மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.339
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.339.1
सुखदुःखविपर्यासो यदा समनुपद्यते ।
नैनं प्रज्ञा सुनीतं वा त्रायते नापि पौरुषम् ॥ १२.३३९.१ ॥
இன்பமும் துன்பமும் தலைகீழாக மாறும்போது, அறிவோ நல்ல திட்டமோ மனித முயற்சியோ அவனைக் காப்பதில்லை.
12.339.2
स्वभावाद्यत्नमातिष्ठेद्यत्नवान्नावसीदति ।
जरामरणरोगेभ्यः प्रियमात्मानमुद्धरेत् ॥ १२.३३९.२ ॥
இயல்பாகவே முயற்சி செய்ய வேண்டும்; முயற்சி செய்பவன் தாழ்வதில்லை. மூப்பு, மரணம், நோய் ஆகியவற்றிலிருந்து தனக்குப் பிரியமான ஆன்மாவை மீட்க வேண்டும்.
12.339.3
रुजन्ति हि शरीराणि रोगाः शारीरमानसाः ।
सायका इव तीक्ष्णाग्राः प्रयुक्ता दृढधन्विभिः ॥ १२.३३९.३ ॥
உடலை நோய்கள் வருத்துகின்றன; உடல் சார்ந்தவையும் மனம் சார்ந்தவையுமான நோய்கள், வலிமையான வில்லாளிகள் எய்த கூர்முனை அம்புகள் போல.
12.339.4
व्यथितस्य विधित्साभिस्त्रस्यतो जीवितैषिणः ।
अवशस्य विनाशाय शरीरमपकृष्यते ॥ १२.३३९.४ ॥
வருந்தி, அஞ்சி, உயிர் வாழ விரும்பும், வசமற்ற மனிதனின் உடல், அழிவுக்காக, செயல் நோக்கங்களுடன் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
12.339.5
स्रवन्ति न निवर्तन्ते स्रोतांसि सरितामिव ।
आयुरादाय मर्त्यानां रात्र्यहानि पुनः पुनः ॥ १२.३३९.५ ॥
ஆறுகளின் நீரோட்டங்கள் போல ஓடுகின்றன, திரும்புவதில்லை; பகலும் இரவும் மனிதர்களின் ஆயுளை மீண்டும் மீண்டும் கொண்டு செல்கின்றன.
12.339.6
व्यत्ययो ह्ययमत्यन्तं पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः ।
जातान्मर्त्याञ्जरयति निमेषान्नावतिष्ठते ॥ १२.३३९.६ ॥
வளர்பிறை, தேய்பிறை என்ற இரு பக்ஷங்களின் இந்த மாறுதல் நிச்சயமாக இடைவிடாதது; அது பிறந்த மனிதர்களை மூப்படையச் செய்கிறது, ஒரு கணமும் நிற்பதில்லை.
12.339.7
सुखदुःखानि भूतानामजरो जरयत्यसौ ।
आदित्यो ह्यस्तमभ्येति पुनः पुनरुदेति च ॥ १२.३३९.७ ॥
உயிர்களின் இன்பமும் துன்பமும்; அழியாத அவன் அவற்றை முதிர்ச்சியடையச் செய்கிறான். சூரியன் நிச்சயமாக அஸ்தமனத்தை நோக்கிச் செல்கிறான்; மீண்டும் மீண்டும் உதிக்கிறான்.
12.339.8
अदृष्टपूर्वानादाय भावानपरिशङ्कितान् ।
इष्टानिष्टान्मनुष्याणामस्तं गच्छन्ति रात्रयः ॥ १२.३३९.८ ॥
முன்பு காணப்படாத, சந்தேகிக்கப்படாத நிலைகளை எடுத்துக்கொண்டு, மனிதர்களின் விரும்பியதையும் விரும்பாததையும் கொண்டு இரவுகள் அஸ்தமனத்திற்குச் செல்கின்றன.
