மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.359
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.359.1
साख्यं योगः पाञ्चरात्रं वेदारण्यकमेव च ।
ज्ञानान्येतानि ब्रह्मर्षे लोकेषु प्रचरन्ति ह ॥ १२.३५९.१ ॥
சாங்கியம், யோகம், பாஞ்சராத்ரம், வேதமும் ஆரண்யகமும் ஆகிய இந்த ஞானங்கள், ஓ பிரம்மரிஷியே, உலகங்களில் பரவியுள்ளன.
12.359.2
किमेतान्येकनिष्ठानिं पृथङ्निष्ठानि वा मुने ।
प्रब्रूहि वै मया पृष्टः प्रवृत्तिं च यथाक्रमम् ॥ १२.३५९.२ ॥
இவை ஒரே நிஷ்டையை உடையனவா, அல்லது வெவ்வேறு நிஷ்டைகளை உடையனவா? ஓ முனிவரே, நான் கேட்கிறேன், அவற்றின் போக்கையும் வரிசைப்படி கூறுங்கள்.
12.359.3
कथं वैकारिको गच्छेत्पुरुषः पुरुषोत्तमम् ।
वदस्व त्वं मया पृष्टः प्रवृत्तिं च यथाक्रमम् ॥ १२.३५९.३ ॥
படைக்கப்பட்ட உயிர் புருஷோத்தமனை எவ்வாறு அடைகிறது? நான் கேட்கிறேன், நீ வரிசைப்படி அதன் போக்கைச் சொல்.
12.359.4
जज्ञे बहुज्ञं परमत्युदारं ।
यं द्वीपमध्ये सुतमात्मवन्तम्।
पराशरात्सत्यवती महर्षि ।
तस्मै नमोऽज्ञानतमोनुदाय ॥ १२.३५९.४ ॥
பராசரரிடமிருந்து சத்யவதி தீவின் நடுவில் பெற்ற, பெரும் கொடையுள்ள, பல அறிவு கொண்ட, தன்னடக்கமுள்ள மகன் அவர். அறியாமை இருளை அகற்றுபவருக்கு வணக்கம்.
12.359.5
पितामहाद्यं प्रवदन्ति षष्ठं ।
महर्षिमार्षेयविभूतियुक्तम्।
नारायणस्यांशजमेकपुत्रं ।
द्वैपायनं वेदमहानिधानम् ॥ १२.३५९.५ ॥
பிதாமகர் வழியில் ஆதியிலிருந்து ஆறாமவர் என்று சொல்லப்படுகிறார் — ரிஷி மரபின் பெருமை கொண்ட மகரிஷி, நாராயணனின் அம்சத்தில் பிறந்த ஒரே மகன், வேதத்தின் பெரும் பொக்கிஷமான த்வைபாயனர்.
12.359.6
तमादिकालेषु महाविभूति ।
र्नारायणो ब्रह्म महानिधानम्।
ससर्ज पुत्रार्थमुदारतेजा ।
व्यासं महात्मानमजं पुराणम् ॥ १२.३५९.६ ॥
ஆதிகாலத்தில், பெரும் மகிமையுடைய, பிரம்மமும் பெரும் பொக்கிஷமுமான நாராயணன், உயர்ந்த தேஜஸ் கொண்டவராய், மகனுக்காக அந்த மகாத்மாவும் பிறவியில்லாதவரும் பழமையானவருமான வியாசரைப் படைத்தார்.
12.359.7
त्वयैव कथितः पूर्वं संभवो द्विजसत्तम ।
वसिष्ठस्य सुतः शक्तिः शक्तिपुत्रः पराशरः ॥ १२.३५९.७ ॥
இரு பிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, முன்பே நீங்கள் அவருடைய பிறப்பைச் சொன்னீர்கள்: வசிஷ்டரின் மகன் சக்தி, சக்தியின் மகன் பராசரர்.
12.359.8
पराशरस्य दायादः कृष्णद्वैपायनो मुनिः ।
भूयो नारायणसुतं त्वमेवैनं प्रभाषसे ॥ १२.३५९.८ ॥
பராசரரின் மகனான முனிவர் கிருஷ்ணத்வைபாயனர், அவரையே நீங்கள் மீண்டும் நாராயணரின் மகன் என்கிறீர்கள்.
12.359.9
किमतः पूर्वकं जन्म व्यासस्यामिततेजसः ।
कथयस्वोत्तममते जन्म नारायणोद्भवम् ॥ १२.३५९.९ ॥
உயர்ந்த அறிவுடையவரே, அளவற்ற ஒளியுடைய வியாசரின் இதற்கு முந்தைய பிறப்பு எது? நாராயணனிலிருந்து தோன்றிய அவரது பிறப்பைச் சொல்லுங்கள்.
