Mahābhārata · Adhyāya 12.82
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.82.1
एषा प्रथमतो वृत्तिर्द्वितीयां शृणु भारत ।
यः कश्चिद्वेदयेदर्थं राज्ञा रक्ष्यः स मानवः ॥ १२.८२.१ ॥
Dies ist das erste Verhalten; höre das zweite, o Nachfahre Bharatas. Jeder Mann, der dem König über den Reichtum berichtet, ist vom König zu schützen.
12.82.2
ह्रियमाणममात्येन भृत्यो वा यदि वा भृतः ।
यो राजकोशं नश्यन्तमाचक्षीत युधिष्ठिर ॥ १२.८२.२ ॥
O Yudhiṣṭhira, wer als Diener oder Gedungener sieht, wie der königliche Schatz von einem Minister fortgeschafft wird oder verloren geht, der soll es melden.
12.82.3
श्रोतव्यमस्य च रहो रक्ष्यश्चामात्यतो भवेत् ।
अमात्या ह्यपहर्तारो भूयिष्ठं घ्नन्ति भारत ॥ १२.८२.३ ॥
Seine Worte sind im Geheimen zu hören, und er ist vor den Ministern zu schützen; denn, o Nachfahre Bharatas, es sind meist die Minister, die Veruntreuer sind, und sie erschlagen viele.
12.82.4
राजकोशस्य गोप्तारं राजकोशविलोपकाः ।
समेत्य सर्वे बाधन्ते स विनश्यत्यरक्षितः ॥ १२.८२.४ ॥
Der Hüter des königlichen Schatzes wird von allen Plünderern des königlichen Schatzes, die sich zusammenfinden, bedrängt; ungeschützt geht er zugrunde.
12.82.5
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मुनिः कालकवृक्षीयः कौसल्यं यदुवाच ह ॥ १२.८२.५ ॥
In dieser Sache führt man auch diese alte Geschichte an, die der Weise aus dem Geschlecht des Kālakavṛkṣa dem König von Kosala sagte.
12.82.6
कोसलानामाधिपत्यं संप्राप्तं क्षेमदर्शिनम् ।
मुनिः कालकवृक्षीय आजगोमेति नः श्रुतम् ॥ १२.८२.६ ॥
Dem König, der die Herrschaft über die Kosalas erlangt hatte und das Wohl im Auge hatte, sagte der Weise aus dem Geschlecht des Kālakavṛkṣa — so haben wir gehört.
12.82.7
स काकं पञ्जरे बद्ध्वा विषयं क्षेमदर्शिनः ।
सर्वं पर्यचरद्युक्तः प्रवृत्त्यर्थी पुनः पुनः ॥ १२.८२.७ ॥
Nachdem er die Krähe in einen Käfig gesperrt hatte, achtete er sorgfältig auf alle Angelegenheiten des Reiches des Sicherheitsschauers, immer wieder, begierig nach Nachrichten.
12.82.8
अधीये वायसीं विद्यां शंसन्ति मम वायसाः ।
अनागतमतीतं च यच्च संप्रति वर्तते ॥ १२.८२.८ ॥
Ich habe das Wissen der Krähe gelernt; die Krähen sagen mir, was kommen wird, was vergangen ist und was jetzt geschieht.
12.82.9
इति राष्ट्रे परिपतन्बहुभिः पुरुषैः सह ।
सर्वेषां राजयुक्तानां दुष्कृतं परिदृष्टवान् ॥ १२.८२.९ ॥
So durchstreifte er das Reich mit vielen Männern und beobachtete die Missetaten aller königlichen Beamten.
12.82.10
स बुद्ध्वा तस्य राष्ट्रस्य व्यवसायं हि सर्वशः ।
राजयुक्तापचारांश्च सर्वान्बुद्ध्वा ततस्ततः ॥ १२.८२.१० ॥
Er erkannte alle Vorgänge jenes Reiches vollständig; und nachdem er die Übertretungen aller königlichen Beamten erkannt hatte, erfuhr er immer mehr, Schritt für Schritt.
12.82.11
ततः स काकमादाय राजानं द्रष्टुमागमत् ।
सर्वज्ञोऽस्मीति वचनं ब्रुवाणः संशितव्रतः ॥ १२.८२.११ ॥
Dann kam er mit der Krähe, um den König zu sehen, und sprach: »Ich bin allwissend«, fest in seinem Gelübde.
