Mahābhārata · Adhyāya 12.334
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.334.1
ततः स राजा जनको मन्त्रिभिः सह भारत ।
पुरोहितं पुरस्कृत्य सर्वाण्यन्तः पुराणि च ॥ १२.३३४.१ ॥
Da ging König Janaka, o Bhārata, mit seinen Ministern, den Hauspriester voran, zusammen mit all seinen inneren Gemächern, ihm entgegen.
12.334.2
आसनं च पुरस्कृत्य रत्नानि विविधानि च ।
शिरसा चार्ध्यमादाय गुरुपुत्रं समभ्यगात् ॥ १२.३३४.२ ॥
Einen Sitz und vielerlei Juwelen vor sich stellend, das Haupt neigend und das Arghya-Wasser nehmend, ging er zum Sohn des Lehrers.
12.334.3
स तदासनमादाय बहुरत्नविभूषितम् ।
स्पर्ध्यास्तरणसंस्तीर्णं सर्वतोभद्रमृद्धिमत् ॥ १२.३३४.३ ॥
Er nahm jenen Sitz, mit vielen Juwelen geschmückt, mit beneidenswerten Decken belegt, allseits verheißungsvoll und prächtig.
12.334.4
पुरोधसा संगृहीतं हस्तेनालभ्य पार्थिवः ।
प्रददौ गुरुपुत्राय शुकाय परमार्चितम् ॥ १२.३३४.४ ॥
Der König berührte mit der Hand, was der Hauspriester ergriffen hatte, und gab den hochgeehrten Sitz dem Sohn des Lehrers, Śuka.
12.334.5
तत्रोपविष्टं तं कार्ष्णि शास्त्रतः प्रतिपूज्य च ।
पाद्यं निवेद्य प्रथममर्ध्यं गां च न्यवेदयत् ॥ १२.३३४.५ ॥
Nachdem er den dort sitzenden Sohn Kṛṣṇas gemäß den Schriften geehrt und zuerst Wasser für die Füße dargebracht hatte, reichte er das Arghya-Wasser und auch eine Kuh dar.
12.334.6
स च तां मन्त्रवत्पूजां प्रत्यगृह्णाद्यथाविधि ।
प्रतिगृह्य तु तां पूजां जनकाद्द्विजसत्तमः ॥ १२.३३४.६ ॥
Er nahm jene Verehrung mit Mantras und gemäß der Regel an; nachdem er diese Verehrung von Janaka empfangen hatte, war jener Beste der Zweimalgeborenen (zufrieden).
12.334.7
गां चैव समनुज्ञाय राजानमनुमान्य च ।
पर्यपृच्छन्महातेजा राज्ञः कुशलमव्ययम् ॥ १२.३३४.७ ॥
Nachdem er der Kuh die Erlaubnis gegeben und den König geehrt hatte, fragte der sehr strahlende nach dem unvergänglichen Wohl des Königs.
12.334.8
अनामयं च राजेन्द्र शुकः सानुचरस्य ह ।
अनुज्ञातः स तेनाथ निषसाद सहानुगः ॥ १२.३३४.८ ॥
O Herr der Könige, auch Śuka und sein Gefolge sind wohlauf. Dann, nachdem er die Erlaubnis erhalten hatte, setzte er sich mit seinen Gefolgsleuten nieder.
12.334.9
कुशलं चाव्ययं चैव पृष्ट्वा वैयासकिं नृपः ।
किमागमनमित्येवं पर्यपृच्छत पार्थिवः ॥ १२.३३४.९ ॥
Nachdem er auch nach dem unvergänglichen Wohl des Sohnes Vyāsas gefragt hatte, fragte der König: "Was ist der Zweck deines Kommens?"
12.334.10
पित्राऽहमुक्तो भद्रं ते मोक्षधर्मार्थकोविदः ।
विदेहराजो याज्यो मे जनको नाम विश्रुतः ॥ १२.३३४.१० ॥
Mein Vater sagte zu mir: "Mögest du Glück haben. Der König von Videha, mit Namen Janaka, ist berühmt – kundig im Dharma und im Ziel der Befreiung, und ich bin sein Opferpriester."
