மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.337
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.337.1
एतस्मिन्नन्तरे भूते नारदः पुनरागमत् ।
शुकं स्वाध्यायनिरतं वेदार्थान्प्रष्टुमीप्सवा ॥ १२.३३७.१ ॥
இதற்கிடையில் நாரதர் மீண்டும் வந்தார்; வேதப் பொருளைக் கேட்க விரும்பி, சுவாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டிருந்த சுகரிடம் அவர் வந்தார்.
12.337.2
देवर्षि तु शुको दृष्ट्वा नारदं समुपस्यितम् ।
अर्ध्यपूर्वेण विधिवा वेदोक्तेनाभ्यपूजयत् ॥ १२.३३७.२ ॥
அருகில் வந்த தேவரிஷி நாரதரைக் கண்டு, சுகர் அர்க்கியத்தில் தொடங்கி வேதவிதிப்படி அவரை வணங்கி உபசரித்தார்.
12.337.3
नारदोऽयाजवीत्प्रीतो ब्रूहि ब्रह्मविदां वर ।
केन त्वां श्रेयसा वत्स योजयामीति हृष्टवत् ॥ १२.३३७.३ ॥
நாரதர் மகிழ்ந்து கூறினார்: "பிரம்மஞானிகளில் சிறந்தவனே, சொல்! அன்புள்ள குழந்தாய், எந்த நன்மையின் வழியில் உன்னை நான் செலுத்தட்டும்?" என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னார்.
12.337.4
नारदस्य वचः श्रुत्वा शुकः प्रोवाच भारत ।
अस्मिँल्लोके हितं यत्स्वात्तेन मां योक्तुमर्हसि ॥ १२.३३७.४ ॥
நாரதரின் சொற்களைக் கேட்ட சுகர் கூறினார்: "பாரதா! இவ்வுலகில் எது நன்மையோ, அதிலேயே என்னை நீர் செலுத்தத் தகுந்தவர்."
12.337.5
तत्त्वं जिज्ञासतां पूर्वनृषीणां भावितात्मनाम् ।
सनत्कुमारो भगवानिदं वतनमब्रवीत् ॥ १२.३३७.५ ॥
உண்மையை அறிய விரும்பிய பண்டைய, தூய மனமுடைய ரிஷிகளிடம் பகவான் சனத்குமாரர் இவ்வாறு கூறினார்.
12.337.6
नास्ति विद्यासगं चक्षुर्नास्ति सत्यसमं तपः ।
नास्ति रागसमं दुःखं नास्ति त्यागसमं सुखम् ॥ १२.३३७.६ ॥
அறிவுக்கு இணையான கண் இல்லை; உண்மைக்கு இணையான தவம் இல்லை; ஆசைக்கு இணையான துன்பம் இல்லை; துறவுக்கு இணையான இன்பம் இல்லை.
12.337.7
निवृत्तिः कर्मणा पापात्सततं पुण्यशीलता ।
सद्वृत्तिः सद्वदाचारः श्रेय एवदनुत्तमम् ॥ १२.३३७.७ ॥
பாவச் செயலிலிருந்து விலகுதல், இடைவிடாத புண்ணிய நடத்தை, நல்ல நடத்தையும் நல்லொழுக்கமும் — இவையே மிகச் சிறந்த நன்மை.
12.337.8
नानुवयसुखं प्राप्य यः सज्जति न मुच्यते ।
नालं स दुःखमोक्षाय संयोगो दुःखलक्षणम् ॥ १२.३३७.८ ॥
இளமையின் இன்பத்தைப் பெற்று அதில் பற்றுக் கொள்பவன் விடுபடுவதில்லை; அவன் துன்பத்திலிருந்து விடுபட இயலாதவன், ஏனெனில் சேர்க்கையே துன்பத்தின் இயல்பு.
12.337.9
सक्तस्य बुद्धिश्चलति मोहजालविवर्धनी ।
मोहवालावृतो दुःखमिह चामुत्र सोऽश्नुते ॥ १२.३३७.९ ॥
பற்றுள்ளவனின் புத்தி அலைபாயும்; அது மயக்கவலையை வளர்க்கும். மயக்கமெனும் வலையால் சூழப்பட்டவன் இங்கும் மறுமையிலும் துன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்.
