மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.334
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.334.1
ततः स राजा जनको मन्त्रिभिः सह भारत ।
पुरोहितं पुरस्कृत्य सर्वाण्यन्तः पुराणि च ॥ १२.३३४.१ ॥
பின்னர் அந்த அரசன் ஜனகன், ஓ பாரதா, அமைச்சர்களுடன், புரோகிதரை முன்னிறுத்தி, தன் அந்தப்புரம் அனைத்துடனும் (அவரை எதிர்கொண்டான்).
12.334.2
आसनं च पुरस्कृत्य रत्नानि विविधानि च ।
शिरसा चार्ध्यमादाय गुरुपुत्रं समभ्यगात् ॥ १२.३३४.२ ॥
ஆசனத்தையும் பல்வேறு ரத்தினங்களையும் முன்வைத்து, தலை வணங்கி அர்க்கியத்தை எடுத்துக்கொண்டு, குருவின் மகனை அணுகினான்.
12.334.3
स तदासनमादाय बहुरत्नविभूषितम् ।
स्पर्ध्यास्तरणसंस्तीर्णं सर्वतोभद्रमृद्धिमत् ॥ १२.३३४.३ ॥
அவன் பல ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், பொறாமைக்குரிய விரிப்புகளால் விரிக்கப்பட்டதும், எல்லா வகையிலும் மங்கலமானதும், செழிப்பானதுமான அந்த ஆசனத்தை எடுத்தான்.
12.334.4
पुरोधसा संगृहीतं हस्तेनालभ्य पार्थिवः ।
प्रददौ गुरुपुत्राय शुकाय परमार्चितम् ॥ १२.३३४.४ ॥
புரோகிதர் எடுத்து வைத்ததை அரசன் கையால் தொட்டு, மிகுந்த மரியாதைக்குரிய அதை குருவின் மகன் சுகனுக்குக் கொடுத்தான்.
12.334.5
तत्रोपविष्टं तं कार्ष्णि शास्त्रतः प्रतिपूज्य च ।
पाद्यं निवेद्य प्रथममर्ध्यं गां च न्यवेदयत् ॥ १२.३३४.५ ॥
அங்கே அமர்ந்திருந்த கிருஷ்ணனின் மகனை சாஸ்திரப்படி மரியாதை செய்து, முதலில் பாத்தியத்தையும், அர்க்கியத்தையும், பசுவையும் அர்ப்பணித்தான்.
12.334.6
स च तां मन्त्रवत्पूजां प्रत्यगृह्णाद्यथाविधि ।
प्रतिगृह्य तु तां पूजां जनकाद्द्विजसत्तमः ॥ १२.३३४.६ ॥
அவர் அந்த வழிபாட்டை மந்திரங்களுடனும் விதிப்படியும் ஏற்றுக்கொண்டார். ஜனகனிடமிருந்து அந்த மரியாதையைப் பெற்று, அந்த இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவர் (மகிழ்ந்தார்).
12.334.7
गां चैव समनुज्ञाय राजानमनुमान्य च ।
पर्यपृच्छन्महातेजा राज्ञः कुशलमव्ययम् ॥ १२.३३४.७ ॥
பசுவை அனுமதித்து, அரசனை மதித்து, மஹாதேஜஸ்வி அரசனின் அழியாத நலத்தை விசாரித்தான்.
12.334.8
अनामयं च राजेन्द्र शुकः सानुचरस्य ह ।
अनुज्ञातः स तेनाथ निषसाद सहानुगः ॥ १२.३३४.८ ॥
ராஜேந்திரா, சுகருக்கும் அவரது பரிவாரத்திற்கும் நலம் உண்டு. பின்னர் அவனின் அனுமதி பெற்று அவர் பரிவாரத்துடன் அமர்ந்தார்.
12.334.9
कुशलं चाव्ययं चैव पृष्ट्वा वैयासकिं नृपः ।
किमागमनमित्येवं पर्यपृच्छत पार्थिवः ॥ १२.३३४.९ ॥
வ்யாசரின் மகனிடம் அழியாத நலத்தை விசாரித்து, அரசன் 'உங்கள் வருகையின் நோக்கம் என்ன?' என்று கேட்டான்.
