மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.357
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.357.1
श्रुतं भगवतस्तस्य माहात्म्यं परमात्मनः ।
जन्मधर्मगृहे चैव नरनारायणात्मकम् ॥ १२.३५७.१ ॥
அந்த பகவானும் பரமாத்மாவுமான அவரின் மகிமையை கேட்டோம்; பிறப்பிலும் தர்மத்திலும் இருப்பிடத்திலும் அவர் நர-நாராயண வடிவினர்.
12.357.2
महावराहसृष्टा च पिण्डोत्पत्तिः पुरातनी ।
प्रवृत्तौ च निवृत्तौ च यो यथा परिकल्पितः ॥ १२.३५७.२ ॥
மகாவராகனால் படைக்கப்பட்ட பழமையான பிண்டத்தின் தோற்றம்; அது படைப்பிலும் ஒடுக்கத்திலும் எவ்வாறு கருதப்பட்டதோ.
12.357.3
तथा स नः श्रुतो ब्रह्मन्कथ्यमानस्त्वयाऽनघ ।
हव्यकव्यभुजो विष्णुरुदक्पूर्वे महोदधौ ॥ १२.३५७.३ ॥
பிராமணரே, பாவமற்றவரே, நீர் சொன்னபடியே நாங்கள் கேட்டோம்; ஹவ்ய கவ்யங்களை அனுபவிப்பவர் விஷ்ணு வடகிழக்கில் பெரும் கடலில் உள்ளார்.
12.357.4
यच्च तत्कथितं पूर्वं त्वया हयशिरो महत् ।
तच्च दृष्टं भगवता ब्रह्मणा परमेष्ठिना ॥ १२.३५७.४ ॥
முன்பு நீர் சொன்ன மகத்தான ஹயசிரஸ் என்பதை பகவான் பரமேஷ்டி பிரம்மாவும் கண்டார்.
12.357.5
किं तदुत्पादितं पूर्वं हरिणा लोकधारिणा ।
रूपं प्रभावं महतामपूर्वं धीमतांवर ॥ १२.३५७.५ ॥
ஞானிகளில் சிறந்தவரே, உலகைத் தாங்கும் ஹரி முன்பு உருவாக்கிய அந்த அபூர்வமான வடிவமும் மகத்தான ஆற்றலும் எவை?
12.357.6
दृष्ट्वा हि विवुधश्रेष्ठमपूर्वममितौजसम् ।
तदश्वशिरसं पुण्यं ब्रह्मा किमकरोन्मुने ॥ १२.३५७.६ ॥
முனிவரே, தேவர்களில் சிறந்தவரும் அபூர்வமும் அளவற்ற ஒளியுடையவருமான அந்த புனித அசுவசிரஸை கண்டு பிரம்மா என்ன செய்தார்?
12.357.7
एतन्नः संशयं ब्रह्मन्पुराणं ब्रह्मसंभवम् ।
कथयस्वोत्तममते महापुरुषसंश्रितम्।
पाविताः स्म त्वया ब्रह्मन्पुण्याः कथय ताः कथाः ॥ १२.३५७.७ ॥
பிரம்மனே, இது எங்கள் ஐயம். பிரம்மாவிலிருந்து தோன்றி மகாபுருஷனில் நிலைத்த அந்தப் பழம்புராணத்தைச் சொல்லுங்கள். உயர்ந்த மதியுடையவரே, நீங்களால் நாங்கள் தூய்மையடைந்தோம்; பிரம்மனே, அந்தப் புண்ணிய கதைகளைச் சொல்லுங்கள்.
12.357.8
सौतिरुवाच ।
कथयिष्यामि ते सर्वं पुराणं वेदसंमितम्।
जगौ यद्भगवान्व्यासो राज्ञः पारिक्षितस्य वै ॥ १२.३५७.८ ॥
சௌதி கூறினார்: வேதத்திற்கு ஒப்பான அந்தப் புராணம் முழுவதையும் உங்களுக்குச் சொல்வேன் — பரீக்ஷித்தின் வழி அரசனுக்கு பகவான் வியாசர் பாடியதை.
12.357.9
श्रुत्वाऽश्वशिरसो मूर्ति देवस्य हरिमेधसः ।
उत्पन्नसंशयो राजा एतदेवमचोदयत् ॥ १२.३५७.९ ॥
ஹரிமேதஸின் அஸ்வசிரஸ் தேவனின் உருவத்தைக் கேட்டு, சந்தேகம் எழுந்த அரசன் இவ்வாறு கேட்டான்.
12.357.10
यत्तद्दर्शितवान्ब्राह्म देवं हयशिरोधरम् ।
किमर्थं तत्समभवद्वपुर्देवोपकल्पितम् ॥ १२.३५७.१० ॥
பிரம்மன் காட்டிய குதிரைக் கழுத்துடைய தேவன் — தேவனால் அமைக்கப்பட்ட அந்த உருவம் எதற்காக உண்டானது?
12.357.11
यत्किंचिदिह लोके वै देहबद्धं विशांपते ।
सर्वं पञ्चभिराविष्टं भूतैरीश्वरबुद्धिजैः ॥ १२.३५७.११ ॥
மக்களின் அரசே, இவ்வுலகில் உடலில் கட்டுண்ட எது எதுவோ, அதெல்லாம் ஈசுவர புத்தியிலிருந்து பிறந்த ஐந்து பூதங்களால் ஊடுருவப்பட்டுள்ளது.
12.357.12
ईश्वरो हि जगत्स्रष्टा प्रभुर्नारायणो विराट् ।
भूतान्तरात्मा वरदः सगुणो निर्गुणोपि च ॥ १२.३५७.१२ ॥
ஈசுவரனே உலகைப் படைப்பவர்; பிரபுவான நாராயணன், விராட், உயிர்களின் உள்ளுறை ஆன்மா, வரம் அளிப்பவர் — குணத்துடனும் குணமின்றியும் உள்ளவர்.
