Mahābhārata · Adhyāya 12.359
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.359.1
साख्यं योगः पाञ्चरात्रं वेदारण्यकमेव च ।
ज्ञानान्येतानि ब्रह्मर्षे लोकेषु प्रचरन्ति ह ॥ १२.३५९.१ ॥
Sāṃkhya, Yoga, Pāñcarātra und Veda mit dem Āraṇyaka – diese Lehren, o brahmanischer Weiser, sind in den Welten verbreitet.
12.359.2
किमेतान्येकनिष्ठानिं पृथङ्निष्ठानि वा मुने ।
प्रब्रूहि वै मया पृष्टः प्रवृत्तिं च यथाक्रमम् ॥ १२.३५९.२ ॥
Haben diese ein einziges Ziel, oder jeweils eigene Ziele? O Weiser, da ich dich frage, erkläre mir auch ihren Verlauf der Reihe nach.
12.359.3
कथं वैकारिको गच्छेत्पुरुषः पुरुषोत्तमम् ।
वदस्व त्वं मया पृष्टः प्रवृत्तिं च यथाक्रमम् ॥ १२.३५९.३ ॥
Wie gelangt der geschaffene Mensch zum höchsten Puruṣa? Sag mir, da ich frage, seinen Verlauf der Reihe nach.
12.359.4
जज्ञे बहुज्ञं परमत्युदारं ।
यं द्वीपमध्ये सुतमात्मवन्तम्।
पराशरात्सत्यवती महर्षि ।
तस्मै नमोऽज्ञानतमोनुदाय ॥ १२.३५९.४ ॥
Der Sohn, den Satyavatī von Parāśara mitten auf der Insel gebar – überaus großherzig, sehr gelehrt, selbstbeherrscht, der große Weise. Ehrfurcht vor ihm, dem Vertreiber der Finsternis der Unwissenheit.
12.359.5
पितामहाद्यं प्रवदन्ति षष्ठं ।
महर्षिमार्षेयविभूतियुक्तम्।
नारायणस्यांशजमेकपुत्रं ।
द्वैपायनं वेदमहानिधानम् ॥ १२.३५९.५ ॥
Man nennt ihn den Sechsten von dem Ersten der Ahnenreihe – der große Weise, begabt mit dem Glanz der Ṛṣi-Linie, der einzige Sohn, geboren aus einem Teil Nārāyaṇas, Dvaipāyana, der große Schatz des Veda.
12.359.6
तमादिकालेषु महाविभूति ।
र्नारायणो ब्रह्म महानिधानम्।
ससर्ज पुत्रार्थमुदारतेजा ।
व्यासं महात्मानमजं पुराणम् ॥ १२.३५९.६ ॥
In den frühesten Zeiten erschuf Nārāyaṇa – von großer Herrlichkeit, Brahman und großer Schatz – mit großmütigem Glanz, um einen Sohn zu haben, jenen großen Geist Vyāsa, ungeboren und uralt.
12.359.7
त्वयैव कथितः पूर्वं संभवो द्विजसत्तम ।
वसिष्ठस्य सुतः शक्तिः शक्तिपुत्रः पराशरः ॥ १२.३५९.७ ॥
Bester der Zweimalgeborenen, du hast bereits seine Geburt erzählt: Śakti, Sohn Vasiṣṭhas, und Parāśara, Sohn Śaktis.
12.359.8
पराशरस्य दायादः कृष्णद्वैपायनो मुनिः ।
भूयो नारायणसुतं त्वमेवैनं प्रभाषसे ॥ १२.३५९.८ ॥
Der Weise Kṛṣṇa Dvaipāyana, Erbe Parāśaras, ist der, den du nun wiederum Sohn Nārāyaṇas nennst.