12.334.10
पित्राऽहमुक्तो भद्रं ते मोक्षधर्मार्थकोविदः ।
विदेहराजो याज्यो मे जनको नाम विश्रुतः ॥ १२.३३४.१० ॥
என் தந்தை என்னிடம் கூறினார்: 'உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். மோக்ஷ தர்மத்தையும் அதன் பொருளையும் அறிந்த, விதேஹ அரசனான, என் யாஜ்யனான, புகழ்பெற்ற ஜனகன் இருக்கிறான்.'
12.334.11
तत्र गच्छस्व वै तूर्णं यदि ते हृदि संशयः ।
प्रवृत्तौ वा निवृत्तौ वा स ते च्छेत्स्यति संशयं ॥ १२.३३४.११ ॥
உன் மனதில் சந்தேகம் இருந்தால் விரைவில் அங்கே செல். செயலிலோ துறவிலோ அவன் உன் சந்தேகத்தை அறுப்பான்.
12.334.12
सोहं पितुर्नियोगात्त्वामुपप्रष्टुमिहागतः ।
तन्मे धर्मभृतां श्रेष्ठ यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ १२.३३४.१२ ॥
ஆகையால் என் தந்தையின் கட்டளையால் உன்னிடம் கேட்க இங்கு வந்தேன். தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்தவனே, அதை எனக்கு முறையாகச் சொல்லத் தகுந்தவன் நீ.
12.334.13
किं कार्यं ब्राह्मणेनेह मोक्षार्थश्च किमात्मकः ।
कथं च मोक्षः प्राप्तव्यो ज्ञानेन तपसाऽथवा ॥ १२.३३४.१३ ॥
இங்கு பிராமணனின் கடமை என்ன? விடுதலைக்காக அவன் எத்தன்மையவனாக இருக்க வேண்டும்? விடுதலை எவ்வாறு அடையப்படும், ஞானத்தாலா அல்லது தவத்தாலா?
12.334.14
यत्कार्यं ब्राह्मणेनेह जन्मप्रभृति तच्छृणु ।
कृतोपनयनस्तात भवेद्वेदपरायणः ॥ १२.३३४.१४ ॥
பிராமணன் பிறப்பிலிருந்து செய்ய வேண்டிய கடமையைக் கேள். அன்பு மகனே, உபநயனம் பெற்ற பின் அவன் வேதத்தில் ஈடுபட்டவனாக இருக்க வேண்டும்.
12.334.15
तपसा गुरुवृत्त्या च ब्रह्मचर्येण चाभिभो ।
देवतानामृषीणां चाप्यनृणो ह्यनसूयकः ॥ १२.३३४.१५ ॥
வலிமையுள்ளவனே, தவம், குருவுக்கான சேவை, பிரம்மச்சரியம் ஆகியவற்றால் தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் கடனின்றி, பொறாமையின்றி இருக்க வேண்டும்.
12.334.16
वेदानधीत्य नियतो दक्षिणामपवर्ज्य च ।
अभ्यनुज्ञामथ प्राप्य समावर्तेत वै द्विजः ॥ १२.३३४.१६ ॥
வேதங்களைக் கற்று, கட்டுப்பாட்டுடன், குருதட்சிணையை விடுத்து, அனுமதி பெற்ற பின் துவிஜன் வீடு திரும்ப வேண்டும்.
12.334.17
समावृत्तश्च गार्हस्थ्ये स्वदारनिरतो वसेत् ।
अनसूयुर्यथान्यायमाहिताग्निरनावृतः ॥ १२.३३४.१७ ॥
வீடு திரும்பிய பின் இல்வாழ்வில் தன் மனைவியிடம் ஈடுபட்டு, பொறாமையின்றி, முறைப்படி, அக்னியைக் காப்பவனாக, தடையின்றி வாழ வேண்டும்.