12.337.10
सर्वोपागात्तु कामस्व क्रोधस्य च विनिग्रहः ।
कार्यः श्रेयोर्थिना तौ हि श्रेयोघातार्थमुद्यतौ ॥ १२.३३७.१० ॥
நன்மையை விரும்புபவன் எல்லா வகையிலும் காமத்தையும் கோபத்தையும் அடக்க வேண்டும்; ஏனெனில் இவை இரண்டும் நன்மையை அழிக்கவே முனைகின்றன.
12.337.11
नित्यं क्रोधात्तपो रक्षेच्छ्रियं रक्षेच्च मत्सरात् ।
विद्यां मानावमानाभ्यामात्मानं तु प्रमादतः ॥ १२.३३७.११ ॥
எப்போதும் கோபத்திலிருந்து தவத்தைக் காக்க வேண்டும்; பொறாமையிலிருந்து செல்வத்தைக் காக்க வேண்டும்; மானத்தாலும் அவமானத்தாலும் கல்வியைக் காக்க வேண்டும்; அலட்சியத்திலிருந்து தன்னைக் காக்க வேண்டும்.
12.337.12
आनृशंस्यं परो धर्मः क्षमा च परमं बलम् ।
आत्मज्ञानं परं ज्ञानं न सत्याद्विद्यते परम् ॥ १२.३३७.१२ ॥
கருணையே மேலான தர்மம்; பொறுமையே மிகச் சிறந்த வலிமை. ஆத்மஞானமே மேலான ஞானம்; சத்தியத்தைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை.
12.337.13
सत्यस्य वचनं श्रेयः सत्यादपि हितं वदेत् ।
यद्भूतहितमत्यन्तमेतत्सत्यं मतं मम ॥ १२.३३७.१३ ॥
உண்மையைப் பேசுவது நன்று; ஆனால் உண்மையையும் விட உயிர்களுக்கு நன்மை தருவதையே சொல்ல வேண்டும். உயிர்களுக்கு மிகவும் நன்மை தருவதே என் கருத்தில் உண்மை.
12.337.14
सर्वारम्भपरित्यागी निराशीर्निष्परिग्रहः ।
येन सर्वं परित्यक्तं स विद्वान्स च पण्डितः ॥ १२.३३७.१४ ॥
எல்லா முயற்சிகளையும் துறந்தவன், பலனாசை அற்றவன், உடைமைகள் இல்லாதவன், எல்லாவற்றையும் துறந்தவன் — அவனே அறிஞன், அவனே பண்டிதன்.
12.337.15
इन्द्रियैरिन्द्रियार्थान्यश्चरत्यात्मवशैरिह ।
आसज्जमानः शान्तात्मा निर्विकारः समाहितः ॥ १२.३३७.१५ ॥
இவ்வுலகில் தன் வசப்பட்ட புலன்களால் புலன் பொருள்களிடையே சஞ்சரிப்பவன், பற்றுடையவன்போல் தோன்றினாலும் அமைதியான மனமும் மாறாத நிலையும் ஒருமித்த மனமும் கொண்டவன்.
12.337.16
अत्मभूतैरतद्भूतः सह चैव विनैव च ।
स विमुक्तः परं श्रेयो नचिरेणाधिगच्छति ॥ १२.३३७.१६ ॥
தன்னைப் போன்ற உயிர்களுடன் இருந்தாலும், அவற்றின் இயல்பற்றவனாய், அவை இன்றியும் இருந்தாலும் — அவன் விடுதலை பெற்று நீண்ட காலமின்றி உயர்ந்த நன்மையை அடைகிறான்.
12.337.17
अदर्शनमसंस्पर्शस्तथाऽसंभाषणं तदा ।
यस्य भूतैः सह मुने स श्रेयो विन्दते परम् ॥ १२.३३७.१७ ॥
முனிவரே, எந்த மனிதன் உயிர்களுடன் பார்வையும் தொடுதலும் பேச்சும் இல்லாதிருக்கிறானோ, அவனே உயர்ந்த நன்மையை அடைகிறான்.
12.337.18
न हिंस्यात्सर्वभूतानि मैत्रायगणतश्चरेत् ।
नेदं जन्म समासाद्य वैरं कुर्वीत केनचित् ॥ १२.३३७.१८ ॥
எல்லா உயிர்களையும் துன்புறுத்தக் கூடாது; நட்புணர்வுடன் நடக்க வேண்டும். இப்பிறவியை அடைந்து யாரிடமும் பகைமை கொள்ளக் கூடாது.