12.359.9
किमतः पूर्वकं जन्म व्यासस्यामिततेजसः ।
कथयस्वोत्तममते जन्म नारायणोद्भवम् ॥ १२.३५९.९ ॥
Was war die frühere Geburt Vyāsas von unermesslichem Glanz? O Weisester, erzähle seine aus Nārāyaṇa entsprungene Geburt.
12.359.10
वेदार्थवेत्तुव्यासस्य धर्मिष्ठस्य तपोनिधेः ।
गुरोर्मे ज्ञाननिष्ठस्य हिमवत्पाद आसतः ॥ १२.३५९.१० ॥
Mein Lehrer Vyāsa, Kenner des Sinnes der Veden, der Gerechteste, Schatz der Askese, dem Wissen hingegeben, saß am Fuß des Himālaya.
12.359.11
कृत्वा भारतमाख्यानं तपः श्रान्तस्य धीमतः ।
शुश्रूषां तत्परा राजन्कृतवन्तो वयं तदा ॥ १२.३५९.११ ॥
O König, nachdem er die Erzählung des Bhārata verfasst hatte, war der weise Vyāsa von der Askese erschöpft, und wir waren damals ganz darauf bedacht, ihm zu dienen.
12.359.12
सुमन्तुर्जैमिनिश्चैव पैलश्च सुदृढव्रतः ।
अहं चतुर्थः शिष्यो वै शुको व्यासात्मजस्तथा ॥ १२.३५९.१२ ॥
Sumantu, Jaimini und Paila mit festem Gelübde, ich als vierter Schüler, und ebenso Śuka, der Sohn Vyāsas.
12.359.13
एभिः परिवृतो व्यासः शिष्यैः पञ्चभिरुत्तमैः ।
शुशुभे हिमवत्पादे भूतैर्भूतपतिर्यथा ॥ १२.३५९.१३ ॥
Von diesen fünf vorzüglichen Schülern umgeben, strahlte Vyāsa am Fuße des Himālaya, wie der Herr der Wesen unter seinen Geschöpfen.
12.359.14
वेदानावर्तयन्साङ्गान्भारतार्थांश्च सर्वशः ।
तमेकमनसं दान्तं युक्ता वयमुपास्महे ॥ १२.३५९.१४ ॥
Die Veden mit ihren Hilfswissenschaften und die Bedeutungen des Bhārata vollständig rezitierend, verehrten wir ihn hingebungsvoll, den einsinnigen und selbstbeherrschten.
12.359.15
कथान्तरेऽथकस्मिंश्चित्पृष्टोऽस्माभिर्द्विजोत्तमः ।
वेदार्थान्भारतार्थांश्च जन्म नारायणात्तथा ॥ १२.३५९.१५ ॥
Im Verlauf eines Gesprächs fragten wir jenen Besten der Zweimalgeborenen nach den Bedeutungen der Veden und des Bhārata sowie nach der Geburt aus Nārāyaṇa.
12.359.16
स पूर्वमुक्त्वा वेदार्थान्भारतार्थांश्च तत्त्ववित् ।
नारायणादिदं जन्म व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ १२.३५९.१६ ॥
Nachdem jener Kenner der Wahrheit zuerst die Bedeutungen der Veden und des Bhārata dargelegt hatte, begann er, diese Geburt aus Nārāyaṇa zu erzählen.
12.359.17
शृणुध्वमाख्यानवरमिदमार्षेयमुत्तमम् ।
आदिकालोद्भवं विप्रास्तपसाऽधिगतं मया ॥ १२.३५९.१७ ॥
Hört, o Brahmanen, diese vorzügliche und höchste Erzählung der Seher, entstanden aus der Urzeit, die ich durch Askese erlangt habe.
12.359.18
प्राप्ते प्रजाविसर्गे वै सप्तमे पद्मसंभवे ।
नारायणो महायोगी शभाशुभविवर्जितः ॥ १२.३५९.१८ ॥
Als die siebente Emanation der Wesen gekommen war, die aus dem Lotos geboren ist, erschien Nārāyaṇa, der große Yogin, frei von Gut und Böse.