12.359.10
वेदार्थवेत्तुव्यासस्य धर्मिष्ठस्य तपोनिधेः ।
गुरोर्मे ज्ञाननिष्ठस्य हिमवत्पाद आसतः ॥ १२.३५९.१० ॥
வேதப் பொருளை அறிந்தவரும், அறத்தில் மிக்கவரும், தவத்தின் பொக்கிஷமும், ஞானத்தில் நிலைத்தவருமான என் குரு வியாசர் இமயத்தின் அடிவாரத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.
12.359.11
कृत्वा भारतमाख्यानं तपः श्रान्तस्य धीमतः ।
शुश्रूषां तत्परा राजन्कृतवन्तो वयं तदा ॥ १२.३५९.११ ॥
அரசே, பாரத ஆக்கியானத்தை இயற்றித் தவத்தால் களைத்த அந்த அறிவாளியான வியாசருக்கு, அப்போது நாங்கள் பணிவிடையில் ஈடுபட்டோம்.
12.359.12
सुमन्तुर्जैमिनिश्चैव पैलश्च सुदृढव्रतः ।
अहं चतुर्थः शिष्यो वै शुको व्यासात्मजस्तथा ॥ १२.३५९.१२ ॥
சுமந்து, ஜைமினி, உறுதியான விரதமுடைய பைலர், நான்காவது சீடனாகிய நானும், வியாசரின் மகன் சுகரும் இருந்தோம்.
12.359.13
एभिः परिवृतो व्यासः शिष्यैः पञ्चभिरुत्तमैः ।
शुशुभे हिमवत्पादे भूतैर्भूतपतिर्यथा ॥ १२.३५९.१३ ॥
இந்த ஐந்து சிறந்த சீடர்களால் சூழப்பட்ட வியாசர், இமய மலையடிவாரத்தில் பூதங்களால் சூழ்ந்த பூதபதி போல் விளங்கினார்.
12.359.14
वेदानावर्तयन्साङ्गान्भारतार्थांश्च सर्वशः ।
तमेकमनसं दान्तं युक्ता वयमुपास्महे ॥ १२.३५९.१४ ॥
அங்கங்களுடன் வேதங்களையும் பாரதத்தின் பொருளையும் முழுவதுமாக ஓதிக்கொண்டிருந்த, ஒருமனமும் அடக்கமும் உடைய அவரை நாங்கள் ஈடுபாட்டுடன் வழிபட்டோம்.
12.359.15
कथान्तरेऽथकस्मिंश्चित्पृष्टोऽस्माभिर्द्विजोत्तमः ।
वेदार्थान्भारतार्थांश्च जन्म नारायणात्तथा ॥ १२.३५९.१५ ॥
ஒரு உரையாடலின் இடையே ஒருமுறை, நாங்கள் அந்த இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரிடம் வேதங்களின் பொருளையும் பாரதத்தின் பொருளையும், நாராயணனிடமிருந்து பிறப்பையும் பற்றிக் கேட்டோம்.
12.359.16
स पूर्वमुक्त्वा वेदार्थान्भारतार्थांश्च तत्त्ववित् ।
नारायणादिदं जन्म व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ १२.३५९.१६ ॥
தத்துவம் அறிந்த அவர் முதலில் வேதங்களின் பொருளையும் பாரதத்தின் பொருளையும் கூறிய பின், நாராயணனிடமிருந்து இந்தப் பிறப்பைப் பற்றி விவரிக்கத் தொடங்கினார்.
12.359.17
शृणुध्वमाख्यानवरमिदमार्षेयमुत्तमम् ।
आदिकालोद्भवं विप्रास्तपसाऽधिगतं मया ॥ १२.३५९.१७ ॥
அந்தணர்களே, முனிவர்களின் இந்த உயர்ந்த, சிறந்த கதையைக் கேளுங்கள். ஆதிகாலத்திலிருந்து தோன்றியது; தவத்தால் நான் அடைந்தது.
12.359.18
प्राप्ते प्रजाविसर्गे वै सप्तमे पद्मसंभवे ।
नारायणो महायोगी शभाशुभविवर्जितः ॥ १२.३५९.१८ ॥
தாமரையில் பிறந்தவர் உருவாக்கும் உயிர்ப்படைப்பின் ஏழாம் காலம் வந்தபோது, நன்மை தீமைகளைக் கடந்த மகாயோகியாகிய நாராயணன் தோன்றினார்.