12.337.19
आकिञ्चन्यं सुसंतोषो निराशीस्त्वमचापलम् ।
एतदाहुः परं श्रेय आत्मज्ञस्य जितात्मनः ॥ १२.३३७.१९ ॥
ஒன்றும் இல்லாமை, மிகுந்த திருப்தி, பலனில் ஆசையின்மை, நிலையான மனம் — இவையே தன்னை அறிந்த, தன்னை வென்ற மனிதனுக்கு உயர்ந்த நன்மை என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.337.20
परिग्रहं परित्यज्य भव तात जितेन्द्रियः ।
अशोकं स्थानमातिष्ठ इह चामुत्र चाभयम् ॥ १२.३३७.२० ॥
அன்பு மகனே, உடைமைகளைத் துறந்து புலன்களை வென்றவனாக இரு. இங்கும் மறுமையிலும் அச்சமற்ற, துயரற்ற நிலையில் நிலைபெற்றிரு.
12.337.21
निरामिषा न शोचन्ति त्यजेदामिषमात्मनः ।
परित्यज्यामिषं सौभ्य दुःखतापाद्विमोक्ष्यसे ॥ १२.३३७.२१ ॥
பற்றுகளற்றவர்கள் துயருறுவதில்லை. உன்னுள் உள்ள தூண்டிலை (விஷய ஆசையை) விடு; அன்புள்ளவனே, அந்த தூண்டிலை விட்டால் துன்பத்தின் வெப்பத்திலிருந்து விடுபடுவாய்.
12.337.22
तपोनित्येन दान्तेन मुनिना संयतात्मना ।
अजितं जेतुकामेन भाव्यं सङ्गेष्वसङ्गिना ॥ १२.३३७.२२ ॥
எப்போதும் தவத்தில் நிலைத்த, அடக்கமுள்ள, தன்னடக்கமுடைய முனிவன் வெல்லப்படாததை வெல்ல விரும்பினால், பற்றுகளுக்கு நடுவிலும் பற்றற்றவனாக இருக்க வேண்டும்.
12.337.23
गुणसङ्गेष्वनासक्त एकचर्यारतः सदा ।
ब्राह्मणो नचिरादेव सुखमायात्यनुत्तमम् ॥ १२.३३७.२३ ॥
குணங்களின் பற்றுகளில் பற்றற்றவனாய், எப்போதும் தனிமை சாதனையில் மகிழ்பவனான அந்தணன் விரைவிலேயே உயர்ந்த இன்பத்தை அடைவான்.
12.337.24
द्वन्द्वारामेषु भूतेषु य एको रमते मुनिः ।
विद्धि प्रज्ञानतृप्तं तं ज्ञानतृप्तो न शोचति ॥ १२.३३७.२४ ॥
இரட்டைகளில் (இன்பதுன்பங்களில்) மகிழ்கின்ற உயிர்களிடையே, தனித்து மகிழும் முனிவனை ஞானத்தால் நிறைந்தவனாக அறிவாயாக; ஞானத்தால் நிறைந்தவன் துயருறுவதில்லை.
12.337.25
शुभैर्लभति देवत्वं व्यामिश्रेर्जन्म मानुषम् ।
अशुभैश्चाप्यधोजन्म कर्मभिर्लभतेऽवशः ॥ १२.३३७.२५ ॥
நல்ல செயல்களால் ஒருவன் தேவநிலையை அடைகிறான்; கலந்த செயல்களால் மனித பிறப்பை அடைகிறான்; தீய செயல்களால் வசமின்றி கீழ்ப் பிறப்பை அடைகிறான்.
12.337.26
तत्र मृत्युवशो दुःखैः सततं समभिद्रुतः ।
संसारे पच्यते जन्तुस्तत्कथं नावबुध्यसे ॥ १२.३३७.२६ ॥
அங்கே மரணத்தின் வசப்பட்ட உயிர் எப்போதும் துன்பங்களால் சூழப்பட்டு சம்சாரத்தில் வேகவைக்கப்படுகிறது; அப்படியிருக்க நீ எப்படி அறியவில்லை?