12.339.9
योयदिच्छेद्यथाकाममयत्नाच्च तदाप्नुयात् ।
यदि स्यान्न पराधीनं पुरुषस्य क्रियाफलम् ॥ १२.३३९.९ ॥
எவன் எதை விரும்புகிறானோ, விருப்பம்போல், முயற்சியின்றியே அதை அடைவான் — மனிதனின் செயலின் பலன் பிறரைச் சார்ந்திருக்கவில்லையென்றால்.
12.339.10
संयताश्च हि दक्षाश्च मतिमन्तश्च मानवाः ।
दृश्यन्ते निष्फलाः सन्तः प्रहीणाः सर्वकर्मभिः ॥ १२.३३९.१० ॥
அடக்கமுடையவர்களும், திறமையுள்ளவர்களும், அறிவுள்ளவர்களுமான மனிதர்கள் கூட பலனற்றவர்களாக, எல்லா செயல்களிலும் தோல்வியுற்றவர்களாகக் காணப்படுகிறார்கள்.
12.339.11
अपरे बालिशाः सन्तो निर्गुणाः पुरुषाधमाः ।
अशुभैरपि संयुक्ता दृश्यन्ते सर्वकामिनः ॥ १२.३३९.११ ॥
மற்றவர்கள் — அறிவிலிகளும், குணமற்றவர்களும், மனிதர்களில் கீழானவர்களும் — அசுபமானவற்றோடு இணைந்திருந்தாலும், எல்லா ஆசைகளையும் பெற்றவர்களாகக் காணப்படுகிறார்கள்.
12.339.12
भूतानामपरः कश्चिद्धिंसायां सततोत्थितः ।
वञ्चनायां च लोकस्य स सुखेष्वेव जीर्यते ॥ १२.३३९.१२ ॥
உயிர்களுக்குள் வேறொருவன் எப்போதும் வன்முறையிலும், உலகை ஏமாற்றுவதிலும் முனைந்திருக்கிறான்; அவன் இன்பங்களிலேயே முதிர்ந்து அழிகிறான்.
12.339.13
अचेष्टमानमासीनं श्रीः कंचिदुपतिष्ठते ।
कश्चित्कर्मानुसृत्यान्यो नाप्राप्यमधिगच्छति ॥ १२.३३९.१३ ॥
செயலற்று அமர்ந்திருக்கும் ஒருவரிடம் செல்வம் சிலர்க்கு வந்து சேர்கிறது; வேறொருவர் செயலைப் பின்பற்றி, இதுவரை கிடைக்காததைப் பெறுகிறார்.
12.339.14
अपराधं समाचक्ष्व पुरुषस्य स्वभावतः ।
शुक्रमन्यत्र संभूतं पुनरन्यत्र गच्छति ॥ १२.३३९.१४ ॥
ஆணின் இயல்பினால் ஏற்படும் அந்தத் தவறைச் சொல்லுங்கள்; ஓரிடத்தில் பிறந்த விந்து பின் வேறிடத்திற்குச் செல்கிறது.
12.339.15
तस्य योनौ प्रसक्तस्य गर्भो भवति वा न वा ।
आम्रपुष्पोपमा यस्य निर्वृत्तिरुपलभ्यते ॥ १२.३३९.१५ ॥
யோனியில் ஈடுபட்ட அவனுக்குக் கரு உண்டாகுமா இல்லையா; மாம்பூவைப் போன்ற அதன் பயன் காணப்படுகிறது.
12.339.16
केषांचित्पुत्रकामानामनुसन्तानमिच्छताम् ।
सिद्धौ प्रयतमानानां न चाण्डमुपजायते ॥ १२.३३९.१६ ॥
மகனை விரும்பி, வம்சத் தொடர்ச்சியை விழையும் சிலருக்கு, வெற்றிக்காக முயன்றாலும் அண்டம் (குழந்தையின் வித்து) உண்டாவதில்லை.
