros do caminho interior dizem que ambos são não nascidos e eternos. Por ser imperecível, na geração chamam o não nascido de inalterável; chamam o puruṣa de imperecível, pois nele não há declínio.
12.323.47
गुणक्षयत्वात्प्रकृतिः कर्तृत्वादक्षयं बुधाः ।
एषा तेऽन्वीक्षिकी विद्या चतुर्थी सांपरायिकी ॥ १२.३२३.४७ ॥
Pelo declínio das qualidades, a natureza é perecível; pela agência, os sábios a chamam imperecível. Este é para ti o conhecimento investigativo, o quarto, referente ao mundo vindouro.
12.323.48
विद्योपेतं धनं कृत्वा कर्मणा नित्यकर्मणि ।
एकान्तदर्शना वेदाः सर्वे विश्वावसो स्मृताः ॥ १२.३२३.४८ ॥
Tendo feito a riqueza dotada de conhecimento, pela ação no rito constante; todos os Vedas, que têm uma só visão final, ó Viśvāvasu, são lembrados.
12.323.49
जायन्ते च म्रियन्ते च यस्मिन्नेते यतश्च्युताः ।
वेदार्थं ये न जानीते वेद्यं गन्धर्वसत्तम ॥ १२.३२३.४९ ॥
Aquilo em que estes nascem e morrem, e do qual decaíram; aqueles que não conhecem o sentido dos Vedas nem o que deve ser conhecido, ó melhor dos Gandharvas.
12.323.50
साङ्गोपाङ्गानपि यदि पञ्च वेदानधीयते ।
वेदवेद्यं न जानीते वेदभारवहो हि सः ॥ १२.३२३.५० ॥
Mesmo que alguém estude os cinco Vedas com seus membros e subsidiários, se não conhece o que deve ser conhecido pelo Veda, é apenas um carregador do fardo dos Vedas.
12.323.51
यो घृतार्थी खराक्षीरं मथेद्गन्धर्वसत्तम ।
विष्ठां तत्रानुपश्येत न मण्डं न च वै घृतम् ॥ १२.३२३.५१ ॥
Quem, desejando ghee, bate o leite de uma jumenta, ó melhor dos Gandharvas, nela encontra apenas excremento — nem creme nem ghee.
12.323.52
तथा वेद्यमवेद्यं च वेदविद्यो न विन्दति ।
स केवलं मूढमतिर्वेदभारवहः स्मृतः ॥ १२.३२३.५२ ॥
Assim também, aquele versado no Veda não alcança nem o que deve ser conhecido nem o que não deve; ele é chamado apenas de carregador do fardo do Veda, de mente confusa.
12.323.53
द्रष्टव्यौ नित्यमेवैतौ तत्परेणान्तरात्मना ।
यथाऽस्य जन्मनिधने न भवेतां पुनः पुनः ॥ १२.३२३.५३ ॥
Esses dois devem ser sempre vistos pelo ser interior voltado para aquilo, para que o nascimento e a morte deste não se repitam vez após vez.
12.323.54
अजस्रं जन्मनिधनं चिन्तयित्वा त्रयीमिमाम् ।
परित्यज्य क्षयमिह अक्षयं धर्ममास्थितः ॥ १२.३२३.५४ ॥
Tendo contemplado incessantemente o nascimento e a morte, tendo abandonado esta tríplice sabedoria e o perecível aqui, deve-se buscar refúgio no dharma imperecível.
12.323.55
यदाऽनुपश्यतेऽत्यन्तमहन्यहनि काश्यप ।
तदा स केवलीभूतः षड्विंशमनुपश्यति ॥ १२.३२३.५५ ॥
Ó Kāśyapa, quando alguém contempla dia após dia aquela realidade suprema, então, tornado solitário em si mesmo, vê o vigésimo sexto.
12.323.56
अन्यश्च शाश्वतो व्यक्तस्तथाऽन्यः पञ्चविंशकः ।
तत्स्थं समनुपश्यन्ति तमेकमिति साधवः ॥ १२.३२३.५६ ॥
Um é eterno, outro manifesto, e ainda outro é o vigésimo quinto. Permanecendo nele, os sábios o percebem como um só.