12.357.13
भूतप्रलयमव्यक्तं शृणुष्व नृपसत्तम ॥ १२.३५७.१३ ॥
மன்னர்களில் சிறந்தவனே, உயிரினங்களின் லயமும் அவ்யக்தமும் பற்றி கேள்.
12.357.14
धरण्यामथ लीनायामप्सु चैकार्णवे पुरा ।
ज्योतिर्भूते जले चापि लीने ज्योतिषि चानिले ॥ १२.३५७.१४ ॥
முன்பு நிலம் நீரில் ஒடுங்கி ஒரே கடலாயிற்று; நீர் ஒளியிலும், ஒளி காற்றிலும் ஒடுங்கின.
12.357.15
वायौ चाकाशसंलीने आकाशे च मनोनुगे ।
व्यक्ते मनसि संलीने व्यक्ते चाव्यक्ततां गते ॥ १२.३५७.१५ ॥
காற்று ஆகாயத்தில் ஒடுங்கியது; ஆகாயம் மனத்தைப் பின்தொடர்ந்து ஒடுங்கியது; வ்யக்தம் மனத்தில் ஒடுங்கி, வ்யக்தம் அவ்யக்தத்தை அடைந்தது.
12.357.16
अव्यक्ते पुरुषं याते पुंसि सर्वगतेऽपि च ।
तम एवाभवत्सर्वं न प्राज्ञायत किंचन ॥ १२.३५७.१६ ॥
அவ்யக்தம் புருஷனிடம் சென்றதும், எங்கும் நிறைந்த புருஷனிலும் ஒடுங்கியதும், எல்லாம் இருளாகியது; எதுவும் அறியப்படவில்லை.
12.357.17
तमसो ब्रह्मसंभूतं तमोमूलमृतात्मकम् ।
तद्विश्वभावसंज्ञान्तं पौरुषीं तनुमाश्रितम् ॥ १२.३५७.१७ ॥
இருளிலிருந்து பிரம்மத்தால் தோன்றியது; இருள் வேரானது, ருத்தமே தன் இயல்பானது; அது உலகத்தன்மை என்னும் பெயருடன் புருஷ உருவை அடைகிறது.
12.357.18
सोऽनिरुद्ध इति प्रोक्तस्तत्प्रधानं प्रचक्षते ।
तदव्यक्तमिति ज्ञेयं त्रिगुणं नृपसत्तम ॥ १२.३५७.१८ ॥
அவரே அநிருத்தர் என்று சொல்லப்படுகிறார்; அதையே பிரதானம் என்பர். மன்னர்களில் சிறந்தவனே, அதை அவ்யக்தமும் மூன்று குணங்களை உடையதுமாக அறிய வேண்டும்.
12.357.19
विद्यासहायवान्देवो विष्वक्सेनो हरिः प्रभुः ।
आदिकर्ता स भूतानामप्रमेयो हरिः प्रभुः ॥ १२.३५७.१९ ॥
அறிவைத் துணையாகக் கொண்ட தேவன் விஷ்வக்சேனன், ஹரி, பிரபு. அவரே உயிரினங்களின் ஆதிகர்த்தா, அளக்க முடியாதவர், ஹரி, பிரபு.
12.357.20
अप्स्वेव शयनं चक्रे निद्रायोगमुपागतः ।
जगतश्चिन्तयन्सृष्टिं चित्रां बहुगुणोद्भवाम् ॥ १२.३५७.२० ॥
அவர் நீரிலேயே சயனம் கொண்டார், நித்திரை யோகத்தில் ஆழ்ந்து. பல குணங்களிலிருந்து எழும் பலவகையான உலகத் தோற்றத்தைப் பற்றி சிந்தித்தபடி.
12.357.21
तस्य चिन्तयतः सृष्टिं महानात्मगुणः स्मृतः ।
अहंकारस्ततो जातो ब्रह्मा शुभचतुर्मुखः।
हिरण्यगर्भो भगवान्सर्वलोकपितामहः ॥ १२.३५७.२१ ॥
அவர் உலகைப் படைக்கச் சிந்தித்தபோது, மஹத் என்னும் ஆத்ம குணம் தோன்றியதாகக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் அகங்காரம் எழுந்தது; அதன் பின் மங்களகரமான நான்முகன் பிரம்மா தோன்றினார், ஹிரண்யகர்ப்பர், பகவான், அனைத்து உலகங்களின் பிதாமகர்.
12.357.22
पद्मेऽनिरुद्धात्संभूतस्तदा पद्मनिभेक्षणः ।
सहस्रपत्रे द्युतिमानुपविष्टः सनातनः ॥ १२.३५७.२२ ॥
அப்போது அநிருத்தரிடமிருந்து தாமரையில் தோன்றியவர், தாமரைக் கண்ணர். ஆயிரம் இதழ் தாமரையில் ஒளிவீசும், நித்தியமானவர் அமர்ந்திருந்தார்.
12.357.23
ददृशेऽद्भुतसंकाशो लोकानाप्याययन्प्रभुः ।
सत्वस्थः परमेष्ठी स ततो भूतगणान्सृजन् ॥ १२.३५७.२३ ॥
அற்புத வடிவினராகத் தோன்றினார், பிரபு, உலகங்களை வளர்த்தபடி. சத்துவத்தில் நிலைபெற்ற பரமேஷ்டி அப்போது உயிர்த்திரள்களைப் படைத்தார்.
12.357.24
पूर्वमेव च पद्मस्य पत्रे सूर्यांशुसप्रभे ।
नारायणकृतौ बिन्दू अपामास्तां गुणोत्तरौ ॥ १२.३५७.२४ ॥
முன்பே தாமரை இதழ்களின் மேல் சூரியக் கதிர்களைப் போல் ஒளிவீசும், நாராயணனால் உண்டாக்கப்பட்ட, நீர்த்துளிகள் இரண்டு இருந்தன, குணத்தில் உயர்ந்தவை.