12.339.17
गर्भाच्चोद्विजमानानां क्रुद्धादाशीविषादिव ।
आयुष्माञ्जायते पुत्रः कथं प्रेतः पितेव ह ॥ १२.३३९.१७ ॥
கருவிலிருந்தே அஞ்சுபவர்களுக்குச் சீறும் பாம்பைக் கண்டு அஞ்சுவது போல, நீண்ட ஆயுள் கொண்ட மகன் எவ்வாறு பிறப்பான்; தந்தையைப் போல் இறந்தவனாக இருப்பானே.
12.339.18
देवानिष्ट्वा तपस्तप्त्वा कृपणैः पुत्रगृद्धिभिः ।
दश मासान्परिधृता जायन्ते कुलपांसनाः ॥ १२.३३९.१८ ॥
தேவர்களை வழிபட்டு, தவம் செய்து, மகனாசையுடைய இழிந்த மனிதர்களால் பத்து மாதம் சுமக்கப்பட்டு, குலத்தைக் கெடுப்பவர்கள் பிறக்கின்றனர்.
12.339.19
अपरे धनधान्यानि भोगांश्च पितृसंचितान् ।
विपुलानभिजायन्ते लब्धास्तैरेव मङ्गलैः ॥ १२.३३९.१९ ॥
வேறு சிலர் தந்தையர் சேர்த்து வைத்த செல்வம், தானியம் மற்றும் ஏராளமான இன்பங்களுடன் பிறக்கின்றனர்; அவை அந்த மங்கல கர்மங்களாலேயே பெறப்பட்டவை.
12.339.20
अन्योन्यं समभिप्रेत्य मैथुनस्य समागमे ।
उपद्रव इवाविष्टो योनिं गर्भः प्रपद्यते ॥ १२.३३९.२० ॥
ஒருவரையொருவர் விரும்பி புணர்ச்சியின் சேர்க்கையில், ஒரு தீங்கு பற்றியது போல கரு கருப்பையில் புகுகிறது.
12.339.21
शीर्णं परशरीराणि च्छिन्नबीजं शरीरिणम् ।
प्राणिनं प्राणंसरोधे मांसश्लेष्मविचेष्टितम् ॥ १२.३३९.२१ ॥
பிறர் உடல்கள் அழிகின்றன; வித்து துண்டிக்கப்பட்டு உடலுடைய உயிரினம் உருவாகிறது; மூச்சு தடைப்படும்போது அது சதையிலும் சளியிலும் அசைகிறது.
12.339.22
निर्दग्धं परदेहेऽपि परदेहं चलाचलम् ।
विनश्यन्तं विनाशान्ते भावि नावमिवाहितम् ॥ १२.३३९.२२ ॥
பிறர் உடலில் எரிந்து அழிந்தும், அசையும் தன்மையுடையதாய் மற்றொரு உடலை நோக்கும்; அழிவின் முடிவில் அழிவதாக விதிக்கப்பட்டு, படகில் வைக்கப்பட்டது போல.
12.339.23
सङ्गत्या जठरे न्यस्तं रेतोबिन्दुमचेतनम् ।
केन यत्नेन जीवन्तं गर्भं त्वमिह पश्यसि ॥ १२.३३९.२३ ॥
புணர்ச்சியால் வயிற்றில் வைக்கப்பட்ட உணர்வற்ற விந்துத் துளியான கருவை, எந்த முயற்சியால் நீ இங்கே உயிருடன் காண்கிறாய்?
12.339.24
अन्नपानानि जीर्यन्ते यत्र भक्षाश्च भक्षिताः ।
तस्मिन्नेवोदरे गर्भः किं नान्नमिव जीर्यते ॥ १२.३३९.२४ ॥
உணவும் பானமும், உண்ட பண்டங்களும் எந்த வயிற்றில் செரிக்கின்றனவோ, அதே வயிற்றில் கரு ஏன் உணவைப் போல் செரிக்கப்படுவதில்லை?
12.339.25
गर्भे मूत्रपुरीषाणां स्वभावनियता गतिः ।
धारणे वा विसर्गे वा न कर्ता विद्यतेऽवशः ॥ १२.३३९.२५ ॥
கருப்பையில் சிறுநீர், மலத்தின் இயக்கம் அவற்றின் இயல்பாலேயே நியதிக்கப்பட்டுள்ளது; அவற்றைத் தடுப்பதற்கோ வெளியேற்றுவதற்கோ அடங்கிய செயல்புரிபவர் எவருமில்லை.