12.359.19
ससृजे नाभितः पूर्वं ब्रह्माणममितप्रभः ।
ततः स प्रादुरभवदथैनं वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.३५९.१९ ॥
அளவற்ற ஒளியுடையவர் முதலில் தம் உந்தியிலிருந்து பிரம்மாவைப் படைத்தார். பின்னர் அவர் தோன்றி அவரிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
12.359.20
मम त्वं नाभितो जातः प्रजासर्गकरः प्रभुः ।
सृज प्रजास्त्वं विविधा ब्रह्मन्सजडपण्डिताः ॥ १२.३५९.२० ॥
என் உந்தியிலிருந்து பிறந்த நீ, உயிர்களைப் படைக்கும் இறைவன். பிரம்மனே, மூடர்களும் அறிஞர்களும் உள்ள பலவகை உயிர்களை நீ படைப்பாயாக.
12.359.21
स एवमुक्तो विमुखश्चिन्ताव्याकुलमानसः ।
प्रणम्य वरदं देवमुवाच हरिमीश्वरम् ॥ १२.३५९.२१ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டவர், முகம் திருப்பி, கவலையால் கலங்கிய மனத்துடன், வரமளிக்கும் தேவனை வணங்கி, ஈஸ்வரனாகிய ஹரியிடம் கூறினார்.
12.359.22
का शक्तिर्मम देवेश प्रजाः स्रष्टुं नमोस्तु ते ।
अप्रज्ञावानहं देव विधत्स्व यदनन्तरम् ॥ १२.३५९.२२ ॥
தேவேசா, உயிர்களைப் படைக்கும் ஆற்றல் என்னிடம் எங்கே? உமக்கு வணக்கம். தேவனே, நான் அறிவில்லாதவன்; அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நீரே விதியுங்கள்.
12.359.23
स एवमुक्तो भगवान्भूत्वाऽथान्तर्हितस्ततः ।
चिन्तयामास देवेशो बुद्धिं बुद्धिमतांवरः।
स्वरूपिणी ततो बुद्धिरुपतस्थे हरिं प्रभुम् ॥ १२.३५९.२३ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் பகவான் மறைந்தார். பின்னர் அறிஞர்களுள் சிறந்த தேவேசன் புத்தியைப் பற்றி சிந்தித்தார். அப்போது உருவம் பெற்ற புத்தி இறைவன் ஹரியை அணுகியது.
12.359.24
योगेन चैनां निर्योगः स्वयं नियुयुजे तदा ।
स तामैश्वर्ययोगस्थां बुद्धिं गतिमतीं सतीम् ॥ १२.३५९.२४ ॥
அப்போது தொடர்பற்றவர் தாமே யோகத்தின் மூலம் அவளைப் பயன்படுத்தினார். ஐஸ்வர்ய யோகத்தில் நிலைத்த, இயக்கமுள்ள, சத்தியமான அந்த புத்தியை அவர் நியமித்தார்.
12.359.25
उवाच वचनं देवो बुद्धिं वै प्रभुरव्ययः ।
ब्रह्माणं प्रविशस्वेति लोकसृष्ट्यर्थसिद्धये।
ततस्तमीश्वरादिष्टा बुद्धिः क्षिप्रं विवेश सा ॥ १२.३५९.२५ ॥
அழிவற்ற பிரபுவான தேவன் புத்தியிடம் இவ்வாறு கூறினார்: 'உலகங்களைப் படைக்கும் நோக்கம் நிறைவேற பிரம்மாவினுள் புகுவாயாக.' அப்போது ஈசுவரனின் கட்டளையால் அந்தப் புத்தி விரைவாக அவருள் புகுந்தது.
12.359.26
अथैनं बुद्धिसंयुक्तं पुनः स ददृशे हरिः ।
भूयश्चैव वचः प्राह सृजेमा विविधाः प्रजाः ॥ १२.३५९.२६ ॥
அப்போது புத்தியுடன் கூடிய அவரை ஹரி மீண்டும் கண்டார்; மேலும் இவ்வாறு கூறினார்: 'இந்த பல்வேறு உயிரினங்களைப் படைப்பாயாக.'
12.359.27
बाढमित्येव कृत्वाऽसौ यथाऽऽज्ञां शिरसा हरेः ।
एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवान्तरधायत ॥ १२.३५९.२७ ॥
'சரி' என்று சொல்லி அவர் ஹரியின் ஆணையைத் தலை தாழ்த்தி ஏற்றுக்கொண்டார். இவ்வாறு கூறி அந்த பகவான் அங்கேயே மறைந்தார்.