12.82.12
स स्म कौसल्यमागम्य राजामात्यमलंकृतम् ।
प्राह काकस्य वचनादमुत्रेदं त्वया कृतम् ॥ १२.८२.१२ ॥
Er kam zum König der Kauśalas und zu seinem geschmückten Minister und sprach: »Auf das Wort der Krähe hin hast du dies dort getan.«
12.82.13
असौ चासौ च जानीते राजकेशस्त्वया हृतः ।
एवमाख्याति काकोऽयं तच्छीघ्रमनुगम्यताम् ॥ १२.८२.१३ ॥
Dieser und jener wissen, dass du den königlichen Schatz entwendet hast. So verkündet es dieser Krähe; man folge ihr sogleich.
12.82.14
तथाऽन्यानपि स प्राह राजकोशहरांस्तदा ।
न चास्य वचनं किंचिदनृतं श्रूयते क्वचित् ॥ १२.८२.१४ ॥
Ebenso nannte er damals auch die anderen, die den königlichen Schatz geplündert hatten. In seinen Worten wird nirgends auch nur die geringste Unwahrheit vernommen.
12.82.15
तेन विप्रकृताः सर्वे राजयुक्ताः कुरूद्वह ।
तमतिक्रम्य सुप्तं तु निशि काकमपोथयन् ॥ १२.८२.१५ ॥
Durch ihn wurden alle königlichen Beamten gekränkt, o Bester der Kurus. Ihn übergehend, schlugen sie die Krähe, die nachts schlief.
12.82.16
वायसं तु विनिर्भिन्नं दृष्ट्वा वाणेन पञ्जरे ।
पूर्वाह्णे ब्राह्मणो वाक्यं क्षेमदर्शिनमब्रवीत् ॥ १२.८२.१६ ॥
Als er die Krähe im Käfig von einem Pfeil durchbohrt sah, sprach der Brahmane am Vormittag diese Worte zu dem, der das Wohl im Blick hat.
12.82.17
राजंस्त्वामभयं याचे प्रभुं प्राणधनेश्वरम् ।
अनुज्ञातस्त्वया ब्रूयां वचनं भवतो हितम् ॥ १२.८२.१७ ॥
O König, ich bitte dich um Sicherheit, dich, den Herrn über Leben und Reichtum. Von dir erlaubt, möge ich Worte sprechen, die dir zuträglich sind.
12.82.18
मित्रार्थमभिसंतप्तो भक्त्या सर्वात्मनाऽऽगतः ।
ह्रियन्ते हि महार्थाश्च पुरुषे विक्रमत्यपि ॥ १२.८२.१८ ॥
Tief betrübt um eines Freundes willen bin ich mit Hingabe und ganzem Herzen gekommen. Große Güter werden entrissen, selbst wenn ein Mann seine Tapferkeit zeigt.
12.82.19
संबुबोधयिषुर्मित्रं सदश्वमिव सारथिः ।
अतिमन्युप्रसक्तो हि प्रसह्य हितकारणात् ॥ १२.८२.१९ ॥
Wer einen Freund belehren will, soll ihn, der in großen Zorn versunken ist, wie ein Wagenlenker ein gutes Pferd, um seines Wohles willen auch mit Gewalt zügeln.
12.82.20
तथाविधस्य सुहृदा क्षन्तव्यं संविजानता ।
ऐश्वर्यमिच्छता नित्यं पुरुषेण बुभूषता ॥ १२.८२.२० ॥
Einen solchen Mann soll ein verständiger Freund verzeihen; und ein Mensch, der stets nach Herrschaft verlangt und sie erlangen will, soll ebenso verziehen werden.
12.82.21
तं राजा प्रत्युवाचेदं यत्किंचिन्मां भवान्वदेत् ।
कस्मादहं न क्षमेयमाकाङ्क्षन्नात्मनो हितम् ॥ १२.८२.२१ ॥
Der König antwortete ihm: „Was immer du mir sagst, warum sollte ich es nicht ertragen, da ich doch mein eigenes Wohl erstrebe?“
12.82.22
ब्राह्मण प्रतिजाने ते प्रब्रूहि यदिहेच्छसि ।
करिष्यामि हि ते वाक्यं यन्मां विप्र प्रवक्ष्यसि ॥ १२.८२.२२ ॥
O Brahmane, ich verspreche dir: Sprich hier, was du wünschst. O Weiser, ich werde gewiss tun, was du mir sagst.