12.339.26
स्रवन्ति ह्युदराद्गर्भा जायमानास्तथा परे ।
आगमेन तथाऽन्येषां विनाश उपपद्यते ॥ १२.३३९.२६ ॥
சிலர் வயிற்றிலிருந்தே கருக்கள் நழுவிவிடுகின்றன; பிறிதுள்ளவை பிறக்கும்போதே அழிகின்றன; அதுபோல் மற்றவர்களின் அழிவும் அவர்களின் வருகையாலேயே நேர்கிறது.
12.339.27
एतस्माद्योनिसंबन्धाद्यो जीवः परिमुच्यते ।
प्रजां च लभते कांचित्पुनर्द्वन्द्वेषु सज्जति ॥ १२.३३९.२७ ॥
இந்த யோனித் தொடர்பிலிருந்து விடுபடும் உயிர் ஏதோ ஒரு சந்ததியை அடைகிறது; மீண்டும் இருமைகளில் பற்றுக்கொள்கிறது.
12.339.28
स तस्य सहजातस्य सप्तमीं नवमीं दशाम् ।
प्राप्नुवन्ति ततः पञ्च न भवन्ति शतायुषः ॥ १२.३३९.२८ ॥
அவர்கள் பிறந்த அக்குழந்தையின் ஏழாம், ஒன்பதாம் நிலைகளை அடைகின்றனர்; அதன் பின் ஐவர் நூறு ஆண்டு வாழ்பவர்களாக ஆவதில்லை.
12.339.29
नाभ्युत्थाने मनुष्याणां योगाः स्युर्नात्र संशयः ।
व्याधिभिश्च विमथ्यन्ते व्याधैः क्षुद्रमृगा इव ॥ १२.३३९.२९ ॥
மனிதர்களின் உடலெழுச்சியில் நேரும் இணைப்புகள் நேரலாம்; இதில் ஐயமில்லை; நோய்களால் அவர்கள் வேட்டைக்காரனால் சிறு மான்கள் துன்புறுவதுபோல் நசுக்கப்படுகின்றனர்.
12.339.30
व्याधिभिर्भक्ष्यमाणानां त्यजतां विपुलं धनम् ।
वेदनां नापकर्षन्ति यतमानाश्चिकित्सकाः ॥ १२.३३९.३० ॥
நோய்களால் தின்னப்பட்டு மிகுந்த செல்வத்தை விட்டுவிடுபவர்களின் வேதனையை, முயற்சி செய்யும் மருத்துவர்களும் நீக்கிவிடுவதில்லை.
12.339.31
ते चापि निपुणा वैद्याः कुशलाः संभृतौषधाः ।
व्याधिभिः परिकृष्यन्ते मृगा व्याधैरिवार्दिताः ॥ १२.३३९.३१ ॥
திறமையான, சாமர்த்தியமுள்ள அந்த வைத்தியர்களும் மருந்துகளைச் சேகரித்திருந்தாலும், வேடர்களால் துன்புறுத்தப்படும் மான்களைப் போல நோய்களால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள்.
12.339.32
ते पिबन्तः कषायांश्च सर्पीषि विविधानि च ।
दृश्यन्ते जरया भग्ना नगा नागैरिवोत्तमैः ॥ १२.३३९.३२ ॥
பலவிதமான கஷாயங்களையும் நெய்களையும் அருந்தியபோதிலும், அவர்கள் முதுமையால் முறிந்தவர்களாகக் காணப்படுகிறார்கள்; சிறந்த யானைகளால் முறிக்கப்பட்ட மரங்களைப் போல.
12.339.33
के वा भुवि चिकित्सन्ते रोगार्तान्मृगपक्षिणः ।
श्वापदानि दरिद्रांश्च प्रायो नार्ता भवन्ति ते ॥ १२.३३९.३३ ॥
நோயால் வாடும் மான்களையும் பறவைகளையும், கொடிய மிருகங்களையும், ஏழைகளையும் பூமியில் யார் சிகிச்சை செய்கிறார்கள்? பெரும்பாலும் அவர்கள் துன்பமின்றி இருப்பதில்லை.
