Mahābhārata · Adhyāya 12.337
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.337.1
एतस्मिन्नन्तरे भूते नारदः पुनरागमत् ।
शुकं स्वाध्यायनिरतं वेदार्थान्प्रष्टुमीप्सवा ॥ १२.३३७.१ ॥
Inzwischen kam Nārada wieder, begierig, Śuka, der ins Vedastudium vertieft war, nach den Bedeutungen der Veden zu fragen.
12.337.2
देवर्षि तु शुको दृष्ट्वा नारदं समुपस्यितम् ।
अर्ध्यपूर्वेण विधिवा वेदोक्तेनाभ्यपूजयत् ॥ १२.३३७.२ ॥
Als er den göttlichen Weisen Nārada nnahen sah, ehrte Śuka ihn gemäß der Regel, beginnend mit der Wasserspende, wie es der Veda vorschreibt.
12.337.3
नारदोऽयाजवीत्प्रीतो ब्रूहि ब्रह्मविदां वर ।
केन त्वां श्रेयसा वत्स योजयामीति हृष्टवत् ॥ १२.३३७.३ ॥
Erfreut sprach Nārada: »Sprich, Bester unter den Brahma-Kundigen! Lieber Sohn, zu welchem Guten soll ich dich leiten?« So sprach er freudig.
12.337.4
नारदस्य वचः श्रुत्वा शुकः प्रोवाच भारत ।
अस्मिँल्लोके हितं यत्स्वात्तेन मां योक्तुमर्हसि ॥ १२.३३७.४ ॥
Als er Nāradas Worte gehört hatte, sprach Śuka: »O Bhārata, du solltest mich zu dem leiten, was in dieser Welt heilsam ist.«
12.337.5
तत्त्वं जिज्ञासतां पूर्वनृषीणां भावितात्मनाम् ।
सनत्कुमारो भगवानिदं वतनमब्रवीत् ॥ १२.३३७.५ ॥
Zu den alten, geläuterten Weisen, die die Wahrheit erkennen wollten, sprach der erhabene Sanatkumāra diese Worte.
12.337.6
नास्ति विद्यासगं चक्षुर्नास्ति सत्यसमं तपः ।
नास्ति रागसमं दुःखं नास्ति त्यागसमं सुखम् ॥ १२.३३७.६ ॥
Kein Auge gleicht dem Wissen, keine Askese der Wahrheit; kein Leid gleicht der Leidenschaft, kein Glück dem Entsagen.
12.337.7
निवृत्तिः कर्मणा पापात्सततं पुण्यशीलता ।
सद्वृत्तिः सद्वदाचारः श्रेय एवदनुत्तमम् ॥ १२.३३७.७ ॥
Sich von sündhaftem Handeln abwenden, beständig Verdienst pflegen, gutes Verhalten und rechte Lebensführung – das ist das höchste Gut.
12.337.8
नानुवयसुखं प्राप्य यः सज्जति न मुच्यते ।
नालं स दुःखमोक्षाय संयोगो दुःखलक्षणम् ॥ १२.३३७.८ ॥
Wer die Freuden der Jugend erlangt und an ihnen haftet, wird nicht befreit; er ist nicht fähig, dem Leid zu entkommen, denn Verbindung ist das Kennzeichen des Leids.
12.337.9
सक्तस्य बुद्धिश्चलति मोहजालविवर्धनी ।
मोहवालावृतो दुःखमिह चामुत्र सोऽश्नुते ॥ १२.३३७.९ ॥
Der Verstand des Anhaftenden schwankt und vermehrt das Netz der Verblendung; eingehüllt in das Netz der Verblendung leidet er hier und im Jenseits.
12.337.10
सर्वोपागात्तु कामस्व क्रोधस्य च विनिग्रहः ।
कार्यः श्रेयोर्थिना तौ हि श्रेयोघातार्थमुद्यतौ ॥ १२.३३७.१० ॥
Wer das höchste Gut sucht, muss Begierde und Zorn auf jede Weise zügeln, denn diese beiden sind stets bereit, das Gute zu zerstören.
