Mahābhārata · Adhyāya 12.339
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.339.1
सुखदुःखविपर्यासो यदा समनुपद्यते ।
नैनं प्रज्ञा सुनीतं वा त्रायते नापि पौरुषम् ॥ १२.३३९.१ ॥
Wenn der Umschwung von Lust und Leid über einen Menschen kommt, schützt ihn weder Einsicht noch wohlbedachtes Handeln noch menschliche Anstrengung.
12.339.2
स्वभावाद्यत्नमातिष्ठेद्यत्नवान्नावसीदति ।
जरामरणरोगेभ्यः प्रियमात्मानमुद्धरेत् ॥ १२.३३९.२ ॥
Man soll sich von Natur aus bemühen; der Tatkräftige sinkt nicht. Vor Alter, Tod und Krankheit soll man das geliebte Selbst emporheben.
12.339.3
रुजन्ति हि शरीराणि रोगाः शारीरमानसाः ।
सायका इव तीक्ष्णाग्राः प्रयुक्ता दृढधन्विभिः ॥ १२.३३९.३ ॥
Tatsächlich quälen Krankheiten, körperliche und seelische, die Leiber wie scharfspitzige Pfeile, von festen Bogenschützen abgeschossen.
12.339.4
व्यथितस्य विधित्साभिस्त्रस्यतो जीवितैषिणः ।
अवशस्य विनाशाय शरीरमपकृष्यते ॥ १२.३३९.४ ॥
Der Leib des Gequälten, Verängstigten, Lebenswilligen, Hilflosen wird zum Untergang fortgeschleppt.
12.339.5
स्रवन्ति न निवर्तन्ते स्रोतांसि सरितामिव ।
आयुरादाय मर्त्यानां रात्र्यहानि पुनः पुनः ॥ १२.३३९.५ ॥
Sie strömen dahin und kehren nicht zurück, wie die Ströme der Flüsse; das Leben der Sterblichen raubend, Nächte und Tage, immer wieder.
12.339.6
व्यत्ययो ह्ययमत्यन्तं पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः ।
जातान्मर्त्याञ्जरयति निमेषान्नावतिष्ठते ॥ १२.३३९.६ ॥
Dieser Wechsel der hellen und dunklen Halbmonate ist wahrhaft beständig; er zehrt die geborenen Sterblichen auf und verweilt nicht einen Augenblick.
12.339.7
सुखदुःखानि भूतानामजरो जरयत्यसौ ।
आदित्यो ह्यस्तमभ्येति पुनः पुनरुदेति च ॥ १२.३३९.७ ॥
Der Unvergängliche läßt die Freuden und Leiden der Wesen altern; die Sonne geht ja zum Untergang und erhebt sich immer wieder.
12.339.8
अदृष्टपूर्वानादाय भावानपरिशङ्कितान् ।
इष्टानिष्टान्मनुष्याणामस्तं गच्छन्ति रात्रयः ॥ १२.३३९.८ ॥
Die Nächte nehmen nie zuvor gesehene, nicht vermutete Zustände mit sich und gehen dem Untergang entgegen, das Erwünschte und Unerwünschte der Menschen tragend.
12.339.9
योयदिच्छेद्यथाकाममयत्नाच्च तदाप्नुयात् ।
यदि स्यान्न पराधीनं पुरुषस्य क्रियाफलम् ॥ १२.३३९.९ ॥
Wer etwas begehrt, würde es nach Wunsch ohne Mühe erlangen, wenn die Frucht des menschlichen Handelns nicht von einem anderen abhinge.
12.339.10
संयताश्च हि दक्षाश्च मतिमन्तश्च मानवाः ।
दृश्यन्ते निष्फलाः सन्तः प्रहीणाः सर्वकर्मभिः ॥ १२.३३९.१० ॥
Selbstbeherrschte, geschickte und kluge Menschen erscheinen fruchtlos, all ihrer Handlungen beraubt.
12.339.11
अपरे बालिशाः सन्तो निर्गुणाः पुरुषाधमाः ।
अशुभैरपि संयुक्ता दृश्यन्ते सर्वकामिनः ॥ १२.३३९.११ ॥
Andere, töricht, tugendlos, die niedrigsten der Menschen, erscheinen im Besitz aller Wünsche, selbst wenn sie mit Unheilvollem verbunden sind.