12.359.19
ससृजे नाभितः पूर्वं ब्रह्माणममितप्रभः ।
ततः स प्रादुरभवदथैनं वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.३५९.१९ ॥
Der von unermesslichem Glanz erschuf zuerst Brahmā aus dem Nabel. Dann erschien er und sprach diese Worte zu ihm.
12.359.20
मम त्वं नाभितो जातः प्रजासर्गकरः प्रभुः ।
सृज प्रजास्त्वं विविधा ब्रह्मन्सजडपण्डिताः ॥ १२.३५९.२० ॥
Du, aus meinem Nabel geboren, bist der Herr, der die Wesen erschafft. O Brahman, erschaffe die vielfältigen Wesen, sowohl die Dummen als auch die Gelehrten.
12.359.21
स एवमुक्तो विमुखश्चिन्ताव्याकुलमानसः ।
प्रणम्य वरदं देवमुवाच हरिमीश्वरम् ॥ १२.३५९.२१ ॥
So angesprochen wandte er sich ab, sein Geist von Sorge erregt, verneigte sich vor dem Gott, dem Gewährer der Gnaden, und sprach zu Hari, dem Herrn.
12.359.22
का शक्तिर्मम देवेश प्रजाः स्रष्टुं नमोस्तु ते ।
अप्रज्ञावानहं देव विधत्स्व यदनन्तरम् ॥ १२.३५९.२२ ॥
O Herr der Götter, welche Kraft habe ich, die Wesen zu erschaffen? Dir sei Verehrung. O Gott, mir fehlt die Einsicht; bestimme, was danach geschehen soll.
12.359.23
स एवमुक्तो भगवान्भूत्वाऽथान्तर्हितस्ततः ।
चिन्तयामास देवेशो बुद्धिं बुद्धिमतांवरः।
स्वरूपिणी ततो बुद्धिरुपतस्थे हरिं प्रभुम् ॥ १२.३५९.२३ ॥
So angesprochen verschwand der Gesegnete. Dann dachte der Gott, der Beste der Weisen, über die Vernunft nach, und die verkörperte Vernunft trat vor den Herrn Hari.
12.359.24
योगेन चैनां निर्योगः स्वयं नियुयुजे तदा ।
स तामैश्वर्ययोगस्थां बुद्धिं गतिमतीं सतीम् ॥ १२.३५९.२४ ॥
Da spannte ihn der Ungebundene selbst durch Yoga ein: jene Vernunft, im Yoga der Herrschaft stehend, beweglich und treu, setzte er in Tätigkeit.
12.359.25
उवाच वचनं देवो बुद्धिं वै प्रभुरव्ययः ।
ब्रह्माणं प्रविशस्वेति लोकसृष्ट्यर्थसिद्धये।
ततस्तमीश्वरादिष्टा बुद्धिः क्षिप्रं विवेश सा ॥ १२.३५९.२५ ॥
Der Gott, der unvergängliche Herr, sprach diese Worte zu Buddhi: »Tritt in Brahmā ein, zur Vollendung der Erschaffung der Welten.« Da trat jene Intelligenz, vom Herrn gelenkt, rasch in ihn ein.
12.359.26
अथैनं बुद्धिसंयुक्तं पुनः स ददृशे हरिः ।
भूयश्चैव वचः प्राह सृजेमा विविधाः प्रजाः ॥ १२.३५९.२६ ॥
Da sah Hari ihn wieder, mit der Intelligenz vereint, und sprach erneut: »Erschaffe diese vielfältigen Geschöpfe.«
12.359.27
बाढमित्येव कृत्वाऽसौ यथाऽऽज्ञां शिरसा हरेः ।
एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवान्तरधायत ॥ १२.३५९.२७ ॥
Mit den Worten »Gut so« neigte er sein Haupt vor Haris Befehl. Nachdem er so gesprochen hatte, verschwand der Erhabene dort auf der Stelle.