12.357.25
तावपश्यत्स भगवाननादिनिधनोऽच्युतः ।
एकस्तत्राभवद्विन्दुर्मध्वाभो रुचिरप्रभः ॥ १२.३५७.२५ ॥
அந்த ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத பகவான் அச்யுதன் அவற்றைக் கண்டார். அங்கே மதுவின் நிறமும் அழகிய ஒளியும் கொண்ட ஒரு துளி தோன்றியது.
12.357.26
स तामसो मधुर्जातस्तदा नारायणाज्ञया ।
कठिनस्त्वपरो विन्दुः कैटभो राजसस्तु सः ॥ १२.३५७.२६ ॥
நாராயணரின் கட்டளையால் அப்போது தாமஸ குணமுள்ள மது பிறந்தான். மற்றொரு கடினமான துளி கைடபன் ஆனான், அவன் ராஜஸ குணமுடையவன்.
12.357.27
तावभ्यधातवां श्रेष्ठौ तमोरजगुणान्वितौ ।
बलवन्तौ गदाहस्तौ पद्मनालानुसारिणौ ॥ १२.३५७.२७ ॥
தமஸ், ராஜஸ குணங்களோடு கூடிய, வலிமை வாய்ந்த, கையில் கதை ஏந்திய அந்த இரு சிறந்தவர்களும் தாமரைத் தண்டைப் பின்பற்றி தாக்கினர்.
12.357.28
ददृशातेऽरविन्दस्थं ब्रह्माणममितप्रभवम् ।
सृजन्तं प्रथमं वेदांश्चतुरश्चारुविग्रहान् ॥ १२.३५७.२८ ॥
தாமரையில் அமர்ந்த, அளவற்ற ஆற்றலுடைய பிரம்மாவை அவ்விருவரும் கண்டனர். அவர் முதலில் அழகிய உருவம் கொண்ட நான்கு வேதங்களைப் படைத்துக்கொண்டிருந்தார்.
12.357.29
ततो विग्रहवन्तस्तान्वेदान्दृष्ट्वाऽसुरोत्तमौ ।
सहसा जगृहतुर्वेदान्ब्रह्मणः पश्यतस्तदा ॥ १२.३५७.२९ ॥
அப்போது அந்த உருவம் கொண்ட வேதங்களைக் கண்ட அவ்விரு சிறந்த அசுரர்களும், பிரம்மா பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் திடீரென வேதங்களைக் கவர்ந்தனர்.
12.357.30
अथ तौ दानवश्रेष्ठौ वेदान्गृह्य सनातनान् ।
रसां विविशतुस्तूर्णमुदक्पूर्वे महोदधौ ॥ १२.३५७.३० ॥
பின்னர் அந்த தானவர்களில் சிறந்த இருவரும் நித்தியமான வேதங்களைக் கவர்ந்து, விரைவில் வடகிழக்கு திசையிலுள்ள பெருங்கடலில் ரசாதலத்துக்குள் நுழைந்தனர்.
12.357.31
ततो हृतेषु देवेषु ब्रह्मा कश्मलमाविशत् ।
ततो वचनमीशानं प्राह वेदैर्विनाकृतः ॥ १२.३५७.३१ ॥
அப்போது தேவர்கள் கவர்ந்து செல்லப்பட்டபோது பிரம்மா மயக்கம் அடைந்தார். பின்னர் வேதங்களை இழந்தவராய் ஈசானரிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
12.357.32
ब्रह्मोवाच ।
वेदा मे परमं चक्षुर्वेदा मे परमं बलम्।
वेदा मे परमं धाम वेदा मे ब्रह्म चोत्तरम् ॥ १२.३५७.३२ ॥
பிரம்மா கூறினார்: வேதங்களே எனது மேலான கண்; வேதங்களே எனது மேலான வலிமை. வேதங்களே எனது மேலான தாமம்; வேதங்களே எனது உயர்ந்த பிரம்மம்.
12.357.33
मम वेदा हृताः सर्वे दानवाभ्यां बलादितः ।
अन्धकारा हि मे लोका जाता वेदैर्विना कृताः ॥ १२.३५७.३३ ॥
என் வேதங்கள் அனைத்தும் இரண்டு தானவர்களால் இங்கிருந்து பலவந்தமாகக் கவரப்பட்டன. வேதங்கள் இல்லாமல் ஆக்கப்பட்டதால் என் உலகங்கள் இருளடைந்தவையாகிவிட்டன.
12.357.34
वेदानृते हि किं कुर्या लोकानां सृष्टिमुत्तमाम् ।
अहो बत महद्दुःखं वेदनाशनजं मम ॥ १२.३५७.३४ ॥
வேதங்கள் இல்லாமல் நான் உலகங்களின் உயர்ந்த படைப்பை எவ்வாறு செய்ய முடியும்? ஐயோ, வேதங்களின் இழப்பினால் உண்டான என் துயரம் மிகப் பெரியது.
12.357.35
प्राप्तं दुनोति हृदयं तीव्रं शोकपरायणम् ।
को हि शोकार्णवे मग्नं मामितोऽद्य समुद्धरेत् ॥ १२.३५७.३५ ॥
இந்தக் கடுமையான துயரம் என் இதயத்தை வருத்துகிறது; நான் துயரத்தில் மூழ்கியிருக்கிறேன். துயரக் கடலில் மூழ்கிய என்னை இன்று இங்கிருந்து யார் கரையேற்றுவார்?
12.357.36
वदांस्तांश्चानयेन्नष्टान्कस्य चाहं प्रियो भवे ।
इत्येवं भाषमाणस्य ब्रह्मणो नृपसत्तम ॥ १२.३५७.३६ ॥
"அந்த இழந்த வேதங்களை நான் மீட்டுக் கொண்டுவர முடியுமா? யாருக்கு நான் இனிய பொருளாவேன்?" அரசர்களில் சிறந்தவனே, இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த பிரம்மாவின் (வார்த்தைகள் இவை).
