Mahābhārata · Adhyāya 12.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.60.1
आश्रमाणां महाबाहो शृणु सत्यपराक्रम ।
चतुर्णामपि नामानि कर्माणि च युधिष्ठिर ॥ १२.६०.१ ॥
O du Mächtigarmiger, o du von wahrer Tapferkeit, höre die Namen und Pflichten der vier Lebensstufen, Yudhiṣṭhira.
12.60.2
वानप्रस्थं भैक्षचर्यं गार्हस्थ्यं च महाश्रमम् ।
ब्रह्मचर्याश्रमं प्राहुश्चतुर्थं ब्रह्मणेरितम् ॥ १२.६०.२ ॥
Die Stufe des Waldbewohners, das Leben des Almosensammelns, die Stufe des Hausvaters, die große Lebensstufe — man nennt die Stufe des keuschen Schülers; die vierte wurde von Brahmā verkündet.
12.60.3
चूडाकरणसंस्कारं द्विजातित्वमवाप्य च ।
आधानादीनि कर्माणि प्राप्य वेदानधीत्य च ॥ १२.६०.३ ॥
Nachdem man durch das Scherungsritual den Status des Zweimalgeborenen erlangt, die Feuerriten von der Entzündung an vollzogen und die Veden studiert hat —
12.60.4
सदारो वाऽप्यदारो वा विनीतः संयतेन्द्रियः ।
वानप्रस्थाश्रमं गच्छेत्कृतकृत्यो गृहाश्रमात् ॥ १२.६०.४ ॥
Ob mit Frau oder ohne, demütig und mit gezügelten Sinnen, nachdem er die Pflichten der Hausvaterstufe erfüllt hat, möge er in die Stufe des Waldbewohners gehen.
12.60.5
तत्रारण्यकशास्त्राणि समधीत्य स धर्मवित् ।
ऊर्ध्वरेताः प्रजा हित्वा गच्छत्यक्षरसात्मताम् ॥ १२.६०.५ ॥
Dort, nachdem er die Waldtexte gründlich studiert hat, erlangt jener Kenner des Dharma, mit nach oben gerichtetem Samen, die Nachkommen hinter sich lassend, die Einheit mit dem Unvergänglichen.
12.60.6
एतान्येव निमित्तानि मुनीनामूर्ध्वरेतसाम् ।
कर्तव्यानीह विप्रेण राजन्नादौ विपश्चिता ॥ १२.६०.६ ॥
Eben dies sind die Mittel für die Weisen mit nach oben gerichtetem Samen; o König, hier soll der gelehrte Brahmane sie zuerst vollziehen.
12.60.7
चरितब्रह्मचर्यस्य ब्राह्मणस्य विशांपते ।
भैक्षचर्यास्वधीकारः प्रशस्तो देहमोक्षणे ॥ १२.६०.७ ॥
O Herr der Menschen, dem Brahmanen, der das Brahmacarya vollendet hat, steht das Betteln zu; dies wird zur Befreiung vom Körper gepriesen.
12.60.8
यत्रास्तमितशायी स्यान्निरग्निरनिकेतनः ।
यथोपलब्धजीवी स्यान्मुनिर्दान्तो जितेन्द्रियः ॥ १२.६०.८ ॥
Wo die Sonne untergeht, dort möge er schlafen, ohne Feuer und ohne Heim, er lebe von dem, was er findet; er sei ein Weiser, gezügelt und seiner Sinne Herr.
12.60.9
निराशीर्निर्नमस्कारो निर्भोगो निर्विकारवान् ।
विप्रः क्षेमाश्रमं प्राप्तो गच्छत्यक्षरसात्मताम् ॥ १२.६०.९ ॥
Der Brahmane, frei von Verlangen, ohne Ehrenbezeigung, ohne Genuss und unveränderlich, gelangt, nachdem er den sicheren Einsiedlerstand erreicht hat, zur Einheit mit dem Unvergänglichen.
12.60.10
अधीत्य वेदान्कृतसर्वकृत्यः ।
संतानमुत्पाद्य सुखानि भुक्त्वा।
समाहितः प्रचरेद्दुश्चरं तं ।
गार्हस्थ्यधर्मं मुनिधर्मजुष्टम् ॥ १२.६०.१० ॥
Nachdem er die Veden studiert, alle Pflichten erfüllt, Nachkommen gezeugt und Freuden genossen hat, möge er gesammelten Geistes jene schwere Pflicht des Hausvaters üben, die dem Dharma der Weisen gleicht.
12.60.11
स्वदारतुष्टस्त्वृतुकालगामी ।
नियोगसेवी न शठो न जिह्नः।
मिताशनो देवरतः कृतज्ञः ।
सत्यो मृदुश्चानृशंसः क्षमावान् ॥ १२.६०.११ ॥
Mit seiner eigenen Frau zufrieden, nur zur fruchtbaren Zeit zu ihr gehend, den bestimmten Pflichten ergeben, weder hinterlistig noch krumm, maßvoll im Essen, den Göttern hingegeben, dankbar, wahrhaftig, sanft, nicht grausam und geduldig.
