மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.327
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.327.1
यद्भवानाह किं व्यक्तिं किमव्यक्तमिति अत्र ब्रूमः ॥ १२.३२७.१ ॥
நீர் வியக்தம் என்ன, அவ்யக்தம் என்ன என்று கூறியதை இங்கு நாங்கள் விளக்குகிறோம்।
12.327.2
अव्यक्तमग्राह्यमतर्क्यमपरिमेयमव्यक्तं व्यक्तमुपलक्ष्यते यथर्तवो मूर्तयस्तेषु पुष्पफलैर्व्यक्तिरुपलक्ष्यते तद्वद्व्यक्तगुणैरुपलक्ष्यते ॥ १२.३२७.२ ॥
அவ்யக்தம் பிடிக்கப்பட முடியாதது, தர்க்கத்திற்கு எட்டாதது, அளக்க முடியாதது; வ்யக்தம் அறியப்படுவது. ருதுக்கள் தங்கள் வடிவங்களால் அறியப்படுவது போல, அவற்றில் மலர்களும் கனிகளும் வெளிப்பாட்டைக் காட்டுகின்றன; அவ்வாறே வ்யக்த குணங்களால் அது அறியப்படுகிறது।
12.327.3
प्राग्गतं प्रत्यग्गतमूर्ध्वमधस्तिर्यक्च शतश्चानुग्राह्यत्वात्साऽकृतिः ॥ १२.३२७.३ ॥
முன்னோக்கிச் செல்வது, பின்னோக்கிச் செல்வது, மேலே, கீழே, குறுக்காக, நூற்றுக்கணக்கான திசைகளில் பரவுவது; பிடிக்கப்படக்கூடியதால் அது உருவம்।
12.327.4
व्यक्त उत्तमो रजः सत्वं तत्प्रधानं तत्वमक्षमजरमित्येवमादीन्यव्यक्तनामानि भवन्ति ।
एवमाह ॥ १२.३२७.४ ॥
வ்யக்தம் உயர்ந்தது; ரஜஸ், சத்துவம், அந்தப் பிரதானம், அந்தத் தத்துவம், அக்ஷரம், அஜரம் என்பன அவ்யக்தத்தின் பெயர்கள். இவ்வாறு அவர் கூறினார்.
12.327.5
अव्यक्तं बीजधर्माणं महाग्राहमचेतनम् ।
तस्मादेकगुणो जज्ञे तद्व्यक्तं तत्वमीश्वरः ॥ १२.३२७.५ ॥
அவ்யக்தம் விதையின் இயல்புடையது, மகா பிடிப்பது, உணர்வற்றது; அதிலிருந்து ஒரே குணம் தோன்றியது; அது வ்யக்த தத்துவம், ஈசுவரன்।
12.327.6
तदेतदव्यक्तम्। प्रस्नवा घारणादानस्वभावमापोधारणे प्रजनने दाने गुणानां प्रकृतिः सपराप्रमत्तं तदेतदस्मिन्कार्यकरणे ॥ १२.३२७.६ ॥
அது இந்த அவ்யக்தம். ஊற்று, தாங்குதல், கொடுக்கும் இயல்பு கொண்டது; நீரைத் தாங்குதலிலும், உயிர்ப்பித்தலிலும், கொடையிலும் குணங்களின் பிரக்ருதி; பரத்துடன் விழிப்புடையது; இது இந்தச் செயலிலும் கருவியிலும் உள்ளது।
12.327.7
यदप्युक्तं किमव्यक्तमिति तत्र ब्रूमः। व्यक्तं नामाऽऽसुरे यत्पूर्वमव्यक्तादुत्पन्नतत्वमीश्वरमप्रतिबुद्धगुणस्यगेतत्पुरुषसंज्ञिकं महदित्युक्तं बुद्धिरिति च। सत्ता स्मृतिर्धृतिर्मेधा व्यवसायः समाधिप्राप्तिरित्येवमादीनि व्यक्तपर्याये नामानि वदन्त्येवमाह ॥ १२.३२७.७ ॥
அவ்யக்தம் என்றால் என்ன என்று கேட்டதற்கு நாங்கள் சொல்கிறோம்: ஆசுரி கூற்றில் வ்யக்தம் எனப்படுவது முன்பு அவ்யக்தத்திலிருந்து தோன்றிய தத்துவமே; குணங்கள் உணரப்படாத ஈசுவரன் இதை புருஷன் எனும் பெயருடைய மஹத் என்றும் புத்தி என்றும் கூறுகின்றனர். சத்தை, ஸ்மிருதி, த்ருதி, மேதை, வ்யவசாயம், சமாதி அடைதல் முதலியவை வ்யக்த வகையின் பெயர்கள் என்று அவர் கூறினார்.