12.82.23
विद्वान्नयानपायांश्च भयाख्यातॄन्भयानि च ।
भक्त्या वृत्तिं समाख्यातुं भवतोऽन्तिकमागतः ॥ १२.८२.२३ ॥
Da ich die Vorteile und Nachteile der Politik kenne, ebenso jene, die Furcht verkünden, und die Furchten selbst, bin ich aus Ergebenheit zu dir gekommen, um dir dein Verhalten darzulegen.
12.82.24
प्रागेवोक्तं तु दोषोऽयमाचार्यैर्नृपसेवनम् ।
अगतेः कुगतिर्ह्येषा या राज्ञा सहजीविका ॥ १२.८२.२४ ॥
Die Lehrer haben es schon früher gesagt: Einem König zu dienen ist ein Fehler; für den, der keine Zuflucht hat, ist es ein schlechter Weg, denn so ist der Lebensunterhalt mit einem König.
12.82.25
आशीविषैश्च तस्याहुः संगमं यस्य राजभिः ।
बहुमित्रांश्च राजानो बह्वभित्रास्तथैव च ॥ १२.८२.२५ ॥
Man sagt, dass der Umgang dessen, der mit Königen verkehrt, der mit giftigen Schlangen ist; Könige haben viele Freunde und ebenso viele Feinde.
12.82.26
तेभ्यः सर्वेभ्य एवाहुर्भयं राजोपजीविनाम् ।
तथाऽस्य राजतो राजन्मुहुर्तादागतं भयम् ॥ १२.८२.२६ ॥
Man sagt, dass denen, die vom König leben, Furcht von all diesen kommt; ebenso, o König, kommt ihm die Furcht vom König selbst in einem Augenblick.
12.82.27
नैकान्तेनाप्रमादो हि शक्यः कर्तुं महीपतौ ।
न तु प्रमादः कर्तव्यः कथंचिद्भूतिमिच्छता ॥ १२.८२.२७ ॥
Völlige Achtsamkeit gegenüber einem Herrscher der Erde ist in der Tat nicht möglich; doch wer Wohlstand begehrt, darf keinesfalls unachtsam sein.
12.82.28
प्रमादात्स्खलते बुद्धिः स्खलतो नास्ति जीवितम् ।
अग्निं दीप्तमिवासीदेद्राजानप्नुपशिक्षितः ॥ १२.८२.२८ ॥
Durch Unachtsamkeit gleitet der Verstand aus, und wer ausgleitet, hat kein Leben; wer im Dienst des Königs gut unterwiesen ist, möge sich ihm nähern wie einem lodernden Feuer.
12.82.29
आशीविषमिव क्रुद्धं प्रभुं प्राणधनेश्वरम् ।
यत्नेनोपचरेन्नित्यं नाहमस्मीति मानवः ॥ १२.८२.२९ ॥
Ein Mensch soll den Herrn, Gebieter über Leben und Reichtum, der zornig ist wie eine giftige Schlange, stets mit Sorgfalt bedienen und dabei denken: „Ich bin nichts.“
12.82.30
दुर्व्याहृताच्छङ्कमानो दुःस्थिताद्दुरनुष्ठितात् ।
दुरासदाद्दुर्वृजिनादिङ्गिताद्ध्यायितादपि ॥ १२.८२.३० ॥
in Furcht vor schlecht gesprochenen Worten, einer ungünstigen Stellung, schlecht ausgeführten Taten, einem harten und unnahbaren Wesen, der Bosheit, einem Zeichen oder auch nur einem Gedanken.
12.82.31
देवतेव हि सर्वार्थान्कुर्याद्राजा प्रसादितः ।
वैश्वानर इव क्रुद्धः समूलमपि निर्दहेत् ॥ १२.८२.३१ ॥
Ein König kann, wenn er zufriedengestellt ist, wie ein Gott alle Ziele erreichen; im Zorn kann er wie das Feuer Vaiśvānara sogar mit der Wurzel verbrennen.