12.359.28
प्राप चैनं मुहूर्तेन स्वं स्थानं देवसंज्ञितम् ।
तां चैव प्रकृतिं प्राप्य एकीभावगतोऽभवत् ॥ १२.३५९.२८ ॥
In einem Augenblick erreichte er seine eigene, göttlich genannte Wohnstatt; und nachdem er jene Natur erlangt hatte, wurde er eins mit ihr.
12.359.29
अथास्य बुद्धिरभवत्पुनरन्या तदा किल ।
सृष्टाः प्रजा इमाः सर्वा ब्रह्मणा परमेष्ठिना ॥ १२.३५९.२९ ॥
Da erhob sich in seiner Intelligenz ein anderer Gedanke: dass alle diese Geschöpfe von Brahmā, dem höchsten Thronenden, erschaffen worden seien.
12.359.30
दैत्यदानवगन्धर्वरक्षोगणसमाकुला ।
जाता हीयं वसुमती भाराक्रान्ता तपस्विनी ॥ १२.३५९.३० ॥
Diese Vasumatī, überfüllt von Scharen der Daityas, Dānavas, Gandharvas und Rākṣasas, ist entstanden — von Last niedergedrückt, die Asketin.
12.359.31
बहवो बलिनः पृथ्व्यां दैत्यदानवराक्षसाः ।
भविष्यन्ति तपोयुक्ता वरानप्राप्स्यन्ति चोत्तमान् ॥ १२.३५९.३१ ॥
Viele mächtige Daityas, Dānavas und Rākṣasas wird es auf der Erde geben; mit Askese begabt, werden sie hervorragende Gaben erlangen.
12.359.32
अवश्यमेव तैः सर्वैर्वरदानेन दर्पितैः ।
बाधितव्याः सुरगणा ऋषयश्च तपोधनाः ॥ १२.३५९.३२ ॥
Vom Gewähren der Gaben übermütig geworden, werden sie alle gewiss die Scharen der Götter und die Weisen, deren Reichtum die Askese ist, bedrängen.
12.359.33
तत्र न्याय्यमिदं कर्तुं भारावतरणं मया ।
अथ नानासमुद्भूतैर्वसुधायां यथाक्रमम् ॥ १२.३५९.३३ ॥
Darum ist es recht, dass ich diese Entlastung der Last vollziehe, durch jene, die auf der Erde in vielerlei Gestalt geboren werden, der Reihe nach.
12.359.34
निग्रहेण च पापानां साधूनां प्रग्रहेण च ।
इदं तपस्विनी सत्या धारयिष्यति मेदिनी ॥ १२.३५९.३४ ॥
Durch die Zügelung der Frevler und die Stützung der Guten wird diese asketische, wahrhaftige Erde es tragen.
12.359.35
मया ह्येषा हि ध्रियते पातालस्थेन भोगिना ।
तस्मात्पृथ्व्याः परित्राणं करिष्ये संभवं गतः ॥ १२.३५९.३५ ॥
Sie wird von mir getragen, der Schlange, die in der Unterwelt wohnt; darum werde ich, nachdem ich Geburt genommen habe, die Erde beschützen.
12.359.36
एवं स चिन्तयित्वा तु भगवान्मघधुसूदनः ।
रुपाण्यनेकान्यसृजत्प्रादुर्भावभवाय सः ॥ १२.३५९.३६ ॥
So nachdenkend erschuf der erhabene Madhusūdana viele Gestalten, um zu erscheinen und geboren zu werden.
12.359.37
वाराहं नारसिहं च वामनं मानुषं तथा ।
एभिर्मया निहन्तव्याः दुर्विनीताः सुरारयः ॥ १२.३५९.३७ ॥
In den Gestalten von Eber, Mannlöwe, Zwerg und Mensch muss ich diese hochmütigen Feinde der Götter erschlagen.
