Mahābhārata · Adhyāya 12.357
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.357.1
श्रुतं भगवतस्तस्य माहात्म्यं परमात्मनः ।
जन्मधर्मगृहे चैव नरनारायणात्मकम् ॥ १२.३५७.१ ॥
Wir haben die Größe jenes gesegneten Höchsten Selbst gehört, das in Geburt, Dharma und Wohnstatt die Gestalt von Nara und Nārāyaṇa trägt.
12.357.2
महावराहसृष्टा च पिण्डोत्पत्तिः पुरातनी ।
प्रवृत्तौ च निवृत्तौ च यो यथा परिकल्पितः ॥ १२.३५७.२ ॥
Der uralte Ursprung der Masse, vom großen Eber geschaffen, wie er in Tätigkeit und Rückzug gedacht wird.
12.357.3
तथा स नः श्रुतो ब्रह्मन्कथ्यमानस्त्वयाऽनघ ।
हव्यकव्यभुजो विष्णुरुदक्पूर्वे महोदधौ ॥ १२.३५७.३ ॥
O Brahmane, o Makelloser, so wie du es berichtet hast, haben wir gehört, dass Viṣṇu, der Genießer der Opfergaben und Totenopfer, im großen Ozean im Nordosten weilt.
12.357.4
यच्च तत्कथितं पूर्वं त्वया हयशिरो महत् ।
तच्च दृष्टं भगवता ब्रह्मणा परमेष्ठिना ॥ १२.३५७.४ ॥
Und jenen großen Pferdekopf, von dem du früher sprachst, sah auch der gesegnete Herr Brahmā, der auf dem höchsten Sitz thront.
12.357.5
किं तदुत्पादितं पूर्वं हरिणा लोकधारिणा ।
रूपं प्रभावं महतामपूर्वं धीमतांवर ॥ १२.३५७.५ ॥
O Bester der Weisen, welche beispiellose Gestalt und welche große Macht brachte Hari, der Erhalter der Welten, einst hervor?
12.357.6
दृष्ट्वा हि विवुधश्रेष्ठमपूर्वममितौजसम् ।
तदश्वशिरसं पुण्यं ब्रह्मा किमकरोन्मुने ॥ १२.३५७.६ ॥
O Weiser, als Brahmā jenen heiligen Pferdekopf sah, den besten der Götter, beispiellos und von unermesslicher Kraft, was tat er da?
12.357.7
एतन्नः संशयं ब्रह्मन्पुराणं ब्रह्मसंभवम् ।
कथयस्वोत्तममते महापुरुषसंश्रितम्।
पाविताः स्म त्वया ब्रह्मन्पुण्याः कथय ताः कथाः ॥ १२.३५७.७ ॥
Brahmane, dies ist unser Zweifel: Erzähle uns jene alte Überlieferung, aus Brahmā geboren und im großen Puruṣa gegründet. O Bester der Geister, durch dich sind wir gereinigt; Brahmane, erzähle uns jene heiligen Geschichten.
12.357.8
सौतिरुवाच ।
कथयिष्यामि ते सर्वं पुराणं वेदसंमितम्।
जगौ यद्भगवान्व्यासो राज्ञः पारिक्षितस्य वै ॥ १२.३५७.८ ॥
Sauti sprach: Ich werde euch all jene alte Überlieferung erzählen, den Veden gleich, die der erhabene Vyāsa dem König aus Parikṣits Geschlecht sang.
12.357.9
श्रुत्वाऽश्वशिरसो मूर्ति देवस्य हरिमेधसः ।
उत्पन्नसंशयो राजा एतदेवमचोदयत् ॥ १२.३५७.९ ॥
Nachdem er von der Gestalt des pferdeköpfigen Gottes des Hari-medhas gehört hatte, fragte der König, von Zweifel erfüllt, so.
12.357.10
यत्तद्दर्शितवान्ब्राह्म देवं हयशिरोधरम् ।
किमर्थं तत्समभवद्वपुर्देवोपकल्पितम् ॥ १२.३५७.१० ॥
Jener pferdehalsige Gott, den der Brahmane zeigte — zu welchem Zweck entstand jene vom Gott geschaffene Gestalt?
12.357.11
यत्किंचिदिह लोके वै देहबद्धं विशांपते ।
सर्वं पञ्चभिराविष्टं भूतैरीश्वरबुद्धिजैः ॥ १२.३५७.११ ॥
O Herr der Völker, alles, was in dieser Welt an einen Körper gebunden ist, ist von den fünf Elementen durchdrungen, geboren aus dem Geist des Herrn.
12.357.12
ईश्वरो हि जगत्स्रष्टा प्रभुर्नारायणो विराट् ।
भूतान्तरात्मा वरदः सगुणो निर्गुणोपि च ॥ १२.३५७.१२ ॥
Der Herr ist wahrlich der Schöpfer der Welt: der Herr Nārāyaṇa, der kosmische Herrscher Virāṭ, das innere Selbst der Wesen, der Gewährer von Gnaden — mit Eigenschaften wie ohne Eigenschaften.