12.337.11
नित्यं क्रोधात्तपो रक्षेच्छ्रियं रक्षेच्च मत्सरात् ।
विद्यां मानावमानाभ्यामात्मानं तु प्रमादतः ॥ १२.३३७.११ ॥
Man soll die Askese stets vor dem Zorn, den Wohlstand vor dem Neid, das Wissen vor Ehre und Schmach und sich selbst vor Nachlässigkeit schützen.
12.337.12
आनृशंस्यं परो धर्मः क्षमा च परमं बलम् ।
आत्मज्ञानं परं ज्ञानं न सत्याद्विद्यते परम् ॥ १२.३३७.१२ ॥
Mitgefühl ist das höchste Dharma, und Geduld ist die höchste Stärke; Selbsterkenntnis ist das höchste Wissen, und nichts steht über der Wahrheit.
12.337.13
सत्यस्य वचनं श्रेयः सत्यादपि हितं वदेत् ।
यद्भूतहितमत्यन्तमेतत्सत्यं मतं मम ॥ १२.३३७.१३ ॥
Die Wahrheit zu sprechen ist gut, doch man soll auch über die Wahrheit hinaus das sagen, was den Wesen dient. Was den Wesen aufs höchste nützt, das halte ich für die Wahrheit.
12.337.14
सर्वारम्भपरित्यागी निराशीर्निष्परिग्रहः ।
येन सर्वं परित्यक्तं स विद्वान्स च पण्डितः ॥ १२.३३७.१४ ॥
Wer alle Unternehmungen aufgegeben hat, frei von Begierde nach Lohn und ohne Besitz ist, wer alles hinter sich gelassen hat – der ist weise, und der ist gelehrt.
12.337.15
इन्द्रियैरिन्द्रियार्थान्यश्चरत्यात्मवशैरिह ।
आसज्जमानः शान्तात्मा निर्विकारः समाहितः ॥ १२.३३७.१५ ॥
Wer hier mit seinen selbstbeherrschten Sinnen unter den Sinnesobjekten wandelt, scheinbar anhaftend, doch friedvollen Geistes, unbewegt und gesammelt ist.
12.337.16
अत्मभूतैरतद्भूतः सह चैव विनैव च ।
स विमुक्तः परं श्रेयो नचिरेणाधिगच्छति ॥ १२.३३७.१६ ॥
Obwohl er mit Wesen zusammenlebt, die sein eigenes Selbst sind, doch nicht von ihrer Natur ist, und auch ohne sie – der Befreite erlangt das höchste Gut ohne langes Zögern.
12.337.17
अदर्शनमसंस्पर्शस्तथाऽसंभाषणं तदा ।
यस्य भूतैः सह मुने स श्रेयो विन्दते परम् ॥ १२.३३७.१७ ॥
O Weiser, wer mit den Wesen weder Anblick noch Berührung noch Gespräch hat – der erlangt das höchste Gut.
12.337.18
न हिंस्यात्सर्वभूतानि मैत्रायगणतश्चरेत् ।
नेदं जन्म समासाद्य वैरं कुर्वीत केनचित् ॥ १२.३३७.१८ ॥
Man soll kein Wesen verletzen, sondern mit Wohlwollen wandeln. Hat man diese Geburt erlangt, soll man mit niemandem Feindschaft stiften.
12.337.19
आकिञ्चन्यं सुसंतोषो निराशीस्त्वमचापलम् ।
एतदाहुः परं श्रेय आत्मज्ञस्य जितात्मनः ॥ १२.३३७.१९ ॥
Besitzlosigkeit, großes Genügen, Freiheit von Begierde nach Lohn und Unruhelosigkeit – dies nennt man das höchste Gut für den, der das Selbst kennt und sich selbst besiegt hat.
12.337.20
परिग्रहं परित्यज्य भव तात जितेन्द्रियः ।
अशोकं स्थानमातिष्ठ इह चामुत्र चाभयम् ॥ १२.३३७.२० ॥
Lieber Sohn, gib den Besitz auf und sei einer, der seine Sinne besiegt hat. Verweile im Zustand ohne Kummer, der hier und im Jenseits furchtlos ist.
12.337.21
निरामिषा न शोचन्ति त्यजेदामिषमात्मनः ।
परित्यज्यामिषं सौभ्य दुःखतापाद्विमोक्ष्यसे ॥ १२.३३७.२१ ॥
Die vom Köder Befreiten trauern nicht. Gib den Köder in dir selbst auf; sanfter Freund, wenn du den Köder aufgibst, wirst du von der Glut des Leidens befreit.