12.357.37
हरेः स्तोत्रार्थमुद्भूता बुद्धिर्बुद्धिमतां वर ।
ततो जगौ परं जप्यं साञ्जलिप्रग्रहः प्रभुः ॥ १२.३५७.३७ ॥
அறிவுடையோரில் சிறந்தவனே, ஹரியைத் துதிக்கும் நோக்கத்தில் எழுந்த அறிவினால், பின்னர் அந்தப் பிரபு கைகூப்பி உயர்ந்த ஜப்ய மந்திரத்தைப் பாடினார்.
12.357.38
ब्रह्मोवाच ।
ॐ नमस्ते ब्रह्महृदय नमस्ते मम पूर्वज।
लोकाद्यभुवनश्रेष्ठ साङ्ख्ययोगनिधे प्रभो ॥ १२.३५७.३८ ॥
ஓம். பிரம்மத்தின் இதயமே, உமக்கு வணக்கம். என் மூதாதையே, உமக்கு வணக்கம். உலகங்களின் தொடக்கமே, உலகங்களில் சிறந்தவனே, சாங்கியம் மற்றும் யோகத்தின் பொக்கிஷமே, பிரபுவே.
12.357.39
व्यक्ताव्यक्तकराचिन्त्य क्षेमं पन्थानमास्थितः ।
विश्वभुक्सर्वभूतानामन्तरात्मन्नयोनिज।
अहं प्रसादजस्तुभ्यं लोकधाम स्वयंभुवः ॥ १२.३५७.३९ ॥
வெளிப்பட்டதையும் வெளிப்படாததையும் படைப்பவனே, சிந்திக்க முடியாதவனே, மங்கலமான வழியில் நிற்பவனே, அனைத்து உயிர்களையும் அனுபவிப்பவனே, உள்ளுறை ஆத்மாவே, கருவில் பிறவாதவனே. உமது அருளால் பிறந்த நான் உமக்கு வணங்குகிறேன், சுயம்புவின் உலகப் பேரிடமே.
12.357.40
त्वत्तो मे मानसं जन्म प्रथमं द्विजपूजितम् ।
चाक्षुषं वै द्वितीयं मे जन्म चासीत्पुरातनम् ॥ १२.३५७.४० ॥
உம்மிடமிருந்து என் மனதில் பிறந்த பிறப்பு முதலாவது, அது இருபிறப்பாளர்களால் போற்றப்படுவது. என் இரண்டாவது பிறப்பு கண்ணில் பிறந்தது, அது பழமையானது.
12.357.41
त्वत्प्रसादात्तु मे जन्म तृतीयं वाचिकं महत् ।
त्वत्तः श्रवणजं चापि चतुर्थं जन्म मे विभो ॥ १२.३५७.४१ ॥
உமது அருளால் என் மூன்றாவது பிறப்பு வாக்கிலிருந்து பிறந்தது, அது மகத்தானது. உம்மிடமிருந்து என் நான்காவது பிறப்பு செவியிலிருந்து பிறந்தது, ஓ விபுவே.
12.357.42
नासत्यं चापि मे जन्म त्वत्तः पञ्चममुच्यते ।
अण्डजं चापि मे जन्म त्वत्तः षष्ठं विनिर्मितं ॥ १२.३५७.४२ ॥
நாசத்தியர் என்னும் பிறப்பும் உம்மிடமிருந்து ஐந்தாவதாகச் சொல்லப்படுகிறது. உம்மிடமிருந்து என் ஆறாவது பிறப்பு முட்டையில் பிறந்ததாக உருவாக்கப்பட்டது.
12.357.43
इदं च सप्तमं जन्म पद्मजन्मेति वै प्रभो ।
सर्गेसर्गे ह्यहं पुत्रस्तव त्रिगुणवर्जित ॥ १२.३५७.४३ ॥
இது ஏழாவது பிறப்பு, ஐயனே, தாமரையில் பிறந்தவன் என்று அழைக்கப்படுவது. ஒவ்வொரு படைப்பிலும் நான் உமது மகன், முக்குணங்களற்றவன்.
12.357.44
प्रथमः पुण्डरीकाक्षः प्रधानगुणकल्पितः ।
त्वमीश्वरः स्वभावश्च भूतानां त्वं प्रभावन ॥ १२.३५७.४४ ॥
முதலில் தாமரைக்கண்ணன், பிரதான குணங்களால் அமைக்கப்பட்டவர். நீரே ஈசுவரன், உயிர்களின் இயல்பும் நீரே; நீரே அவற்றின் ஆற்றலை உருவாக்குபவர்.
12.357.45
त्वया विनिर्मितोऽहं वै वेदचक्षुर्वयोतिग ।
ते मे वेदा हृताश्चक्षुरन्धो जातोस्मि जागृहि।
ददस्व चक्षूंषि मम प्रियोऽहं ते प्रियोसि मे ॥ १२.३५७.४५ ॥
உம்மால் படைக்கப்பட்டேன், வேதமாகிய கண்ணுடையவன், காலத்தைக் கடந்தவன். என் வேதங்கள் கவரப்பட்டன; கண்ணற்றவனானேன். விழிப்பீராக! எனக்குக் கண்களைத் தாரும்; நான் உமக்குப் பிரியமானவன், நீர் எனக்குப் பிரியமானவர்.
12.357.46
एवं स्तुतः स भगवान्पुरुषः सर्वतोमुखः ।
जहौ निद्रामथ तदा वेदकार्यार्थमुह्यतः ॥ १२.३५७.४६ ॥
இவ்வாறு துதிக்கப்பட்ட அந்த பகவான் புருடன், எல்லாப் பக்கமும் முகமுடையவர், அப்போது உறக்கத்தைத் துறந்தார், வேதப் பணிக்காக ஊக்கமுடையவராய்.
