மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.90
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.90.1
यानङ्गिराः क्षत्रधर्मानुतथ्यो ब्रह्मवित्तमः ।
मान्धात्रे यौवनाश्चाय प्रीतिमानभ्यभाषत ॥ १२.९०.१ ॥
பிரம்மஞானிகளில் சிறந்த உதத்தியர், அங்கிரசிடமிருந்து அறிந்த க்ஷத்திரிய தர்மங்களை யௌவனாஶ்வனின் மகன் மாந்தாத்ருவிடம் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.
12.90.2
स यथाऽनुशशासैनमुतथ्यो ब्रह्मवित्तमः ।
तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि निखिलेन युधिष्ठिर ॥ १२.९०.२ ॥
பிரம்மஞானிகளில் சிறந்த உதத்தியர் இவருக்கு எவ்வாறு உபதேசித்தாரோ, அதை யுதிஷ்டிரா, நான் உனக்கு முழுமையாக சொல்வேன்.
12.90.3
धर्माय राजा भवति न कामकरणाय तु ।
मान्धातरभिजानीहि राजा लोकस्य रक्षिता ॥ १२.९०.३ ॥
அரசன் தர்மத்திற்காகவே இருக்கிறான், விருப்பப்படி செயல்படுவதற்காக அல்ல. மாந்தாத்ரா, அரசன் உலகைக் காக்கிறவன் என்று அறிந்துகொள்.
12.90.4
राजा चरति चेद्धर्मं देवत्वायैव कल्पते ।
स चेदधर्मं चरति नरकायैव गच्छति ॥ १२.९०.४ ॥
அரசன் தர்மப்படி நடந்தால் தெய்வத்தன்மைக்கே தகுதியாகிறான். அவன் அதர்மம் செய்தால் நரகத்திற்கே செல்கிறான்.
12.90.5
धर्मे तिष्ठन्ति भूतानि धर्मो राजनि तिष्ठाति ।
तं राजा साधु यः शास्ति स राजा श्रियमश्नुते ॥ १२.९०.५ ॥
உயிர்கள் தர்மத்தில் நிலைபெறுகின்றன; தர்மம் அரசனில் நிலைபெறுகிறது. அதை நன்றாக ஆளும் அரசனே செல்வத்தை அடைகிறான்.
12.90.6
राजापराधान्मान्धातर्लक्ष्मीवान्पाप उच्यते ।
देवाश्च गर्हां गच्छन्ति धर्मो नास्तीति चोच्यते ॥ १२.९०.६ ॥
மாந்தாத்ரா, அரசனின் குற்றத்தால், செல்வம் உடையவனாக இருந்தாலும் பாவி என்று சொல்லப்படுகிறான். தேவர்களும் அவனை நிந்திக்கின்றனர்; அவனுக்கு தர்மம் இல்லை என்றும் சொல்லப்படுகிறது.
12.90.7
अधर्मे वर्तमानानामर्थसिद्धिः प्रदृश्यते ।
तदेव मङ्गलं लोकः सर्वः समनुवर्तते ॥ १२.९०.७ ॥
அதர்மத்தில் நடப்பவர்களுக்கு நோக்கங்கள் நிறைவேறுவது காணப்படுகிறது. அதுவே நலமென்று உலகம் அனைத்தும் அதைப் பின்பற்றுகிறது.
12.90.8
उच्छिद्यते धर्मवृत्तमधर्मो वर्तते महान् ।
भयमाहुर्दिवारात्रं यदा पापा न वार्यते ॥ १२.९०.८ ॥
தர்ம நடத்தை வேரறுக்கப்படுகிறது; பெரிய அதர்மம் நிலவுகிறது. பாவிகள் தடுக்கப்படாத போது இரவும் பகலும் பயம் நிலவும் என்பர்.
12.90.9
इदं मम इदं नेति साधूनां तात धर्मतः ।
न वै व्यवस्था भवति यदा पापो न वार्यते ॥ १२.९०.९ ॥
அன்பு மகனே, நல்லவர்களிடையே தர்மப்படி 'இது என்னுடையது, இது என்னுடையதல்ல' என்ற பிரிவு இருக்காது. பாவி தடுக்கப்படாத போது எந்த ஒழுங்கும் நிலைக்காது.