12.323.57
तेनैतं नाभिनन्दन्ति पञ्चविंशकमच्युतम् ।
जन्ममृत्युभयाद्योगाः सांख्याश्च परमैषिणः ॥ १२.३२३.५७ ॥
Por isso, por medo do nascimento e da morte, os yogins e os sāṃkhyas que buscam o supremo não se deleitam com esse imperecível vigésimo quinto.
12.323.58
पञ्चविंशं यदेतत्ते प्रोक्तं ब्राह्मणसत्तम ।
तदहं न तथा वेद्मि तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.३२३.५८ ॥
Melhor dos brâmanes, este vigésimo quinto que declaraste, eu não o conheço assim; só tu és capaz de o explicar.
12.323.59
जैगीषव्यस्यासितस्य देवलस्य मया श्रुतम् ।
पराशरस्य विप्रर्षेर्वार्षगण्यस्य धीमतः ॥ १२.३२३.५९ ॥
Ouvi (o ensinamento) de Jaigīṣavya, Asita, Devala, do brahmarṣi Parāśara e do sábio Vārṣagaṇya.
12.323.60
भिक्षोः पञ्चशिखस्यास्य कपिलस्य शुकस्य च ।
गौतमस्याष्टिंषेणस्य गर्गस्य च महात्मनः ॥ १२.३२३.६० ॥
Também (os ensinamentos) do mendicante Pañcaśikha, deste Kapila, Śuka, Gautama, Aṣṭiṣeṇa e do magnânimo Garga.
12.323.61
नारदस्यासुरेश्चैव पुलस्त्यस्य च धीमतः ।
सनत्कुमारस्य ततः शुक्रस्य च महात्मनः ॥ १२.३२३.६१ ॥
Ouvi as palavras de Nārada e de Asura, do sábio Pulastya, depois de Sanatkumāra e do magnânimo Śukra.
12.323.62
कश्यपस्य पितुश्चैव पूर्वमेव मया श्रुतम् ।
तदनन्तरं च रुद्रस्य विश्वरूपस्य धीमतः ॥ १२.३२३.६२ ॥
Ouvi antes as palavras de meu pai Kaśyapa, e depois as de Rudra, o sábio Viśvarūpa.
12.323.63
दैवतेभ्यः पितृभ्यश्च दैतेयेभ्यस्ततस्ततः ।
प्राप्तमेतन्मया कृत्स्नं वेद्यं नित्यं वदन्त्युत ॥ १२.३२३.६३ ॥
Dos deuses, dos antepassados e dos Daityas, e depois de outros, obtive todo este saber, que dizem ser sempre digno de ser conhecido.
12.323.64
तस्मात्तद्वै भवद्बुद्ध्या श्रोतुमिच्छामि ब्राह्मण ।
भवान्प्रबर्हः शास्त्राणां प्रगल्भश्चातिबुद्धिमान् ॥ १२.३२३.६४ ॥
Portanto, ó brâmane, desejo ouvi-lo da tua sabedoria; és o primeiro entre os tratados, hábil e muito sábio.
12.323.65
न तवाविदितं किंचिद्भवाञ्श्रुतिनिधिः स्मृतः ।
कथ्यसे देवलोके च पितृलोके च ब्राह्मण ॥ १२.३२३.६५ ॥
Nada te é desconhecido; és considerado um tesouro da revelação. Ó brâmane, fala-se de ti no mundo dos deuses e no mundo dos antepassados.
12.323.66
ब्रह्मलोकगताश्चैव कथयन्ति महर्षयः ।
पतिश्च तपतां शश्वदादित्यस्तव भाषिता ॥ १२.३२३.६६ ॥
Os grandes sábios que foram ao mundo de Brahmā também falam de ti, e Āditya, senhor dos que sempre resplandecem, é mencionado por ti.