12.337.22
तपोनित्येन दान्तेन मुनिना संयतात्मना ।
अजितं जेतुकामेन भाव्यं सङ्गेष्वसङ्गिना ॥ १२.३३७.२२ ॥
Ein Weiser, beständig in Askese, gezügelt und mit gezügeltem Selbst, der das Unbesiegte besiegen will, soll unter den Anhaftungen unanhänglich bleiben.
12.337.23
गुणसङ्गेष्वनासक्त एकचर्यारतः सदा ।
ब्राह्मणो नचिरादेव सुखमायात्यनुत्तमम् ॥ १२.३३७.२३ ॥
Der Brahmane, der von den Anhaftungen an die Qualitäten frei ist und stets an der einsamen Übung Freude hat, erlangt bald das höchste Glück.
12.337.24
द्वन्द्वारामेषु भूतेषु य एको रमते मुनिः ।
विद्धि प्रज्ञानतृप्तं तं ज्ञानतृप्तो न शोचति ॥ १२.३३७.२४ ॥
Unter den Wesen, die an den Gegensatzpaaren Freude haben, ist der Weise, der allein sich freut – wisse, er ist durch Weisheit gesättigt; wer durch Erkenntnis gesättigt ist, trauert nicht.
12.337.25
शुभैर्लभति देवत्वं व्यामिश्रेर्जन्म मानुषम् ।
अशुभैश्चाप्यधोजन्म कर्मभिर्लभतेऽवशः ॥ १२.३३७.२५ ॥
Durch gute Taten erlangt man Göttlichkeit, durch gemischte die menschliche Geburt, und durch böse Taten, hilflos, eine niedere Geburt.
12.337.26
तत्र मृत्युवशो दुःखैः सततं समभिद्रुतः ।
संसारे पच्यते जन्तुस्तत्कथं नावबुध्यसे ॥ १२.३३७.२६ ॥
Dort wird das Wesen, dem Tod unterworfen und ständig von Leiden bedrängt, im Saṃsāra gekocht. Wie kommt es, dass du das nicht erkennst?
12.337.27
अहिते हितसंज्ञस्त्वमध्रुवे ध्रुवसंज्ञकः ।
अनर्थे चार्थसंज्ञस्त्वं किमर्थं नावबुध्यसे ॥ १२.३३७.२७ ॥
Du hältst das Schädliche für heilsam, das Unbeständige für beständig und das Wertlose für wertvoll. Aus welchem Grund erkennst du das nicht?
12.337.28
संवेष्ट्यमानं बहुभिर्मोहात्तन्तुभिरात्मजैः ।
कोशकार इवात्मानं वेष्टयन्नावबुध्यसे ॥ १२.३३७.२८ ॥
Von vielen Fäden deiner Kinder aus Verblendung umwickelt, erkennst du nicht, dass du dich wie der Seidenwurm, der seinen Kokon spinnt, selbst einhüllst.
12.337.29
अलं परिग्रहेणेह दोषवान्हि परिग्रहः ।
कृमिर्हि कोशकारस्तु बध्यते स परिग्रहात् ॥ १२.३३७.२९ ॥
Genug des Besitzes hier; Besitz ist voller Fehler. Der Seidenwurm wird gerade durch diesen Besitz gebunden.
12.337.30
पुत्रदारकुटुम्बेषु सक्ताः सीदन्ति जन्तवः ।
सरःपङ्कार्णवे मग्ना जीर्णा वनगजा इव ॥ १२.३३७.३० ॥
Wesen, die an Söhnen, Frauen und Familie hängen, versinken, wie alte Waldelefanten, die im Schlammmeer eines Sees untergehen.
12.337.31
महाजालसमाकृष्टान्स्थले मत्स्यानिवोद्धृतान् ।
मोहजालसमाकृष्टान्पश्य जन्तून्सुदुःखितान् ॥ १२.३३७.३१ ॥
Sieh die Wesen an, die vom Netz der Verblendung gezogen werden, sehr elend, wie Fische, die von einem großen Netz an Land gezogen wurden.