12.334.11
तत्र गच्छस्व वै तूर्णं यदि ते हृदि संशयः ।
प्रवृत्तौ वा निवृत्तौ वा स ते च्छेत्स्यति संशयं ॥ १२.३३४.११ ॥
Wenn in deinem Herzen Zweifel sind, geh schnell dorthin. Ob im Handeln oder im Entsagen, er wird deinen Zweifel durchschneiden.
12.334.12
सोहं पितुर्नियोगात्त्वामुपप्रष्टुमिहागतः ।
तन्मे धर्मभृतां श्रेष्ठ यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ १२.३३४.१२ ॥
Daher bin ich auf Befehl meines Vaters hierher gekommen, um dich zu fragen. O Bester unter den Trägern des Dharma, es geziemt dir, es mir genau so zu erklären, wie es ist.
12.334.13
किं कार्यं ब्राह्मणेनेह मोक्षार्थश्च किमात्मकः ।
कथं च मोक्षः प्राप्तव्यो ज्ञानेन तपसाऽथवा ॥ १२.३३४.१३ ॥
Was ist die Pflicht eines Brahmanen hier, und welcher Natur soll er zur Befreiung sein? Wie ist die Befreiung zu erlangen, durch Erkenntnis oder durch Askese?
12.334.14
यत्कार्यं ब्राह्मणेनेह जन्मप्रभृति तच्छृणु ।
कृतोपनयनस्तात भवेद्वेदपरायणः ॥ १२.३३४.१४ ॥
Höre die Pflicht des Brahmanen von der Geburt an. Lieber Sohn, nachdem er die Weihe empfangen hat, soll er dem Veda ergeben sein.
12.334.15
तपसा गुरुवृत्त्या च ब्रह्मचर्येण चाभिभो ।
देवतानामृषीणां चाप्यनृणो ह्यनसूयकः ॥ १२.३३४.१५ ॥
O Mächtiger, durch Askese, Dienst am Lehrer und keusches Schülertum, frei von Schuld gegenüber Göttern und Weisen, soll er frei von Neid sein.
12.334.16
वेदानधीत्य नियतो दक्षिणामपवर्ज्य च ।
अभ्यनुज्ञामथ प्राप्य समावर्तेत वै द्विजः ॥ १२.३३४.१६ ॥
Nachdem er die Veden mit Selbstbeherrschung studiert und die Lehrergabe weggelassen hat, soll der Zweimalgeborene nach Erhalt der Erlaubnis heimkehren.
12.334.17
समावृत्तश्च गार्हस्थ्ये स्वदारनिरतो वसेत् ।
अनसूयुर्यथान्यायमाहिताग्निरनावृतः ॥ १२.३३४.१७ ॥
Nach der Heimkehr soll er im Hausstand seiner eigenen Frau zugetan leben, frei von Neid, recht nach Ordnung, die heiligen Feuer hüten, ungehindert.
12.334.18
उत्पाद्य पुत्रं पौत्रं तु वन्याश्रमपदे वसेत् ।
तानेवाग्नीन्यथाशास्त्रमर्चयन्नतिथिप्रियः ॥ १२.३३४.१८ ॥
Nachdem er einen Sohn und einen Enkel gezeugt hat, soll er in der Waldeinsiedelei wohnen, jene Feuer gemäß der Schrift verehrend und die Gäste liebend.
12.334.19
स वनेऽग्नीन्यथान्यायमात्मन्यारोप्य धर्मवित् ।
निर्द्वन्द्वो बीतरागात्मा ब्रह्माश्रमपदे वसेत् ॥ १२.३३४.१९ ॥
Der Kenner des Dharma soll, nachdem er die heiligen Feuer im Wald gemäß der Regel in sich selbst gesetzt hat, frei von den Gegensatzpaaren und mit einem leidenschaftslosen Selbst, in der Einsiedelei Brahmans wohnen.
12.334.20
उत्पन्ने ज्ञानविज्ञाने प्रत्यक्षे हृदि शाश्वते ।
किमवश्यं निवस्तव्यमाश्रमेषु वनेषु वा ॥ १२.३३४.२० ॥
Wenn Erkenntnis und Verwirklichung im Herzen entstanden sind, unmittelbar und ewig, muss man dann notwendigerweise in den Einsiedeleien oder in den Wäldern wohnen?