12.323.67
साङ्ख्यज्ञानं त्वया ब्रह्मन्नवाप्तं कृत्स्नमेव च ।
तथैव योगशास्त्रं च याज्ञवल्क्य विशेषतः ॥ १२.३२३.६७ ॥
Ó brâmane, tu alcançaste todo o conhecimento do Sāṅkhya, e igualmente o tratado do Yoga, sobretudo, ó Yājñavalkya.
12.323.68
निःसंदिग्धं प्रबुद्धस्त्वं बुध्यमानश्चराचरम् ।
श्रोतुमिच्छामि तज्ज्ञानं घृतं मण्डमयं यथा ॥ १२.३२३.६८ ॥
Tu estás sem dúvida desperto, percebendo o móvel e o imóvel. Desejo ouvir esse conhecimento, como o ghee se obtém da nata.
12.323.69
कृत्स्नधारिणमेव त्वां मन्ये गन्धर्वसत्तम ।
जिज्ञासमे च मां राजंस्तन्निबोध यथाश्रुतम् ॥ १२.३२३.६९ ॥
Ó melhor dos Gandharvas, considero-te aquele que sustenta o todo. Ó rei, também desejo indagar; compreende-o como o ouviste.
12.323.70
बुध्यमानो हि प्रकृतिं बुध्यते पञ्चविंशकः ।
न तु बुध्यति गन्धर्वप्रकृतिः पञ्चविंशकम् ॥ १२.३२३.७० ॥
Quem percebe conhece a Natureza, e o vigésimo quinto percebe. Mas a natureza gandharva não percebe o vigésimo quinto.
12.323.71
अनेन प्रतिबोधेन प्रधानं प्रवदन्ति तत् ।
साङ्ख्ययोगार्थतत्त्वज्ञा यथ्नाश्रुतिनिदर्शनात् ॥ १२.३२३.७१ ॥
Por este despertar, os conhecedores das verdades do Sāṅkhya e do Yoga chamam àquilo pradhāna, como ensina o que foi ouvido.
12.323.72
पश्यंस्तथैव चापश्यन्पश्यत्यन्यः सदाऽनघ ।
षड्विंशं पञ्चविंशं च चतुर्विशं च पश्यति ॥ १२.३२३.७२ ॥
Quem vê e quem não vê; igualmente outro sempre vê, ó sem pecado. Ele vê o vigésimo sexto, o vigésimo quinto e também o vigésimo quarto.
12.323.73
न तु पश्यति पश्यंस्तु यश्चैनमनुपश्यति ।
पञ्चविंशोऽभिमन्येत नान्योऽस्ति परतो मम ॥ १२.३२३.७३ ॥
Quem vê o que vê, na verdade não vê. Quem o percebe considera-se o vigésimo quinto; não há outro além de mim.
12.323.74
न चतुर्विशको ग्राह्यो मनुजैर्ज्ञानदर्शिभिः ।
मत्स्यो वोदकमन्वेति प्रवर्तेत प्रवर्तनात् ॥ १२.३२३.७४ ॥
Os homens que veem com conhecimento não aceitam o vigésimo quarto. Como o peixe segue a água, assim se avança de atividade em atividade.
12.323.75
यथैव बुध्यते मत्स्यस्तथैषोऽप्यनुबुध्यते ।
स स्नेहात्सहवासाच्च साभिमानाच्च नित्यशः ॥ १२.३२३.७५ ॥
Assim como o peixe percebe, assim também este percebe; por afeto, por convivência e por orgulho, sempre o faz.
12.323.76
स निमज्जति कालस्य यदैकत्वं न बुध्यते ।
उन्मज्जति हि कालस्य समत्वेनाभिसंवृतः ॥ १२.३२३.७६ ॥
Quando não percebe a unidade, afunda no tempo; envolvido pela igualdade do tempo, emerge novamente.
12.323.77
यदा तु मन्यतेऽन्योऽहमन्य एष इति द्वजिः ।
तदा स केवलीभूतः षड्विंशमनुपश्यति ॥ १२.३२३.७७ ॥
Quando o dvija pensa: 'Eu sou outro, este é outro', então, tornando-se solitário, percebe o vigésimo sexto.