12.82.32
इति राजन्यमः प्राह वर्तते च तथैव तत् ।
अथ भूयांसमेवार्थं करिष्यामि पुनः पुनः ॥ १२.८२.३२ ॥
So sprach der vornehmste der Könige: „Es verhält sich so, wie du sagst. Nun werde ich immer wieder ein noch größeres Ziel erfüllen.“
12.82.33
ददात्यत्मद्विधोऽऽमात्यो बुद्धिसाहाय्यमापदि ।
वायसस्त्वेष मे राजन्नन्तकायाभिसंहितः ॥ १२.८२.३३ ॥
Ein Minister wie ich gibt in der Not Hilfe durch Klugheit. Dieser Rabe, o König, ist von Yama gegen mich gesandt worden.
12.82.34
न च मेऽत्र भवान्गर्ह्यो न च येषां भवान्प्रियः ।
हिताहितांस्तु बुद्ध्येथा मापरोक्षमतिर्भव ॥ १२.८२.३४ ॥
Hier bist du mir nicht tadelnswert, und auch die, die du liebst, sind es nicht. Erkenne, was heilsam und was schädlich ist; werde nicht einer, dessen Verstand das Verborgene nicht erfasst.
12.82.35
ये त्वादानपरा एव वसन्ति भवतो गृहे ।
अभूतिकामा भूतानां तादृशैर्मेऽभिसंहितम् ॥ १२.८२.३५ ॥
Diejenigen, die in deinem Haus wohnen, nur darauf aus, zu nehmen, das Verderben der Wesen begehrend — von solchen Menschen ist dies gegen mich ersonnen worden.
12.82.36
यो वा भवद्विनाशेन राज्यमिच्छत्यनन्तरम् ।
आन्तरैराभेसंधाय राजन्सिद्ध्यति नान्यथा ॥ १२.८२.३६ ॥
Wer durch deinen Untergang als Nächster nach dem Reich strebt und sich mit Insidern verschworen hat, o König, der hat Erfolg — sonst nicht.
12.82.37
तेषामहं भयाद्राजन्गमिष्याम्यन्यमाश्रमम् ।
तैर्हि मे संधितो बाणः काके निपतितः प्रभो ॥ १२.८२.३७ ॥
O König, aus Furcht vor ihnen werde ich in eine andere Einsiedelei gehen, denn durch sie fiel mein angelegter Pfeil auf die Krähe, o Herr.
12.82.38
छझना मम काकश्च गमितो यमसादनम् ।
दृष्टं ह्येतन्मया राजंस्तपोदीर्घेन चक्षुषा ॥ १२.८२.३८ ॥
Durch Täuschung wurde auch meine Krähe in Yamas Wohnort geschickt. Dies habe ich gesehen, o König, mit dem Auge, das ich durch meine lange Askese gewonnen habe.
12.82.39
बहुनक्रझषग्राहां तिमिंगिलगणैर्युताम् ।
काकेन वालिशेनेमामतार्षमहमापगाम् ॥ १२.८२.३९ ॥
Diesen Fluss, voller vieler Krokodile, Fische und Haie, erfüllt von Scharen der Timingilas, überquerte ich mit jener törichten Krähe.
12.82.40
स्थाण्वश्मकण्टकवर्तीं सिंह व्याघ्रसमाकुलाम् ।
दुरासदां दुष्प्रसहां गुहां हैमवतीमिव। ॥ १२.८२.४० ॥
Wie eine Höhle des Himalaya, mit einem Pfad voller Baumstümpfe, Steine und Dornen, wimmelnd von Löwen und Tigern, schwer zu betreten und schwer zu ertragen.
12.82.41
अग्निना तामसं दुर्गं नौभिराप्यं च गम्यते ।
राजदुर्गावतरणे नोपायं पण्डिता विदुः ॥ १२.८२.४१ ॥
Eine dunkle Festung wird durch Feuer überquert und mit Booten über das Wasser erreicht; doch die Weisen kennen kein Mittel, in die Festung eines Königs hinabzusteigen.
12.82.42
गहनं भवतो राज्यमन्धकारं तमोन्वितम् ।
नेह विश्वसितुं शक्यं भवताऽपि कुतो मया ॥ १२.८२.४२ ॥
Euer Reich ist dicht, voller Dunkel und Finsternis; hier ist kein Vertrauen möglich, nicht einmal zu Euch, wie dann zu mir?