12.327.8
मम व्यक्तादुपात्तासिद्धिरागता संयमश्च महद्यतः ।
परसर्गश्च दीप्त्यर्थमौत्सुक्यं च परं तथा ॥ १२.३२७.८ ॥
வ்யக்தத்திலிருந்து நான் பெற்ற சித்தி வந்தது; அடக்கமும் வந்தது, அதிலிருந்து மஹத் வருகிறது; ஒளிக்காகவும் உயர்ந்த படைப்பும், பெரும் ஆர்வமும் அவ்வாறே.
12.327.9
यदेषोर्ध्यस्रोताभिर्महत्वादप्रतिबुद्धत्वाच्चात्मनः यकरोत्यहंकारमव्यक्ताव्यक्ततरम् ॥ १२.३२७.९ ॥
இது மேல்நோக்கிய ஓட்டங்களால், மஹத்துவத்தாலும், ஆத்மாவின் உணராமையாலும், அகங்காரத்தை உண்டாக்குகிறது; அவ்யக்தம், அவ்யக்ததரம் ஆகியது.
12.327.10
यदप्युक्तं किमव्यक्ततरमिति अत्र ब्रूमः ॥ १२.३२७.१० ॥
அவ்யக்ததரம் என்றால் என்ன என்று கேட்கப்பட்டதற்கு இங்கே நாங்கள் சொல்கிறோம்.
12.327.11
व्यक्ताव्यक्ततरं नाम तृतीयं पुरुषसंज्ञकम् ।
तदेतदुभयोर्विरिञ्चवैरिञ्चयोरेकैक उत्पत्तिः ॥ १२.३२७.११ ॥
வ்யக்தாவ்யக்ததரம் எனப்படும், புருஷன் என்ற பெயருடைய மூன்றாவது (தத்துவம்). அது இரண்டு விரிஞ்சன்களிலும் ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் தோன்றுவது.
12.327.12
विरिञ्चोऽभिमानिन्यविवेक ईर्ष्या कामः क्रोधो लोभो मदो दर्पो ममकारश्चैतान्यहंकारपर्यायनामानि भवन्त्येवमाह ॥ १२.३२७.१२ ॥
விரிஞ்சன் (பிரம்மா) அபிமானம், அறியாமை, பொறாமை, காமம், கோபம், பேராசை, மதம், செருக்கு, மமகாரம் ஆகியவை அகங்காரத்தின் பெயர்ச்சொற்கள் என்று இவ்வாறு கூறுகிறார்.
12.327.13
अहं कर्तेत्यहंकर्ता ससृजे विश्वमीश्वरः ।
तृतीयमेनं पुरुषमभिमानगुणं विदुः ॥ १२.३२७.१३ ॥
'நானே செய்பவன்' என்ற அஹங்கார கர்த்தாவாகிய ஈசுவரன் உலகைப் படைத்தான். இந்த மூன்றாம் புருஷனை அபிமானக் குணம் கொண்டவனாக அறிவார்கள்.