12.323.78
अन्यश्च राजन्परमस्तथाऽन्यः पञ्चविंशकः ।
तत्स्थत्वादनुपश्यन्ति एक एवेति साधवः ॥ १२.३२३.७८ ॥
Ó rei, o supremo é outro, e o vigésimo quinto também é outro; por permanecerem nele, os sábios veem que há apenas um.
12.323.79
तेनैतन्नाभिनन्दन्ति पञ्चविंशकमच्युतम् ।
जन्ममृत्युभयाद्भीता योगाः साङ्ख्याश्च काश्यप।
षड्विंशमनुपश्यन्तः शुचयस्तत्परायणाः ॥ १२.३२३.७९ ॥
Por isso os yogins e os Sāṅkhyas, temerosos do medo do nascimento e da morte, não se deleitam com o imutável vigésimo quinto. Ó Kāśyapa, os puros, dedicados a isso, contemplam o vigésimo sexto.
12.323.80
यदा स केवलीभूतः षड्विंशमनुपश्यति ।
तदा स सर्वविद्विद्वान्न पुनर्जन्म विन्दति ॥ १२.३२३.८० ॥
Quando ele se torna só (desapegado) e percebe o vigésimo sexto, então aquele sábio conhecedor de tudo não obtém novo nascimento.
12.323.81
एवमप्रतिबुद्धश्च बुध्यमानश्च तेऽनघ ।
बुद्धिश्चोक्ता यथातत्त्वं मया श्रुतिनिदर्शनात् ॥ १२.३२३.८१ ॥
Assim, ó sem mácula, tu ainda não despertaste, mas estás despertando; e a compreensão te foi declarada conforme a verdade, por mim, através do testemunho do Veda.
12.323.82
पश्यापश्यं यो न पश्येत्क्षेम्यं तत्वं च काश्यप ।
केवलाकेवलं चान्यत्पञ्चविंशं परं च यत् ॥ १२.३२३.८२ ॥
Ó Kāśyapa, quem não vê o ver e o não-ver, o princípio seguro, o isolado e o não-isolado, e o vigésimo quinto e o supremo que está além.
12.323.83
तथ्यं शुभं चैतदुक्तं त्वया विभो ।
सम्यक्क्षेम्यं दैवताद्यं यथावत्।
स्वस्त्यक्षयं भवतश्चास्तु नित्यं ।
बुद्ध्या सदा बुद्धियुक्तं नमस्ये ॥ १२.३२३.८३ ॥
Ó senhor, expuseste corretamente esta verdade auspiciosa, o seguro e o primeiro entre os deuses, tal como é. Que o teu bem-estar seja imperecível para sempre. Sempre me inclino diante de ti, dotado de entendimento, com o meu intelecto.
12.323.84
एवमुक्त्वा संप्रयातो दिवं स ।
विभ्राजन्वै श्रीमता दर्शनेन।
दृष्टश्च तुष्ट्या परयाऽभिनन्द्य ।
प्रदक्षिणं मम कृत्वा महात्मा ॥ १२.३२३.८४ ॥
Assim falando, o magnânimo partiu para o céu, resplandecendo com sua gloriosa aparição. Foi visto e saudado com suprema satisfação, e deu a volta em torno de mim em reverência.
12.323.85
ब्रह्मादीनां खेचराणां क्षितौ च ।
ये चाधस्तात्संवसन्ते नरेन्द्र।
तत्रैव तद्दर्शनं दर्शयन्वै ।
सम्यक्क्षेम्यं ये पथं संश्रिता वै ॥ १२.३२३.८५ ॥
Ó senhor dos homens, Brahmā e os demais, os que percorrem o céu, os da terra e os que habitam abaixo mostram ali mesmo essa visão. Os que se refugiaram no caminho perfeitamente seguro certamente a alcançam.
12.323.86
साङ्ख्याः सर्वे साङ्ख्यधर्मे रताश्च ।
तद्वद्योगा योगधर्मे रताश्च।
ये चाप्यन्ये मोक्षकामा मनुष्या ।
स्तेषामेतद्दर्शनं ज्ञानदृष्टम् ॥ १२.३२३.८६ ॥
Todos os sāṅkhyas, dedicados à doutrina sāṅkhya, e igualmente os yogins, dedicados à disciplina do yoga, e os demais homens que desejam a libertação — para eles esta visão é vista pelo conhecimento.