12.82.43
अतो नायं शुभो वासस्तुल्ये सदसती इह ।
वधो ह्येवात्र सुकृते दुष्कृते न च संशयः ॥ १२.८२.४३ ॥
Daher sind hier Gutes und Böses gleich, und es gibt keinen glücklichen Aufenthalt. Hier trifft sowohl den Rechtschaffenen als auch den Übeltäter gewiss der Tod; daran ist kein Zweifel.
12.82.44
न्यायतो दुष्कृते घातः सुकृते न कथनम् ।
नेह युक्तं स्थिरं स्थातुं जवेनैवाव्रजेद्वुधः ॥ १२.८२.४४ ॥
Gerechterweise wird der Übeltäter erschlagen, vom Rechtschaffenen ist nicht die Rede. Es ist nicht angemessen, hier beständig zu verweilen; der Weise soll schnell davongehen.
12.82.45
सीता नाम नदी राजन्प्लवो यस्यां निमज्जति ।
तयोपमामिमां मन्ये वागुरां सर्वधातिनीम् ॥ १२.८२.४५ ॥
O König, es gibt einen Fluss namens Sītā, in dem ein Floß versinkt. Damit vergleiche ich dies; ich halte es für eine alles vernichtende Schlinge.
12.82.46
मधुप्रपातो हि भवान्भोजनं विषसंयुतम् ।
असतामिव ते भावो वर्तते न सतामिव ॥ १२.८२.४६ ॥
Du gleichst einem, der in Honig fällt, und deine Speise ist mit Gift vermischt. Deine Gesinnung gleicht der der Bösen, nicht der der Guten.
12.82.47
आशीविषैः परिवृतः कूपस्त्वमसि पार्थिव ॥ १२.८२.४७ ॥
O König, du gleichst einem Brunnen, der von giftigen Schlangen umringt ist.
12.82.48
दुर्गतीर्था बृहत्कूला कावेरी चोरसंयुता ।
नदी मधुरपानीया यथा राजंस्तथा भवान्।
श्वगृध्रगोमायुयुतो राजहंससमो ह्यसि ॥ १२.८२.४८ ॥
Wie der Fluss Kāverī mit schwierigen Furten und großen Ufern, ein Fluss mit süßem Wasser, so bist du, o König. Obwohl von Hunden, Geiern und Schakalen begleitet, gleichst du einem königlichen Schwan.
12.82.49
यथाऽऽश्रित्य महावृक्षं कक्षः संवर्धते महान् ।
ततस्तं संवृणोत्येव तमतीत्य च वर्धते ॥ १२.८२.४९ ॥
Wie ein großes Dickicht, das sich an einen großen Baum lehnt, wächst, ihn dann bedeckt und über ihn hinaus weiterwächst.
12.82.50
तेनैवोग्रेन्धनेनैनं दावो दहति दारुणः ।
तथोपमा ह्यमात्यास्ते राजंस्तान्परिशोधय ॥ १२.८२.५० ॥
Mit eben diesem grimmigen Brennstoff verzehrt ein furchtbarer Waldbrand jenes. Ebenso, o König, sind jene Minister das Gleichnis; prüfe sie gründlich und reinige sie.
12.82.51
त्वया चैव कृता राजन्भवता परिपालिताः ।
भवन्तं पर्यवज्ञाय जिघांसन्ति भवत्प्रियम् ॥ १२.८२.५१ ॥
Durch dich wurden sie gemacht, o König, und du hast sie beschützt; doch dich verachtend trachten sie danach, deinen Liebling zu töten.
12.82.52
उषितं शङ्कमानेन प्रमादं परिरक्षता ।
अन्तः सर्प इवागारे वीरपत्न्या इवालये।
शीलं जिज्ञासमानेन राज्ञः साहसजीविनः ॥ १२.८२.५२ ॥
Wer in wachsamem Argwohn wohnt und sich vor Nachlässigkeit hütet, wie in einem Haus mit einer Schlange darin oder im Haus der Gattin eines Helden, begierig, den Charakter eines Königs zu erkennen, der vom Wagnis lebt.