12.339.34
पौरानपि दुराधर्षान्नृपतीनुग्रतेजसः ।
आक्रम्य खादन्ते रोगाः पशून्पशुपचा इव ॥ १२.३३९.३४ ॥
நோய்கள் குடிமக்களையும், வெல்ல முடியாத, உக்கிர தேஜஸ் கொண்ட அரசர்களையும் தாக்கி விழுங்குகின்றன; மேய்ப்பர்கள் மிருகங்களை உண்பது போல.
12.339.35
इति लोकमनाक्रन्दं मोहशोकपरिप्लुतम् ।
स्रोतसा सहसा क्षिप्तं ह्रियमाणं बलीयसा ॥ १२.३३९.३५ ॥
இவ்வாறு இந்த உலகம், மோகத்திலும் சோகத்திலும் மூழ்கி, அழக்கூட முடியாமல், திடீரென ஓட்டத்தில் வீசப்பட்டு, வலியவனால் அடித்துச் செல்லப்படுகிறது.
12.339.36
न धनेन न राज्येन नोग्रेण तपसा तथा ।
स्वभावमतिवर्तन्ते ये नियुक्ताः शरीरिणः ॥ १२.३३९.३६ ॥
செல்வத்தாலும், அரசாலும், கடும் தவத்தாலும் அவ்வாறே, உடலுடன் கூடிய உயிரினங்கள் தங்கள் இயல்பைக் கடக்க முடிவதில்லை; அவை அதற்கே கட்டுப்பட்டவை.
12.339.37
न म्रियेरन्न जीर्येरन्सर्वे स्युः सर्वकामिनः ।
नाप्रियं प्रतिपश्येयुरुत्थानस्य फले सति ॥ १२.३३९.३७ ॥
முயற்சியின் பலன் இருந்திருந்தால், அனைவரும் இறக்கமாட்டார்கள், முதுமை அடையமாட்டார்கள், எல்லாரும் தம் விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறியவர்களாய் இருப்பார்கள், விரும்பத்தகாததை அவர்கள் காணமாட்டார்கள்.
12.339.38
उपर्युपरि लोकस्य सर्वो भवितुमीहते ।
यतते च यथाशक्ति न च तद्वर्तते तथा ॥ १२.३३९.३८ ॥
உலகில் ஒவ்வொருவரும் மேலும் மேலும் உயர விரும்புகிறார்கள்; தம் சக்திக்கேற்ப முயற்சியும் செய்கிறார்கள், ஆனால் அது அவ்வாறு நடப்பதில்லை.
12.339.39
ऐश्वर्यमदमत्तांश्च मत्तान्मद्यमदेन च ।
अप्रमत्ताश्च शूराश्च विक्रान्ताः पर्युपासते ॥ १२.३३९.३९ ॥
செல்வ மதத்தால் வெறித்தவர்களையும், மதுவின் போதையில் மயங்கியவர்களையும், விழிப்புடையவர்களையும், வீரர்களையும், பராக்கிரமசாலிகளையும் மக்கள் பணிந்து சேவிக்கின்றனர்.
12.339.40
क्लेशाः प्रतिनिवर्तन्ते केषांचिदसमीक्षिताः ।
स्वंस्वं न पुनरन्येषां न किंचिदधिगम्यते ॥ १२.३३९.४० ॥
சிலருக்கு எதிர்பாராத துன்பங்கள் திரும்பிவிடுகின்றன; மற்றவர்களுக்கோ, அவரவர் தமக்குரியதில் ஒன்றும் மீண்டும் கிடைப்பதில்லை.