12.359.38
अथ भूयो जगत्स्रष्टा भोःशब्देनानुनादयन् ।
सरस्वतीमुच्चचार तत्र सारस्वतोऽभवत् ॥ १२.३५९.३८ ॥
Dann ließ der Schöpfer der Welt, das Wort 'bhoḥ' widerhallen lassend, Sarasvatī laut erklingen; dort entstand Sārasvata.
12.359.39
अपान्तरतमा नाम सुतो वाक्संभवः प्रभोः ।
भूतभव्यभविष्यज्ञः सत्यवादी दृढव्रतः ॥ १२.३५९.३९ ॥
Es gab einen Sohn des Herrn, aus dem Wort geboren, namens Apāntaratamas, der Vergangenes, Gegenwärtiges und Künftiges kannte, die Wahrheit sprach und standhaft in seinen Gelübden war.
12.359.40
तमुवाच नतं मूर्ध्ना देवानामादिवरव्ययः ।
वेदाख्याने श्रुतिः कार्या त्वया मतिमतांवर ॥ १२.३५९.४० ॥
Der erste, beste und unvergängliche unter den Göttern sprach zu ihm, der sich mit dem Haupt verneigte: 'Bester der Weisen, in der Darlegung der Veden sollst du die Śruti begründen.'
12.359.41
तस्मात्कुरु यथाज्ञप्तं ममैतद्वचनं मुने ।
तेन भिन्नास्तदा वेदा मनोः स्वायंभुवेन्तरे ॥ १२.३५९.४१ ॥
Darum, o Weiser, tu, wie ich befohlen habe, dieses mein Wort; denn dadurch wurden damals die Veden in der Zeit des Manu Svāyambhuva geteilt.
12.359.42
ततस्तुतोष भगवान्हरिस्तेनास्य कर्मणा ।
तपसा च सुतप्तेन यमेन नियमेन च ॥ १२.३५९.४२ ॥
Da wurde der Herr Hari erfreut über seine Tat, seine wohlvollzogene Askese, Zügelung und Observanz.
12.359.43
मन्वन्तरेषु पुत्र त्वमेवं लोकप्रवर्तकः ।
भविष्यस्यचलो ब्रह्मन्नप्रधृष्यश्च नित्यशः ॥ १२.३५९.४३ ॥
Sohn, in den Manvantaras wirst du so der Förderer der Welten sein. O Brahmane, du wirst stets unbeweglich und unbezwingbar sein.
12.359.44
पुनस्तिष्ये च संप्राप्ते कुरवो नाम भारताः ।
भविष्यन्ति महात्मानो राजानः प्रथिता भुवि ॥ १२.३५९.४४ ॥
Wenn wieder das Zeitalter Tiṣya gekommen ist, wird es Bhāratas namens Kurus geben; sie werden großmütige, auf Erden berühmte Könige sein.
12.359.45
तेषां त्वत्तः प्रसूतानां कुलभेदो भविष्यति ।
परस्परविनाशार्थं त्वामृते द्विजसत्तम ॥ १२.३५९.४५ ॥
Unter denen, die von dir abstammen, wird es eine Spaltung der Sippe geben, zu ihrer gegenseitigen Vernichtung – außer dir, bester der zweimal Geborenen.
12.359.46
तत्राप्यनेकधा वेदान्भेत्स्यसे तपसाऽन्वितः ।
कृष्णे युगे च संप्राप्ते कृष्णवर्णो भविष्यसि ॥ १२.३५९.४६ ॥
Dort wirst du, mit Askese begabt, die Veden auf vielfache Weise teilen; und wenn das Kṛṣṇa-Zeitalter gekommen ist, wirst du dunkelhäutig sein.