12.82.53
कच्चिज्जितेन्द्रियो राजा कच्चिदस्यान्तरा जिताः ।
कच्चिदेषां प्रियो राजा कच्चिद्राज्ञः प्रियाः प्रजाः ॥ १२.८२.५३ ॥
Hat der König seine Sinne bezwungen? Sind seine inneren Feinde besiegt? Ist der König diesen lieb? Sind die Untertanen dem König lieb?
12.82.54
विजिज्ञासुरिह प्राप्तस्तवाहं राजसत्तम ।
तस्य मे रोचते राजन्क्षुधितस्येव भोजनम् ॥ १२.८२.५४ ॥
O bester der Könige, begierig, dich kennenzulernen, bin ich hierhergekommen. O König, das gefällt mir, wie dem Hungrigen die Speise gefällt.
12.82.55
अमात्या मे न रोचन्ते वितृष्णस्य यथोदकम् ।
भवतोऽर्थकृदित्येवं मयि ते दोषमादधन्।
विद्यते कारणं नान्यदिति मे नात्र संशयः ॥ १२.८२.५५ ॥
Meine Minister gefallen mir nicht, wie Wasser dem nicht gefällt, der keinen Durst hat. Da sie euren Nutzen fördern, laden sie mir die Schuld auf. Es gibt keinen anderen Grund; daran habe ich keinen Zweifel.
12.82.56
न हि तेषामहं द्रोग्धा तत्तेषां द्रोहवद्गतम् ।
अरेर्हि दुर्हृदाद्भेयं भग्नपृष्ठादिवोरगात् ॥ १२.८२.५६ ॥
Ich bin nicht ihr Verräter; ihr Verrat ist auf sie selbst zurückgefallen. Man muss sich vor dem Feind und dem Bösgesinnten hüten, wie vor einer Schlange mit gebrochenem Rücken.
12.82.57
भूयसा परिहारेण सत्कारेण च भूयसा ।
पूजितो ब्राह्मणश्रेष्ठ भूयो वस गृहे मम ॥ १२.८२.५७ ॥
Mit großer Achtung und großer Gastfreundschaft geehrt, Bester der Brahmanen, wohne wieder in meinem Haus.
12.82.58
ये त्वां ब्राह्मण नेच्छन्ति ते न वत्स्यन्ति मे गृहे ।
भवतैव हि तज्ज्ञेयं यत्तदेषामनन्तरम् ॥ १२.८२.५८ ॥
Brahmane, diejenigen, die dich nicht wollen, werden nicht in meinem Haus wohnen. Du selbst solltest wissen, was nach ihnen geschieht.
12.82.59
यथा स्यात्सुधृतो दण्डो यथा च सुकृतं कृतम् ।
तथा समीक्ष्य भगवञ्श्रेयसे विनियुङ्क्ष्व माम् ॥ १२.८२.५९ ॥
Nachdem du bedacht hast, wie die Strafe gut durchgesetzt und das Gute richtig getan werden kann, o Verehrter, setze mich zum Wohle ein.
12.82.60
अदर्शयन्निमं दोषमेकैकं दुर्बलं कुरु ।
ततः कारणमाज्ञाय पुरुषंपुरुषं जहि।
एकदोषा हि बहवो मृद्गीयुरपि कण्टकान् ॥ १२.८२.६० ॥
Indem du diesen Fehler aufzeigst, schwäche jeden Einzelnen. Dann, nachdem du die Ursache erkannt hast, erschlage Mann für Mann. Selbst viele Dornen, jeder mit nur einem Fehler, können zertreten werden.
12.82.61
अर्थे सर्वं जगद्वद्धमर्थेनैव निबध्यते ।
अर्थे दर्पो मनुष्याणां तस्मादर्थं विरोचय ॥ १२.८२.६१ ॥
Die ganze Welt ist durch den Reichtum gebunden, und allein durch den Reichtum wird sie gebunden. Der Stolz der Menschen liegt im Reichtum; darum pflege den Reichtum.
12.82.62
एकेनैकस्य दोषेण तद्विरुद्धं प्रचोदय ।
स तस्य दोषानुद्भाव्य तस्यार्थं ग्राहयिष्यति ॥ १२.८२.६२ ॥
Stachle den einen durch einen einzigen seiner Fehler gegen den anderen auf. Nachdem er dessen Fehler aufgedeckt hat, wird er ihn zwingen, seinen Reichtum herauszugeben.