12.334.18
उत्पाद्य पुत्रं पौत्रं तु वन्याश्रमपदे वसेत् ।
तानेवाग्नीन्यथाशास्त्रमर्चयन्नतिथिप्रियः ॥ १२.३३४.१८ ॥
மகனையும் பேரனையும் பெற்ற பின், காட்டுத் தவச்சாலையில் வசிக்க வேண்டும்; சாத்திரப்படி அந்த அக்னிகளையே வழிபட்டு, விருந்தினரை விரும்புபவனாக.
12.334.19
स वनेऽग्नीन्यथान्यायमात्मन्यारोप्य धर्मवित् ।
निर्द्वन्द्वो बीतरागात्मा ब्रह्माश्रमपदे वसेत् ॥ १२.३३४.१९ ॥
தர்மத்தை அறிந்தவன் காட்டில் முறைப்படி அக்னிகளை தன்னுள் நிறுவி, இருமைகளற்றவனாகவும் பற்றற்ற மனமுடையவனாகவும் பிரம்மாச்ரமத்தில் வசிக்கட்டும்.
12.334.20
उत्पन्ने ज्ञानविज्ञाने प्रत्यक्षे हृदि शाश्वते ।
किमवश्यं निवस्तव्यमाश्रमेषु वनेषु वा ॥ १२.३३४.२० ॥
இதயத்தில் நிலையானதும் நேரடியானதுமான ஞானமும் விஞ்ஞானமும் தோன்றிவிட்ட பின், ஆசிரமங்களிலோ காடுகளிலோ வசிப்பது அவசியமா?
12.334.21
एतद्भवन्तं पृच्छामि तद्भवान्वक्तुमर्हति ।
यथा वेदार्थतत्त्वेन ब्रूहि मे त्वं जनाधिप ॥ १२.३३४.२१ ॥
இதையே உம்மிடம் கேட்கிறேன்; ஆகவே நீர் சொல்ல தகுதியுடையவர். மன்னவா, வேதப் பொருளின் உண்மையின்படி எனக்கு விளக்குக.
12.334.22
न विना ज्ञानविज्ञाने मोक्षस्याधिगमो भवेत् ।
न विना गुरुसंबन्धं ज्ञानस्याधिगमः स्मृतः ॥ १२.३३४.२२ ॥
ஞானமும் விஞ்ஞானமும் இல்லாமல் மோட்சத்தை அடைதல் இல்லை; குருவுடன் தொடர்பின்றி ஞானத்தை அடைதல் நினைவுகூரப்படவில்லை.
12.334.23
गुरुः प्लावयिता तस्य ज्ञानं प्लव इहोच्यते ।
विज्ञाय कृतकृत्यस्तु तीर्णस्तदुभयं त्यजेत् ॥ १२.३३४.२३ ॥
குரு அவனைக் கரை சேர்ப்பவர்; இங்கே ஞானம் படகு எனப்படுகிறது. ஞானத்தை அறிந்து, செயல் நிறைவேறி, கடந்துவிட்டவன் அவ்விரண்டையும் துறக்கவேண்டும்.
12.334.24
अनुच्छेदाय लोकानामनुच्छेदाय कर्मणाम् ।
पूर्वैराचरितो धर्मश्चातुराश्रम्यसंश्रितः ॥ १२.३३४.२४ ॥
உலகங்களின் தொடர்ச்சிக்காகவும், கர்மங்களின் தொடர்ச்சிக்காகவும், முன்னோர்களால் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட தர்மம் நான்கு ஆசிரமங்களைச் சார்ந்திருக்கிறது.
12.334.25
अनेन क्रमयोगेन बहुजातिषु कर्मणाम् ।
कृत्वा शुभाशुभं कर्म मोक्षो नामेह लभ्यते ॥ १२.३३४.२५ ॥
இந்த படிப்படியான யோக முறையால், பல பிறவிகளில் நல்ல தீய கர்மங்களைச் செய்து, இங்கேயே மோட்சம் அடையப்படுகிறது.