12.357.47
ऐश्वर्येण प्रयोगेण द्वितीयां तनुमास्थितः ।
सुनासिकेन कायेन भूत्वा चन्द्रप्रभस्तदा।
कृत्वा हयशिरः शुभ्रं वेदानामालयं प्रभुः ॥ १२.३५७.४७ ॥
தம் ஐஸ்வரியத்தாலும் சங்கல்பத்தாலும் இரண்டாவது உருவை ஏற்றார். அழகிய மூக்குடைய, சந்திரன் போன்ற ஒளியுடைய உடலை எடுத்து, அப்போது அந்த இறைவன் வேதங்களின் இருப்பிடமான வெண்ணிற குதிரைத் தலையை உருவாக்கினார்.
12.357.48
तस्य मूर्धा समभवद्द्यौः सनक्षत्रतारकाः ।
केशाश्चास्याभवन्दीर्घा रवेरंशुसमप्रभाः ॥ १२.३५७.४८ ॥
அவரது தலையே வானமாயிற்று, நட்சத்திரங்களும் விண்மீன்களும் கூடியதாக. அவரது முடிகள் நீண்டன, சூரியனின் கதிர்களுக்கு நிகரான ஒளியுடையனவாக.
12.357.49
कर्णावाकाशपाताले ललाटं भूतधारिणी ।
गङ्गासरस्वती पुण्ये भ्रुवावास्तां महाद्युती ॥ १२.३५७.४९ ॥
ஆகாயமும் பாதாளமும் அவருடைய காதுகளாயின; உயிர்களைத் தாங்கும் பூமி அவரது நெற்றியாயிற்று; புனித கங்கையும் சரஸ்வதியும் அவரது இரு பிரகாசமான புருவங்களாயின.
12.357.50
चक्षुषी सोमसूर्यौं ते नासा संध्या पुनः स्मृता ।
ॐकारस्त्वथ संस्कारो विद्युज्जिह्वा च निर्मिता ॥ १२.३५७.५० ॥
சந்திரனும் சூரியனும் அவரது கண்களாயின; சந்தியை அவரது மூக்கு என்று நினைவுகூரப்பட்டது; பின்னர் ஓங்காரமும் சம்ஸ்காரமும் ஆயின; மின்னல் அவரது நாக்காக அமைக்கப்பட்டது.
12.357.51
दन्ताश्च पितरो राजन्सोमपा इति विश्रुताः ।
गोलोको ब्रह्मलोकश्च ओष्ठावास्तां महात्मनः।
ग्रीवा चास्याभवद्राजन्कालरात्रिर्गुणोत्तरा ॥ १२.३५७.५१ ॥
அரசே, பற்கள் சோமபானம் செய்யும் பிதுர்களாகப் புகழ்பெற்றன; கோலோகமும் பிரம்மலோகமும் அந்த மகாத்மாவின் இரு உதடுகளாயின; அரசே, குணங்களில் மேலான காலராத்திரி அவரது கழுத்தாயிற்று.
12.357.52
एतद्धयशिरः कृत्वा नानामूर्तिभिरावृतम् ।
अन्तर्दधौ स विश्वेशो विवेश च रसां प्रभुः ॥ १२.३५७.५२ ॥
பல உருவங்களால் சூழப்பட்ட இந்த குதிரைத்தலையை உருவாக்கிய பின், அந்த விஸ்வேசன் ஆகிய இறைவன் மறைந்து ரசாதலத்தில் நுழைந்தார்.
12.357.53
रसां पुनः प्रविष्टश्च योगं परममास्थितः ।
शैक्ष्यं स्वरं समास्थाय उद्गीतं प्रासृजत्स्वरम् ॥ १२.३५७.५३ ॥
ரசாதலத்தில் மீண்டும் நுழைந்து, உயர்ந்த யோகத்தை மேற்கொண்டு, சைக்ஷ்ய ஸ்வரத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, உத்கீத ஸ்வரத்தை வெளிப்படுத்தினார்.
12.357.54
सस्वरः सानुनादी च सर्वशः स्निग्ध एव च ।
बभूवान्तर्जलगतः सर्वभूतगुणोदितः ॥ १२.३५७.५४ ॥
ஸ்வரத்துடனும் எதிரொலியுடனும் எல்லா வகையிலும் மென்மையாகவும் ஆன அவர், நீருக்குள் நகர்ந்து, எல்லா உயிர்களின் குணங்களிலிருந்து எழுந்தவராக விளங்கினார்.
12.357.55
ततस्तावसुरौ कृत्वा वेदान्समयबन्धनान् ।
रसातले विनिक्षिप्य यतः शब्दस्ततो द्रुतौ ॥ १२.३५७.५५ ॥
அதன்பின் அந்த இரு அசுரர்களும் வேதங்களை உடன்படிக்கையால் கட்டுண்டவையாகக் கருதி, பாதாளத்தில் எறிந்துவிட்டு, ஒலி வந்த திசையிலிருந்து விரைந்து சென்றனர்.
12.357.56
एतस्मिन्नन्तरे राजन्देवो हयशिरोधरः ।
जग्राह वेदानखिलान्रसालगतान्हरिः ॥ १२.३५७.५६ ॥
அரசனே, அதே சமயத்தில் குதிரைத் தலை தாங்கிய தேவன் ஹரி, பாதாளத்திற்குச் சென்றிருந்த வேதங்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டார்.
12.357.57
प्रादाच्च ब्रह्मणे भूयस्ततः स्वां प्रकृतिं गतः ॥ १२.३५७.५७ ॥
பின்னர் அவற்றை பிரம்மனுக்கு அளித்தார்; பின்பு தம் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினார்.
12.357.58
स्थापयित्वा हयशिरा उदक्पूर्वे महोदधौ ।
वेदानामालयश्चापि बभूवाश्वरिरास्ततः ॥ १२.३५७.५८ ॥
குதிரைத் தலையோன் வடகிழக்கு திசையில் பெருங்கடலில் அவற்றை நிலைநிறுத்தி, வேதங்களின் இருப்பிடமும் ஆனான்; பின்னர் குதிரைக் குரல் கொண்டவனாகவும் ஆனான்.