12.359.28
प्राप चैनं मुहूर्तेन स्वं स्थानं देवसंज्ञितम् ।
तां चैव प्रकृतिं प्राप्य एकीभावगतोऽभवत् ॥ १२.३५९.२८ ॥
ஒரு கணத்தில் அவர் தம்முடைய தேவ இருப்பிடத்தை அடைந்தார்; அந்த இயல்பை அடைந்து ஒன்றுபட்ட நிலையை அடைந்தார்.
12.359.29
अथास्य बुद्धिरभवत्पुनरन्या तदा किल ।
सृष्टाः प्रजा इमाः सर्वा ब्रह्मणा परमेष्ठिना ॥ १२.३५९.२९ ॥
அப்போது அவருடைய புத்தியில் மீண்டும் வேறொரு எண்ணம் எழுந்தது — பரமேட்டியான பிரம்மாவால் இந்த உயிரினங்கள் எல்லாம் படைக்கப்பட்டுவிட்டன என்று.
12.359.30
दैत्यदानवगन्धर्वरक्षोगणसमाकुला ।
जाता हीयं वसुमती भाराक्रान्ता तपस्विनी ॥ १२.३५९.३० ॥
தைத்தியர், தானவர், கந்தர்வர், இராக்கதர் கூட்டங்களால் நிறைந்த இந்த வசுமதி பிறந்துவிட்டாள் — பாரத்தால் அழுத்தப்பட்ட துன்புறும் தவசினி.
12.359.31
बहवो बलिनः पृथ्व्यां दैत्यदानवराक्षसाः ।
भविष्यन्ति तपोयुक्ता वरानप्राप्स्यन्ति चोत्तमान् ॥ १२.३५९.३१ ॥
பூமியில் பல வலிமையான தைத்தியர்களும், தானவர்களும், ராட்சசர்களும் இருப்பார்கள்; அவர்கள் தவத்துடன் கூடியவர்களாய் உயர்ந்த வரங்களைப் பெறுவார்கள்.
12.359.32
अवश्यमेव तैः सर्वैर्वरदानेन दर्पितैः ।
बाधितव्याः सुरगणा ऋषयश्च तपोधनाः ॥ १२.३५९.३२ ॥
வரம் பெற்றதால் செருக்குற்ற அவர்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக தேவர் கூட்டங்களையும் தவச்செல்வமுடைய ரிஷிகளையும் துன்புறுத்துவார்கள்.
12.359.33
तत्र न्याय्यमिदं कर्तुं भारावतरणं मया ।
अथ नानासमुद्भूतैर्वसुधायां यथाक्रमम् ॥ १२.३५९.३३ ॥
ஆகவே, பூமியில் பல வடிவங்களில் தோன்றுபவர்கள் மூலம் முறையாக, சுமையை இறக்கும் இந்தச் செயலை நான் செய்வது நியாயமானதே.
12.359.34
निग्रहेण च पापानां साधूनां प्रग्रहेण च ।
इदं तपस्विनी सत्या धारयिष्यति मेदिनी ॥ १२.३५९.३४ ॥
தீயவர்களை அடக்குவதாலும், நல்லவர்களை ஆதரிப்பதாலும், தவம் செய்யும் இந்த உண்மையான பூமி இதைத் தாங்கும்.
12.359.35
मया ह्येषा हि ध्रियते पातालस्थेन भोगिना ।
तस्मात्पृथ्व्याः परित्राणं करिष्ये संभवं गतः ॥ १२.३५९.३५ ॥
பாதாளத்தில் வசிக்கும் நாகனான என்னாலேயே இது தாங்கப்படுகிறது; ஆகையால், பிறப்பெடுத்துப் பூமியைக் காப்பேன்.
12.359.36
एवं स चिन्तयित्वा तु भगवान्मघधुसूदनः ।
रुपाण्यनेकान्यसृजत्प्रादुर्भावभवाय सः ॥ १२.३५९.३६ ॥
இவ்வாறு சிந்தித்த பின், பகவான் மதுசூதனன் அவதரிப்பதற்காக பல வடிவங்களைப் படைத்தார்.
12.359.37
वाराहं नारसिहं च वामनं मानुषं तथा ।
एभिर्मया निहन्तव्याः दुर्विनीताः सुरारयः ॥ १२.३५९.३७ ॥
வராக, நரசிம்ம, வாமன, மானுட வடிவங்களால் நான் ஒழுக்கமற்ற தேவ-எதிரிகளை அழிக்க வேண்டும்.