12.334.26
भावितैः करणैश्चायं बहुसंसारयोनिषु ।
आसादयति शुद्धात्मा मोक्षं वै प्रथमाश्रमे ॥ १२.३३४.२६ ॥
பல சம்சார யோனிகளில் பண்படுத்தப்பட்ட புலன்களால், இந்த தூய ஆன்மா முதல் ஆசிரமத்திலேயே மோட்சத்தை அடைகிறது.
12.334.27
तमासाद्य तु मुक्तस्य दृष्टार्थस्य विपश्चितः ।
त्रिष्वाश्रमेषु कोऽन्वर्थो भवेत्परमभीप्सतः ॥ १२.३३४.२७ ॥
அதை அடைந்து விடுதலை பெற்ற, உண்மையை கண்ட ஞானிக்கு, உயர்ந்ததை விரும்புபவனுக்கு, மூன்று ஆசிரமங்களில் என்ன பயன் இருக்கும்?
12.334.28
राजसांस्तामसांश्चैव नित्यं दोषान्विवर्जयेत् ।
सात्विकं मार्गमास्थाय पश्येदात्मानमात्मना ॥ १२.३३४.२८ ॥
ரஜஸ், தமஸ் குற்றங்களை எப்போதும் விலக்க வேண்டும்; சாத்விக வழியைப் பற்றி, ஆன்மாவை ஆன்மாவாலேயே காண வேண்டும்.
12.334.29
सर्वभूतेषु चात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि ।
संपश्यन्नोपलिप्येत जले वारिचरो यथा ॥ १२.३३४.२९ ॥
எல்லா உயிர்களிலும் ஆன்மாவையும், ஆன்மாவில் எல்லா உயிர்களையும் முழுமையாகக் காண்பவன், நீரில் வாழும் உயிரினம் நீரில் ஒட்டாதது போல் ஒட்டாதிருப்பான்.
12.334.30
पक्षिवत्प्रायणादूर्ध्वममुत्रानन्त्यमश्नुते ।
विहाय देहान्निर्मुक्तो निर्द्वन्द्वः प्रशमं गतः ॥ १२.३३४.३० ॥
பறவையைப் போல மரணத்திற்குப் பின் மேலெழுந்து, அங்கே எல்லையற்றதை அடைகிறான்; உடல்களைத் துறந்து, விடுபட்டு, இருமைகளைக் கடந்து, அமைதியை அடைந்தவன்.
12.334.31
अत्र गाथाः पुरा गीताः शृणु राज्ञा ययातिना ।
धार्यन्तो या द्विजैस्तात मोक्षशास्त्रविशारदैः ॥ १२.३३४.३१ ॥
இங்கே முன்பு மன்னன் யயாதியால் பாடப்பட்ட பாடல்களைக் கேள், அவை மோட்ச சாஸ்திரத்தில் வல்லுநர்களான த்விஜர்களால் நினைவில் வைக்கப்பட்டவை, அன்பு மகனே.
12.334.32
ज्योतिरात्मनि नान्यत्र सर्वजन्तुषु तत्समम् ।
स्वयं च शक्यते द्रष्टुं सुसमाहितचेतसा ॥ १२.३३४.३२ ॥
ஒளி ஆன்மாவிலேயே உள்ளது, வேறெங்கும் இல்லை; எல்லா உயிர்களிலும் அதற்கு சமமானது உள்ளது; நன்கு ஒருமுகப்பட்ட மனதுடன் அதைத் தானே காண முடியும்.