12.339.12
भूतानामपरः कश्चिद्धिंसायां सततोत्थितः ।
वञ्चनायां च लोकस्य स सुखेष्वेव जीर्यते ॥ १२.३३९.१२ ॥
Unter den Wesen gibt es einen anderen, der stets auf Gewalt und Täuschung der Welt aus ist; er altert gerade inmitten der Freuden.
12.339.13
अचेष्टमानमासीनं श्रीः कंचिदुपतिष्ठते ।
कश्चित्कर्मानुसृत्यान्यो नाप्राप्यमधिगच्छति ॥ १२.३३९.१३ ॥
Zu einem, der untätig sitzt, kommt bisweilen Glück (Śrī) von selbst; ein anderer erlangt, indem er der Handlung folgt, was er noch nicht erreicht hatte.
12.339.14
अपराधं समाचक्ष्व पुरुषस्य स्वभावतः ।
शुक्रमन्यत्र संभूतं पुनरन्यत्र गच्छति ॥ १२.३३९.१४ ॥
Erkläre jenen Fehler, der aus der Natur des Mannes entsteht: der an einem Ort entstandene Same geht wieder an einen anderen.
12.339.15
तस्य योनौ प्रसक्तस्य गर्भो भवति वा न वा ।
आम्रपुष्पोपमा यस्य निर्वृत्तिरुपलभ्यते ॥ १२.३३९.१५ ॥
Ob für den, der sich dem Schoß hingibt, eine Schwangerschaft entsteht oder nicht; sein Ergebnis zeigt sich wie die Mangoblüte.
12.339.16
केषांचित्पुत्रकामानामनुसन्तानमिच्छताम् ।
सिद्धौ प्रयतमानानां न चाण्डमुपजायते ॥ १२.३३९.१६ ॥
Bei manchen, die Söhne begehren, die Fortdauer des Geschlechts wünschen und sich um Erfolg bemühen, entsteht kein Ei (kein Keim der Nachkommenschaft).
12.339.17
गर्भाच्चोद्विजमानानां क्रुद्धादाशीविषादिव ।
आयुष्माञ्जायते पुत्रः कथं प्रेतः पितेव ह ॥ १२.३३९.१७ ॥
Wie wird ein langlebiger Sohn geboren, wenn Menschen, schon vom Mutterschoß an erschrocken, zittern wie vor einer zornigen Schlange? Er wäre wie ein Toter, wie sein Vater.
12.339.18
देवानिष्ट्वा तपस्तप्त्वा कृपणैः पुत्रगृद्धिभिः ।
दश मासान्परिधृता जायन्ते कुलपांसनाः ॥ १२.३३९.१८ ॥
Nachdem sie die Götter verehrt und Askese geübt haben, werden die Schänder der Familie geboren, zehn Monate getragen von elenden, nach Söhnen gierigen Männern.
12.339.19
अपरे धनधान्यानि भोगांश्च पितृसंचितान् ।
विपुलानभिजायन्ते लब्धास्तैरेव मङ्गलैः ॥ १२.३३९.१९ ॥
Andere werden in reichen Besitz, Getreide und Genüsse hineingeboren, die ihre Vorfahren angesammelt haben und die durch eben jene glückverheißenden Taten erlangt wurden.
12.339.20
अन्योन्यं समभिप्रेत्य मैथुनस्य समागमे ।
उपद्रव इवाविष्टो योनिं गर्भः प्रपद्यते ॥ १२.३३९.२० ॥
Einander begehrend, bei der Vereinigung der Geschlechtsgemeinschaft, tritt der Embryo in den Schoß ein, als wäre er von einer Heimsuchung ergriffen.
12.339.21
शीर्णं परशरीराणि च्छिन्नबीजं शरीरिणम् ।
प्राणिनं प्राणंसरोधे मांसश्लेष्मविचेष्टितम् ॥ १२.३३९.२१ ॥
Fremde Leiber zerfallen; der Same, abgetrennt, wird zu einem verkörperten Wesen, das sich, wenn sein Atem gehemmt ist, in Fleisch und Schleim regt.
12.339.22
निर्दग्धं परदेहेऽपि परदेहं चलाचलम् ।
विनश्यन्तं विनाशान्ते भावि नावमिवाहितम् ॥ १२.३३९.२२ ॥
In einem fremden Leib verbrannt und doch unstet, wandert es zu einem anderen Leib; am Ende der Vernichtung vergehend, dem Untergang bestimmt, wie ein auf ein Boot gesetztes Ding.