12.60.12
दान्तो विधेयो हव्यकव्याप्रमत्तो ।
ह्यन्नस्य दाता सततं द्विजेभ्यः।
अमत्सरी सर्वलिङ्गप्रदाता ।
वैताननित्यश्च गृहाश्रमी स्यात् ॥ १२.६०.१२ ॥
Der Haushälter soll selbstbeherrscht und pflichtbewusst sein, achtsam bei den Opfern an Götter und Ahnen, den Zweimalgeborenen beständig Speise geben, frei von Neid sein, jede Art von Gaben spenden und beständig im heiligen Feuer.
12.60.13
अथात्र नारायणगीतमाहु ।
र्महर्षयस्तात महानुभावाः।
महार्थमत्यन्ततपः प्रयुक्तं ।
तदुच्यमानं हि मया निबोध ॥ १२.६०.१३ ॥
Hier, mein Sohn, sprechen die großen Weisen von hoher Kraft vom Gesang Nārāyaṇas, der von großer Bedeutung ist und durch äußerste Askese geübt wurde. Verstehe, was ich nun sage.
12.60.14
सत्यार्जवं चातिथिपूजनं च ।
धर्मस्तथार्थश्च रतिः स्वदारैः।
निषेवितव्यानि सुखानि लोके ।
ह्यस्मिन्परे चैव मतं ममैतत् ॥ १२.६०.१४ ॥
Wahrhaftigkeit und Redlichkeit, die Ehrung der Gäste, Pflicht, Reichtum und Freude mit der eigenen Gattin: Diese Freuden sollen in der Welt genossen werden. Dies ist meine Ansicht, hier wie im Jenseits.
12.60.15
भरणं पुत्रदाराणां वेदानां चानुपालनम् ।
सेवतामाश्रमं श्रेष्ठं वदन्ति परमर्षयः ॥ १२.६०.१५ ॥
Söhne und Gattin zu erhalten und die Veden treu zu bewahren: Die höchsten Weisen sagen, dass der Stand des Haushälters der beste ist für jene, die dies üben.
12.60.16
एवं हि यो ब्राह्मणो यज्ञशीलो ।
गार्हस्थ्यमध्यावसते यथावत्।
गृहस्थवृत्तिं प्रतिगाह्य सम्य ।
क्स्वर्गे विशुद्धं फलमश्नुते सः ॥ १२.६०.१६ ॥
So genießt der Brahmane, der dem Opfer ergeben ist, der dem Haushalterleben gemäß der Vorschrift lebt und die Lebensweise des Haushälters vollkommen annimmt, im Himmel eine reine Frucht.
12.60.17
तस्य देहं परित्यज्य इष्टकामाक्षया मताः ।
आनन्त्यायोपकल्पन्ते सर्वतोक्षिशिरोमुखाः ॥ १२.६०.१७ ॥
Nachdem er seinen Körper abgelegt hat, gelten seine ersehnten Freuden als unvergänglich; jene mit Augen, Häuptern und Gesichtern nach allen Seiten bereiten sich auf die Unendlichkeit vor.
12.60.18
वसन्नेको जपन्नेकः सर्वान्वेदान्युधिष्ठिर ।
एकस्मिन्नेव चाचार्ये शुश्रूषुर्मलपङ्कवान् ॥ १२.६०.१८ ॥
O Yudhiṣṭhira, der eine wohnt und der andere rezitiert alle Veden, einem einzigen Lehrer dienend, mit Schmutz und Schlamm bedeckt.
12.60.19
ब्रह्मचारी व्रती नित्यं नित्यं दीक्षापरो वशी ।
गुरुच्छायानुगो नित्यमधीयानः सुयन्त्रितः।
अविचाल्यव्रतोपेतं कृत्यं कुर्वन्वसेत्सदा ॥ १२.६०.१९ ॥
Der keusche Schüler, der seine Gelübde hält, stets der Einweihung ergeben, selbstbeherrscht, dem Schatten seines Lehrers folgend, stets studierend, wohl gezügelt, mit unerschütterlichem Gelübde, soll stets in Pflichterfüllung verweilen.
12.60.20
शुश्रूषां सततं कुर्वन्गुरोः संप्रणमेत च ।
षट्कर्मस्वनिवृत्तश्च न प्रवृत्तश्च सर्वशः ॥ १२.६०.२० ॥
Den Lehrer stets bedienend, soll er sich ihm gebührend verneigen; weder von den sechs Pflichten abgewandt noch ganz in sie vertieft.
12.60.21
नाचरत्यधिकारेण सेवेत द्विषतो न च ।
एषोऽऽश्रमपदस्तात ब्रह्मचारिण इष्यते ॥ १२.६०.२१ ॥
Er soll nicht aus Amtsgewalt handeln und keinem Feind dienen; dies, lieber Sohn, ist die dem keuschen Schüler vorgeschriebene Stufe der Klause.