12.357.13
भूतप्रलयमव्यक्तं शृणुष्व नृपसत्तम ॥ १२.३५७.१३ ॥
Höre, o Bester der Könige, von der Auflösung der Wesen und dem Avyakta.
12.357.14
धरण्यामथ लीनायामप्सु चैकार्णवे पुरा ।
ज्योतिर्भूते जले चापि लीने ज्योतिषि चानिले ॥ १२.३५७.१४ ॥
Vor langer Zeit, als die Erde sich in den Wassern auflöste und zu einem einzigen Ozean wurde, und die Wasser sich im Licht auflösten, das Licht im Wind,
12.357.15
वायौ चाकाशसंलीने आकाशे च मनोनुगे ।
व्यक्ते मनसि संलीने व्यक्ते चाव्यक्ततां गते ॥ १२.३५७.१५ ॥
Der Wind löste sich im Raum auf, und der Raum, dem Geist folgend, löste sich auf; das Manifeste löste sich im Geist auf, und das Manifeste ging in das Unmanifeste über.
12.357.16
अव्यक्ते पुरुषं याते पुंसि सर्वगतेऽपि च ।
तम एवाभवत्सर्वं न प्राज्ञायत किंचन ॥ १२.३५७.१६ ॥
Als das Avyakta in den Puruṣa eingegangen war und auch der alldurchdringende Puruṣa sich aufgelöst hatte, wurde alles nur Finsternis, und nichts war mehr zu erkennen.
12.357.17
तमसो ब्रह्मसंभूतं तमोमूलमृतात्मकम् ।
तद्विश्वभावसंज्ञान्तं पौरुषीं तनुमाश्रितम् ॥ १२.३५७.१७ ॥
Aus der Finsternis von Brahman geboren, die Finsternis als Wurzel und die Wahrheit als Wesen habend, nimmt jenes, das im Namen 'Weltzustand' endet, die Gestalt des Puruṣa an.
12.357.18
सोऽनिरुद्ध इति प्रोक्तस्तत्प्रधानं प्रचक्षते ।
तदव्यक्तमिति ज्ञेयं त्रिगुणं नृपसत्तम ॥ १२.३५७.१८ ॥
Er wird Aniruddha genannt, und das nennt man das Urprinzip. Dieses, o Bester der Könige, soll als das Unmanifeste erkannt werden, aus den drei Guṇas bestehend.
12.357.19
विद्यासहायवान्देवो विष्वक्सेनो हरिः प्रभुः ।
आदिकर्ता स भूतानामप्रमेयो हरिः प्रभुः ॥ १२.३५७.१९ ॥
Der Gott Viṣvaksena, der das Wissen zum Gefährten hat, Hari, der Herr. Er ist der erste Schöpfer der Wesen, unermesslich, Hari, der Herr.
12.357.20
अप्स्वेव शयनं चक्रे निद्रायोगमुपागतः ।
जगतश्चिन्तयन्सृष्टिं चित्रां बहुगुणोद्भवाम् ॥ १२.३५७.२० ॥
Er machte sein Lager in den Wassern selbst, trat in den Yoga des Schlafes ein und sann über die vielfältige Schöpfung der Welt nach, die aus vielen Eigenschaften entsteht.
12.357.21
तस्य चिन्तयतः सृष्टिं महानात्मगुणः स्मृतः ।
अहंकारस्ततो जातो ब्रह्मा शुभचतुर्मुखः।
हिरण्यगर्भो भगवान्सर्वलोकपितामहः ॥ १२.३५७.२१ ॥
Als er über die Schöpfung nachsann, soll die große Eigenschaft des Selbst entstanden sein. Dann entstand das Ich-Bewusstsein, und darauf der glückverheißende vierköpfige Brahmā, Hiraṇyagarbha, der Erhabene, Großvater aller Welten.
12.357.22
पद्मेऽनिरुद्धात्संभूतस्तदा पद्मनिभेक्षणः ।
सहस्रपत्रे द्युतिमानुपविष्टः सनातनः ॥ १२.३५७.२२ ॥
Da entstand aus Aniruddha auf dem Lotos der Lotusäugige; strahlend und ewig setzte er sich auf den tausendblättrigen Lotos.
12.357.23
ददृशेऽद्भुतसंकाशो लोकानाप्याययन्प्रभुः ।
सत्वस्थः परमेष्ठी स ततो भूतगणान्सृजन् ॥ १२.३५७.२३ ॥
Er erschien in wunderbarer Gestalt, der Herr, der die Welten nährt. In sattva gegründet, begann der Höchste dann, die Scharen der Wesen zu erschaffen.
12.357.24
पूर्वमेव च पद्मस्य पत्रे सूर्यांशुसप्रभे ।
नारायणकृतौ बिन्दू अपामास्तां गुणोत्तरौ ॥ १२.३५७.२४ ॥
Schon vorher gab es auf den Blütenblättern des Lotos zwei Wassertropfen, leuchtend wie die Sonnenstrahlen, von Nārāyaṇa geschaffen, an Eigenschaften überlegen.