12.339.23
सङ्गत्या जठरे न्यस्तं रेतोबिन्दुमचेतनम् ।
केन यत्नेन जीवन्तं गर्भं त्वमिह पश्यसि ॥ १२.३३९.२३ ॥
Der bewusstlose Samentropfen, durch die Vereinigung in den Leib gelegt—durch welche Anstrengung siehst du hier den Embryo lebend?
12.339.24
अन्नपानानि जीर्यन्ते यत्र भक्षाश्च भक्षिताः ।
तस्मिन्नेवोदरे गर्भः किं नान्नमिव जीर्यते ॥ १२.३३९.२४ ॥
In eben jenem Bauch, wo Speise, Trank und Gegessenes verdaut werden, warum wird der Embryo nicht verdaut wie Speise?
12.339.25
गर्भे मूत्रपुरीषाणां स्वभावनियता गतिः ।
धारणे वा विसर्गे वा न कर्ता विद्यतेऽवशः ॥ १२.३३९.२५ ॥
Im Mutterleib ist der Lauf von Harn und Kot durch ihre eigene Natur festgelegt; es gibt kein machtloses Wesen, das sie zurückhält oder entlässt.
12.339.26
स्रवन्ति ह्युदराद्गर्भा जायमानास्तथा परे ।
आगमेन तथाऽन्येषां विनाश उपपद्यते ॥ १२.३३९.२६ ॥
Manche Embryonen gleiten schon aus dem Bauch, andere vergehen bei der Geburt; ebenso kommt die Vernichtung anderer durch ihr eigenes Kommen zustande.
12.339.27
एतस्माद्योनिसंबन्धाद्यो जीवः परिमुच्यते ।
प्रजां च लभते कांचित्पुनर्द्वन्द्वेषु सज्जति ॥ १२.३३९.२७ ॥
Das lebendige Wesen, das aus dieser Bindung an den Mutterschoß gelöst wird, erlangt irgendeine Nachkommenschaft und haftet dann wieder an den Gegensätzen.
12.339.28
स तस्य सहजातस्य सप्तमीं नवमीं दशाम् ।
प्राप्नुवन्ति ततः पञ्च न भवन्ति शतायुषः ॥ १२.३३९.२८ ॥
Sie erreichen die siebte und neunte Stufe jenes Neugeborenen; danach werden fünf von ihnen nicht hundertjährig.
12.339.29
नाभ्युत्थाने मनुष्याणां योगाः स्युर्नात्र संशयः ।
व्याधिभिश्च विमथ्यन्ते व्याधैः क्षुद्रमृगा इव ॥ १२.३३९.२९ ॥
Beim Aufwachsen der Menschen mag es in der Tat Ereignisse geben — daran ist kein Zweifel; und von Krankheiten werden sie gequält, wie kleine Hirsche vom Jäger.
12.339.30
व्याधिभिर्भक्ष्यमाणानां त्यजतां विपुलं धनम् ।
वेदनां नापकर्षन्ति यतमानाश्चिकित्सकाः ॥ १२.३३९.३० ॥
Den Schmerz derer, die von Krankheiten verzehrt werden und großen Reichtum hergeben, lindern auch die sich bemühenden Ärzte nicht.
12.339.31
ते चापि निपुणा वैद्याः कुशलाः संभृतौषधाः ।
व्याधिभिः परिकृष्यन्ते मृगा व्याधैरिवार्दिताः ॥ १२.३३९.३१ ॥
Auch jene geschickten, gewandten Ärzte, die ihre Heilmittel gesammelt haben, werden von Krankheiten fortgeschleppt, wie Hirsche, von Jägern gequält.
12.339.32
ते पिबन्तः कषायांश्च सर्पीषि विविधानि च ।
दृश्यन्ते जरया भग्ना नगा नागैरिवोत्तमैः ॥ १२.३३९.३२ ॥
Obwohl sie allerlei Abkochungen und Butterschmalz trinken, sieht man sie vom Alter gebrochen, wie Bäume, die von herrlichen Elefanten zerbrochen wurden.
12.339.33
के वा भुवि चिकित्सन्ते रोगार्तान्मृगपक्षिणः ।
श्वापदानि दरिद्रांश्च प्रायो नार्ता भवन्ति ते ॥ १२.३३९.३३ ॥
Wer auf Erden behandelt die von Krankheit geplagten Hirsche und Vögel, die Raubtiere und die Armen? Meist sind sie nicht frei von Leid.