12.334.21
एतद्भवन्तं पृच्छामि तद्भवान्वक्तुमर्हति ।
यथा वेदार्थतत्त्वेन ब्रूहि मे त्वं जनाधिप ॥ १२.३३४.२१ ॥
Dies frage ich dich; daher bist du geeignet, es zu sagen. O Herr der Menschen, sprich zu mir gemäß dem wahren Wesen des Sinnes der Veden.
12.334.22
न विना ज्ञानविज्ञाने मोक्षस्याधिगमो भवेत् ।
न विना गुरुसंबन्धं ज्ञानस्याधिगमः स्मृतः ॥ १२.३३४.२२ ॥
Ohne Erkenntnis und Verwirklichung gibt es kein Erlangen der Befreiung, und ohne Verbindung mit einem Lehrer wird das Erlangen der Erkenntnis nicht überliefert.
12.334.23
गुरुः प्लावयिता तस्य ज्ञानं प्लव इहोच्यते ।
विज्ञाय कृतकृत्यस्तु तीर्णस्तदुभयं त्यजेत् ॥ १२.३३४.२३ ॥
Der Lehrer ist es, der ihn hinüberbringt, und hier heißt die Erkenntnis das Floß. Wer die Erkenntnis verstanden hat, sein Werk vollendet und hinübergelangt ist, soll beides verlassen.
12.334.24
अनुच्छेदाय लोकानामनुच्छेदाय कर्मणाम् ।
पूर्वैराचरितो धर्मश्चातुराश्रम्यसंश्रितः ॥ १२.३३४.२४ ॥
Für die Fortdauer der Welten und die Fortdauer der Riten gründet das von den Vorfahren geübte Dharma auf der vierfachen Lebensordnung.
12.334.25
अनेन क्रमयोगेन बहुजातिषु कर्मणाम् ।
कृत्वा शुभाशुभं कर्म मोक्षो नामेह लभ्यते ॥ १२.३३४.२५ ॥
Durch diese stufenweise Übung wird, nachdem man in vielen Geburten gute und schlechte Taten vollbracht hat, hier die Befreiung erlangt.
12.334.26
भावितैः करणैश्चायं बहुसंसारयोनिषु ।
आसादयति शुद्धात्मा मोक्षं वै प्रथमाश्रमे ॥ १२.३३४.२६ ॥
Mit durch viele Schoße des saṃsāra gereinigten Sinnen erlangt dieses reine Selbst eben im ersten Lebensabschnitt die Befreiung.
12.334.27
तमासाद्य तु मुक्तस्य दृष्टार्थस्य विपश्चितः ।
त्रिष्वाश्रमेषु कोऽन्वर्थो भवेत्परमभीप्सतः ॥ १२.३३४.२७ ॥
Welchen Zweck könnte es für den, der jenes erreicht hat, befreit, die Wahrheit geschaut hat, weise ist und das Höchste begehrt, in den drei Lebensstufen noch geben?
12.334.28
राजसांस्तामसांश्चैव नित्यं दोषान्विवर्जयेत् ।
सात्विकं मार्गमास्थाय पश्येदात्मानमात्मना ॥ १२.३३४.२८ ॥
Die Fehler der Leidenschaft und der Finsternis soll man stets meiden; den Pfad der Reinheit beschreitend, möge man das Selbst durch das Selbst schauen.
12.334.29
सर्वभूतेषु चात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि ।
संपश्यन्नोपलिप्येत जले वारिचरो यथा ॥ १२.३३४.२९ ॥
Wer das Selbst in allen Wesen und alle Wesen im Selbst sieht, wird nicht befleckt, so wie ein im Wasser lebendes Geschöpf vom Wasser nicht beschmutzt wird.
12.334.30
पक्षिवत्प्रायणादूर्ध्वममुत्रानन्त्यमश्नुते ।
विहाय देहान्निर्मुक्तो निर्द्वन्द्वः प्रशमं गतः ॥ १२.३३४.३० ॥
Wie ein Vogel erhebt er sich nach dem Tod aufwärts und erlangt dort die Unendlichkeit; nachdem er die Leiber abgelegt hat, befreit und frei von den Gegensatzpaaren, den Frieden erreicht habend.