12.357.25
तावपश्यत्स भगवाननादिनिधनोऽच्युतः ।
एकस्तत्राभवद्विन्दुर्मध्वाभो रुचिरप्रभः ॥ १२.३५७.२५ ॥
Der gesegnete Acyuta, ohne Anfang und Ende, sah sie; und dort entstand ein Tropfen, honigfarben und von lieblichem Glanz.
12.357.26
स तामसो मधुर्जातस्तदा नारायणाज्ञया ।
कठिनस्त्वपरो विन्दुः कैटभो राजसस्तु सः ॥ १२.३५७.२६ ॥
Auf Geheiß Nārāyaṇas wurde da Madhu geboren, von tamasischer Natur; und der andere harte Tropfen wurde zu Kaiṭabha, der von rajasischer Natur war.
12.357.27
तावभ्यधातवां श्रेष्ठौ तमोरजगुणान्वितौ ।
बलवन्तौ गदाहस्तौ पद्मनालानुसारिणौ ॥ १२.३५७.२७ ॥
Diese beiden besten der Asuras, mit den Eigenschaften von Finsternis und Leidenschaft begabt, mächtig, die Keule in der Hand, folgten dem Lotusstengel und griffen an.
12.357.28
ददृशातेऽरविन्दस्थं ब्रह्माणममितप्रभवम् ।
सृजन्तं प्रथमं वेदांश्चतुरश्चारुविग्रहान् ॥ १२.३५७.२८ ॥
Beide sahen Brahmā, auf dem Lotus sitzend, von grenzenloser Macht, der zuerst die vier Veden von schöner Gestalt erschuf.
12.357.29
ततो विग्रहवन्तस्तान्वेदान्दृष्ट्वाऽसुरोत्तमौ ।
सहसा जगृहतुर्वेदान्ब्रह्मणः पश्यतस्तदा ॥ १२.३५७.२९ ॥
Da ergriffen die beiden besten der Asuras, als sie diese Veden in leiblicher Gestalt sahen, plötzlich die Veden, während Brahmā zusah.
12.357.30
अथ तौ दानवश्रेष्ठौ वेदान्गृह्य सनातनान् ।
रसां विविशतुस्तूर्णमुदक्पूर्वे महोदधौ ॥ १२.३५७.३० ॥
Da drangen die beiden besten der Dānavas, die ewigen Veden mit sich nehmend, eilends in Rasā ein, in den großen Ozean im Nordosten.
12.357.31
ततो हृतेषु देवेषु ब्रह्मा कश्मलमाविशत् ।
ततो वचनमीशानं प्राह वेदैर्विनाकृतः ॥ १२.३५७.३१ ॥
Als die Götter geraubt worden waren, verfiel Brahmā in Verwirrung. Dann, der Veden beraubt, sprach er diese Worte zu Īśāna.
12.357.32
ब्रह्मोवाच ।
वेदा मे परमं चक्षुर्वेदा मे परमं बलम्।
वेदा मे परमं धाम वेदा मे ब्रह्म चोत्तरम् ॥ १२.३५७.३२ ॥
Brahmā sprach: Die Veden sind mein höchstes Auge, die Veden sind meine höchste Kraft. Die Veden sind meine höchste Wohnstatt, und die Veden sind mein höheres Brahman.
12.357.33
मम वेदा हृताः सर्वे दानवाभ्यां बलादितः ।
अन्धकारा हि मे लोका जाता वेदैर्विना कृताः ॥ १२.३५७.३३ ॥
Alle meine Veden wurden von den beiden Dānavas mit Gewalt von hier geraubt. Meine Welten sind dunkel geworden, der Veden beraubt.
12.357.34
वेदानृते हि किं कुर्या लोकानां सृष्टिमुत्तमाम् ।
अहो बत महद्दुःखं वेदनाशनजं मम ॥ १२.३५७.३४ ॥
Ohne die Veden, was könnte ich tun, um die vortreffliche Schöpfung der Welten zu erschaffen? Weh, mein großes Leid, geboren aus dem Verlust der Veden!
12.357.35
प्राप्तं दुनोति हृदयं तीव्रं शोकपरायणम् ।
को हि शोकार्णवे मग्नं मामितोऽद्य समुद्धरेत् ॥ १२.३५७.३५ ॥
Dieser scharfe Schmerz quält mein Herz, das sich dem Kummer hingibt. Wer wird mich heute von hier emporheben, der ich im Ozean des Kummers versunken bin?
12.357.36
वदांस्तांश्चानयेन्नष्टान्कस्य चाहं प्रियो भवे ।
इत्येवं भाषमाणस्य ब्रह्मणो नृपसत्तम ॥ १२.३५७.३६ ॥
»Könnte ich jene verlorenen Veden zurückbringen? Wessen Geliebter würde ich werden?« So sprach Brahmā, o Bester der Könige, während er diese Worte klagend aussprach.