12.323.87
ज्ञानान्मोक्षो जायते राजसिंह ।
नास्त्यज्ञानादेवमाहुर्नरेन्द्र।
तस्माज्ज्ञानं तत्त्वतोऽन्तेषितव्यं ।
येनात्मानं मोक्षयेज्जन्ममृत्योः ॥ १२.३२३.८७ ॥
Ó leão entre os reis, a libertação nasce do conhecimento; dizem que da ignorância não há. Portanto, ó senhor dos homens, deve-se buscar verdadeiramente o conhecimento, pelo qual alguém possa libertar-se do nascimento e da morte.
12.323.88
प्राप्य ज्ञानं ब्राह्मणात्क्षत्रियाद्वा ।
वैश्याच्छ्रद्रादपि नीचादभीक्ष्णम्।
श्रद्धातव्यं श्रद्दधानेन नित्यं ।
न श्रद्धिनं जन्ममृत्यू विशेताम् ॥ १२.३२३.८८ ॥
Tendo obtido conhecimento de um brâmane, de um kṣatriya, de um vaiśya, de um śūdra ou mesmo de uma pessoa humilde, deve-se sempre ter fé. Nascimento e morte não entram em quem tem fé.
12.323.89
सर्वं विश्वं ब्रह्म चैतत्समस्तम् ॥ १२.३२३.८९ ॥
Todo este universo é, na verdade, brahman, em sua totalidade.
12.323.90
ब्रह्मास्यतो ब्राह्मणाः संप्रसूता ।
बाहुभ्यां वै क्षत्रियाः संप्रसूताः।
नाभ्यां वैश्याः पादतश्चापि शूद्राः ।
सर्वे वर्णा नान्यथा वेदितव्याः ॥ १२.३२३.९० ॥
Dos lábios de Brahmā nasceram os brâmanes, de seus braços os kṣatriyas, de seu umbigo os vaiśyas, e de seus pés também os śūdras. Todas as castas devem ser entendidas exatamente assim, e de nenhuma outra forma.
12.323.91
अज्ञानतः कर्मयोनिं भजन्ते ।
तांतां राजंस्ते यथा यान्त्यभावम्।
तथा वर्णा ज्ञानहीनाः पतन्ते ।
घोरादज्ञानात्प्राकृतं योनिजालम् ॥ १२.३२३.९१ ॥
Pela ignorância, os seres entram em um ou outro ventre da ação; ó rei, assim como eles vão para a destruição, assim caem as castas desprovidas de conhecimento. Da terrível ignorância surge a rede natural dos ventres.
12.323.92
तस्माज्ज्ञानं सर्वतो मार्गितव्यं ।
सर्वत्रस्थं चैतदुक्तं मया ते।
तत्स्थो ब्रह्मा तस्थिवांश्चापरो य ।
स्तस्मै नित्यं मोक्षमाहुर्नरेन्द्र ॥ १२.३२३.९२ ॥
Portanto, o conhecimento deve ser buscado por todos os lados. Eu te disse que ele permanece em toda parte. Quem nele permanece é brahman; e para outro que nele se mantém firme, ó senhor dos homens, declara-se que a libertação sempre vem.
12.323.93
यत्ते पृष्टं तन्मया चोपदिष्टं ।
याथातथ्यं तद्विशोको भजस्व।
राजन्गच्छस्वैतदर्थस्य पारं ।
सम्यक्प्रोक्तं स्वस्ति ते त्वस्तु नित्यम् ॥ १२.३२३.९३ ॥
O que perguntaste, eu te ensinei. Conhece-o como ele realmente é e liberta-te do sofrimento. Ó rei, alcança a outra margem desta questão. Foi bem explicado; que o bem-estar seja sempre teu.