12.327.14
अहंकाराद्युगपदुन्मादयामास पञ्च महाभूतानि शब्दस्पर्शरूपरसगन्धलक्षणानि। तान्येव बुद्ध्यन्त इत्येवमाह ॥ १२.३२७.१४ ॥
அகங்காரத்திலிருந்து ஒரே நேரத்தில் சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரசம், கந்தம் என்ற லக்ஷணங்களைக் கொண்ட ஐந்து மகாபூதங்களை எழுப்பினான். அவையே அறியப்படுகின்றன என்று இவ்வாறு கூறுகிறார்.
12.327.15
भूतसङ्घमहङ्काराद्यो विद्वानवबुध्यसे ।
अभिमानमतिक्रम्य महान्तं प्रतितिष्ठते ॥ १२.३२७.१५ ॥
அகங்காரத்திலிருந்து தோன்றும் பூதக்கூட்டத்தை நீ அறிந்தவனாயிருந்தால், அபிமானத்தைக் கடந்து மகத்தில் நிலைபெறுகிறான்.
12.327.16
भूतेषु चाप्यहंकारमश्वरूपस्तथोच्यते ।
पुनर्विषयहेत्वर्थे स मनस्संज्ञकः स्मृतः ॥ १२.३२७.१६ ॥
பூதங்களிலுள்ள அகங்காரம் குதிரை வடிவம் கொண்டது என்றும் கூறப்படுகிறது. மீண்டும், புலன் பொருட்களின் பொருட்டு அது மனம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
12.327.17
विखराद्वैखरं युगपदिन्द्रियैः सहोत्पादयति। श्रोत्रं घ्राणं चक्षुर्जिह्वा त्वगित्येतानि शब्दस्पर्शरूपरसगन्धानवबुध्यन्त इति पञ्च बुद्धीन्द्रियाणि वदन्त्येवमाहुराचार्याः ॥ १२.३२७.१७ ॥
விகரத்திலிருந்து வைகரத்தை இந்திரியங்களுடன் ஒரே நேரத்தில் தோற்றுவிக்கிறான். செவி, மூக்கு, கண், நாக்கு, தோல் — இவற்றால் சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரசம், கந்தம் அறியப்படுகின்றன; இந்த ஐந்தையும் ஞானேந்திரியங்கள் என்று ஆசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்.
12.327.18
वाग्घस्तौ पादपायुरानन्दश्चेति पञ्चेन्द्रियाणि विशेषमादित्योश्वीनि नक्षत्राणीत्येतानीन्द्रियाणां पर्यायनामानि वदन्त्येवमाह ॥ १२.३२७.१८ ॥
பேச்சு, இரு கைகள், இரு கால்கள், ஆசனவாய், இன்பம் என்ற ஐந்தும் கர்மேந்திரியங்கள். இவற்றுக்குச் சிறப்பாக ஆதித்யர்கள், அஸ்வினிகள், நட்சத்திரங்கள் என்ற பெயர்களும் உண்டு; இவை இந்திரியங்களின் பரியாயப் பெயர்கள் என்று அவர் கூறினார்.
12.327.19
अहंकारात्तथा भूतान्युत्पाद्य महदात्मनोः ।
वैखरत्वं ततो राज्ञा वैखर्यो विषयात्मकः ॥ १२.३२७.१९ ॥
அகங்காரத்திலிருந்தும், அதுபோல மகத் மற்றும் ஆன்மாவிலிருந்தும் பூதங்களை உண்டாக்கி, அரசனே, பின்னர் வைகரத்துவம் (ஸ்தூலத்தன்மை) உண்டாகிறது; வைகரி என்பது விஷயங்களின் இயல்புடையது.
12.327.20
विकारस्थमहंकारमवबुध्याथ मानवः ।
महदैश्वर्यमाप्नोति यावदाचन्द्रतारकम् ॥ १२.३२७.२० ॥
விகாரங்களில் நிலைத்திருக்கும் அகங்காரத்தை உணர்ந்த மனிதன் பின்னர் பெரும் ஐசுவரியத்தை அடைகிறான்; சந்திரனும் நட்சத்திரங்களும் உள்ளவரை அது நிலைக்கும்.