12.337.32
कुटुम्बं पुत्रदारांश्च शरीरं संचयाश्च ये ।
पारक्यमध्रुवं सर्वं किं स्वं सुकृतदुष्कृतम् ॥ १२.३३७.३२ ॥
Familie, Söhne und Ehefrauen, der Körper und alles Angehäufte: All das gehört einem anderen und ist unbeständig. Was ist wirklich das Eigene, außer guten und bösen Taten?
12.337.33
यदा सर्वान्परित्यज्य गन्तव्यमवशेन ते ।
अनर्थे किं प्रसक्तस्त्वं समर्थं नानुतिष्ठसि ॥ १२.३३७.३३ ॥
Wenn du sie alle verlassen und wider Willen gehen musst, warum hängst du am Nutzlosen? Warum übst du nicht aus, was du vermagst?
12.337.34
अविश्रान्तमनालम्बमपाथेयमदैशिकम् ।
तमः कान्तारमध्वानं कथमेको गमिष्यसि ॥ १२.३३७.३४ ॥
Ohne Rast, ohne Halt, ohne Wegzehrung, ohne Führer — wie wirst du allein über jenen finsteren Waldpfad gehen?
12.337.35
न हि त्वां प्रस्थितं कश्चित्पृष्ठतोऽनुगमिष्यति ।
सुकृतं दुष्कृतं च त्वां यास्यन्तमनुयास्यतः ॥ १२.३३७.३५ ॥
Wenn du aufbrichst, wird dir niemand von hinten folgen; nur deine guten und bösen Taten werden dir auf deinem Weg folgen.
12.337.36
विद्या कर्म च शौचं च ज्ञानं च बहुविस्तरम् ।
अर्थार्थमनुसार्यन्ते सिद्धार्थस्य विमुच्यते ॥ १२.३३७.३६ ॥
Wissen, Handeln, Reinheit und umfassende Erkenntnis werden alle um eines Zieles willen verfolgt; wessen Ziel erreicht ist, der ist befreit.
12.337.37
निबन्धनी रज्जुरेषा या ग्रामे वसतो रतिः ।
छित्त्वैतां सुकृतो यान्ति नैनां छिन्दन्ति दुष्कृतः ॥ १२.३३७.३७ ॥
Dieses bindende Seil ist die Lust dessen, der im Dorf wohnt. Nachdem sie durchtrennt ist, gehen die Rechtschaffenen hin; die Frevler können sie nicht durchtrennen.
12.337.38
रूपकूलां मनःस्रोतां स्पर्शद्वीपां रसावहाम् ।
गन्धपङ्कां शब्दजलां स्वर्गमार्गदुरावहाम् ॥ १२.३३७.३८ ॥
Deren Ufer die Gestalt sind, deren Strom der Geist ist, deren Inseln die Berührung sind, die den Geschmack mit sich führt, deren Schlamm der Geruch ist, deren Wasser der Klang ist und die auf dem Weg zum Himmel schwer zu überqueren ist.
12.337.39
क्षमारित्रां सत्यमयीं धर्मस्थैर्यपदाङ्कुराम् ।
त्यागवाताध्वगां शीघ्रां नौतार्यां तां नदीं तरेत् ॥ १२.३३७.३९ ॥
Diesen Fluss, dessen Boot die Geduld ist, der aus Wahrheit besteht, dessen Füße die Keime der festen Dharma-Standhaftigkeit sind, vom Wind der Entsagung auf seinem Weg bewegt, schnell, mit dem Boot zu überqueren — den soll man überqueren.
12.337.40
त्यज धर्ममधर्मं च उभे सत्यानृते त्यज ।
उभे सत्यानृते त्यक्त्वा येन त्यजसि तं त्यज ॥ १२.३३७.४० ॥
Gib Dharma und Adharma auf; gib sowohl Wahrheit als auch Unwahrheit auf. Nachdem du beides, Wahrheit und Unwahrheit, aufgegeben hast, gib auch das auf, wodurch du aufgibst.
12.337.41
त्यज धर्ममसंकल्पादधर्मं चाप्यलिप्सया ।
उभे सत्यानृते बुद्ध्या बुद्धिं परमनिश्चयात् ॥ १२.३३७.४१ ॥
Durch Wunschlosigkeit gib Dharma auf, durch Nichtbegehren auch Adharma. Durch Weisheit gib Wahrheit und Unwahrheit auf; durch höchste Gewissheit gib sogar die Weisheit selbst auf.