12.359.38
अथ भूयो जगत्स्रष्टा भोःशब्देनानुनादयन् ।
सरस्वतीमुच्चचार तत्र सारस्वतोऽभवत् ॥ १२.३५९.३८ ॥
பின்னர் உலகைப் படைத்தவர் 'போஃ' என்ற ஒலியால் எதிரொலியெழச் செய்து சரஸ்வதியை உரக்க உச்சரித்தார்; அங்கே சாரஸ்வதர் தோன்றினார்.
12.359.39
अपान्तरतमा नाम सुतो वाक्संभवः प्रभोः ।
भूतभव्यभविष्यज्ञः सत्यवादी दृढव्रतः ॥ १२.३५९.३९ ॥
அபாந்தரதமஸ் என்ற பெயருடைய, பிரபுவின் வாக்கிலிருந்து பிறந்த மகன் இருந்தான்; அவன் இறந்தவை, இருப்பவை, வரவிருப்பவற்றை அறிந்தவன், உண்மை பேசுபவன், உறுதியான விரதமுடையவன்.
12.359.40
तमुवाच नतं मूर्ध्ना देवानामादिवरव्ययः ।
वेदाख्याने श्रुतिः कार्या त्वया मतिमतांवर ॥ १२.३५९.४० ॥
தேவர்களின் ஆதியும், சிறந்தவரும், அழியாதவருமான அவர், தலை வணங்கி நின்ற அவனிடம் கூறினார்: 'அறிவாளர்களில் சிறந்தவனே, வேதங்களை விளக்குவதில் நீ சுருதியை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.'
12.359.41
तस्मात्कुरु यथाज्ञप्तं ममैतद्वचनं मुने ।
तेन भिन्नास्तदा वेदा मनोः स्वायंभुवेन्तरे ॥ १२.३५९.४१ ॥
ஆகவே, முனிவனே, நான் ஆணையிட்டபடி என் இந்த வசனத்தைச் செய்; அதனாலேயே சுவாயம்பு மனுவின் காலத்தில் வேதங்கள் அப்போது பிரிக்கப்பட்டன.
12.359.42
ततस्तुतोष भगवान्हरिस्तेनास्य कर्मणा ।
तपसा च सुतप्तेन यमेन नियमेन च ॥ १२.३५९.४२ ॥
அப்போது பகவான் ஹரி அவனுடைய அந்தச் செயலாலும், நன்கு செய்யப்பட்ட தவத்தாலும், யமத்தாலும், நியமத்தாலும் மகிழ்ச்சியுற்றார்.
12.359.43
मन्वन्तरेषु पुत्र त्वमेवं लोकप्रवर्तकः ।
भविष्यस्यचलो ब्रह्मन्नप्रधृष्यश्च नित्यशः ॥ १२.३५९.४३ ॥
மகனே, மன்வந்தரங்களில் நீ இவ்வாறே உலகங்களை நடத்துபவனாக இருப்பாய். பிராமணனே, நீ எப்போதும் அசையாதவனும் வெல்ல முடியாதவனுமாக இருப்பாய்.
12.359.44
पुनस्तिष्ये च संप्राप्ते कुरवो नाम भारताः ।
भविष्यन्ति महात्मानो राजानः प्रथिता भुवि ॥ १२.३५९.४४ ॥
மீண்டும் திष்ய யுகம் வரும்போது குரு என்ற பெயருடைய பாரதர்கள் இருப்பார்கள். அவர்கள் பூமியில் புகழ்பெற்ற மகாத்மா அரசர்களாவார்கள்.
12.359.45
तेषां त्वत्तः प्रसूतानां कुलभेदो भविष्यति ।
परस्परविनाशार्थं त्वामृते द्विजसत्तम ॥ १२.३५९.४५ ॥
உன்னிலிருந்து பிறக்கும் அவர்களிடையே குலப்பிளவு ஏற்படும்; ஒருவரையொருவர் அழிப்பதற்காக. இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவனே, உன்னைத் தவிர.
12.359.46
तत्राप्यनेकधा वेदान्भेत्स्यसे तपसाऽन्वितः ।
कृष्णे युगे च संप्राप्ते कृष्णवर्णो भविष्यसि ॥ १२.३५९.४६ ॥
அங்கேயும் தவத்துடன் கூடிய நீ வேதங்களை பலவாறாகப் பிரிப்பாய். கிருஷ்ண யுகம் வரும்போது நீ கருநிறத்தவனாவாய்.
12.359.47
धर्माणां विविधानां च कर्ता ज्ञानकरस्तथा ।
भविष्यसि तपोयुक्तो न च रागाद्विमोक्ष्यसे ॥ १२.३५९.४७ ॥
பலவகை தர்மங்களைச் செய்பவனும், ஞானத்தை உருவாக்குபவனுமாக நீ இருப்பாய்; தவத்துடன் கூடியவனாயினும் ஆசையிலிருந்து நீ விடுபட மாட்டாய்.
