Mahābhārata · Adhyāya 12.327
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.327.1
यद्भवानाह किं व्यक्तिं किमव्यक्तमिति अत्र ब्रूमः ॥ १२.३२७.१ ॥
Was du gefragt hast, was das Manifeste und was das Unmanifeste ist, erklären wir hier.
12.327.2
अव्यक्तमग्राह्यमतर्क्यमपरिमेयमव्यक्तं व्यक्तमुपलक्ष्यते यथर्तवो मूर्तयस्तेषु पुष्पफलैर्व्यक्तिरुपलक्ष्यते तद्वद्व्यक्तगुणैरुपलक्ष्यते ॥ १२.३२७.२ ॥
Das Unmanifeste ist nicht zu greifen, jenseits des Denkens und unmessbar; das Manifeste ist das, was wahrgenommen wird. Wie die Jahreszeiten an ihren Gestalten erkannt werden und ihre Erscheinung in Blüten und Früchten sichtbar wird, so wird es durch manifeste Qualitäten wahrgenommen.
12.327.3
प्राग्गतं प्रत्यग्गतमूर्ध्वमधस्तिर्यक्च शतश्चानुग्राह्यत्वात्साऽकृतिः ॥ १२.३२७.३ ॥
Was vorwärts, rückwärts, aufwärts, abwärts, seitwärts und in hundert Richtungen geht — weil es erfasst werden kann, ist das die Gestalt.
12.327.4
व्यक्त उत्तमो रजः सत्वं तत्प्रधानं तत्वमक्षमजरमित्येवमादीन्यव्यक्तनामानि भवन्ति ।
एवमाह ॥ १२.३२७.४ ॥
Das Manifeste ist das Höchste; rajas, sattva, jenes pradhāna, jenes Prinzip, das Unvergängliche, das Unalternde und so weiter sind Namen des Unmanifesten. So sprach er.
12.327.5
अव्यक्तं बीजधर्माणं महाग्राहमचेतनम् ।
तस्मादेकगुणो जज्ञे तद्व्यक्तं तत्वमीश्वरः ॥ १२.३२७.५ ॥
Das Unmanifeste, von der Natur eines Samens, großer Ergreifer und unbewusst; aus ihm entstand die eine Eigenschaft; jenes manifeste Prinzip ist der Herr.
12.327.6
तदेतदव्यक्तम्। प्रस्नवा घारणादानस्वभावमापोधारणे प्रजनने दाने गुणानां प्रकृतिः सपराप्रमत्तं तदेतदस्मिन्कार्यकरणे ॥ १२.३२७.६ ॥
Das ist das Unmanifeste: Quellen, Halten, von der Natur des Gebens; im Halten des Wassers, in der Zeugung, im Geben ist es die Natur der Eigenschaften; es ist wachsam mit dem Höchsten; dies ist in diesem Wirken und Werkzeug.
12.327.7
यदप्युक्तं किमव्यक्तमिति तत्र ब्रूमः। व्यक्तं नामाऽऽसुरे यत्पूर्वमव्यक्तादुत्पन्नतत्वमीश्वरमप्रतिबुद्धगुणस्यगेतत्पुरुषसंज्ञिकं महदित्युक्तं बुद्धिरिति च। सत्ता स्मृतिर्धृतिर्मेधा व्यवसायः समाधिप्राप्तिरित्येवमादीनि व्यक्तपर्याये नामानि वदन्त्येवमाह ॥ १२.३२७.७ ॥
Was das Unmanifeste ist, antworten wir: In der Lehre des Āsurī heißt das Manifeste das Prinzip, das zuerst aus dem Unmanifesten hervorging; der Herr, dessen Eigenschaften noch nicht erkannt sind, nennt es Puruṣa, das Große, und auch Intellekt. Dasein, Gedächtnis, Standhaftigkeit, Einsicht, Entschlossenheit, das Erlangen der Sammlung und dergleichen, sagte er, sind die Namen der Kategorie des Manifesten.
12.327.8
मम व्यक्तादुपात्तासिद्धिरागता संयमश्च महद्यतः ।
परसर्गश्च दीप्त्यर्थमौत्सुक्यं च परं तथा ॥ १२.३२७.८ ॥
Aus dem Manifesten ist die von mir erlangte Vollkommenheit gekommen, und die Zügelung, aus der das Große entsteht; und die höhere Schöpfung zum Zweck des Glanzes, ebenso das höchste Verlangen.
12.327.9
यदेषोर्ध्यस्रोताभिर्महत्वादप्रतिबुद्धत्वाच्चात्मनः यकरोत्यहंकारमव्यक्ताव्यक्ततरम् ॥ १२.३२७.९ ॥
Dieses erzeugt durch die aufwärts fließenden Ströme, wegen seiner Größe und der Nichterkenntnis des Selbst, das Ich-Bewusstsein; es ist das Unmanifeste und das noch Unmanifestere.
12.327.10
यदप्युक्तं किमव्यक्ततरमिति अत्र ब्रूमः ॥ १२.३२७.१० ॥
Was das noch Unmanifestere ist, darauf antworten wir hier.