12.357.37
हरेः स्तोत्रार्थमुद्भूता बुद्धिर्बुद्धिमतां वर ।
ततो जगौ परं जप्यं साञ्जलिप्रग्रहः प्रभुः ॥ १२.३५७.३७ ॥
O Bester der Weisen, bewegt von der für das Lob Haris erwachten Einsicht, sang da der Herr mit gefalteten Händen das höchste Mantra zur Rezitation.
12.357.38
ब्रह्मोवाच ।
ॐ नमस्ते ब्रह्महृदय नमस्ते मम पूर्वज।
लोकाद्यभुवनश्रेष्ठ साङ्ख्ययोगनिधे प्रभो ॥ १२.३५७.३८ ॥
Om. Verehrung dir, Herz Brahmans; Verehrung dir, mein Erstgeborener. O Ursprung der Welten, Bester aller Daseinsbereiche, Schatz von Sāṅkhya und Yoga, o Herr.
12.357.39
व्यक्ताव्यक्तकराचिन्त्य क्षेमं पन्थानमास्थितः ।
विश्वभुक्सर्वभूतानामन्तरात्मन्नयोनिज।
अहं प्रसादजस्तुभ्यं लोकधाम स्वयंभुवः ॥ १२.३५७.३९ ॥
Schöpfer des Manifesten und des Unmanifesten, Unbegreiflicher, auf dem glückbringenden Pfad stehend, Genießer aller Wesen, inneres Selbst, nicht aus dem Mutterleib geboren. Ich, durch deine Gnade geboren, verneige mich vor dir, Wohnstätte der Welten des Selbstseienden.
12.357.40
त्वत्तो मे मानसं जन्म प्रथमं द्विजपूजितम् ।
चाक्षुषं वै द्वितीयं मे जन्म चासीत्पुरातनम् ॥ १२.३५७.४० ॥
Von dir kam meine erste Geburt, aus dem Geist geboren, von den Zweimalgeborenen geehrt; und meine zweite Geburt war aus dem Auge, die uralt war.
12.357.41
त्वत्प्रसादात्तु मे जन्म तृतीयं वाचिकं महत् ।
त्वत्तः श्रवणजं चापि चतुर्थं जन्म मे विभो ॥ १२.३५७.४१ ॥
Durch deine Gnade war meine dritte Geburt aus der Rede, eine große Geburt; und von dir war meine vierte Geburt aus dem Gehör, o Mächtiger.
12.357.42
नासत्यं चापि मे जन्म त्वत्तः पञ्चममुच्यते ।
अण्डजं चापि मे जन्म त्वत्तः षष्ठं विनिर्मितं ॥ १२.३५७.४२ ॥
Auch meine Geburt als die Nāsatya-Zwillinge wird als die fünfte von dir genannt; und von dir wurde meine sechste Geburt als eigeboren geformt.
12.357.43
इदं च सप्तमं जन्म पद्मजन्मेति वै प्रभो ।
सर्गेसर्गे ह्यहं पुत्रस्तव त्रिगुणवर्जित ॥ १२.३५७.४३ ॥
Dies ist die siebte Geburt, o Herr, die Lotusgeborene genannt wird. In jeder Schöpfung bin ich dein Sohn, frei von den drei Guṇas.
12.357.44
प्रथमः पुण्डरीकाक्षः प्रधानगुणकल्पितः ।
त्वमीश्वरः स्वभावश्च भूतानां त्वं प्रभावन ॥ १२.३५७.४४ ॥
Zuerst der Lotusäugige, geformt aus den urtümlichen Guṇas. Du bist der Herr, und du bist die Natur der Wesen; du bist die Quelle ihrer Kraft.
12.357.45
त्वया विनिर्मितोऽहं वै वेदचक्षुर्वयोतिग ।
ते मे वेदा हृताश्चक्षुरन्धो जातोस्मि जागृहि।
ददस्व चक्षूंषि मम प्रियोऽहं ते प्रियोसि मे ॥ १२.३५७.४५ ॥
Von dir erschaffen, bin ich einer, dessen Augen die Veden sind, jenseits der Zeitalter. Meine Veden wurden mir genommen, und ich bin blind geworden. Erwache! Gib mir Augen; ich bin dir lieb, und du bist mir lieb.
12.357.46
एवं स्तुतः स भगवान्पुरुषः सर्वतोमुखः ।
जहौ निद्रामथ तदा वेदकार्यार्थमुह्यतः ॥ १२.३५७.४६ ॥
So gepriesen, gab der gesegnete Puruṣa, nach allen Seiten gewandt, da den Schlaf auf, bereit zum Werk der Veden.
12.357.47
ऐश्वर्येण प्रयोगेण द्वितीयां तनुमास्थितः ।
सुनासिकेन कायेन भूत्वा चन्द्रप्रभस्तदा।
कृत्वा हयशिरः शुभ्रं वेदानामालयं प्रभुः ॥ १२.३५७.४७ ॥
Durch seine Macht und seinen Willen nahm er eine zweite Gestalt an. Einen Leib mit schöner Nase und mondgleichem Glanz annehmend, schuf der Herr da ein helles Pferdehaupt, die Wohnstatt der Veden.