12.357.59
अथ किंचिदपश्यन्तौ दानवौ मधुकैटभौ ।
यत्र देवा विनिक्षिप्तास्तत्स्थानं शून्यमेव च ॥ १२.३५७.५९ ॥
பின்னர் மதுவும் கைடபனும் ஆகிய இரு தானவர்களும் எதையும் காணவில்லை; தேவர்கள் எறியப்பட்ட அந்த இடம் வெறுமையாக இருந்தது.
12.357.60
तत उत्तममास्थाय वेगं बलवतां वरौ ।
पुनरुत्तस्थतुः शीघ्रं रसानामालयात्तदा ॥ १२.३५७.६० ॥
அப்போது வலிமையுள்ளவர்களில் சிறந்த அவ்விருவரும் மிகுந்த வேகத்தை மேற்கொண்டு, பாதாளக் குடியிருப்பிலிருந்து விரைவாக மீண்டும் எழுந்தனர்.
12.357.61
ददृशाते च पुरुषं तमेवादिकरं प्रभुम् ।
श्वेतं चन्द्रविशुद्धाभमनिरुद्धतनौ स्थितम्।ट
भूयोप्यमितविक्रान्तं निद्रायोगमुपागतम् ॥ १२.३५७.६१ ॥
அவர்கள் அந்த ஆதிகர்த்தாவும் பிரபுவுமான புருஷனைக் கண்டனர். சந்திரனைப் போன்ற தூய ஒளியுடைய வெண்மையானவர் அனிருத்தனின் உடலில் நிலைபெற்றிருந்தார்; அளவற்ற வீரியமுடையவர் மீண்டும் நித்திரை-யோகத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார்.
12.357.62
आत्मप्रमाणरचिते अपामुपरि कल्पिते ।
शयने नागभोगाढ्ये ज्वालामालासमावृते ॥ १२.३५७.६२ ॥
தன் உடல் அளவிற்கேற்ப அமைக்கப்பட்ட, நீரின் மேல் ஏற்படுத்தப்பட்ட, நாகங்களின் சுருள்களால் நிறைந்த, சுடர்மாலையால் சூழப்பட்ட படுக்கையில்.
12.357.63
निष्कल्मषेण सत्वेन संपन्नं रुचिरप्रभम् ।
तं दृष्ट्वा दानवेन्द्रौ तौ महाहासममुञ्चताम् ॥ १२.३५७.६३ ॥
களங்கமற்ற சத்துவத்தால் நிறைந்த, அழகிய ஒளியுடையவரைக் கண்டு அந்த இரு தானவேந்திரர்களும் பெரிய சிரிப்பை வெளிப்படுத்தினர்.
12.357.64
ऊचतुश्च समाविष्टौ रजसा तमसा च तौ ।
अयं स पुरुषः श्वेतः शेते निद्रामुपागतः ॥ १२.३५७.६४ ॥
ரஜஸாலும் தமஸாலும் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவ்விருவரும், "இதோ அந்த வெண்ணிற புருஷன் நித்திரையை அடைந்து படுத்திருக்கிறான்" என்றனர்.
12.357.65
अनेन नूनं वेदानां कृतमाहरणं रसात् ।
कस्यैष कोनु खल्वेष किंच स्वपिति भोगवान्।
इच्युच्चारितवाक्यौ तौ बोधयामासतुर्हरिम् ॥ १२.३५७.६५ ॥
"நிச்சயமாக இவனே ரசாதலத்திலிருந்து வேதங்களை அபகரித்தவன். இவன் யார்? யாருடையவன்? இந்த போகவான் ஏன் உறங்குகிறான்?" என்று சொல்லி அவ்விருவரும் ஹரியை எழுப்பினர்.
12.357.66
युद्धार्थिनौ हि विज्ञाय विबुद्धः पुरुषोत्तमः ।
निरीक्ष्य चासुरेन्द्रौ तौ ततो युद्धे मनोदधे ॥ १२.३५७.६६ ॥
போரை விரும்பும் அவ்விருவரையும் அறிந்து புருஷோத்தமன் விழித்தெழுந்தான்; அந்த அசுரேந்திரர்கள் இருவரையும் பார்த்து, பின்னர் போரில் மனதைச் செலுத்தினான்.
12.357.67
अथ युद्धं समभवत्तयोर्नारायणस्य वै ॥ १२.३५७.६७ ॥
பின்னர் அவ்விருவருக்கும் நாராயணருக்கும் இடையே போர் நிகழ்ந்தது.
12.357.68
रजस्तमोविष्टतनू तावुभौ मधुकैटभौ ।
ब्रह्मणोपचितिं कुर्वञ्जघान मधुसूदनः ॥ १२.३५७.६८ ॥
ரஜஸ், தமஸ் ஆட்கொண்ட உடலுடைய அவ்விருவரான மது-கைடபரை, பிரம்மாவுக்கு மரியாதை செய்தவராக மதுசூதனர் கொன்றார்.
12.357.69
ततस्तयोर्वधेनाशु वेदापहरणेन च ।
शोकापनयनं चक्रे ब्रह्मणः पुरुषोत्तमः ॥ १२.३५७.६९ ॥
பின்னர் அவ்விருவரின் வதத்தாலும், வேதங்களை மீட்டதாலும், பிரம்மாவின் துயரத்தை புருஷோத்தமர் விரைவில் நீக்கினார்.
12.357.70
ततः परिवृतो ब्रह्मा हरिणा वेदसत्कृतः ।
निर्ममे स तदा लोकान्कृत्स्नान्स्थावरजङ्गमान् ॥ १२.३५७.७० ॥
பின்னர் ஹரியால் சூழப்பட்டு, வேதங்களால் கௌரவிக்கப்பட்ட பிரம்மா, அப்போது நிலையும் இயங்கும் உயிர்கள் அனைத்தையுமுள்ள அனைத்து உலகங்களையும் படைத்தார்.