12.337.42
अस्थिस्थूणं स्नायुयुतं मांसशोणितलेपनम् ।
चर्मावनद्धं दुर्गन्धिं पूर्णं मूत्रपुरीषयोः ॥ १२.३३७.४२ ॥
Mit Knochen als Pfeilern, durch Sehnen verbunden, mit Fleisch und Blut verputzt, mit Haut umspannt, übelriechend, voller Urin und Kot.
12.337.43
जराशोकसमाविष्टं रोगायतनमातुरम् ।
रजस्वलमनित्यं च भूतावासमिमं त्यज ॥ १२.३३७.४३ ॥
Von Alter und Kummer überwältigt, ist diese Wohnstätte der Elemente eine Stätte der Krankheit, leidend, befleckt und vergänglich; verlasse sie.
12.337.44
इदं विश्वं जगत्सर्वमजगच्चापि यद्भवेत् ।
महाभूतात्मकं सर्वं महद्यत्परमाणु च ॥ १२.३३७.४४ ॥
Dieses ganze Weltall, alle bewegte Welt und was unbeweglich ist, alles ist aus den großen Elementen gebildet, das Weite wie das Atom.
12.337.45
महाभूतानि खं वायुरग्निरापस्तथा मही ।
षष्ठं तु चेतना या तु आत्मा सप्तममुच्यते।
अष्टमं तु मनो ज्ञेयं बुद्धिस्तु नवमी स्मृता ॥ १२.३३७.४५ ॥
Die großen Elemente sind Raum, Luft, Feuer, Wasser und Erde; das sechste ist das Bewusstsein, das siebte heißt das Selbst. Das achte ist als Geist zu erkennen, und das neunte wird als Verstand gelehrt.
12.337.46
इन्द्रियाणि च पञ्चैव तमः सत्वं रजस्तथा ।
इत्येष सप्तदशको राशिरव्यक्तसंज्ञकः ॥ १२.३३७.४६ ॥
Und die fünf Sinne, dazu Dunkelheit, Güte und Leidenschaft; diese siebzehnfache Gesamtheit heißt das Unoffenbare.
12.337.47
सर्वैरिहेन्द्रियार्थैश्च व्यक्ताव्यक्तैर्हि संहितः ।
चतुर्विशक इत्येष व्यक्ताव्यक्तमयो गणः ॥ १२.३३७.४७ ॥
Verbunden mit allen Sinnesobjekten hier und mit dem Offenbaren wie dem Unoffenbaren, ist dies die vierundzwanzigfache Gesamtheit; diese aus Offenbarem und Unoffenbarem bestehende Gruppe.
12.337.48
एतैः सर्वैः समायुक्तः पुमानित्यभिधीयते ।
त्रिवर्गं तु सुखं दुःखं जीवितं मरणं तथा ॥ १२.३३७.४८ ॥
Mit all diesem verbunden, wird der Mensch so genannt; ebenso die dreifachen Ziele, Lust und Schmerz, Leben und Tod.
12.337.49
य इदं वेद तत्त्वेन स वेद प्रभवाप्ययौ ।
पारम्पर्येह बोद्धव्यं ज्ञानानां यच्च किंचन ॥ १२.३३७.४९ ॥
Wer dies in Wahrheit kennt, kennt Ursprung und Auflösung. Hier ist alles Wissen, das verstanden werden soll, durch die Überlieferung der Lehrer zu verstehen.
12.337.50
इन्द्रियैर्गृह्यते यद्यत्तत्तद्व्यक्तमिति स्थितिः ।
अव्यक्तमिति विज्ञेयं लिङ्गग्राह्यमतीन्द्रियम् ॥ १२.३३७.५० ॥
Was durch die Sinne ergriffen wird, ist offenbar; so lautet die feste Lehre. Das Unoffenbare ist als das zu erkennen, was durch Schluss erfasst wird und jenseits der Sinne liegt.