12.357.48
तस्य मूर्धा समभवद्द्यौः सनक्षत्रतारकाः ।
केशाश्चास्याभवन्दीर्घा रवेरंशुसमप्रभाः ॥ १२.३५७.४८ ॥
Sein Haupt wurde zum Himmel mit seinen Sternbildern und Sternen; und sein Haar wuchs lang, von einem Glanz gleich den Strahlen der Sonne.
12.357.49
कर्णावाकाशपाताले ललाटं भूतधारिणी ।
गङ्गासरस्वती पुण्ये भ्रुवावास्तां महाद्युती ॥ १२.३५७.४९ ॥
Himmel und Unterwelt waren seine Ohren; die Erde, Trägerin der Wesen, war seine Stirn; die heiligen Gaṅgā und Sarasvatī waren seine beiden strahlenden Augenbrauen.
12.357.50
चक्षुषी सोमसूर्यौं ते नासा संध्या पुनः स्मृता ।
ॐकारस्त्वथ संस्कारो विद्युज्जिह्वा च निर्मिता ॥ १२.३५७.५० ॥
Mond und Sonne waren seine Augen; die Dämmerung wird als seine Nase erinnert; dann kamen die Silbe Oṃ und das Reinigungsritual; der Blitz wurde als seine Zunge gestaltet.
12.357.51
दन्ताश्च पितरो राजन्सोमपा इति विश्रुताः ।
गोलोको ब्रह्मलोकश्च ओष्ठावास्तां महात्मनः।
ग्रीवा चास्याभवद्राजन्कालरात्रिर्गुणोत्तरा ॥ १२.३५७.५१ ॥
Die Zähne, o König, waren die als Somatrinker berühmten Ahnen; Go-loka und Brahma-loka waren die beiden Lippen jener großen Seele; und die Nacht der Zeit, an Eigenschaften die höchste, wurde zu seinem Hals, o König.
12.357.52
एतद्धयशिरः कृत्वा नानामूर्तिभिरावृतम् ।
अन्तर्दधौ स विश्वेशो विवेश च रसां प्रभुः ॥ १२.३५७.५२ ॥
Nachdem er dieses Pferdehaupt geschaffen hatte, bedeckt mit vielen Gestalten, verschwand der Herr des Universums und trat in die Unterwelt Rasā ein.
12.357.53
रसां पुनः प्रविष्टश्च योगं परममास्थितः ।
शैक्ष्यं स्वरं समास्थाय उद्गीतं प्रासृजत्स्वरम् ॥ १२.३५७.५३ ॥
Wieder in Rasā eingetreten und das höchste Yoga angenommen, nahm er den lehrhaften Ton an und ließ den Klang des Udgītha-Gesangs erklingen.
12.357.54
सस्वरः सानुनादी च सर्वशः स्निग्ध एव च ।
बभूवान्तर्जलगतः सर्वभूतगुणोदितः ॥ १२.३५७.५४ ॥
Klangvoll, widerhallend und in jeder Hinsicht sanft und weich, wurde er zu dem, der im Innern der Wasser weilt, aus den Eigenschaften aller Wesen hervorgegangen.
12.357.55
ततस्तावसुरौ कृत्वा वेदान्समयबन्धनान् ।
रसातले विनिक्षिप्य यतः शब्दस्ततो द्रुतौ ॥ १२.३५७.५५ ॥
Da warfen die beiden Asuras, die die Veden für durch eine Abmachung gebunden hielten, sie in die Unterwelt hinab und eilten fort von dorther, woher der Klang gekommen war.
12.357.56
एतस्मिन्नन्तरे राजन्देवो हयशिरोधरः ।
जग्राह वेदानखिलान्रसालगतान्हरिः ॥ १२.३५७.५६ ॥
Inzwischen, o König, nahm der Gott Hari mit dem Pferdekopf alle Veden auf, die in die Unterwelt gesunken waren.
12.357.57
प्रादाच्च ब्रह्मणे भूयस्ततः स्वां प्रकृतिं गतः ॥ १२.३५७.५७ ॥
Dann gab er sie wieder an Brahmā und kehrte zu seiner eigenen Natur zurück.
12.357.58
स्थापयित्वा हयशिरा उदक्पूर्वे महोदधौ ।
वेदानामालयश्चापि बभूवाश्वरिरास्ततः ॥ १२.३५७.५८ ॥
Nachdem er sie im großen Ozean im Nordosten gegründet hatte, wurde der Pferdeköpfige auch zur Wohnstätte der Veden und danach Pferdestimmiger genannt.
12.357.59
अथ किंचिदपश्यन्तौ दानवौ मधुकैटभौ ।
यत्र देवा विनिक्षिप्तास्तत्स्थानं शून्यमेव च ॥ १२.३५७.५९ ॥
Da sahen die beiden Dānavas, Madhu und Kaiṭabha, nichts; der Ort, an den die Götter geworfen worden waren, war tatsächlich leer.