12.339.34
पौरानपि दुराधर्षान्नृपतीनुग्रतेजसः ।
आक्रम्य खादन्ते रोगाः पशून्पशुपचा इव ॥ १२.३३९.३४ ॥
Krankheiten fallen über sie her und verschlingen selbst die Bürger und die unbezwingbaren Könige von furchtbarem Glanz, wie Hirten das Vieh verzehren.
12.339.35
इति लोकमनाक्रन्दं मोहशोकपरिप्लुतम् ।
स्रोतसा सहसा क्षिप्तं ह्रियमाणं बलीयसा ॥ १२.३३९.३५ ॥
So wird diese Welt, versunken in Verblendung und Kummer, unfähig selbst zu klagen, plötzlich in die Strömung geworfen und vom Stärkeren hinweggerissen.
12.339.36
न धनेन न राज्येन नोग्रेण तपसा तथा ।
स्वभावमतिवर्तन्ते ये नियुक्ताः शरीरिणः ॥ १२.३३९.३६ ॥
Weder durch Reichtum noch durch Königsherrschaft noch durch grimmige Askese überschreiten die verkörperten Wesen, die dieser Ordnung unterstellt sind, ihre Natur.
12.339.37
न म्रियेरन्न जीर्येरन्सर्वे स्युः सर्वकामिनः ।
नाप्रियं प्रतिपश्येयुरुत्थानस्य फले सति ॥ १२.३३९.३७ ॥
Gäbe es die Frucht der Anstrengung, so würde niemand sterben noch altern; alle hätten alle Wünsche erfüllt und sähen nichts Unangenehmes.
12.339.38
उपर्युपरि लोकस्य सर्वो भवितुमीहते ।
यतते च यथाशक्ति न च तद्वर्तते तथा ॥ १२.३३९.३८ ॥
In der Welt strebt jeder danach, immer höher zu steigen, und müht sich nach seinem Vermögen, doch es geschieht nicht so.
12.339.39
ऐश्वर्यमदमत्तांश्च मत्तान्मद्यमदेन च ।
अप्रमत्ताश्च शूराश्च विक्रान्ताः पर्युपासते ॥ १२.३३९.३९ ॥
Man dient denen, die vom Hochmut der Macht berauscht sind und denen, die vom Wein betrunken sind, ebenso den Wachsamen, den Helden und den Tapferen.
12.339.40
क्लेशाः प्रतिनिवर्तन्ते केषांचिदसमीक्षिताः ।
स्वंस्वं न पुनरन्येषां न किंचिदधिगम्यते ॥ १२.३३९.४० ॥
Bei manchen weichen die Leiden unvorhergesehen zurück, während andere das Ihre nie wieder erlangen.
12.339.41
महच्च फलवैपम्यं दृश्यते कर्मसिद्धिषु ।
वहन्ति शिविकामन्ये यान्त्यन्ये शिविकागताः ॥ १२.३३९.४१ ॥
Bei der Vollendung der Werke zeigt sich eine große Ungleichheit der Früchte: die einen tragen die Sänfte, die anderen fahren in Sänften.
12.339.42
सर्वेषामृद्धिकामानामन्ये रथपुरःसराः ।
मनुजाश्च गतस्त्रीकाः शतशो विविधाः स्त्रियः ॥ १२.३३९.४२ ॥
Von allen, die nach Wohlstand verlangen, gehen die einen vor den Wagen, manche Männer bleiben ohne Frauen, und andere haben Hunderte verschiedener Frauen.
12.339.43
द्वन्द्वारामेषु भूतेषु गच्छन्त्येकैकशो नराः ।
इदमन्यत्परं पश्य माऽत्र मोहं करिष्यसि ॥ १२.३३९.४३ ॥
Unter den Wesen, die sich an den Gegensatzpaaren erfreuen, gehen die Menschen einzeln hinüber. Schau auf diese andere höchste Wahrheit; verfalle hier nicht der Verblendung.
12.339.44
त्यज धर्ममधर्मं च उभे सत्यानृते त्यज ।
उभे सत्यानृते त्यक्त्वा येन त्यजसि तं त्यज ॥ १२.३३९.४४ ॥
Gib Dharma und Adharma auf; gib Wahrheit und Unwahrheit beide auf. Nachdem du Wahrheit und Unwahrheit aufgegeben hast, gib auch das auf, wodurch du aufgibst.