12.337.51
इन्द्रियैर्नियतैर्देही धाराभिरिव तर्प्यते ।
लोके विततमात्मानं लोकांश्चात्मनि पश्यति ॥ १२.३३७.५१ ॥
Mit wohl gezügelten Sinnen wird der verkörperte Mensch gleichsam von Strömen gesättigt. Er sieht das Selbst, das die Welt durchdringt, und die Welten im Selbst.
12.337.52
परावरदृशः शक्तिर्ज्ञानमूला न नश्यति ।
पश्यतः सर्वभूतानि सर्वावस्थासु सर्वदा ॥ १२.३३७.५२ ॥
Die Kraft dessen, der das Höhere und das Niedere sieht, im Wissen gewurzelt, vergeht nicht — für den, der stets in jedem Zustand alle Wesen sieht.
12.337.53
ब्रह्मभूतस्य संयोगो नाशुभेनोपपद्यते ।
ज्ञानेन विविधान्क्लेशानतिवृत्तस्य मोहजान् ॥ १२.३३७.५३ ॥
Für den, der Brahman geworden ist, gibt es keine Verbindung mit dem Unheilvollen; durch Wissen, wer die vielfältigen aus Verblendung geborenen Leiden überschritten hat (dem ist so).
12.337.54
लोके बुद्धिप्रकाशेन लोकमार्गो न रिष्यते ।
अनादिनिधनज्ञं तमात्मनि स्थितमव्ययम् ॥ १२.३३७.५४ ॥
In der Welt wird durch das Licht des Verstandes der Weltenpfad nicht verletzt — indem man den Erkenner ohne Anfang und Ende kennt, den Unvergänglichen, der im Selbst verweilt.
12.337.55
अकर्तारममूर्तं च भगवानाह तीर्थवित् ।
यो जन्तुः स्वकृतैस्तैस्तैः कर्मभिर्नित्यदुःखितः ॥ १२.३३७.५५ ॥
Der Erhabene, der Kenner der heiligen Furt, erklärte ihn für nicht-handelnd und formlos. Das Lebewesen, das durch seine eigenen Taten, durch diese und jene Handlungen, ständig leidet.
12.337.56
स दुःखप्रतिघातार्थं हन्ति जन्तूननेकधा ।
ततः कर्म समादत्ते पुनरन्यन्नवं बहु ॥ १२.३३७.५६ ॥
Um das Leid abzuwehren, schlägt er die Lebewesen auf vielerlei Weise. Dann nimmt er wieder eine andere neue, reichliche Handlung auf.
12.337.57
तप्यतेऽथ पुनस्तेन भुक्त्वा पथ्यमिवातुरः ।
अजस्रमेव मोहान्धो दुःखेषु सुखसंज्ञितः ॥ १२.३३७.५७ ॥
Dann leidet er wieder durch eben dies, wie ein Kranker, der bekömmliche Speise isst. Von Verblendung geblendet, hält er ständig Leiden für Glück.
12.337.58
बध्यते मथ्यते चैव कर्मभिर्मन्थवत्सदा ।
ततो निबद्धः स्वां योनिं कर्मणामुदयादिह ॥ १२.३३७.५८ ॥
Durch die Handlungen wird er immer gebunden und gequirlt, wie ein Quirlstab. Dann, gebunden, erlangt er durch das Aufgehen seiner Handlungen hier seinen eigenen Schoß der Geburt.
12.337.59
परिभ्रमति संसारं चक्रवद्बहुवेदनः ।
सत्वं निर्वृत्तबन्धस्तु निवृत्तश्चापि कर्मतः ॥ १२.३३७.५९ ॥
Wie ein Rad wandert er mit viel Leid durch den Saṃsāra. Doch das Wesen, dessen Bande gelöst sind und das sich von der Handlung abgewandt hat (ist frei).
12.337.60
सर्ववित्सर्वजित्सिद्धौ भव भावविवर्जितः ।
संयमेन नवं बन्धं निवर्त्य तपसो बलात्।
संप्राप्ता बहवः सिद्धिमप्यबाधां सुखोदयाम् ॥ १२.३३७.६० ॥
Werde allwissend und allbesiegend, frei vom Werden, in der Vollkommenheit. Nachdem man die neue Fessel durch Selbstbeherrschung abgewendet hat, haben durch die Kraft der Askese viele die Vollendung erlangt, unbehindert und im Glück aufgehend.