12.323.94
स एवमनुशिष्टस्तु याज्ञवल्क्येन धीमता ।
प्रीतिमानभवद्राजा मिथिलाधिपतिस्तदा ॥ १२.३२३.९४ ॥
Assim instruído pelo sábio Yājñavalkya, o rei, senhor de Mithilā, ficou então satisfeito.
12.323.95
गते मुनिवरे तस्मिन्कृते चापि प्रदक्षिणम् ।
दैवरातिर्नरपतिरासीनस्तत्र मोक्षवित् ॥ १२.३२३.९५ ॥
Quando aquele melhor dos sábios partiu, e também após a circunvolução ritual, o rei Daivarāti, conhecedor da libertação, permaneceu sentado ali.
12.323.96
गोकोटिं स्पर्शयामास हिरण्यस्य तथैव च ।
रत्नाञ्जलिमथैकैकं ब्राह्मणेभ्यो ददौ तदा ॥ १२.३२३.९६ ॥
Mandou dar dez milhões de vacas e ouro da mesma maneira, e depois deu a cada brâmane um punhado de joias.
12.323.97
वेदहराज्यं च तदा प्रतिष्ठाप्य सुतस्य वै ।
यतिधर्ममुपास्यंश्चाप्यवसन्मिथिलाधिपः ॥ १२.३२३.९७ ॥
Então, tendo estabelecido seu filho no reino do portador dos Vedas, o senhor de Mithilā viveu ali, praticando o dever do asceta.
12.323.98
साङ्ख्यज्ञानमधीयानो योगशास्त्रं च कृत्स्नशः ।
धर्माधर्मं च राजेन्द्र प्राकृतं परिगर्हयन् ॥ १२.३२३.९८ ॥
Estudando por completo o conhecimento do Sāṅkhya e a ciência do Yoga, ó senhor dos reis, e censurando a distinção mundana entre dharma e adharma.
12.323.99
अनन्त इति कृत्वा स नित्यं केवलमेव च ।
धर्माधर्मौ पुण्यपापे सत्यासत्ये तथैव च ॥ १२.३२३.९९ ॥
Tendo-o por infinito, via sempre apenas o puro; e assim via o dharma e o adharma, o mérito e o pecado, a verdade e a falsidade.
12.323.100
जन्ममृत्यू च राजेन्द्र प्राकृतं तदचिन्तयत् ।
ब्रह्माव्यक्तस्य कर्मेदमिति नित्यं नराधिप ॥ १२.३२३.१०० ॥
Ó senhor dos reis, considerava o nascimento e a morte naturais, pensando sempre, ó senhor dos homens, que isto é obra do Brahman não manifesto.
12.323.101
पश्यन्ति योगाः साङ्ख्याश्च स्वशास्त्रकृतलक्षणाः ।
इष्टानिष्टविमुक्तं हि तस्थौ ब्रह्म परात्परम् ॥ १२.३२३.१०१ ॥
Os yogues e os sāṅkhya o veem pelos sinais ensinados em seus próprios tratados; o Brahman, livre do desejado e do indesejado, permanece como o mais alto dos altos.
12.323.102
नित्यं तदाहुर्विद्वांसः शुचि तस्माच्छुचिर्भव ।
दीयते यच्च लभते दत्तं यच्चानुमन्यते ॥ १२.३२३.१०२ ॥
Os sábios dizem que isso é eterno e puro; portanto, sê puro. O que é dado, o que é recebido, o que foi doado e o que é aprovado, tudo isso é aquilo.
12.323.103
अव्यक्तेनेति तच्चिन्त्यमन्यथा मा विचन्तय ।
ददाति च नरश्रेष्ठ प्रतिगृह्णाति यच्च ह।
ददात्यव्यक्त इत्येतत्प्रतिगृह्णाति यच्च वै ॥ १२.३२३.१०३ ॥
Deve-se pensá-lo como «pelo não manifesto»; não penses de outro modo. Ó melhor dos homens, ele dá e recebe; «o não manifesto dá» e «o que recebe» é precisamente isto.
12.323.104
आत्मा ह्येवात्मनो ह्येकः कोऽन्यस्तस्मात्परो भवेत् ।
एवं मन्यस्व सततमन्यथा मा विचिन्तय ॥ १२.३२३.१०४ ॥
O eu, somente, é o único eu do eu; que outro poderia ser superior a isso? Assim, considera-o sempre, e não penses de outro modo.