12.339.45
एतत्ते परमं गुह्यमाख्यातमृषिसत्तम ।
येन देवाः परित्यज्य मर्त्यलोकं दिवं गताः ॥ १२.३३९.४५ ॥
Dies ist dir als höchstes Geheimnis verkündet worden, bester der Weisen, wodurch die Götter die sterbliche Welt verließen und zum Himmel gingen.
12.339.46
नारदस्य वचः श्रुत्वा शुकः परमबुद्धिमान् ।
संचिन्त्य मनसा धीरो निश्चयं नाध्यगच्छत ॥ १२.३३९.४६ ॥
Als Śuka, höchst weise und standhaft, Nāradas Worte gehört hatte, dachte er tief in seinem Geist nach, gelangte jedoch zu keiner festen Entscheidung.
12.339.47
पुत्रदारैर्महान्क्लेशो विद्याम्नाये महाञ्छ्रमः ।
किंनु स्याच्छाश्वतं स्थानमल्पक्लेशं महोदयम् ॥ १२.३३९.४७ ॥
Großes Leid kommt von Söhnen und Frauen, große Mühe vom Studium und Rezitieren der Veden. Was könnte dann der ewige Ort sein, mit wenig Leid und großem Wohlergehen?
12.339.48
ततो मुहूर्तं संचिन्त्य निश्चितां गतिमात्मनः ।
परावरज्ञो धर्मस्य परां नैःश्रेयसीं गतिम् ॥ १२.३३९.४८ ॥
Dann, nach kurzem Nachdenken, bestimmte er, der das Höhere und Niedere kannte, den sicheren Weg seines Selbst: den höchsten Pfad der Befreiung im Dharma.
12.339.49
कथं त्वहमसंश्लिष्टो गच्छेयं गतिमुत्तमाम् ।
नावर्तेयं यथा भूयो योनिसंसारसागरे ॥ १२.३३९.४९ ॥
Wie könnte ich, ungebunden, jenen höchsten Pfad erreichen, damit ich nicht wieder in den Ozean von Saṃsāra und Mutterschoß zurückkehre?
12.339.50
परं भावं हि काङ्क्षामि यत्र नावर्तते पुनः ।
सर्वसङ्गान्परित्यज्य निश्चितो मनसा गतिम् ॥ १२.३३९.५० ॥
Ich begehre jenen höchsten Zustand, von dem man nicht zurückkehrt; alle Anhaftungen abgelegt, im Geist entschlossen, jenen Pfad.
12.339.51
तत्र यास्यामि यत्रात्मा शर्म मेऽधिगमिष्यति ।
अक्षयश्चाव्ययश्चैव यत्र स्थास्यामि शाश्वतः ॥ १२.३३९.५१ ॥
Dorthin werde ich gehen, wo meine Seele Frieden finden wird; wo ich unvergänglich, unwandelbar und ewig verweilen werde.
12.339.52
न तु योगमृते शक्त्या प्राप्नुयां परमां गतिम् ।
अनुबन्धो विमुक्तस्य कर्मभिर्नोपपद्यते ॥ १२.३३९.५२ ॥
Ohne Yoga könnte ich aus eigener Kraft jenen höchsten Pfad nicht erlangen; und für den Befreiten entsteht keine Bindung durch Handlungen.
12.339.53
यस्माद्योगं समास्थाय त्यक्त्वा गृहकलेवरम् ।
वायुभूतः प्रवेक्ष्यामि तेजोराशिं दिवाकरम् ॥ १२.३३९.५३ ॥
Daher werde ich, den Yoga ergriffen und diesen Hausleib abgelegt, als Wind zur Sonne eingehen, dem Haufen des Glanzes.
12.339.54
न ह्येप क्षयतां याति सोमः सुरगणैर्यथा ।
कम्पितः पतते भूमिं पुनश्चैवाधिरोहति ॥ १२.३३९.५४ ॥
Wie der Mond, von den Scharen der Götter erschüttert, zur Erde fällt und wieder aufsteigt, so verfällt dieser (Soma) nicht dem Verfall.
12.339.55
क्षीयते हि सदा सोमः पुनश्चैवाभिपूर्यते ।
नेच्छाम्येवं विदित्वैते ह्रासवृद्धी पुनः पुनः ॥ १२.३३९.५५ ॥
Der Mond nimmt stets ab und füllt sich dann wieder. Da ich diese Abnahme und Zunahme immer wieder erkannt habe, wünsche ich es nicht so.