12.334.31
अत्र गाथाः पुरा गीताः शृणु राज्ञा ययातिना ।
धार्यन्तो या द्विजैस्तात मोक्षशास्त्रविशारदैः ॥ १२.३३४.३१ ॥
Höre hier die Verse, die einst König Yayāti sang und die die Zweimalgeborenen, bewandert in den Schriften der Befreiung, bewahrt haben, lieber Sohn.
12.334.32
ज्योतिरात्मनि नान्यत्र सर्वजन्तुषु तत्समम् ।
स्वयं च शक्यते द्रष्टुं सुसमाहितचेतसा ॥ १२.३३४.३२ ॥
Dieses Licht ist im Selbst und nirgendwo sonst, und dasselbe Licht ist in allen Wesen; es kann von einem selbst mit gesammeltem Geist gesehen werden.
12.334.33
न बिभेति परो यस्मान्न बिभेति पराच्च यः ।
यश्च नेच्छति न द्वेष्टि ब्रह्म संपद्यते तु सः ॥ १२.३३४.३३ ॥
Wer von anderen nicht gefürchtet wird und selbst andere nicht fürchtet, wer weder begehrt noch hasst, der erlangt Brahman.
12.334.34
यदा भावं न कुरुते सर्वभूतेषु पापकम् ।
कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.३३४.३४ ॥
Wenn man gegenüber keinem Wesen eine schädliche Gesinnung hegt, in Tat, Geist oder Rede, dann erlangt man Brahman.
12.334.35
संयोज्य मनसाऽऽत्मानमीर्ष्यामुत्सृज्य मोहनीम् ।
त्यक्त्वा कामं च मोहं च ततो ब्रह्मत्वमश्नुते ॥ १२.३३४.३५ ॥
Nachdem man das Selbst mit dem Geist vereint, den verblendenden Neid abgelegt, Begierde und Verblendung aufgegeben hat, erlangt man dann den Zustand Brahmans.
12.334.36
यदा श्राव्ये च दृश्ये च सर्वभूतेषु चाप्ययम् ।
समो भवति निर्द्वन्द्वो ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.३३४.३६ ॥
Wenn man gegenüber dem Gehörten und Gesehenen und gegenüber allen Wesen gleichmütig wird, frei von den Gegensatzpaaren, dann erlangt man Brahman.
12.334.37
यदा स्तुतिं च निन्दां च समत्वेनैव पश्यति ।
काञ्चनं चायसं चैव सुखं दुःखं तथैव च ॥ १२.३३४.३७ ॥
Wenn man Lob und Tadel mit gleichem Sinn betrachtet, ebenso Gold und Eisen, Lust und Leid,
12.334.38
शीतमुष्णं तथैवार्थमनर्थं प्रियमप्रियम् ।
जीवितं मरणं चैव ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.३३४.३८ ॥
Wenn er Kälte und Hitze, Gewinn und Verlust, Angenehmes und Unangenehmes, Leben und Tod gleich betrachtet, dann erlangt er Brahman.
12.334.39
प्रसार्येह यथाङ्गानि कूर्मः संहरते पुनः ।
तथेन्द्रियाणि मनसा संयन्तव्यानि भिक्षुणा ॥ १२.३३४.३९ ॥
Wie die Schildkröte ihre Glieder ausstreckt und wieder einzieht, so soll der Asket die Sinne mit dem Geist zügeln.
12.334.40
तमः परिगतं वेश्म यथा दीपेन दृश्यते ।
तथा बुद्धिप्रदीपेन शक्य आत्मा निरीक्षितुम् ॥ १२.३३४.४० ॥
Wie ein dunkles Haus durch eine Lampe gesehen wird, so kann das Selbst durch die Lampe der Einsicht geschaut werden.
12.334.41
एतत्सर्वं च पश्यामि त्वयि बुद्धिमतां वर ।
यच्चान्यदपि नोक्तं मे तत्त्वतो वेद तद्भवान् ॥ १२.३३४.४१ ॥
O Bester der Weisen, dies alles sehe ich in dir; und was ich nicht gesagt habe, das kennst du in Wahrheit ebenso.