12.337.27
अहिते हितसंज्ञस्त्वमध्रुवे ध्रुवसंज्ञकः ।
अनर्थे चार्थसंज्ञस्त्वं किमर्थं नावबुध्यसे ॥ १२.३३७.२७ ॥
தீங்கானதை நன்மையென்றும், நிலையற்றதை நிலையானதென்றும், பயனற்றதை பயனுள்ளதென்றும் நீ கருதுகிறாய்; ஏன் நீ அறியவில்லை?
12.337.28
संवेष्ट्यमानं बहुभिर्मोहात्तन्तुभिरात्मजैः ।
कोशकार इवात्मानं वेष्टयन्नावबुध्यसे ॥ १२.३३७.२८ ॥
மோகத்தால் பல நூல்களைப் போல உன் மக்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறாய்; கோசகாரன் பூச்சி தன்னைத்தானே சுற்றிக்கொள்வது போல் நீயும் உன்னைச் சுற்றிக்கொள்வதை அறியவில்லை.
12.337.29
अलं परिग्रहेणेह दोषवान्हि परिग्रहः ।
कृमिर्हि कोशकारस्तु बध्यते स परिग्रहात् ॥ १२.३३७.२९ ॥
இங்கே பற்றுதலை விடு; பற்றுதல் குற்றம் நிறைந்தது. கோசகாரன் பூச்சி அந்தப் பற்றினாலேயே கட்டுப்படுகிறது.
12.337.30
पुत्रदारकुटुम्बेषु सक्ताः सीदन्ति जन्तवः ।
सरःपङ्कार्णवे मग्ना जीर्णा वनगजा इव ॥ १२.३३७.३० ॥
மகன், மனைவி, குடும்பத்தில் பற்றுள்ள உயிர்கள் ஏரியின் சேற்றுக் கடலில் மூழ்கிய கிழட்டு காட்டு யானைகளைப் போல் அழிகின்றன.
12.337.31
महाजालसमाकृष्टान्स्थले मत्स्यानिवोद्धृतान् ।
मोहजालसमाकृष्टान्पश्य जन्तून्सुदुःखितान् ॥ १२.३३७.३१ ॥
பெரிய வலையில் பிடிபட்டு நிலத்தில் இழுத்துப் போடப்பட்ட மீன்களைப் போல, மோகவலையில் இழுக்கப்பட்ட உயிரினங்களைப் பார், அவை மிகவும் துன்புறுகின்றன.
12.337.32
कुटुम्बं पुत्रदारांश्च शरीरं संचयाश्च ये ।
पारक्यमध्रुवं सर्वं किं स्वं सुकृतदुष्कृतम् ॥ १२.३३७.३२ ॥
குடும்பம், மகன்கள், மனைவிகள், உடல், சேர்த்த பொருட்கள் — இவை அனைத்தும் பிறருடையவை, நிலையற்றவை. நல்வினையும் தீவினையும் தவிர நமக்குச் சொந்தமானது எது?
12.337.33
यदा सर्वान्परित्यज्य गन्तव्यमवशेन ते ।
अनर्थे किं प्रसक्तस्त्वं समर्थं नानुतिष्ठसि ॥ १२.३३७.३३ ॥
நீ அனைவரையும் விட்டுவிட்டு விருப்பமின்றிச் செல்ல வேண்டியதாகும்போது, பயனற்றவற்றில் ஏன் பற்றுடையவனாயிருக்கிறாய்? சக்தியுள்ளதை ஏன் செய்யவில்லை?
12.337.34
अविश्रान्तमनालम्बमपाथेयमदैशिकम् ।
तमः कान्तारमध्वानं कथमेको गमिष्यसि ॥ १२.३३७.३४ ॥
ஓய்வின்றி, பற்றுக்கோல் இன்றி, வழிச்செலவுக்கு உணவின்றி, வழிகாட்டி இன்றி, இருள் நிறைந்த அந்தக் காட்டு வழியில் நீ தனியாக எப்படிச் செல்வாய்?
12.337.35
न हि त्वां प्रस्थितं कश्चित्पृष्ठतोऽनुगमिष्यति ।
सुकृतं दुष्कृतं च त्वां यास्यन्तमनुयास्यतः ॥ १२.३३७.३५ ॥
நீ புறப்படும்போது உன் பின்னால் யாரும் வரமாட்டார்கள். நீ செல்லும்போது நல்வினையும் தீவினையும் மட்டுமே உன்னைப் பின்தொடரும்.