12.359.48
वीतरागश्च पुत्रस्ते परमात्मा भविष्यति ।
महेश्वरप्रसादेन नैतद्वचनमन्यथा ॥ १२.३५९.४८ ॥
உன் மகன் ஆசையற்ற பரமாத்மாவாக இருப்பான். மகேஸ்வரனின் அருளால் இந்த வார்த்தை பொய்யாகாது.
12.359.49
यं मानसं वै प्रवदन्ति विप्राः ।
पितामहस्योत्तमबुद्धियुक्तम्।
वसिष्ठमग्र्यं च तपोनिधानं ।
यस्यातिसूर्यं व्यरिरिच्यते भाः ॥ १२.३५९.४९ ॥
பிதாமகரின் (பிரம்மாவின்) உயர்ந்த அறிவோடு கூடிய, மனத்திலிருந்து பிறந்தவர் என்று அந்தணர்கள் கூறும் முதன்மையான வசிட்டர், தவத்தின் பொக்கிஷம்; அவருடைய ஒளி சூரியனையும் மிஞ்சுகிறது.
12.359.50
तस्यान्वपे चापि ततो महर्षिः ।
पराशरो नाम महाप्रभावः।
पिता स ते वेदनिधिर्वरिष्ठो ।
महातपा वै तपसो निवासः ॥ १२.३५९.५० ॥
அவருடைய வம்சத்தில் பின்னர் பேராற்றல் மிக்க மகரிஷி பராசரர் தோன்றினார். அவர் உன் தந்தை; வேதங்களின் பொக்கிஷம், சிறந்தவர், மாபெரும் தவசி, தவத்தின் வாசஸ்தலம்.
12.359.51
कानीनगर्भः पितृकन्यकायां ।
तस्मादृषेस्त्वं भविता च पुत्रः ॥ १२.३५९.५१ ॥
கன்னிப் பெண்ணின் கருவில் (திருமணமாகாத மகளிடம்) தோன்றும் உன்னை, அந்த முனிவரின் மகனாக நீ இருப்பாய்.
12.359.52
भूतभव्यभविष्याणां ज्ञानानां वेत्स्यसे गतिम् ।
ये ह्यतिक्रान्तकाः पूर्वं सहस्रसुगपर्ययाः ॥ १२.३५९.५२ ॥
கடந்த, வருங்கால, நிகழ்கால ஞானங்களின் போக்கை நீ அறிவாய்; முன்பு கடந்துபோன ஆயிரக்கணக்கான யுகச் சுழற்சிகளையும்.
12.359.53
तांश्च सर्वान्मयोद्दिष्टान्द्रक्ष्यसे तपसाऽन्वितः ।
पुनर्द्रक्ष्यसि चानेकसहस्रयुगपर्ययान् ॥ १२.३५९.५३ ॥
நான் குறிப்பிட்ட அவை அனைத்தையும் தவத்தோடு கூடியவனாய் நீ காண்பாய்; மீண்டும் பல ஆயிரம் யுகச் சுழற்சிகளையும் காண்பாய்.
12.359.54
अनादिनिधनं लोके चक्रहस्तं च मां मुने ।
अनुध्यानान्मम मुने नैतद्वचनमन्यथा।
भविष्यति महासत्व ख्यातिश्चाप्यतुला तव ॥ १२.३५९.५४ ॥
முனிவரே, உலகில் ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவனாகவும், சக்கரம் ஏந்தியவனாகவும் என்னை அறிவாய். முனிவரே, என் தியானத்தால் இந்த வாக்கு வேறாகாது. மகா சத்துவனே, உன் புகழும் ஒப்பற்றதாகும்.
12.359.55
शनैश्चरः सूर्यपुत्रो भविष्यति मनुर्महान् ।
तस्मिन्मन्वन्तरे चैव मन्वादिगणपूर्वकः।
त्वमेव भविता वत्स मत्प्रसादान्न संशयः ॥ १२.३५९.५५ ॥
சனைஷ்சரன், சூரியனின் மகன், மகான் மனுவாவான். அந்த மன்வந்தரத்தில், மனு முதலிய கணங்களோடு, அன்பு மகனே, நீயே ஆவாய்; என் அருளால், இதில் ஐயமில்லை.