12.334.42
ब्रह्मर्षे विदितश्चासि विषयान्तमुपागतः ।
गुरोस्तव प्रसादेन तव चैवोपशिक्षया ॥ १२.३३४.४२ ॥
O Brahmarṣi, du bist bekannt und an das Ende der Sinnesobjekte gelangt, durch die Gnade deines Lehrers und durch deine eigene Unterweisung.
12.334.43
तस्यैव च प्रसादेन प्रादुर्भूतं महात्मनः ।
ज्ञानं दिव्यं ममापीदं तेनासि विदितो मम ॥ १२.३३४.४३ ॥
Durch die Gnade eben jenes Großseeligen ist auch in mir dieses göttliche Wissen aufgegangen, und durch ihn bist du mir bekannt geworden.
12.334.44
अधिकं तव विज्ञानमधिका च गतिस्तव ।
अधिकं तव चैश्वर्यं तच्च त्वं नावबुध्यसे ॥ १२.३३४.४४ ॥
Größer ist deine Erkenntnis, größer dein Weg, größer deine Herrschaft; doch das nimmst du selbst nicht wahr.
12.334.45
बाल्याद्वा संशयाद्वापि भयाद्वाऽप्यविमोक्षणात् ।
उत्पन्ने चापि विज्ञाने नाधिगच्छति तां गतिं ॥ १२.३३४.४५ ॥
Aus Kindlichkeit, aus Zweifel, aus Furcht oder weil man nicht befreit ist, erlangt man jenes Ziel nicht, selbst wenn die Erkenntnis aufgegangen ist.
12.334.46
व्यवसायेन शुद्धेन मद्विधैश्छिन्नसंशयः ।
विमुच्य हृदयग्रन्थीनासादयति तां गतिम् ॥ १२.३३४.४६ ॥
Durch reine, entschlossene Anstrengung, wenn der Zweifel von Menschen wie mir durchschnitten ist, und nachdem man die Knoten des Herzens gelöst hat, erlangt man jenes Ziel.
12.334.47
भवांश्चोत्पन्नविज्ञानः स्थिरबुद्धिरलोलुपः ।
व्यवसायादृते ब्रह्मन्नासादयति तत्परम् ॥ १२.३३४.४७ ॥
Du, o Brahmane, hast die Erkenntnis erlangt, bist von fester Einsicht und frei von Begierde; doch ohne entschlossene Anstrengung erlangt man jenes höchste Ziel nicht.
12.334.48
नास्ति ते सुखदुःखेषु विशेषो नास्ति लोलुपः ।
नौत्सुक्यं नृत्यगीतेषु न राग उपजायते ॥ १२.३३४.४८ ॥
Für dich gibt es keinen Unterschied zwischen Lust und Leid, du hast keine Begierde; kein Verlangen nach Tanz und Gesang erwacht in dir, und keine Anhaftung entsteht.
12.334.49
न बन्धुष्वनुबन्धस्ते न भयेष्वस्ति ते भयम् ।
पश्यामि त्वां महाभाग तुल्यलोष्टाश्मकाञ्चनम् ॥ १२.३३४.४९ ॥
O du Hochbegnadeter, du hast keine Bindung an Verwandte und keine Furcht unter Ängsten. Ich sehe dich, wie du Erdklumpen, Stein und Gold als gleich betrachtest.
12.334.50
अहं त्वामनुपश्यामि ये चाप्यन्ते मनीषिणः ।
आस्थितं परमं मार्गमक्षयं तमनामयम् ॥ १२.३३४.५० ॥
Ich sehe dich, wie ich die Weisen am Ende sehe; du hast jenen höchsten, unvergänglichen, heilsamen Pfad beschritten.
12.334.51
यत्फलं ब्राह्मणस्येह मोक्षार्थश्च यदात्मकः ।
तस्मिन्वै वर्तसे विप्र किमन्यत्परिपृच्छसि ॥ १२.३३४.५१ ॥
Die Frucht, die dem Brahmanen hier zukommt, und das, was zur Befreiung das Selbst ist – darin verweilst du eben, o Brahmane; was fragst du dann noch Anderes?