12.357.60
तत उत्तममास्थाय वेगं बलवतां वरौ ।
पुनरुत्तस्थतुः शीघ्रं रसानामालयात्तदा ॥ १२.३५७.६० ॥
Da erhoben sich die beiden Besten unter den Starken, eine höchste Geschwindigkeit annehmend, rasch wieder aus der Wohnstätte der Unterwelt.
12.357.61
ददृशाते च पुरुषं तमेवादिकरं प्रभुम् ।
श्वेतं चन्द्रविशुद्धाभमनिरुद्धतनौ स्थितम्।ट
भूयोप्यमितविक्रान्तं निद्रायोगमुपागतम् ॥ १२.३५७.६१ ॥
Sie sahen jenen Urschöpfer und Herrn, den Puruṣa, weiß und von einem Glanz so rein wie der Mond, im Leib des Aniruddha weilend; obwohl von grenzenloser Tapferkeit, war er wieder in den Yoga des Schlafes eingetreten.
12.357.62
आत्मप्रमाणरचिते अपामुपरि कल्पिते ।
शयने नागभोगाढ्ये ज्वालामालासमावृते ॥ १२.३५७.६२ ॥
auf einem seiner eigenen Größe angepassten Lager, über den Wassern bereitet, reich an den Windungen der Schlangen und umgeben von einem Kranz aus Flammen.
12.357.63
निष्कल्मषेण सत्वेन संपन्नं रुचिरप्रभम् ।
तं दृष्ट्वा दानवेन्द्रौ तौ महाहासममुञ्चताम् ॥ १२.३५७.६३ ॥
Als sie ihn sahen, mit einem makellosen Wesen begabt und von lieblichem Glanz, stießen jene beiden Herren der Dānavas ein lautes Gelächter aus.
12.357.64
ऊचतुश्च समाविष्टौ रजसा तमसा च तौ ।
अयं स पुरुषः श्वेतः शेते निद्रामुपागतः ॥ १२.३५७.६४ ॥
Und jene beiden, von Rajas und Tamas ergriffen, sprachen: »Hier ist jener weiße Puruṣa, der schlafend daliegt, in den Schlaf gefallen.«
12.357.65
अनेन नूनं वेदानां कृतमाहरणं रसात् ।
कस्यैष कोनु खल्वेष किंच स्वपिति भोगवान्।
इच्युच्चारितवाक्यौ तौ बोधयामासतुर्हरिम् ॥ १२.३५७.६५ ॥
»Sicherlich hat dieser die Veden aus den Tiefen geraubt. Wessen ist dieser, wer ist er, und warum schläft dieser Genießende?« Mit diesen Worten weckten die beiden Hari auf.
12.357.66
युद्धार्थिनौ हि विज्ञाय विबुद्धः पुरुषोत्तमः ।
निरीक्ष्य चासुरेन्द्रौ तौ ततो युद्धे मनोदधे ॥ १२.३५७.६६ ॥
Als der Beste der Männer erkannte, dass die beiden nach Kampf verlangten, erwachte er; und als er die beiden Herren der Asuras anblickte, richtete er seinen Sinn auf den Kampf.
12.357.67
अथ युद्धं समभवत्तयोर्नारायणस्य वै ॥ १२.३५७.६७ ॥
Da entbrannte ein Kampf zwischen jenen beiden und Nārāyaṇa.
12.357.68
रजस्तमोविष्टतनू तावुभौ मधुकैटभौ ।
ब्रह्मणोपचितिं कुर्वञ्जघान मधुसूदनः ॥ १२.३५७.६८ ॥
Jene beiden, deren Leiber von Leidenschaft und Finsternis erfüllt waren, Madhu und Kaiṭabha, erschlug Madhusūdana und erwies so Brahmā die Ehre.
12.357.69
ततस्तयोर्वधेनाशु वेदापहरणेन च ।
शोकापनयनं चक्रे ब्रह्मणः पुरुषोत्तमः ॥ १२.३५७.६९ ॥
Dann beseitigte der Beste der Menschen durch die Tötung jener beiden und die Wiedergewinnung der Veden rasch Brahmās Kummer.
12.357.70
ततः परिवृतो ब्रह्मा हरिणा वेदसत्कृतः ।
निर्ममे स तदा लोकान्कृत्स्नान्स्थावरजङ्गमान् ॥ १२.३५७.७० ॥
Da erschuf Brahmā, von Hari umgeben und für die Veden geehrt, alle Welten, die unbeweglichen wie die beweglichen.
12.357.71
दत्त्वा पितामहायाग्र्यां मतिं लोकविसर्गिकीम् ।
तत्रैवान्तर्दधे देवो यत एवागतो हरिः ॥ १२.३५७.७१ ॥
Nachdem er dem Urvater den höchsten Sinn für die Entfaltung der Welten geschenkt hatte, verschwand der Gott Hari genau dort, woher er gekommen war.