12.337.36
विद्या कर्म च शौचं च ज्ञानं च बहुविस्तरम् ।
अर्थार्थमनुसार्यन्ते सिद्धार्थस्य विमुच्यते ॥ १२.३३७.३६ ॥
கல்வி, கர்மம், தூய்மை, விரிந்த ஞானம் — இவையெல்லாம் பொருளுக்காகவே பின்பற்றப்படுகின்றன. தன் நோக்கம் நிறைவேறியவன் விடுபடுகிறான்.
12.337.37
निबन्धनी रज्जुरेषा या ग्रामे वसतो रतिः ।
छित्त्वैतां सुकृतो यान्ति नैनां छिन्दन्ति दुष्कृतः ॥ १२.३३७.३७ ॥
கிராமத்தில் வசிப்பவரின் பற்றாகிய இந்தக் கட்டும் கயிறு இது. இதை வெட்டி நல்லோர் செல்வர்; தீயோர் இதை வெட்ட முடியாது.
12.337.38
रूपकूलां मनःस्रोतां स्पर्शद्वीपां रसावहाम् ।
गन्धपङ्कां शब्दजलां स्वर्गमार्गदुरावहाम् ॥ १२.३३७.३८ ॥
உருவம் கரையாகவும், மனம் ஓட்டமாகவும், தொடுதல் தீவுகளாகவும், சுவையை வழிப்பதாகவும், மணம் சேறாகவும், ஒலி நீராகவும் கொண்டது; சொர்க்க வழியில் கடப்பது கடினமானது.
12.337.39
क्षमारित्रां सत्यमयीं धर्मस्थैर्यपदाङ्कुराम् ।
त्यागवाताध्वगां शीघ्रां नौतार्यां तां नदीं तरेत् ॥ १२.३३७.३९ ॥
பொறுமையே படகாகவும், உண்மையே அதன் இயல்பாகவும், தர்மத்தின் உறுதியின் முளைகள் அதன் துளிர்களாகவும், துறவின் காற்றால் அதன் வழியில் செல்லப்படுவதாகவும், விரைந்து ஓடுவதாகவும், படகால் கடக்கத் தக்கதாகவும் உள்ள அந்த நதியை கடக்க வேண்டும்.
12.337.40
त्यज धर्ममधर्मं च उभे सत्यानृते त्यज ।
उभे सत्यानृते त्यक्त्वा येन त्यजसि तं त्यज ॥ १२.३३७.४० ॥
தர்மத்தையும் அதர்மத்தையும் விடு; உண்மையையும் பொய்மையையும் இரண்டையும் விடு. உண்மையும் பொய்மையும் இரண்டையும் விட்டு, எதனால் விடுகிறாயோ அதையும் விடு.
12.337.41
त्यज धर्ममसंकल्पादधर्मं चाप्यलिप्सया ।
उभे सत्यानृते बुद्ध्या बुद्धिं परमनिश्चयात् ॥ १२.३३७.४१ ॥
சங்கல்பமின்மையால் தர்மத்தை விடு; ஆசையின்மையால் அதர்மத்தையும் விடு. அறிவால் உண்மையையும் பொய்மையையும் இரண்டையும் விடு; பரம நிச்சயத்தால் அறிவையும் விடு.
12.337.42
अस्थिस्थूणं स्नायुयुतं मांसशोणितलेपनम् ।
चर्मावनद्धं दुर्गन्धिं पूर्णं मूत्रपुरीषयोः ॥ १२.३३७.४२ ॥
எலும்புத் தூண்களைக் கொண்டது, நரம்புகளால் இணைக்கப்பட்டது, தசையும் இரத்தமும் பூசப்பட்டது, தோலால் கட்டப்பட்டது, துர்நாற்றமுடையது, சிறுநீரும் மலமும் நிறைந்தது.
12.337.43
जराशोकसमाविष्टं रोगायतनमातुरम् ।
रजस्वलमनित्यं च भूतावासमिमं त्यज ॥ १२.३३७.४३ ॥
இது முதுமையும் துயரமும் சூழ்ந்தது, நோய்களின் இருப்பிடம், துன்புறுவது, மாசுள்ளது, நிலையற்றது; பூதங்களின் இந்த வாசஸ்தலத்தைத் துறந்துவிடு.