12.359.47
धर्माणां विविधानां च कर्ता ज्ञानकरस्तथा ।
भविष्यसि तपोयुक्तो न च रागाद्विमोक्ष्यसे ॥ १२.३५९.४७ ॥
Du wirst der Vollzieher vielerlei Pflichten und ebenso der Hervorbringer des Wissens sein; mit Askese begabt, wirst du dennoch nicht von der Anhaftung befreit werden.
12.359.48
वीतरागश्च पुत्रस्ते परमात्मा भविष्यति ।
महेश्वरप्रसादेन नैतद्वचनमन्यथा ॥ १२.३५९.४८ ॥
Und dein Sohn wird ein leidenschaftsfreies höchstes Selbst sein; durch die Gnade Maheśvaras ist dieses Wort nicht anders.
12.359.49
यं मानसं वै प्रवदन्ति विप्राः ।
पितामहस्योत्तमबुद्धियुक्तम्।
वसिष्ठमग्र्यं च तपोनिधानं ।
यस्यातिसूर्यं व्यरिरिच्यते भाः ॥ १२.३५९.४९ ॥
Der, den die Brahmanen den Geistgeborenen nennen, mit der höchsten Einsicht des Großvaters begabt, der erhabene Vasiṣṭha, Schatzhaus der Askese, dessen Glanz selbst die Sonne übertrifft.
12.359.50
तस्यान्वपे चापि ततो महर्षिः ।
पराशरो नाम महाप्रभावः।
पिता स ते वेदनिधिर्वरिष्ठो ।
महातपा वै तपसो निवासः ॥ १२.३५९.५० ॥
In seiner Linie erstand danach der große Weise Parāśara von gewaltiger Macht. Er ist dein Vater: Schatzhaus der Veden, der Vorzüglichste, von großer Askese, Wohnstätte der Entsagung.
12.359.51
कानीनगर्भः पितृकन्यकायां ।
तस्मादृषेस्त्वं भविता च पुत्रः ॥ १२.३५९.५१ ॥
Aus dem Schoß einer unverheirateten Tochter geboren, wirst du der Sohn jenes Weisen sein.
12.359.52
भूतभव्यभविष्याणां ज्ञानानां वेत्स्यसे गतिम् ।
ये ह्यतिक्रान्तकाः पूर्वं सहस्रसुगपर्ययाः ॥ १२.३५९.५२ ॥
Du wirst den Verlauf des Wissens von Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart erkennen, und jene tausend Zeitalter-Zyklen, die zuvor vergangen sind.
12.359.53
तांश्च सर्वान्मयोद्दिष्टान्द्रक्ष्यसे तपसाऽन्वितः ।
पुनर्द्रक्ष्यसि चानेकसहस्रयुगपर्ययान् ॥ १२.३५९.५३ ॥
Alle jene Dinge, die ich verkündet habe, wirst du sehen, durch Askese gestärkt; und wieder wirst du die Kreisläufe vieler tausend Zeitalter sehen.
12.359.54
अनादिनिधनं लोके चक्रहस्तं च मां मुने ।
अनुध्यानान्मम मुने नैतद्वचनमन्यथा।
भविष्यति महासत्व ख्यातिश्चाप्यतुला तव ॥ १२.३५९.५४ ॥
O Weiser, erkenne mich in der Welt als ohne Anfang und Ende, den Diskus in der Hand haltend. O Weiser, durch meine Versenkung wird dieses Wort nicht anders sein. O Großgesinnter, dein Ruhm wird ebenfalls unvergleichlich sein.
12.359.55
शनैश्चरः सूर्यपुत्रो भविष्यति मनुर्महान् ।
तस्मिन्मन्वन्तरे चैव मन्वादिगणपूर्वकः।
त्वमेव भविता वत्स मत्प्रसादान्न संशयः ॥ १२.३५९.५५ ॥
Śanaiścara, der Sohn der Sonne, wird der große Manu sein. In jenem Manvantara wirst du selbst, lieber Sohn, zusammen mit Manu und der Schar der Wesen, die mit ihm beginnt, dieser sein, durch meine Gnade; daran ist kein Zweifel.