12.357.71
दत्त्वा पितामहायाग्र्यां मतिं लोकविसर्गिकीम् ।
तत्रैवान्तर्दधे देवो यत एवागतो हरिः ॥ १२.३५७.७१ ॥
பிதாமகருக்கு உலகங்களைப் படைக்கும் சிறந்த அறிவைக் கொடுத்துவிட்டு, ஹரி தேவர் எங்கிருந்து வந்தாரோ அங்கேயே மறைந்தார்.
12.357.72
तौ दानवौ हरिर्हत्वा कृत्वा हयशिरस्तनुम् ।
पुनः प्रवृत्तिधर्मार्थं तामेव विदधे तनुम् ॥ १२.३५७.७२ ॥
அவ்விரு தானவர்களையும் கொன்ற ஹரி, குதிரைத் தலை வடிவை ஏற்றார்; மீண்டும் செயல்தர்மத்தின் பொருட்டு அதே வடிவத்தையே ஏற்றார்.
12.357.73
एवमेष महाभागो बभूवाश्वशिरा हरिः ।
पौराणमेतत्प्रख्यातं रूपं वरदमैश्वरम् ॥ १२.३५७.७३ ॥
இவ்வாறு அந்த மகாபாக்கியவான் ஹரி குதிரைத் தலையுடையவரானார். இது பழமையாகப் புகழ்பெற்ற, வரமளிக்கும் ஐஸ்வர வடிவம்.
12.357.74
यो ह्येतद्ब्राह्मणो नित्यं शृणुयाद्धारयीत वा ।
न तस्याध्ययनं नाशमुपगच्छेत्कदाचन ॥ १२.३५७.७४ ॥
எந்த பிராமணன் இதை எப்போதும் கேட்கிறானோ அல்லது மனதில் தாங்குகிறானோ, அவனது கல்வி ஒருபோதும் அழிவதில்லை.
12.357.75
आराध्य तपसोग्रेण देवं हयशिरोधरम् ।
पाञ्चालेन क्रमः प्राप्तो रामेण पथि देशिते ॥ १२.३५७.७५ ॥
கடும் தவத்தால் குதிரைத்தலை கொண்ட தேவனை வழிபட்டு, பாஞ்சாலனால், ராமன் காட்டிய வழியில் அந்த நிலை அடையப்பட்டது.
12.357.76
एतद्धयशिरो राजन्नाख्यानं तव कीर्तितम् ।
पुराणं वेदसमितं यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.३५७.७६ ॥
அரசே, நீ என்னிடம் கேட்ட இந்த ஹயசிர கதை உனக்கு விவரிக்கப்பட்டது. இது வேதங்களுக்கு இணையான பழமையான புராணம்.
12.357.77
यांयामिच्छेत्तनुं देवः कर्तुं कार्यविधौ क्वचित् ।
तातां कुर्याद्विकुर्वाणः स्वयमात्मानमात्मना ॥ १२.३५७.७७ ॥
தேவன் எந்த வடிவத்தை எப்போது எடுக்க விரும்பினாலும், ஒரு செயலின் நியதிக்கேற்ப, அவர் தானே தன்னைத் தன்னால் மாற்றி அந்த வடிவத்தையே ஆக்கிக்கொள்வார்.
12.357.78
एष वेदनिधिः श्रीमानेष वै तपसोनिधिः ।
एष योगश्च साङ्ख्यं च ब्रह्म चाग्र्यं हविर्विभुः ॥ १२.३५७.७८ ॥
இவர் வேதங்களின் பொக்கிஷம், இவர் தவத்தின் பொக்கிஷம். இவரே யோகம், இவரே சாங்கியம், இவரே பரம் பிரம்மம், இவரே உயர்ந்த ஹவிஸ், எங்கும் நிறைந்த தலைவர்.
12.357.79
नारायणपरा वेदा याज्ञा नारायणात्मकाः ।
तपो नारायणपरं नारायणपरा गतिः ॥ १२.३५७.७९ ॥
வேதங்கள் நாராயணனையே நோக்கமாகக் கொண்டவை; யாகங்கள் நாராயணனின் சொரூபமானவை. தவம் நாராயணனையே நோக்கமாகக் கொண்டது; நாராயணனையே நோக்கமாகக் கொண்டதே உயர்ந்த கதி.
12.357.80
नारायणपरं सत्यमृतं नारायणात्मकम् ।
नारायणपरो धर्मः पुनरावृत्तिदुर्लभः ॥ १२.३५७.८० ॥
சத்தியமும் ருதமும் நாராயணனையே நோக்கமாகக் கொண்டவை, நாராயணனின் சொரூபமானவை. தர்மம் நாராயணனையே நோக்கமாகக் கொண்டது; மீண்டும் பிறவியில்லாத நிலையை அளிக்கும் அது அரிதானது.
12.357.81
प्रवृत्तिलक्षणश्चैव धर्मो नारायणात्मकः ।
नारायणात्मको गन्धो भूमौ श्रेष्ठतमः स्मृतः ॥ १२.३५७.८१ ॥
செயல்பாட்டைக் குறியாகக் கொண்ட தர்மமும் நாராயணனின் சொரூபமே. நாராயணனின் சொரூபமான மணமே பூமியில் மிக உயர்ந்ததாக நினைவுகூறப்படுகிறது.
12.357.82
अपां चापि गुणा राजन्रसा नारायणात्मकाः ।
ज्योतिषां च परं रूपं स्मृतं नारायणात्मकम् ॥ १२.३५७.८२ ॥
அரசே, நீரின் குணங்களும் சுவைகளும் நாராயணனின் சொரூபமானவை. ஒளிகளின் உயர்ந்த வடிவமும் நாராயணனின் சொரூபமே என நினைவுகூறப்படுகிறது.