12.327.11
व्यक्ताव्यक्ततरं नाम तृतीयं पुरुषसंज्ञकम् ।
तदेतदुभयोर्विरिञ्चवैरिञ्चयोरेकैक उत्पत्तिः ॥ १२.३२७.११ ॥
Das dritte, genannt das Manifeste-und-noch-Unmanifestere, mit Namen Puruṣa – dies entsteht aus jedem der beiden, Virinci und Vairiñca, einzeln.
12.327.12
विरिञ्चोऽभिमानिन्यविवेक ईर्ष्या कामः क्रोधो लोभो मदो दर्पो ममकारश्चैतान्यहंकारपर्यायनामानि भवन्त्येवमाह ॥ १२.३२७.१२ ॥
Viriñca sagt, dass Stolz, Mangel an Unterscheidungskraft, Neid, Begierde, Zorn, Gier, Rausch, Hochmut und das Gefühl des »Mein« allesamt Synonyme für Ichhaftigkeit sind.
12.327.13
अहं कर्तेत्यहंकर्ता ससृजे विश्वमीश्वरः ।
तृतीयमेनं पुरुषमभिमानगुणं विदुः ॥ १२.३२७.१३ ॥
»Ich bin der Handelnde«: Der Herr, der als Handelnder durch Ichhaftigkeit gilt, erschuf das Weltall. Diesen dritten Puruṣa kennt man als jemanden, dessen Eigenschaft der Stolz ist.
12.327.14
अहंकाराद्युगपदुन्मादयामास पञ्च महाभूतानि शब्दस्पर्शरूपरसगन्धलक्षणानि। तान्येव बुद्ध्यन्त इत्येवमाह ॥ १२.३२७.१४ ॥
Aus dem Ichhaften erweckte er zugleich die fünf großen Elemente, gekennzeichnet durch Klang, Berührung, Gestalt, Geschmack und Geruch. Nur diese werden wahrgenommen, sagt er.
12.327.15
भूतसङ्घमहङ्काराद्यो विद्वानवबुध्यसे ।
अभिमानमतिक्रम्य महान्तं प्रतितिष्ठते ॥ १२.३२७.१५ ॥
Wenn du als Weiser die aus dem Ichhaften entstandene Schar der Elemente erkennst, überwindest du den Stolz und ruhst im Großen (mahat).
12.327.16
भूतेषु चाप्यहंकारमश्वरूपस्तथोच्यते ।
पुनर्विषयहेत्वर्थे स मनस्संज्ञकः स्मृतः ॥ १२.३२७.१६ ॥
Das Ichhafte unter den Elementen heißt auch pferdegestaltig; und wiederum, um der Sinnesobjekte willen, wird es als Manas (Geist) bezeichnet.
12.327.17
विखराद्वैखरं युगपदिन्द्रियैः सहोत्पादयति। श्रोत्रं घ्राणं चक्षुर्जिह्वा त्वगित्येतानि शब्दस्पर्शरूपरसगन्धानवबुध्यन्त इति पञ्च बुद्धीन्द्रियाणि वदन्त्येवमाहुराचार्याः ॥ १२.३२७.१७ ॥
Aus dem Vikhara erzeugt er zugleich das Vaikhara mit den Sinnen. Gehör, Geruch, Gesicht, Geschmack und Tastsinn sind jene, durch die Klang, Berührung, Gestalt, Geschmack und Geruch erkannt werden; diese fünf nennen die Lehrer Wahrnehmungsorgane.
12.327.18
वाग्घस्तौ पादपायुरानन्दश्चेति पञ्चेन्द्रियाणि विशेषमादित्योश्वीनि नक्षत्राणीत्येतानीन्द्रियाणां पर्यायनामानि वदन्त्येवमाह ॥ १२.३२७.१८ ॥
Sprache, die beiden Hände, die beiden Füße, der After und die Freude – das sind die fünf Handlungsorgane. Man nennt sie auch besonders Ādityas, Aśvins und Sternbilder; dies sind die Synonyme der Sinne, so sagt er.
12.327.19
अहंकारात्तथा भूतान्युत्पाद्य महदात्मनोः ।
वैखरत्वं ततो राज्ञा वैखर्यो विषयात्मकः ॥ १२.३२७.१९ ॥
Nachdem aus dem Ich-Bewusstsein und ebenso aus dem großen Prinzip und dem Selbst die Elemente hervorgebracht sind, entsteht dann, o König, der Zustand der Grobheit (vaikharatva); das Grobe (vaikharī) besteht aus Objekten.
12.327.20
विकारस्थमहंकारमवबुध्याथ मानवः ।
महदैश्वर्यमाप्नोति यावदाचन्द्रतारकम् ॥ १२.३२७.२० ॥
Nachdem er das in den Veränderungen wohnende Ich-Bewusstsein erkannt hat, erlangt der Mensch dann große Herrschaft, so lange der Mond und die Sterne bestehen.