12.323.105
यस्याव्यक्तं न विदितं सगुणं निर्गुणं पुनः ।
तेन तीर्थानि यज्ञाश्च सेवितव्या विपश्चिता ॥ १२.३२३.१०५ ॥
Aquele que não conhece o não manifesto, com qualidades e sem qualidades, deve frequentar os lugares sagrados e os sacrifícios, como deve fazer o sábio.
12.323.106
न स्वाध्यायैस्तपोभिर्वा यज्ञैर्वा कुरुनन्दन ।
लभतेऽव्यक्तिकं स्थानं ज्ञात्वाऽव्यक्तं महीयते ॥ १२.३२३.१०६ ॥
Ó alegria dos Kurus, nem pelo estudo dos Vedas, nem pelas austeridades, nem pelos sacrifícios se alcança o estado não manifesto; ao conhecê-lo, alguém é honrado.
12.323.107
तथैव महतः स्थानमाहंकारिकमेव च ।
अहंकारात्परं चापि स्थानानि समवाप्नुयात् ॥ १२.३२३.१०७ ॥
Assim também há o lugar do Grande e o lugar relativo ao ego; e para além do ego podem-se alcançar estados ainda mais elevados.
12.323.108
ये त्वव्यक्तात्परं नित्यं जानते शास्त्रतत्पराः ।
जन्ममृत्युविमुक्तं च विमुक्तं सदसच्च यत् ॥ १२.३२३.१०८ ॥
Os devotados às escrituras conhecem o eterno que está além do não manifesto, aquilo que está libertado do nascimento e da morte, e libertado do ser e do não-ser.
12.323.109
एतन्मयाऽऽप्तं जनकात्पुरस्ता ।
त्तेनापि चाप्तं नृप याज्ञवल्क्यात्।
ज्ञातं विशिष्टं न तथा हि यज्ञा ।
ज्ञानेन दुर्गं तरते न यज्ञैः ॥ १२.३२३.१०९ ॥
Isto obtive eu antes de Janaka, e ele também o obteve de Yājñavalkya, ó rei. Sabe-se que é excelente; os sacrifícios não o são assim. Pelo conhecimento atravessa-se a passagem difícil, não pelos sacrifícios.
12.323.110
दुर्गं जन्म निधनं चापि राज ।
न्न भौतिकं ज्ञानविदो वदन्ति।
यज्ञैस्तपोभिर्नियमैर्व्रतैश्च ।
दिवं समासाद्य पतन्ति भूमौ ॥ १२.३२३.११० ॥
Ó rei, a passagem difícil do nascimento e da morte… (lacuna no texto)…; os conhecedores da verdade não o chamam material. Tendo alcançado o céu por meio de sacrifícios, austeridades, observâncias e votos, as pessoas caem à terra.
12.323.111
तस्मादुपासस्व परं महच्छुचि ।
शिवं विमोक्षं विमलं पवित्रम्।
क्षेत्रं ज्ञात्वा पार्थिव ज्ञानयज्ञ ।
मुपास्य वै तत्त्वमृषिर्भविष्यसि ॥ १२.३२३.१११ ॥
Portanto, adora aquela realidade suprema, grande, pura, auspiciosa, libertadora, imaculada e purificadora. Ó rei, tendo conhecido o campo e adorado-o com o sacrifício do conhecimento, alcançarás a verdade e tornar-te-ás um vidente.
12.323.112
युदुपनिषदमुपाकरोत्तथाऽसौ ।
जनकनृपस्य पुरा हि याज्ञवल्क्यः।
यदुपगणितशाश्वताव्ययं त ।
च्छुभममृतत्वमशोकमर्च्छति ॥ १२.३२३.११२ ॥
Aquela Upaniṣad que Yājñavalkya outrora expôs ao rei Janaka: quem alcança aquilo que é tido por eterno e imperecível alcança aquele estado auspicioso, imortal e sem tristeza.