12.357.72
तौ दानवौ हरिर्हत्वा कृत्वा हयशिरस्तनुम् ।
पुनः प्रवृत्तिधर्मार्थं तामेव विदधे तनुम् ॥ १२.३५७.७२ ॥
Nachdem er jene beiden Dānavas erschlagen hatte, nahm Hari die Gestalt mit dem Pferdekopf an und nahm um des Dharma des fortdauernden Wirkens willen wieder genau diese Gestalt an.
12.357.73
एवमेष महाभागो बभूवाश्वशिरा हरिः ।
पौराणमेतत्प्रख्यातं रूपं वरदमैश्वरम् ॥ १२.३५७.७३ ॥
So wurde der hochgesegnete Hari pferdehäuptig. Dies ist die uralte, berühmte, Gaben gewährende göttliche Gestalt.
12.357.74
यो ह्येतद्ब्राह्मणो नित्यं शृणुयाद्धारयीत वा ।
न तस्याध्ययनं नाशमुपगच्छेत्कदाचन ॥ १२.३५७.७४ ॥
Der Brahmane, der dies stets hört oder behält, dessen Studium wird niemals zugrunde gehen.
12.357.75
आराध्य तपसोग्रेण देवं हयशिरोधरम् ।
पाञ्चालेन क्रमः प्राप्तो रामेण पथि देशिते ॥ १२.३५७.७५ ॥
Nachdem er den pferdehäuptigen Gott durch harte Askese verehrt hatte, erlangte der Pāñcāla jenen Fortgang auf dem von Rāma gewiesenen Weg.
12.357.76
एतद्धयशिरो राजन्नाख्यानं तव कीर्तितम् ।
पुराणं वेदसमितं यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.३५७.७६ ॥
O König, diese Erzählung vom Pferdehaupt, nach der du mich fragtest, wurde dir berichtet. Es ist ein uralter Purāṇa, den Veden gleich.
12.357.77
यांयामिच्छेत्तनुं देवः कर्तुं कार्यविधौ क्वचित् ।
तातां कुर्याद्विकुर्वाणः स्वयमात्मानमात्मना ॥ १२.३५७.७७ ॥
Welche Gestalt der Gott zu irgendeiner Zeit für die Ausführung einer Aufgabe annehmen will, verwandelt sich selbst durch sich selbst in genau diese Gestalt.
12.357.78
एष वेदनिधिः श्रीमानेष वै तपसोनिधिः ।
एष योगश्च साङ्ख्यं च ब्रह्म चाग्र्यं हविर्विभुः ॥ १२.३५७.७८ ॥
Dieser Glorreiche ist der Schatz der Veden, er ist der Schatz der Askese. Er ist Yoga und Sāṅkhya, er ist das höchste Brahman, die erste Opfergabe, der allgegenwärtige Herr.
12.357.79
नारायणपरा वेदा याज्ञा नारायणात्मकाः ।
तपो नारायणपरं नारायणपरा गतिः ॥ १२.३५७.७९ ॥
Die Veden sind Nārāyaṇa zugewandt, die Opfer haben Nārāyaṇa zum Wesen. Askese ist auf Nārāyaṇa gerichtet, und Hingabe an Nārāyaṇa ist das höchste Ziel.
12.357.80
नारायणपरं सत्यमृतं नारायणात्मकम् ।
नारायणपरो धर्मः पुनरावृत्तिदुर्लभः ॥ १२.३५७.८० ॥
Wahrheit und kosmische Ordnung sind Nārāyaṇa zugewandt und haben Nārāyaṇa zum Wesen. Dharma ist auf Nārāyaṇa gerichtet, und jenes Dharma, das die Wiedergeburt beendet, ist schwer zu erlangen.
12.357.81
प्रवृत्तिलक्षणश्चैव धर्मो नारायणात्मकः ।
नारायणात्मको गन्धो भूमौ श्रेष्ठतमः स्मृतः ॥ १२.३५७.८१ ॥
Auch das Dharma, das durch Tätigkeit gekennzeichnet ist, hat das Wesen Nārāyaṇas. Der Duft, der Nārāyaṇas Wesen ist, gilt als der vortrefflichste der Erde.
12.357.82
अपां चापि गुणा राजन्रसा नारायणात्मकाः ।
ज्योतिषां च परं रूपं स्मृतं नारायणात्मकम् ॥ १२.३५७.८२ ॥
O König, auch die Eigenschaften und Geschmäcke der Gewässer haben das Wesen Nārāyaṇas. Auch die höchste Gestalt der Lichter gilt als Nārāyaṇas Wesen.
12.357.83
नारायणात्मकश्चापि स्पर्शो वायुगुणः स्मृतः ।
नारायणात्मकश्चैव शब्द आकाशसंभवः ॥ १२.३५७.८३ ॥
Auch das Tastgefühl, als Eigenschaft der Luft angesehen, hat das Wesen Nārāyaṇas. Und der aus dem Äther entstandene Klang hat ebenso Nārāyaṇas Wesen.