12.337.44
इदं विश्वं जगत्सर्वमजगच्चापि यद्भवेत् ।
महाभूतात्मकं सर्वं महद्यत्परमाणु च ॥ १२.३३७.४४ ॥
இந்த முழு உலகமும், அசையும் அனைத்தும், அசையாதவையும், பெரியதும் நுண்ணிய அணுவும் எல்லாம் மகாபூதங்களால் ஆனவை.
12.337.45
महाभूतानि खं वायुरग्निरापस्तथा मही ।
षष्ठं तु चेतना या तु आत्मा सप्तममुच्यते।
अष्टमं तु मनो ज्ञेयं बुद्धिस्तु नवमी स्मृता ॥ १२.३३७.४५ ॥
மகாபூதங்கள்: ஆகாயம், காற்று, நெருப்பு, நீர், பின்னர் பூமி; ஆறாவது உணர்வு, ஏழாவதை ஆன்மா என்பர். எட்டாவது மனம் என அறியப்பட வேண்டும், ஒன்பதாவது புத்தி எனக் கூறப்படுகிறது.
12.337.46
इन्द्रियाणि च पञ्चैव तमः सत्वं रजस्तथा ।
इत्येष सप्तदशको राशिरव्यक्तसंज्ञकः ॥ १२.३३७.४६ ॥
ஐந்து புலன்களும், தமஸ், சத்துவம், ரஜஸ் ஆகியவையும்; இவ்வாறு இந்தப் பதினேழு கூட்டம் அவ்யக்தம் எனப்படும்.
12.337.47
सर्वैरिहेन्द्रियार्थैश्च व्यक्ताव्यक्तैर्हि संहितः ।
चतुर्विशक इत्येष व्यक्ताव्यक्तमयो गणः ॥ १२.३३७.४७ ॥
இங்குள்ள அனைத்துப் புலன் பொருட்களுடனும், வெளிப்பட்டவை வெளிப்படாதவையுடனும் சேர்ந்து இது இருபத்துநான்கு கூட்டம்; இதுவே வெளிப்பட்டும் வெளிப்படாததுமான கணம்.
12.337.48
एतैः सर्वैः समायुक्तः पुमानित्यभिधीयते ।
त्रिवर्गं तु सुखं दुःखं जीवितं मरणं तथा ॥ १२.३३७.४८ ॥
இவை அனைத்தோடும் கூடியவன் புருஷன் எனப்படுகிறான்; மூவகைப் பிரிவும், இன்பம், துன்பம், வாழ்வு, மரணம் ஆகியவையும்.
12.337.49
य इदं वेद तत्त्वेन स वेद प्रभवाप्ययौ ।
पारम्पर्येह बोद्धव्यं ज्ञानानां यच्च किंचन ॥ १२.३३७.४९ ॥
இதை உண்மையாக அறிபவன், தோற்றத்தையும் ஒடுக்கத்தையும் அறிகிறான். இங்கு பரம்பரையாக அறியப்பட வேண்டிய எந்த ஞானமும் உண்டு.
12.337.50
इन्द्रियैर्गृह्यते यद्यत्तत्तद्व्यक्तमिति स्थितिः ।
अव्यक्तमिति विज्ञेयं लिङ्गग्राह्यमतीन्द्रियम् ॥ १२.३३७.५० ॥
புலன்களால் எது எது பற்றப்படுகிறதோ அது வெளிப்பட்டது என்பது நிலை. வெளிப்படாதது என்பது அறியப்பட வேண்டும்; அது குறியால் அறியப்படுவது, புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டது.
12.337.51
इन्द्रियैर्नियतैर्देही धाराभिरिव तर्प्यते ।
लोके विततमात्मानं लोकांश्चात्मनि पश्यति ॥ १२.३३७.५१ ॥
அடக்கப்பட்ட புலன்களால் உடலுடையவன் நீரோட்டங்களால் நிறைவடைவது போல் நிறைவடைகிறான். உலகில் பரவிய ஆன்மாவைக் காண்கிறான்; ஆன்மாவில் உலகங்களையும் காண்கிறான்.
12.337.52
परावरदृशः शक्तिर्ज्ञानमूला न नश्यति ।
पश्यतः सर्वभूतानि सर्वावस्थासु सर्वदा ॥ १२.३३७.५२ ॥
உயர்வையும் தாழ்வையும் காண்பவனின் ஆற்றல், ஞானத்தில் வேரூன்றியது, அழிவதில்லை. எல்லா நிலைகளிலும், எப்போதும் எல்லா உயிரினங்களையும் காண்பவனுக்கு (அது அழியாது).