12.359.56
यत्किंचिद्विद्यते लोके सर्वं तन्मद्विचेष्टितम् ।
अन्यो ह्यन्यं चिन्तयति स्वच्छन्दं विदधाम्यहम् ॥ १२.३५९.५६ ॥
Was auch immer in der Welt existiert, all das ist eine Regung meines Wirkens. Einer denkt an den anderen, doch ich bestimme nach meinem eigenen Willen.
12.359.57
एवं सारस्वतमृषिमपांतरतमं तथा ।
युक्त्वा वचनमीशानः साधयस्वेत्यथाब्रवीत् ॥ १२.३५९.५७ ॥
So sprach der Herr, nachdem er den sārasvatischen Weisen Apāṃtaratamas mit diesen Worten angesprochen hatte: „Vollbringe dies.“
12.359.58
सोहं तस्य प्रसादेन देवस्य हरिमेधसः ।
अपांतरतमो नाम्ना ततो जातोऽऽज्ञया हरेः ॥ १२.३५९.५८ ॥
Ich, durch die Gnade jenes Gottes Hari-medhas, wurde da auf Geheiß Haris unter dem Namen Apāṃtaratamas geboren.
12.359.59
पुनश्च जातो विख्यातो वसिष्ठकुलनन्दनः ॥ १२.३५९.५९ ॥
Und wieder wurde ich geboren, berühmt, die Freude der Familie Vasiṣṭhas.
12.359.60
तदेतत्कथितं जन्म मया पूर्वकमात्ममः ।
नारायणप्रसादेन तदा नारायणांशजम् ॥ १२.३५९.६० ॥
So habe ich meine frühere Geburt erzählt, durch die Gnade Nārāyaṇas, als ich aus einem Teil Nārāyaṇas geboren wurde.
12.359.61
मया हि सुमहत्तप्तं तपः परमदारुणम् ।
पुरा मतिमतां श्रेष्ठाः परमेण समाधिना ॥ १२.३५९.६१ ॥
Ich selbst habe einst große und äußerst strenge Askese geübt, o Beste unter den Weisen, in höchster Sammlung.
12.359.62
एतद्वः कथितं सर्वं यन्मां पृच्छत पुत्रकाः ।
पूर्वजन्म भविष्यं च भक्तानां स्नेहतो मया ॥ १२.३५९.६२ ॥
Dies alles wurde euch erzählt, o Söhne, alles, was ihr mich fragtet — die frühere Geburt und auch die Zukunft — aus Zuneigung zu den Gläubigen.
12.359.63
एष ते कथितः पूर्वः संभवोऽस्मद्गुरोर्नृप ।
व्यासस्याक्लिष्टमनसो यथा पृष्टः पुनः शृणु ॥ १२.३५९.६३ ॥
Dieser frühere Bericht über die Herkunft unseres Lehrers Vyāsa, dessen Geist ungetrübt war, ist dir erzählt worden, o König; nun höre wieder zu, wie du gefragt hast.
12.359.64
साङ्ख्यं योगः पाञ्चरात्रं वेदाः पाशुपतं तथा ।
ज्ञानान्येतानि राजर्षे विद्धि नानामतानि वै ॥ १२.३५९.६४ ॥
Sāṅkhya, Yoga, Pāñcarātra, die Veden und ebenso das Pāśupata — wisse, o königlicher Weiser, dass dies Erkenntnisse verschiedener Lehren sind.
12.359.65
साङ्ख्यस्य वक्ता कपिलः परमर्षिः स उच्यते ।
हिरण्यगर्भो योगस्य वेत्ता नान्यः पुरातनः ॥ १२.३५९.६५ ॥
Der Lehrer des Sāṅkhya heißt Kapila, der höchste Weise; der Kenner des Yoga ist Hiraṇyagarbha, kein anderer ist älter.