12.339.41
महच्च फलवैपम्यं दृश्यते कर्मसिद्धिषु ।
वहन्ति शिविकामन्ये यान्त्यन्ये शिविकागताः ॥ १२.३३९.४१ ॥
செயல்களின் பலன்களில் பெரும் வேறுபாடு காணப்படுகிறது: சிலர் பல்லக்கைச் சுமக்கின்றனர், மற்றவர்கள் பல்லக்கில் அமர்ந்து செல்கின்றனர்.
12.339.42
सर्वेषामृद्धिकामानामन्ये रथपुरःसराः ।
मनुजाश्च गतस्त्रीकाः शतशो विविधाः स्त्रियः ॥ १२.३३९.४२ ॥
செல்வம் விரும்பும் அனைவருள் சிலர் தேர்களுக்கு முன் செல்கின்றனர்; சிலர் மனைவியின்றி இருக்கின்றனர்; சிலருக்கு நூற்றுக்கணக்கான வகையான பெண்கள் உள்ளனர்.
12.339.43
द्वन्द्वारामेषु भूतेषु गच्छन्त्येकैकशो नराः ।
इदमन्यत्परं पश्य माऽत्र मोहं करिष्यसि ॥ १२.३३९.४३ ॥
இருமைகளில் மகிழும் உயிர்களில் மனிதர்கள் ஒவ்வொருவராகச் செல்கிறார்கள். இந்த வேறொரு மேலான உண்மையைப் பார், இங்கு மயக்கம் கொள்ளாதே.
12.339.44
त्यज धर्ममधर्मं च उभे सत्यानृते त्यज ।
उभे सत्यानृते त्यक्त्वा येन त्यजसि तं त्यज ॥ १२.३३९.४४ ॥
தர்மத்தையும் அதர்மத்தையும் விடு; உண்மையையும் பொய்யையும் இரண்டையும் விடு. உண்மையும் பொய்யும் இரண்டையும் விட்டு, எதனால் விடுகிறாயோ அதையும் விடு.
12.339.45
एतत्ते परमं गुह्यमाख्यातमृषिसत्तम ।
येन देवाः परित्यज्य मर्त्यलोकं दिवं गताः ॥ १२.३३९.४५ ॥
முனிவர்களில் சிறந்தவனே, இந்த மேலான இரகசியம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இதனால் தேவர்கள் மனிதவுலகை விட்டு வானுலகம் சென்றனர்.
12.339.46
नारदस्य वचः श्रुत्वा शुकः परमबुद्धिमान् ।
संचिन्त्य मनसा धीरो निश्चयं नाध्यगच्छत ॥ १२.३३९.४६ ॥
நாரதரின் சொற்களைக் கேட்ட, மிகுந்த அறிவுள்ள தீரனான சுகர் மனதில் நன்கு சிந்தித்தும், உறுதியான முடிவை அடையவில்லை.
12.339.47
पुत्रदारैर्महान्क्लेशो विद्याम्नाये महाञ्छ्रमः ।
किंनु स्याच्छाश्वतं स्थानमल्पक्लेशं महोदयम् ॥ १२.३३९.४७ ॥
மனைவி மக்களால் பெரும் துன்பம்; கல்வியிலும் வேதாத்யயனத்திலும் பெரும் உழைப்பு. அப்படியானால், சிறிய துன்பமும் பெரிய உயர்வும் கொண்ட நிலையான இடம் எதுவாக இருக்கக்கூடும்?
12.339.48
ततो मुहूर्तं संचिन्त्य निश्चितां गतिमात्मनः ।
परावरज्ञो धर्मस्य परां नैःश्रेयसीं गतिम् ॥ १२.३३९.४८ ॥
பின்னர், ஒரு கணம் சிந்தித்து, உயர்வையும் தாழ்வையும் அறிந்தவன், தர்மத்தின் மேலான நிஃஶ்ரேயஸ் நிலையாகிய ஆன்மாவின் உறுதியான கதியை முடிவு செய்தான்.
12.339.49
कथं त्वहमसंश्लिष्टो गच्छेयं गतिमुत्तमाम् ।
नावर्तेयं यथा भूयो योनिसंसारसागरे ॥ १२.३३९.४९ ॥
நான் எவ்வாறு பற்றற்றவனாகி அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைவேன், பிறவிக் கடலாகிய சம்சாரத்தில் மீண்டும் திரும்பாதபடி?