12.334.33
न बिभेति परो यस्मान्न बिभेति पराच्च यः ।
यश्च नेच्छति न द्वेष्टि ब्रह्म संपद्यते तु सः ॥ १२.३३४.३३ ॥
எவரிடமிருந்து பிறர் அஞ்சுவதில்லையோ, பிறரிடமிருந்து எவன் அஞ்சுவதில்லையோ, எவன் விரும்புவதும் இல்லை வெறுப்பதும் இல்லையோ, அவனே பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
12.334.34
यदा भावं न कुरुते सर्वभूतेषु पापकम् ।
कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.३३४.३४ ॥
எப்போது எல்லா உயிர்களிடத்தும் தீங்கான எண்ணத்தை வைக்கவில்லையோ, செயலாலும் மனதாலும் வாக்காலும், அப்போது அவன் பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
12.334.35
संयोज्य मनसाऽऽत्मानमीर्ष्यामुत्सृज्य मोहनीम् ।
त्यक्त्वा कामं च मोहं च ततो ब्रह्मत्वमश्नुते ॥ १२.३३४.३५ ॥
மனதால் ஆன்மாவை ஒன்றிணைத்து, மயக்கும் பொறாமையை விட்டு, காமத்தையும் மோகத்தையும் துறந்து, அதன் பின் பிரம்மத்தன்மையை அடைகிறான்.
12.334.36
यदा श्राव्ये च दृश्ये च सर्वभूतेषु चाप्ययम् ।
समो भवति निर्द्वन्द्वो ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.३३४.३६ ॥
கேட்கப்படுவதிலும் காணப்படுவதிலும் எல்லா உயிர்களிலும் இவன் சமநிலையுடையவனாகி இருமைகளை கடக்கும்போது, அப்போது அவன் பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
12.334.37
यदा स्तुतिं च निन्दां च समत्वेनैव पश्यति ।
काञ्चनं चायसं चैव सुखं दुःखं तथैव च ॥ १२.३३४.३७ ॥
ஒருவன் புகழையும் இகழையும் சமமாகக் காணும்போது, பொன்னையும் இரும்பையும், இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் அவ்வாறே காணும்போது,
12.334.38
शीतमुष्णं तथैवार्थमनर्थं प्रियमप्रियम् ।
जीवितं मरणं चैव ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.३३४.३८ ॥
குளிர், வெப்பம், இலாபம், நஷ்டம், விருப்பம், வெறுப்பு, வாழ்வு, மரணம் ஆகியவற்றையும் சமமாகக் காணும்போது, அப்போது அவன் பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
12.334.39
प्रसार्येह यथाङ्गानि कूर्मः संहरते पुनः ।
तथेन्द्रियाणि मनसा संयन्तव्यानि भिक्षुणा ॥ १२.३३४.३९ ॥
ஆமை தன் உறுப்புகளை நீட்டி மீண்டும் உள்ளே இழுத்துக்கொள்வது போல, துறவி மனதால் புலன்களை அடக்க வேண்டும்.
12.334.40
तमः परिगतं वेश्म यथा दीपेन दृश्यते ।
तथा बुद्धिप्रदीपेन शक्य आत्मा निरीक्षितुम् ॥ १२.३३४.४० ॥
இருளால் சூழப்பட்ட வீடு விளக்கால் காணப்படுவது போல, அறிவாகிய விளக்கால் ஆன்மாவைக் காண இயலும்.
12.334.41
एतत्सर्वं च पश्यामि त्वयि बुद्धिमतां वर ।
यच्चान्यदपि नोक्तं मे तत्त्वतो वेद तद्भवान् ॥ १२.३३४.४१ ॥
அறிவுடையோரில் சிறந்தவனே! இவை அனைத்தையும் நான் உன்னில் காண்கிறேன்; நான் சொல்லாத மற்றவற்றையும் நீ உண்மையாக அறிவாய்.
12.334.42
ब्रह्मर्षे विदितश्चासि विषयान्तमुपागतः ।
गुरोस्तव प्रसादेन तव चैवोपशिक्षया ॥ १२.३३४.४२ ॥
பிரம்மரிஷியே! நீ அறியப்பட்டவன்; புலன்களின் எல்லையை அடைந்தவன். உன் குருவின் அருளாலும், உன்னுடைய உபதேசத்தாலும்.
12.334.43
तस्यैव च प्रसादेन प्रादुर्भूतं महात्मनः ।
ज्ञानं दिव्यं ममापीदं तेनासि विदितो मम ॥ १२.३३४.४३ ॥
அந்த மகாத்மாவின் அருளாலேயே எனக்குள்ளும் இந்த தெய்வீக ஞானம் தோன்றியது; அவராலேயே நீங்கள் எனக்குத் தெரியவந்தீர்கள்.