12.82.63
सामपूर्वं च केषांचिद्भेदेन च परस्परम् ।
वैरं कारय भूपाल पश्चाद्दण्डं प्रचोदय ॥ १२.८२.६३ ॥
Mit einigen beginne mit Versöhnung, dann verursache durch Spaltung Feindschaft untereinander. O Beschützer der Erde, setze danach die Strafe in Gang.
12.82.64
बिल्वेन च यथा बिल्वमाकारं छाद्य बुद्धिमान् ।
अशुद्धं सचिवं राजन्नशुद्धेनैव नाशय ॥ १२.८२.६४ ॥
So wie eine Bilva-Frucht die Gestalt einer anderen Bilva-Frucht verbirgt, so soll der Weise, o König, einen unreinen Minister durch unreine Mittel vernichten.
12.82.65
मन्त्रभेदभयाद्राजंस्तस्मादेतद्ब्रवीमि ते ॥ १२.८२.६५ ॥
O König, aus Furcht vor der Preisgabe des Rates sage ich dir dies daher.
12.82.66
वयं तु ब्राह्मणा नाम मृदुदण्डाः कृपालवः ।
स्वस्ति चेच्छाम भवतः परेषां च यथाऽऽत्मनः ॥ १२.८२.६६ ॥
Wir aber sind Brahmanen, mild in der Strafe und mitfühlend. Wir wünschen das Wohl für dich, für andere und für uns selbst.
12.82.67
राजन्नात्मानमाचक्षे संबन्धी भवतो ह्यहम् ।
मुनिः कालकवृक्षीय इत्येवमभिसंज्ञितः।
पितुः सखा च भवतः संमतः सत्यसंगरः ॥ १२.८२.६७ ॥
O König, ich gebe mich als dein Verwandter zu erkennen. Ich werde der Weise des Kālakavṛkṣa-Geschlechts genannt. Ich war der Freund deines Vaters, von dir geachtet, ein Hüter wahrer Gelübde.
12.82.68
व्यापन्ने भवतो राज्ये राजन्पितरि संस्थिते ।
सर्वकामान्परित्यज्य तपस्तप्तं तदा मया ॥ १२.८२.६८ ॥
O König, als dein Reich zugrunde ging und dein Vater verschieden war, da übte ich, alle Wünsche aufgebend, Askese.
12.82.69
स्नेहात्त्वां तु ब्रवीम्येतन्मा भूयो विभ्रो दिति ॥ १२.८२.६९ ॥
Aus Zuneigung sage ich dir dies: Verfalle nicht wieder in Verblendung, o Sohn der Diti.
12.82.70
उभे दृष्ट्वा दुःखसुखे राज्यं प्राप्य यदृच्छया ।
राज्येनामात्यसंस्थेन कथं राजन्प्रमाद्यसि ॥ १२.८२.७० ॥
Da du Leid und Freude beide gesehen und das Reich durch Zufall erlangt hast, wie, o König, wirst du nachlässig bei einem Reich, das auf deinen Ministern ruht?
12.82.71
ततो राजकुले नान्दी संजज्ञे भूयसा पुनः ।
पुरोहितकुले चैव संप्राप्ते ब्राह्मणर्षभे ॥ १२.८२.७१ ॥
Dann erhob sich im königlichen Haus wieder ein großer glückverheißender Segen (nāndī), und auch im Haus des Priesters, als der Beste unter den Brahmanen gekommen war.
12.82.72
एकच्छत्रां महीं कृत्वा कौसल्याय यशस्विने ।
मुनिः कालकवृक्षीय ईजे क्रतुभिरुत्तमैः ॥ १२.८२.७२ ॥
Nachdem er die Erde für den ruhmreichen Kauśalya unter einem einzigen Schirm vereint hatte, brachte der Weise des Kālakavṛkṣa-Geschlechts Opfer mit den besten Riten dar.
12.82.73
हितं तद्वचनं श्रुत्वा कौसल्योऽप्यजयन्महीम् ।
तथा च कृतवान्राजा यथोक्तं तेन भारत ॥ १२.८२.७३ ॥
Nachdem er jenen heilsamen Rat gehört hatte, eroberte auch Kauśalya die Erde; und, o Bhārata, der König tat genau, wie ihm gesagt worden war.