12.339.50
परं भावं हि काङ्क्षामि यत्र नावर्तते पुनः ।
सर्वसङ्गान्परित्यज्य निश्चितो मनसा गतिम् ॥ १२.३३९.५० ॥
எங்கு சென்றால் மீண்டும் திரும்பவேண்டியதில்லையோ அந்த உயர்ந்த நிலையை நான் விரும்புகிறேன்; எல்லா பற்றுகளையும் துறந்து, மனதால் உறுதியுடன் அந்த நிலையை.
12.339.51
तत्र यास्यामि यत्रात्मा शर्म मेऽधिगमिष्यति ।
अक्षयश्चाव्ययश्चैव यत्र स्थास्यामि शाश्वतः ॥ १२.३३९.५१ ॥
எங்கு என் ஆன்மா அமைதியை அடையுமோ அங்கே நான் செல்வேன்; எங்கு நான் அழியாதவனாகவும் மாறாதவனாகவும் என்றும் நிலைத்திருப்பேனோ அங்கே.
12.339.52
न तु योगमृते शक्त्या प्राप्नुयां परमां गतिम् ।
अनुबन्धो विमुक्तस्य कर्मभिर्नोपपद्यते ॥ १२.३३९.५२ ॥
யோகம் இன்றி என் சக்தியால் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைய முடியாது; விடுதலை பெற்றவனுக்கு கர்மங்களால் பிணைப்பு உண்டாவதில்லை.
12.339.53
यस्माद्योगं समास्थाय त्यक्त्वा गृहकलेवरम् ।
वायुभूतः प्रवेक्ष्यामि तेजोराशिं दिवाकरम् ॥ १२.३३९.५३ ॥
ஆகையால் யோகத்தை மேற்கொண்டு, இந்த உடலாகிய வீட்டை விட்டு, காற்றாக மாறி ஒளிப்பிழம்பாகிய சூரியனுக்குள் நுழைவேன்.
12.339.54
न ह्येप क्षयतां याति सोमः सुरगणैर्यथा ।
कम्पितः पतते भूमिं पुनश्चैवाधिरोहति ॥ १२.३३९.५४ ॥
தேவர்களால் அசைக்கப்பட்ட சந்திரன் பூமியில் விழுந்து மீண்டும் மேலே ஏறுவதுபோல், இவன் (சோமன்) அழிவை அடைவதில்லை.
12.339.55
क्षीयते हि सदा सोमः पुनश्चैवाभिपूर्यते ।
नेच्छाम्येवं विदित्वैते ह्रासवृद्धी पुनः पुनः ॥ १२.३३९.५५ ॥
சந்திரன் எப்போதும் குறைகிறான்; மீண்டும் மீண்டும் நிரம்புகிறான். இவ்வாறு குறைவும் பெருக்கமும் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்வதை அறிந்து நான் அதை விரும்பவில்லை.
12.339.56
रविस्तु संतापयते लोकान्रश्मिभिरुल्बणैः ।
सर्वतस्तेज आदत्ते नित्यमक्षयमण्डलः ॥ १२.३३९.५६ ॥
சூரியனோ தனது கடுமையான கதிர்களால் உலகங்களை வெப்பப்படுத்துகிறான். அவனுடைய மண்டலம் அழிவற்றது; அவன் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் ஒளியை நித்தியமாக ஈர்க்கிறான்.
12.339.57
अतो मे रोचते गन्तुमादित्यं दीप्ततेजसम् ।
अत्र वत्स्यामि दुर्धर्षो निःसङ्गेनान्तरात्मना ॥ १२.३३९.५७ ॥
ஆகவே ஒளிரும் தேஜஸ் கொண்ட ஆதித்யனிடம் செல்வது எனக்கு விருப்பமாக இருக்கிறது. இங்கே பற்றற்ற உள்ளத்துடன், வெல்ல முடியாதவனாக நான் வசிப்பேன்.