12.90.10
नैव भार्या न पशवो न क्षेत्रं न निवेशनम् ।
संदृश्येत मनुष्याणां यदा पापबलं भवेत् ॥ १२.९०.१० ॥
பாவியின் பலம் பெருகும்போது, மனிதர்களிடையே மனைவியும் இல்லை, கால்நடையும் இல்லை, வயலும் இல்லை, வீடும் இல்லை என்று காணப்படும்.
12.90.11
देवाः पूजां न जानन्ति न स्वधां पितरस्तदा ।
न पूज्यन्ते ह्यतिथयो यदा पापो न वार्यते ॥ १२.९०.११ ॥
பாவி தடுக்கப்படாத போது தேவர்கள் பூஜையை அறியார்கள்; பிதுரர்கள் ஸ்வதாவை அறியார்கள்; விருந்தினர்களும் மதிக்கப்படுவதில்லை.
12.90.12
न वेदानधिगच्छन्ति व्रतवन्तो द्विजातयः ।
न यज्ञांस्तन्वते विप्रा यदा पापो न वार्यते ॥ १२.९०.१२ ॥
பாவி தடுக்கப்படாத போது, விரதம் காக்கும் துவிஜர்கள் வேதங்களைக் கற்பதில்லை; விப்ரர்கள் யாகங்களைச் செய்வதில்லை.
12.90.13
वध्यानामिव सत्वानां मनो भवति विह्वलम् ।
मनुष्याणां महाराज यदा पापो न वार्यते ॥ १२.९०.१३ ॥
மகாராஜனே, பாவி தடுக்கப்படாதபோது, மனிதர்களின் மனம் கொல்லப்படவிருக்கும் உயிரினங்களைப் போல் கலங்கித் தவிக்கிறது.
12.90.14
उभौ लोकावभिप्रेक्ष्य राजानमसृजंस्तथा ।
मुनयोऽथ महद्भूतमयं धर्मो भविष्यति ॥ १२.९०.१४ ॥
இரு உலகங்களையும் நோக்கிய முனிவர்கள் ஓர் அரசனைப் படைத்தனர்; இந்த மகத்தான உயிர் தர்மமாக இருக்கும்.
12.90.15
यस्मिन्धर्मो विराजेत तं राजानं प्रचक्षते ।
यस्मिन्विलीयते धर्मस्तं देवा वृषलं विदुः ॥ १२.९०.१५ ॥
எவரில் தர்மம் ஒளிர்கிறதோ அவரை அரசன் என்பர்; எவரில் தர்மம் மறைகிறதோ அவரை தேவர்கள் வீழ்ந்தவன் என்றறிவர்.
12.90.16
वृषो हि भगवान्धर्मो यस्तस्य कुरुते लयम् ।
वृषलं तं वीवदुर्देवास्तस्माद्धर्मं न लोपयेत् ॥ १२.९०.१६ ॥
தர்மமே வ்ருஷன்; அது பகவான். எவன் அதை அழிக்கிறானோ அவனை தேவர்கள் வ்ருஷலன் என்றழைக்கின்றனர். ஆகையால் தர்மத்தை அழிக்கக் கூடாது.
12.90.17
धर्मे वर्धति वर्धन्ति सर्वभूतानि सर्वदा ।
तस्मिन्ह्रसति हीयन्ते तस्माद्धर्मं विवर्धयेत् ॥ १२.९०.१७ ॥
தர்மம் வளரும்போது எல்லா உயிர்களும் எப்போதும் வளர்கின்றன; அது குறையும்போது அவை குறைகின்றன. ஆகையால் தர்மத்தை வளர்க்க வேண்டும்.
12.90.18
धनानि स्पौति धर्मो हि धारणाद्वेति निश्चयः ।
मानवान मनुष्येन्द्र स सीमान्तकरः स्मृतः ॥ १२.९०.१८ ॥
தர்மம் செல்வங்களை வளர்க்கிறது; அது தாங்குவதால் என்பது உறுதி. மனிதர்களின் தலைவனே, அவன் எல்லையை வகுப்பவனாக நினைவுகூரப்படுகிறான்.