12.359.56
यत्किंचिद्विद्यते लोके सर्वं तन्मद्विचेष्टितम् ।
अन्यो ह्यन्यं चिन्तयति स्वच्छन्दं विदधाम्यहम् ॥ १२.३५९.५६ ॥
உலகில் எது உள்ளதோ, அனைத்தும் என் செயலே. ஒருவர் மற்றவரை நினைக்கிறார்; ஆனால் நான் என் விருப்பப்படியே விதிக்கிறேன்.
12.359.57
एवं सारस्वतमृषिमपांतरतमं तथा ।
युक्त्वा वचनमीशानः साधयस्वेत्यथाब्रवीत् ॥ १२.३५९.५७ ॥
இவ்வாறு சாரஸ்வத முனிவரான அபாந்தரதமரிடம் சொல்லி, ஈசானன் பின்னர், 'இதை நிறைவேற்று' என்றார்.
12.359.58
सोहं तस्य प्रसादेन देवस्य हरिमेधसः ।
अपांतरतमो नाम्ना ततो जातोऽऽज्ञया हरेः ॥ १२.३५९.५८ ॥
அந்த நான், ஹரிமேதஸ் தேவனின் அருளால், அபாந்தரதமா என்ற பெயருடன், அப்பொழுது ஹரியின் ஆணையால் பிறந்தேன்.
12.359.59
पुनश्च जातो विख्यातो वसिष्ठकुलनन्दनः ॥ १२.३५९.५९ ॥
மீண்டும் வசிஷ்ட குலத்தின் மகிழ்ச்சியாக, புகழ்பெற்றவனாகப் பிறந்தேன்.
12.359.60
तदेतत्कथितं जन्म मया पूर्वकमात्ममः ।
नारायणप्रसादेन तदा नारायणांशजम् ॥ १२.३५९.६० ॥
என் முந்தைய பிறப்பை இவ்வாறு சொன்னேன்; நாராயணரின் அருளால், அப்பொழுது நாராயணரின் அம்சத்தில் பிறந்தவனாக.
12.359.61
मया हि सुमहत्तप्तं तपः परमदारुणम् ।
पुरा मतिमतां श्रेष्ठाः परमेण समाधिना ॥ १२.३५९.६१ ॥
அறிவுடையோரில் சிறந்தவர்களே, முன்பு நான் மிகக் கடுமையான, மிகக் கொடிய தவத்தை பரம சமாதியுடன் செய்தேன்.
12.359.62
एतद्वः कथितं सर्वं यन्मां पृच्छत पुत्रकाः ।
पूर्वजन्म भविष्यं च भक्तानां स्नेहतो मया ॥ १२.३५९.६२ ॥
மகன்களே, நீங்கள் என்னிடம் கேட்ட அனைத்தையும் நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன்; பூர்வ ஜன்மத்தையும் எதிர்காலத்தையும், பக்தர்கள் மீதான அன்பினால் சொன்னேன்.
12.359.63
एष ते कथितः पूर्वः संभवोऽस्मद्गुरोर्नृप ।
व्यासस्याक्लिष्टमनसो यथा पृष्टः पुनः शृणु ॥ १२.३५९.६३ ॥
அரசே, நம் குரு வ்யாசரின் கலக்கமற்ற மனதின் பிறப்பு பற்றிய இந்த முந்தைய வரலாறு உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது; இப்போது கேட்டபடி மீண்டும் கேளுங்கள்.
12.359.64
साङ्ख्यं योगः पाञ्चरात्रं वेदाः पाशुपतं तथा ।
ज्ञानान्येतानि राजर्षे विद्धि नानामतानि वै ॥ १२.३५९.६४ ॥
சாங்கியம், யோகம், பாஞ்சராத்ரம், வேதங்கள், பாசுபதம் ஆகியவை — அரசரிஷியே, இவற்றை வெவ்வேறு கொள்கைகளைக் கொண்ட ஞானங்களாக அறிவாயாக.
12.359.65
साङ्ख्यस्य वक्ता कपिलः परमर्षिः स उच्यते ।
हिरण्यगर्भो योगस्य वेत्ता नान्यः पुरातनः ॥ १२.३५९.६५ ॥
சாங்கியத்தின் உரைப்பவர் பரமரிஷி கபிலர் என்று சொல்லப்படுகிறார்; யோகத்தை அறிந்தவர் ஹிரண்யகர்ப்பர் — அவரைவிட பழையவர் வேறு இல்லை.
12.359.66
अपांतपतमाश्चैव वेदाचार्यः स उच्यते ।
प्राचीनगर्भं तमृषिं प्रवदन्तीह केचन ॥ १२.३५९.६६ ॥
அபாந்தரதமஸ் வேதங்களின் ஆசிரியர் என்றும் சொல்லப்படுகிறார்; இங்கு சிலர் அந்த ரிஷியை பிராசீனகர்ப்பர் என்று அழைக்கின்றனர்.