12.339.58
सूर्यस्यर सदने चाहं निक्षिप्येदं कलेवरम् ।
ऋषिभिः सह वत्स्यामि सौरं तेजोऽतिदुःसहं ॥ १२.३३९.५८ ॥
சூரியனின் இருப்பிடத்தில் இந்த உடலை வைத்துவிட்டு, ரிஷிகளுடன் சேர்ந்து, மிகவும் தாங்க முடியாத சூரிய தேஜஸில் வசிப்பேன்.
12.339.59
आपृच्छामि नगान्नागान्गिरीनुर्वी दिशो दश ।
देवदानवगन्धर्वान्पिशाचोरगराक्षसान् ॥ १२.३३९.५९ ॥
மலைகளையும், நாகங்களையும், குன்றுகளையும், பூமியையும், பத்துத் திசைகளையும் விடைகேட்கிறேன்; தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், பிசாசுகள், உரகர்கள், ராட்சசர்களையும் விடைகேட்கிறேன்.
12.339.60
लोकेषु सर्वभूतानि प्रवेक्ष्यामि न संशयः ।
पश्यन्तु योगवीर्यं मे सर्वे देवाः सहर्षिभिः ॥ १२.३३९.६० ॥
உலகங்களில் எல்லா உயிர்களுக்குள்ளும் நான் புகுவேன்; இதில் ஐயமில்லை. தேவர்களும் ரிஷிகளும் எல்லோரும் என் யோக வீரியத்தைக் காணட்டும்.
12.339.61
अथानुज्ञाप्य तमृषिं नारदं लोकविश्रुतम् ।
तस्मादनुज्ञां संप्राप्य जगाम पितरं प्रति ॥ १२.३३९.६१ ॥
பின்னர் உலகப் புகழ்பெற்ற அந்த ரிஷி நாரதரிடம் அனுமதி பெற்று, அவரது அனுமதியைப் பெற்ற பின் தன் தந்தையை நோக்கிச் சென்றான்।
12.339.62
सोऽभिवाद्य महात्मानं कृष्णद्वैपायनं मुनिम् ।
शुकः प्रदक्षिणं कृत्वा कृष्णमापृष्टवान्मुनिम् ॥ १२.३३९.६२ ॥
அந்த மகாத்மா முனி கிருஷ்ண த்வைபாயனரை வணங்கி, சுகர் அவரை வலமாகச் சுற்றி வந்து, முனி கிருஷ்ணரிடம் விடை கேட்டான்।
12.339.63
श्रुत्वा चर्षिस्तद्वचनं शुकस्य ।
प्रीतो महात्मा पुनराह चैनम्।
भोभो पुत्र स्थीयतां तावदद्य ।
यावच्चक्षुः प्रीणयामि त्वदर्थे ॥ १२.३३९.६३ ॥
சுகரின் சொற்களைக் கேட்ட மகாத்மா ரிஷி மகிழ்ந்து மீண்டும் அவனிடம் கூறினார்: “ஓ மகனே, இன்று சற்று நேரம் நில்; உன்னுக்காக என் கண்களை நிறைவு செய்யும் வரை.”
12.339.64
निरपेक्षः शुको भूत्वा निःस्नेहो मुक्तसंशयः ।
मोक्षमेवानुसंचिन्त्य गमनाय मनो दधे ॥ १२.३३९.६४ ॥
பற்றற்றவனாகவும், பாசமற்றவனாகவும், சந்தேகமற்றவனாகவும் ஆன சுகர், வீடுபேற்றையே சிந்தித்து, போவதற்கு மனதைச் செலுத்தினான்।
12.339.65
पितरं स परित्यज्य जगाम मुनिसत्तमः ।
कैलासपृष्ठं विपुलं सिद्धसङ्घनिषेवितम् ॥ १२.३३९.६५ ॥
தந்தையைத் துறந்து அந்த முனிசிரேஷ்டன் சித்தர் கூட்டங்களால் சேவிக்கப்படும் பரந்த கைலாச மலைப்பரப்பிற்குச் சென்றான்।