12.357.83
नारायणात्मकश्चापि स्पर्शो वायुगुणः स्मृतः ।
नारायणात्मकश्चैव शब्द आकाशसंभवः ॥ १२.३५७.८३ ॥
வாயுவின் குணமாக நினைவுகூறப்படும் தொடுகை உணர்வும் நாராயணனின் சொரூபமே. ஆகாயத்திலிருந்து தோன்றும் ஒலியும் நாராயணனின் சொரூபமே.
12.357.84
मनश्चापि ततो भूतमव्यक्तगुणलक्षणम् ।
नारायणपरं कालो ज्योतिषामयनं च यत् ॥ १२.३५७.८४ ॥
மனமும், பின்னர் அவ்யக்த குணங்களால் குறிக்கப்படும் பூதங்களும் நாராயணனையே நோக்கமாகக் கொண்டவை. காலமும், ஒளிகளின் பாதையான அயனமும் நாராயணனையே நோக்கமாகக் கொண்டவை.
12.357.85
नारायणपरा कीर्तिः श्रीश्च लक्ष्णीश्च देवताः ।
नारायणपरं साङ्ख्यं योगो नारायणात्मकः ॥ १२.३५७.८५ ॥
புகழும், ஸ்ரீயும், லக்ஷ்மியும், தேவதைகளும் நாராயணனை நோக்கியவர்கள். சாங்கியமும் நாராயணனை நோக்கியது; யோகம் நாராயணனே ஆத்மாவாக உடையது.
12.357.86
कारणं पुरुषो ह्येषां प्रधानं चापि कारणम् ।
स्वभावश्चैव कर्माणि दैवं येषां च कारणम् ॥ १२.३५७.८६ ॥
இவற்றின் காரணம் புருஷனே; பிரதானமும் காரணமே. இயல்பு, செயல்கள், விதி ஆகியவையும் இவற்றின் காரணங்களே.
12.357.87
अधिष्ठानं तथा कर्ता करणं च पृथग्विधम् ।
विविधा च तथा चेष्टा दैवं चैवात्र पञ्चमम् ॥ १२.३५७.८७ ॥
ஆதாரம், கர்த்தா, பலவகை கருவிகள், பலவகை முயற்சிகள்; இங்கு விதியே ஐந்தாவது.
12.357.88
पञ्चकारणसंख्यातो निष्ठा सर्वत्र वै हरिः ।
तत्त्वं विज्ञासमानानां हेतुभिः सर्वतोमुखैः ॥ १२.३५७.८८ ॥
ஐந்து காரணங்களில் எண்ணப்பட்டதாயினும், எங்கும் நிலைபெற்ற அடைக்கலம் உண்மையில் ஹரியே. உண்மையை அறிய விரும்புவோர் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் காரணங்களால் அறியவேண்டும்.
12.357.89
तत्त्वमेको महायोगी हनिर्नारायणः प्रभुः ।
ब्रह्मादीनां सलोकानामृषीणां च महात्मनाम् ॥ १२.३५७.८९ ॥
உண்மையே ஒருவரான மகாயோகி ஹரி நாராயணன்; அவர் பிரபு. பிரம்மா முதலிய தேவர்களுக்கும் அவர்களின் உலகங்களுக்கும், மகாத்மாக்களான ரிஷிகளுக்கும் அவரே.
12.357.90
साङ्ख्यानां योगिनां चापि यतीनामात्मवेदिनाम् ।
मनीषितं विजानाति केशवो न तु तस्य ते ॥ १२.३५७.९० ॥
சாங்கியர்கள், யோகிகள், யதிகள், ஆத்மஞானிகள் ஆகியோரின் எண்ணத்தை கேசவன் அறிவான்; ஆனால் அவர்கள் அவனை அறிவதில்லை.
12.357.91
ये केचित्सर्वलोकेषु दैवं पित्र्यं च कुर्वते ।
दानानि च प्रयच्छन्ति तप्यन्ते च तपो महत् ॥ १२.३५७.९१ ॥
எல்லா உலகங்களிலும் தெய்வ மற்றும் பித்ரு கர்மங்களைச் செய்பவர்களும், தானங்களை அளிப்பவர்களும், பெரும் தவம் புரிபவர்களும் உள்ளனர்—
12.357.92
सर्वेषामाश्रयो विष्णुरैश्वरं विधिमास्थितः ।
सर्वभूतकृतावासो वासुदेवेति चोच्यते ॥ १२.३५७.९२ ॥
அனைவருக்கும் புகலிடமான விஷ்ணு, ஐசுவரிய விதியில் நிலைபெற்றவர்; அனைத்து உயிர்களும் தங்கும் இடமானவர் 'வாசுதேவர்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்.
12.357.93
अयं हि नित्यः परमो महर्षि ।
र्महाविभूतिर्गुणवान्गुणाख्यः।
गुणैश्च संयोगमुपैति शीघ्रं ।
कालो यथर्तावृतुसंप्रयुक्तः ॥ १२.३५७.९३ ॥
இது (காலம்) நித்தியமானது, உயர்ந்தது, மகரிஷி, பெரும் விபூதி கொண்டது, குணவான், குணங்களால் பெயர் பெற்றது; ருதுவில் ருது சேர்வது போல் குணங்களுடன் விரைவில் சேர்கிறது.
12.357.94
नैवास्य विन्दन्ति गतिं महात्मनो ।
न चागतिं कश्चिदिहानुपश्यति।
ज्ञानात्मकाः संयमिनो महर्षयः ।
पश्यन्ति नित्यं पुरुषं गुणाधिकम् ॥ १२.३५७.९४ ॥
அந்த மகாத்மாவின் கதியை எவரும் அடைவதில்லை; இங்கே அவரது அகதியையும் எவரும் காண்பதில்லை; ஞானமே இயல்பான, அடக்கமுள்ள மகரிஷிகள் குணங்களுக்கு மேலான புருஷனை எப்போதும் காண்கின்றனர்.