12.90.19
प्रभवार्थंमहि भूतानां धर्मः सृष्टः स्वयंभुवा ।
तस्मात्प्रवर्धयेद्धर्मं प्रजानुग्रहकारणात् ॥ १२.९०.१९ ॥
உயிர்களின் செழிப்புக்காகவே சுயம்பு தர்மத்தைப் படைத்தார். ஆகையால் மக்களுக்கு அருள் செய்யும் பொருட்டு தர்மத்தை வளர்க்க வேண்டும்.
12.90.20
तस्माद्धि राजशार्दूल धर्मः श्रेष्ठतरः स्मृतः ।
स राजायः प्रजाः शास्ति साधुकृत्पुरुषर्षभ ॥ १२.९०.२० ॥
ஆகையால், அரசர்களில் புலியே, தர்மமே மிகச் சிறந்ததென்று நினைக்கப்படுகிறது. மக்களை ஆளும் அரசன் நன்மை செய்பவனாக இருக்க வேண்டும், ஆண்களில் சிறந்தவனே.
12.90.21
कामक्रोधावनादृत्य धर्ममेवानुपालयेत् ।
धर्मः श्रेयस्करतमो राज्ञां भरतसत्तम ॥ १२.९०.२१ ॥
காமத்தையும் கோபத்தையும் புறக்கணித்து தர்மத்தையே காக்க வேண்டும். பரதர்களில் சிறந்தவனே, அரசர்களுக்கு தர்மமே மிகவும் நன்மை தருவது.
12.90.22
धर्मस्य ब्राह्मणे योनिस्तस्मात्तान्पूजयेत्सदा ।
ब्राह्मणानां च मान्धातः कुर्यात्कामानमत्सरी ॥ १२.९०.२२ ॥
தர்மத்தின் மூலம் பிராமணனில் உள்ளது; ஆகையால் அவர்களை எப்போதும் வணங்க வேண்டும். மாந்தாதா, பொறாமையின்றி பிராமணர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்ற வேண்டும்.
12.90.23
तेषां ह्यकामकरणाद्राज्ञः संजायते भयम् ।
मित्राणि न च वर्धन्ते तथाऽमित्रीभवन्त्यपि ॥ १२.९०.२३ ॥
அவர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றாவிட்டால் அரசனுக்கு அச்சம் உண்டாகும். நண்பர்கள் பெருகுவதில்லை; நண்பர்களும் பகைவர்களாகக் கூடும்.
12.90.24
ब्राह्मणानां सदासूयन्बाल्याद्वैरोचनिर्बलिः ।
अथास्माच्छ्रीरपाक्रामद्याऽस्मिन्नासीत्प्रतापिनी ॥ १२.९०.२४ ॥
இளமையின் காரணமாக பிராமணர்களை எப்போதும் பொறாமையுடன் பார்த்த விரோசனின் மகன் பலி, அப்போது அவனிடமிருந்து அவனில் வலிமையாக இருந்த செல்வம் நீங்கியது.
12.90.25
ततस्तस्मादपाक्रम्य साऽगच्छत्पाकशासनम् ।
अथ सोऽन्वतपत्पश्चाच्छ्रियं दृष्ट्वा पुरंदरे ॥ १२.९०.२५ ॥
பின்னர் அவள் அவனிடமிருந்து விலகி பாகசாசனனான இந்திரனிடம் சென்றாள். பிறகு புரந்தரனில் ஸ்ரீயைக் கண்டு அவன் துயருற்றான்.
12.90.26
एतत्फलमसूयाया अभिमानस्य चाभिभो ।
तस्माद्बुध्यस्व मान्धातर्मा त्वां जह्यात्प्रतापिनी ॥ १२.९०.२६ ॥
ஓ அபிபுவே, இது பொறாமை மற்றும் செருக்கின் பலன். ஆகையால் ஓ மாந்தாதாவே, புரிந்துகொள், பிரதாபினியான அவள் உன்னை விட்டுப் போகக்கூடாது.