12.359.67
उमापतिर्भूतपतिः श्रीकण्ठो ब्रह्मणः सुतः ।
उक्तवानिदमव्यग्रो ज्ञानं पाशुपतं शिवः ॥ १२.३५९.६७ ॥
உமாபதி, பூதபதி, ஸ்ரீகண்டர், பிரம்மாவின் மகனான சிவன் அமைதியாக இந்த பாசுபத ஞானத்தைக் கூறினார்.
12.359.68
पाञ्चरात्रस्य कृत्स्नस्य वक्ता तु भगवान्स्वयम् ।
सर्वेषु च नृपश्रेष्ठ ज्ञानेष्वेतेषु दृश्यते ॥ १२.३५९.६८ ॥
மன்னர்களில் சிறந்தவனே, முழு பாஞ்சராத்ர ஞானத்தின் உரைப்பவர் பகவான் தாமே; இந்த எல்லா ஞானங்களிலும் அவரே காணப்படுகிறார்.
12.359.69
यथागमं यथाज्ञानं निष्ठा नारायणः प्रभुः ।
न चैनमेवं जानन्ति तमोभूता विशांपते ॥ १२.३५९.६९ ॥
ஆகமத்தின்படியும் ஞானத்தின்படியும் பிரபு நாராயணனே நிலைபெற்ற ஆதாரம்; ஆனால் இருளால் சூழப்பட்டவர்கள் அவரை இவ்வாறு அறிவதில்லை, மக்களின் தலைவனே.
12.359.70
तमेव शास्त्रकर्तारं प्रवदन्ति मनीषिणः ।
निष्ठां नारायणमृषिं नान्योस्तीति च वादिनः ॥ १२.३५९.७० ॥
ஞானிகள் அவரையே சாஸ்திரத்தை இயற்றியவர் என்று கூறுகின்றனர்; நிலைபெற்ற ஆதாரமான நாராயண ரிஷியே என்றும், அவருக்கு வேறு ஒருவர் இல்லை என்றும் பேசுபவர்கள் கூறுகின்றனர்.
12.359.71
निःसंशयेषु सर्वेषु नित्यं वसति वै हरिः ।
ससंशयान्हेतुबलान्नाध्यावसति माधवः ॥ १२.३५९.७१ ॥
சந்தேகமற்ற எல்லாவற்றிலும் ஹரி எப்போதும் வசிக்கிறார்; சந்தேகம் கொண்டவர்களின் தர்க்கவலிமையால் மாதவன் அங்கு தங்குவதில்லை.
12.359.72
पाञ्चरात्रविदो ये तु यथाक्रमपरा नृप ।
एकान्तभावोपगतास्ते हरिं प्रविशन्ति वै ॥ १२.३५९.७२ ॥
ஓ அரசே, பாஞ்சராத்ரத்தை அறிந்தவர்களும் முறைப்படி ஈடுபட்டவர்களும், ஒருமுகப்பட்ட பக்தியை அடைந்தவர்கள் நிச்சயமாக ஹரியில் நுழைகின்றனர்.
12.359.73
साङ्ख्यं च योगं च सनातने द्वे ।
वेदाश्च सर्वे निखिलेन राजन्।
सर्वैः समस्तैर्ऋषिभिर्निरुक्तो ।
नारायणो विश्वमिदं पुराणम् ॥ १२.३५९.७३ ॥
சாங்கியமும் யோகமும் ஆகிய இரண்டும் நித்தியமானவை; ஓ அரசே, எல்லா வேதங்களும் முழுமையாக (அவனைப் பற்றியவையே). அனைத்து முனிவர்களாலும் நாராயணனே இந்தப் பழைய பிரபஞ்சம் என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
12.359.74
शुभाशुभं कर्म समीरितं य ।
त्प्रवर्तते सर्वलोकेषु किंचित्।
तस्मादृपेस्तद्भवतीति विद्या ।
द्दिव्यन्तरिक्षे भुवि चाप्सु चेति ॥ १२.३५९.७४ ॥
நல்லதும் தீயதுமான கர்மம் என்று சொல்லப்பட்டவை, எல்லா உலகங்களிலும் எது நிகழ்கிறதோ அதில் செயல்படுகின்றன. ஆகவே, அது முனிவரிடமிருந்து உண்டாகிறது என்பது அறிவு — வானத்திலும், அந்தரிக்ஷத்திலும், பூமியிலும், நீரிலும்.