12.357.84
मनश्चापि ततो भूतमव्यक्तगुणलक्षणम् ।
नारायणपरं कालो ज्योतिषामयनं च यत् ॥ १२.३५७.८४ ॥
Auch der Geist, und dann die Elemente, gekennzeichnet durch unmanifeste Eigenschaften, sind Nārāyaṇa zugewandt. Auch die Zeit ist auf Nārāyaṇa gerichtet, ebenso der Lauf der Lichter, das Ayana.
12.357.85
नारायणपरा कीर्तिः श्रीश्च लक्ष्णीश्च देवताः ।
नारायणपरं साङ्ख्यं योगो नारायणात्मकः ॥ १२.३५७.८५ ॥
Ruhm, Śrī und Lakṣmī sowie die Gottheiten sind Nārāyaṇa ergeben. Das Sāṅkhya ist auf Nārāyaṇa gerichtet, und der Yoga hat Nārāyaṇa zu seinem Wesen.
12.357.86
कारणं पुरुषो ह्येषां प्रधानं चापि कारणम् ।
स्वभावश्चैव कर्माणि दैवं येषां च कारणम् ॥ १२.३५७.८६ ॥
Der Puruṣa ist in der Tat die Ursache dieser, und auch die Urmaterie (pradhāna) ist eine Ursache. Natur, Handlungen und Schicksal sind ebenfalls ihre Ursachen.
12.357.87
अधिष्ठानं तथा कर्ता करणं च पृथग्विधम् ।
विविधा च तथा चेष्टा दैवं चैवात्र पञ्चमम् ॥ १२.३५७.८७ ॥
Die Grundlage, der Handelnde, die verschiedenen Werkzeuge und die vielfachen Bemühungen; und hier ist das Schicksal selbst das fünfte.
12.357.88
पञ्चकारणसंख्यातो निष्ठा सर्वत्र वै हरिः ।
तत्त्वं विज्ञासमानानां हेतुभिः सर्वतोमुखैः ॥ १२.३५७.८८ ॥
Obwohl er unter den fünf Ursachen gezählt wird, ist der letzte Halt überall in Wahrheit Hari – für jene, die die Wahrheit erkennen wollen, durch Gründe von allen Seiten.
12.357.89
तत्त्वमेको महायोगी हनिर्नारायणः प्रभुः ।
ब्रह्मादीनां सलोकानामृषीणां च महात्मनाम् ॥ १२.३५७.८९ ॥
Die eine Wirklichkeit ist der große Yogin Hari Nārāyaṇa, der Herr — von Brahmā und den anderen, von ihren Welten und den großherzigen Weisen.
12.357.90
साङ्ख्यानां योगिनां चापि यतीनामात्मवेदिनाम् ।
मनीषितं विजानाति केशवो न तु तस्य ते ॥ १२.३५७.९० ॥
Keśava kennt die innerste Absicht der Sāṅkhya-Praktizierenden, der Yogins, der Asketen und der Kenner des Selbst — doch sie kennen ihn nicht.
12.357.91
ये केचित्सर्वलोकेषु दैवं पित्र्यं च कुर्वते ।
दानानि च प्रयच्छन्ति तप्यन्ते च तपो महत् ॥ १२.३५७.९१ ॥
Wer in allen Welten die Riten für die Götter und die Ahnen vollzieht, Gaben spendet und große Askese übt—
12.357.92
सर्वेषामाश्रयो विष्णुरैश्वरं विधिमास्थितः ।
सर्वभूतकृतावासो वासुदेवेति चोच्यते ॥ १२.३५७.९२ ॥
Viṣṇu ist die Zuflucht aller, der in der herrscherlichen Ordnung ruht; weil alle Wesen in ihm ihre Wohnstatt gefunden haben, wird er Vāsudeva genannt.
12.357.93
अयं हि नित्यः परमो महर्षि ।
र्महाविभूतिर्गुणवान्गुणाख्यः।
गुणैश्च संयोगमुपैति शीघ्रं ।
कालो यथर्तावृतुसंप्रयुक्तः ॥ १२.३५७.९३ ॥
Dieser (die Zeit) ist ewig, höchst, ein großer Seher, von großer Herrlichkeit, mit Eigenschaften begabt und nach Eigenschaften benannt; rasch verbindet er sich mit den Eigenschaften, wie eine Jahreszeit sich mit ihrer Jahreszeit verbindet.
12.357.94
नैवास्य विन्दन्ति गतिं महात्मनो ।
न चागतिं कश्चिदिहानुपश्यति।
ज्ञानात्मकाः संयमिनो महर्षयः ।
पश्यन्ति नित्यं पुरुषं गुणाधिकम् ॥ १२.३५७.९४ ॥
Niemand erreicht den Pfad dieser großen Seele, und niemand hier erkennt ihren Nicht-Pfad; die großen Seher, deren Wesen Erkenntnis ist und die sich selbst beherrschen, sehen stets den Puruṣa, der die Eigenschaften übertrifft.