12.339.56
रविस्तु संतापयते लोकान्रश्मिभिरुल्बणैः ।
सर्वतस्तेज आदत्ते नित्यमक्षयमण्डलः ॥ १२.३३९.५६ ॥
Die Sonne versengt die Welten mit ihren wilden Strahlen; ihre Scheibe ist unvergänglich, und von allen Seiten zieht sie stets den Glanz an sich.
12.339.57
अतो मे रोचते गन्तुमादित्यं दीप्ततेजसम् ।
अत्र वत्स्यामि दुर्धर्षो निःसङ्गेनान्तरात्मना ॥ १२.३३९.५७ ॥
Daher gefällt es mir, zur Sonne von strahlendem Glanz zu gehen. Hier werde ich wohnen, unbezwingbar, mit einem von Anhaftung freien inneren Selbst.
12.339.58
सूर्यस्यर सदने चाहं निक्षिप्येदं कलेवरम् ।
ऋषिभिः सह वत्स्यामि सौरं तेजोऽतिदुःसहं ॥ १२.३३९.५८ ॥
Nachdem ich diesen Leib in der Wohnstätte der Sonne niedergelegt habe, werde ich mit den Weisen im Glanz der Sonne wohnen, der über alle Maßen unerträglich ist.
12.339.59
आपृच्छामि नगान्नागान्गिरीनुर्वी दिशो दश ।
देवदानवगन्धर्वान्पिशाचोरगराक्षसान् ॥ १२.३३९.५९ ॥
Ich nehme Abschied von den Bergen, den Schlangen, den Hügeln, der Erde und den zehn Richtungen, von den Göttern, Dānavas, Gandharvas, Piśācas, Uragas und Rākṣasas.
12.339.60
लोकेषु सर्वभूतानि प्रवेक्ष्यामि न संशयः ।
पश्यन्तु योगवीर्यं मे सर्वे देवाः सहर्षिभिः ॥ १२.३३९.६० ॥
Ich werde in alle Wesen der Welten eingehen, ohne Zweifel. Mögen alle Götter zusammen mit den Weisen die Kraft meines Yoga sehen.
12.339.61
अथानुज्ञाप्य तमृषिं नारदं लोकविश्रुतम् ।
तस्मादनुज्ञां संप्राप्य जगाम पितरं प्रति ॥ १२.३३९.६१ ॥
Nachdem er sich von dem in den Welten berühmten Weisen Nārada verabschiedet und dessen Erlaubnis erhalten hatte, machte er sich auf den Weg zu seinem Vater.
12.339.62
सोऽभिवाद्य महात्मानं कृष्णद्वैपायनं मुनिम् ।
शुकः प्रदक्षिणं कृत्वा कृष्णमापृष्टवान्मुनिम् ॥ १२.३३९.६२ ॥
Nachdem er sich vor dem großherzigen Weisen Kṛṣṇa Dvaipāyana verneigt hatte, umschritt Śuka ihn rechtsherum und bat den Weisen Kṛṣṇa um Abschied.
12.339.63
श्रुत्वा चर्षिस्तद्वचनं शुकस्य ।
प्रीतो महात्मा पुनराह चैनम्।
भोभो पुत्र स्थीयतां तावदद्य ।
यावच्चक्षुः प्रीणयामि त्वदर्थे ॥ १२.३३९.६३ ॥
Als der großherzige Weise Śukas Worte hörte, sprach er erfreut erneut zu ihm: »O Sohn, bleib nun noch eine Weile, bis meine Augen sich deinetwegen erfreut haben.«
12.339.64
निरपेक्षः शुको भूत्वा निःस्नेहो मुक्तसंशयः ।
मोक्षमेवानुसंचिन्त्य गमनाय मनो दधे ॥ १२.३३९.६४ ॥
Frei von Erwartung und Zuneigung, vom Zweifel befreit, dachte Śuka nur an die Erlösung und entschloss sich zu gehen.
12.339.65
पितरं स परित्यज्य जगाम मुनिसत्तमः ।
कैलासपृष्ठं विपुलं सिद्धसङ्घनिषेवितम् ॥ १२.३३९.६५ ॥
Seinen Vater verlassend, begab sich dieser Beste unter den Weisen zu dem weiten Gipfelrücken des Kailāsa, der von Scharen vollendeter Wesen besucht wird.