12.334.44
अधिकं तव विज्ञानमधिका च गतिस्तव ।
अधिकं तव चैश्वर्यं तच्च त्वं नावबुध्यसे ॥ १२.३३४.४४ ॥
உங்கள் விஞ்ஞானம் மேலானது, உங்கள் நிலையும் மேலானது, உங்கள் ஐசுவரியமும் மேலானது; அதை நீங்கள் உணரவில்லை.
12.334.45
बाल्याद्वा संशयाद्वापि भयाद्वाऽप्यविमोक्षणात् ।
उत्पन्ने चापि विज्ञाने नाधिगच्छति तां गतिं ॥ १२.३३४.४५ ॥
சிறுபிள்ளைத்தனத்தாலோ, சந்தேகத்தாலோ, பயத்தாலோ, அல்லது விடுதலை அடையாததாலோ, ஞானம் தோன்றியபோதிலும் அவன் அந்த நிலையை அடைவதில்லை.
12.334.46
व्यवसायेन शुद्धेन मद्विधैश्छिन्नसंशयः ।
विमुच्य हृदयग्रन्थीनासादयति तां गतिम् ॥ १२.३३४.४६ ॥
தூய முயற்சியால், என்னைப் போன்றவர்களால் சந்தேகம் அறுபட்டு, இதயக் கட்டுகளை அவிழ்த்து, அவன் அந்த நிலையை அடைகிறான்.
12.334.47
भवांश्चोत्पन्नविज्ञानः स्थिरबुद्धिरलोलुपः ।
व्यवसायादृते ब्रह्मन्नासादयति तत्परम् ॥ १२.३३४.४७ ॥
நீங்களோ ஞானம் தோன்றப் பெற்றவர், நிலையான புத்தியும் ஆசையற்றவர்; பிராமணரே, முயற்சியின்றி மனிதன் அந்தப் பரம நிலையை அடைவதில்லை.
12.334.48
नास्ति ते सुखदुःखेषु विशेषो नास्ति लोलुपः ।
नौत्सुक्यं नृत्यगीतेषु न राग उपजायते ॥ १२.३३४.४८ ॥
இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் உங்களுக்கு வேறுபாடு இல்லை; ஆசை இல்லை; நடனத்திலும் பாட்டிலும் ஆர்வமில்லை, பற்றும் எழுவதில்லை.
12.334.49
न बन्धुष्वनुबन्धस्ते न भयेष्वस्ति ते भयम् ।
पश्यामि त्वां महाभाग तुल्यलोष्टाश्मकाञ्चनम् ॥ १२.३३४.४९ ॥
ஓ மகாபாகியே, உறவினர்களில் உனக்குப் பற்று இல்லை; பயங்களில் உனக்கு பயம் இல்லை. மண் கட்டியையும் கல்லையும் தங்கத்தையும் சமமாகக் காணும் உன்னை நான் காண்கிறேன்.
12.334.50
अहं त्वामनुपश्यामि ये चाप्यन्ते मनीषिणः ।
आस्थितं परमं मार्गमक्षयं तमनामयम् ॥ १२.३३४.५० ॥
இறுதியில் உள்ள ஞானிகளைப் போல நான் உன்னைக் காண்கிறேன். அந்த உயர்ந்த, அழியாத, நோயற்ற பாதையை நீ பின்பற்றியிருக்கிறாய்.
12.334.51
यत्फलं ब्राह्मणस्येह मोक्षार्थश्च यदात्मकः ।
तस्मिन्वै वर्तसे विप्र किमन्यत्परिपृच्छसि ॥ १२.३३४.५१ ॥
இங்கே பிராமணனுக்குரிய பலனும், விடுதலைக்காகவும் ஆத்மாவாக உள்ளதும் எதுவோ, ஓ விப்ரரே, நீ அதிலேயே நிலைத்திருக்கிறாய்; பின் வேறு எதை வினவுகிறாய்?