12.337.53
ब्रह्मभूतस्य संयोगो नाशुभेनोपपद्यते ।
ज्ञानेन विविधान्क्लेशानतिवृत्तस्य मोहजान् ॥ १२.३३७.५३ ॥
பிரம்மமாகியவனுக்கு அசுபத்துடன் சேர்க்கை ஏற்படுவதில்லை. ஞானத்தால் மோகத்திலிருந்து பிறந்த பல்வேறு துன்பங்களைக் கடந்தவனுக்கு (அது இல்லை).
12.337.54
लोके बुद्धिप्रकाशेन लोकमार्गो न रिष्यते ।
अनादिनिधनज्ञं तमात्मनि स्थितमव्ययम् ॥ १२.३३७.५४ ॥
உலகில் அறிவின் ஒளியால் உலக வழி கெடுவதில்லை. ஆன்மாவில் நிலைத்திருக்கும் ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத அறிபவனும் அழியாதவனுமானவனை (அறிவதால்).
12.337.55
अकर्तारममूर्तं च भगवानाह तीर्थवित् ।
यो जन्तुः स्वकृतैस्तैस्तैः कर्मभिर्नित्यदुःखितः ॥ १२.३३७.५५ ॥
அகர்த்தா என்றும் அமூர்த்தன் என்றும் தீர்த்தவித்தாகிய பகவான் கூறினார். தன் சொந்த செயல்களால், அந்தந்த கர்மங்களால், எப்போதும் துன்புறும் உயிர் அவன்.
12.337.56
स दुःखप्रतिघातार्थं हन्ति जन्तूननेकधा ।
ततः कर्म समादत्ते पुनरन्यन्नवं बहु ॥ १२.३३७.५६ ॥
அவன் துன்பத்தைத் தடுக்கும் பொருட்டு உயிர்களைப் பல வகைகளில் கொல்கிறான். பின்னர் அவன் மீண்டும் வேறு புதிய பல கர்மங்களை மேற்கொள்கிறான்.
12.337.57
तप्यतेऽथ पुनस्तेन भुक्त्वा पथ्यमिवातुरः ।
अजस्रमेव मोहान्धो दुःखेषु सुखसंज्ञितः ॥ १२.३३७.५७ ॥
பின்னர் அவன் அதனால் மீண்டும் துன்புறுகிறான், நோயாளி பத்தியமான உணவை உண்பது போல. மோகத்தால் குருடனாகி, துன்பங்களில் இன்பம் என்று நினைக்கிறான்.
12.337.58
बध्यते मथ्यते चैव कर्मभिर्मन्थवत्सदा ।
ततो निबद्धः स्वां योनिं कर्मणामुदयादिह ॥ १२.३३७.५८ ॥
கர்மங்களால் அவன் எப்போதும் கட்டப்பட்டும் கடையப்பட்டும் இருக்கிறான், மத்து போல. பின்னர் கட்டுண்ட அவன் கர்மங்களின் எழுச்சியால் இங்கே தன் பிறவி நிலையை அடைகிறான்.
12.337.59
परिभ्रमति संसारं चक्रवद्बहुवेदनः ।
सत्वं निर्वृत्तबन्धस्तु निवृत्तश्चापि कर्मतः ॥ १२.३३७.५९ ॥
சக்கரம் போல் மிகுந்த வேதனையுடன் அவன் சம்சாரத்தில் சுற்றித் திரிகிறான். ஆனால் பந்தங்கள் அவிழ்ந்து, கர்மத்திலிருந்து விலகிய உயிர் நிலைத்திருக்கிறது.
12.337.60
सर्ववित्सर्वजित्सिद्धौ भव भावविवर्जितः ।
संयमेन नवं बन्धं निवर्त्य तपसो बलात्।
संप्राप्ता बहवः सिद्धिमप्यबाधां सुखोदयाम् ॥ १२.३३७.६० ॥
சர்வஞ்ஞனும் சர்வஜயியுமாகி, சித்தியில் பாவமற்றவனாக ஆகு. சம்யமத்தால் புதிய பந்தத்தைத் திருப்பி, தவத்தின் வலிமையால் பலர் சித்தியை அடைந்தனர் — தடையற்றதும் இன்ப எழுச்சியுடையதுமான சித்தியை.