12.359.66
अपांतपतमाश्चैव वेदाचार्यः स उच्यते ।
प्राचीनगर्भं तमृषिं प्रवदन्तीह केचन ॥ १२.३५९.६६ ॥
Apāntaratamas heißt ebenfalls Lehrer der Veden; und hier nennen einige jenen Weisen Prācīnagarbha.
12.359.67
उमापतिर्भूतपतिः श्रीकण्ठो ब्रह्मणः सुतः ।
उक्तवानिदमव्यग्रो ज्ञानं पाशुपतं शिवः ॥ १२.३५९.६७ ॥
Umāpati, Bhūtapati, Śrīkaṇṭha, Śiva, der Sohn Brahmās, verkündete unbeirrt dieses Wissen des Pāśupata.
12.359.68
पाञ्चरात्रस्य कृत्स्नस्य वक्ता तु भगवान्स्वयम् ।
सर्वेषु च नृपश्रेष्ठ ज्ञानेष्वेतेषु दृश्यते ॥ १२.३५९.६८ ॥
O bester der Könige, der Herr selbst ist der Verkünder der gesamten Pāñcarātra, und in allen diesen Wissensgebieten wird er sichtbar.
12.359.69
यथागमं यथाज्ञानं निष्ठा नारायणः प्रभुः ।
न चैनमेवं जानन्ति तमोभूता विशांपते ॥ १२.३५९.६९ ॥
Nach Schrift und Erkenntnis ist der Herr Nārāyaṇa die höchste Zuflucht; doch jene, die in Finsternis versunken sind, kennen ihn nicht so, o Herr des Volkes.
12.359.70
तमेव शास्त्रकर्तारं प्रवदन्ति मनीषिणः ।
निष्ठां नारायणमृषिं नान्योस्तीति च वादिनः ॥ १२.३५९.७० ॥
Die Weisen nennen ihn wahrlich den Verfasser der Schrift; jene, die dies sagen, erklären, dass Nārāyaṇa, der Seher, die höchste Zuflucht ist und dass es keinen anderen gibt.
12.359.71
निःसंशयेषु सर्वेषु नित्यं वसति वै हरिः ।
ससंशयान्हेतुबलान्नाध्यावसति माधवः ॥ १२.३५९.७१ ॥
In allem, was frei von Zweifel ist, weilt Hari stets; doch Mādhava verweilt nicht bei den Zweifelnden, durch die Kraft des Argumentes.
12.359.72
पाञ्चरात्रविदो ये तु यथाक्रमपरा नृप ।
एकान्तभावोपगतास्ते हरिं प्रविशन्ति वै ॥ १२.३५९.७२ ॥
O König, jene, die die Pāñcarātra kennen und ihr der Reihe nach ergeben sind, gelangen, nachdem sie ausschließliche Hingabe erlangt haben, wahrlich in Hari ein.
12.359.73
साङ्ख्यं च योगं च सनातने द्वे ।
वेदाश्च सर्वे निखिलेन राजन्।
सर्वैः समस्तैर्ऋषिभिर्निरुक्तो ।
नारायणो विश्वमिदं पुराणम् ॥ १२.३५९.७३ ॥
Sāṅkhya und Yoga, beide sind ewig; und alle Veden, o König, vollständig (betreffen ihn). Von allen Weisen wurde Nārāyaṇa als dieses uralte Universum erklärt.
12.359.74
शुभाशुभं कर्म समीरितं य ।
त्प्रवर्तते सर्वलोकेषु किंचित्।
तस्मादृपेस्तद्भवतीति विद्या ।
द्दिव्यन्तरिक्षे भुवि चाप्सु चेति ॥ १२.३५९.७४ ॥
Welche gute und böse Handlung auch immer verkündet wurde, sie wirkt in allem, was in allen Welten geschieht. Daher ist dies das Wissen, dass es vom Seher kommt — im Himmel, in der Atmosphäre, auf der Erde und in den Gewässern.