12.90.27
दर्पोनाम श्रियः पुत्रो जज्ञेऽधर्मादिति श्रुतिः ।
तेन देवासुरा राजन्नीताः सुबहवोऽव्ययम् ॥ १२.९०.२७ ॥
ஸ்ருதி கூறுகிறது: ஸ்ரீயின் மகன் தர்ப்பன் என்ற பெயருடையவன், அதர்மத்திலிருந்து பிறந்தான். ஓ அரசே, அவனால் தேவர்களும் அசுரர்களும் பலர் அழிவற்றவர்கள் போலவும் வழிநடத்தப்பட்டனர்.
12.90.28
राजर्षयश्च बहवस्तथा बुध्यस्व पार्थिव ।
राजा भवति तं जित्वा दासस्तेन पराजितः ॥ १२.९०.२८ ॥
பல ராஜரிஷிகளும் அப்படியே (வீழ்ந்தனர்). ஓ பார்த்திவனே, புரிந்துகொள்: அவனை வென்றவன் அரசனாகிறான்; அவனால் தோற்கடிக்கப்பட்டவன் அடிமையாகிறான்.
12.90.29
स यथा दर्पसहितमधर्मं नानुसेवते ।
तथा वर्तस्व मान्धातश्चिरं चेत्स्थातुमिच्छसि ॥ १२.९०.२९ ॥
அவன் எவ்வாறு செருக்குடன் கூடிய அதர்மத்தைப் பின்பற்றுவதில்லையோ, அவ்வாறே ஓ மாந்தாதாவே, நீ நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்க விரும்பினால் நடந்துகொள்.
12.90.30
मत्तात्प्रमत्तात्पौगण्डादुन्मत्ताच्च विशेषतः ।
निन्दिताच्चासदाचाराद्दुर्हृदां चापि सेवनात् ॥ १२.९०.३० ॥
போதையில் உள்ளவனிடமிருந்தும், கவனமற்றவனிடமிருந்தும், சிறுவனிடமிருந்தும், குறிப்பாக பைத்தியக்காரனிடமிருந்தும், இழிவானவனிடமிருந்தும், தீய நடத்தையுடையவனிடமிருந்தும், தீய நண்பர்களின் சகவாசத்திலிருந்தும் விலகியிரு.
12.90.31
निगृहीतादमात्याच्च स्त्रीभ्यश्चैव विशेषतः ।
पर्वताद्विषमाद्दुर्गाद्धस्तिनोऽश्वात्सरीसृपात् ॥ १२.९०.३१ ॥
கட்டுப்பட்ட அமைச்சரிடமிருந்தும், குறிப்பாகப் பெண்களிடமிருந்தும், மலைகள், கடினமான வழிகள், கோட்டைகள், யானைகள், குதிரைகள், ஊர்வனவற்றிடமிருந்தும் (எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்).
12.90.32
एतेभ्योऽनित्ययुक्तः स्यान्नक्तं चर्यां च वर्जयेत् ।
अत्याशां चाभिमानं च दम्भं क्रोधं च वर्जयेत् ॥ १२.९०.३२ ॥
இவற்றிலிருந்து எப்போதும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்; இரவில் சுற்றுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும்; அதிக ஆசை, செருக்கு, பொய்வேடம், கோபம் ஆகியவற்றையும் விலக்க வேண்டும்.
12.90.33
अविज्ञातासु च स्त्रीषु क्लीबासु स्वैरिणीषु च ।
परभार्यासु कन्यासु नाचरेन्मैथुनं नृप ॥ १२.९०.३३ ॥
அரசே! அறிமுகமில்லாத பெண்கள், அலிகள், சுதந்திரமாக நடப்பவர்கள், பிறர் மனைவியர், கன்னியர் ஆகியோருடன் கூடுதல் செய்யக்கூடாது.
12.90.34
कुलेषु पापरक्षांसि जायन्ते वर्णसंकरात् ।
अपुमांसोऽङ्गहीनाश्च स्थूलजिह्वा विचेतसः ॥ १२.९०.३४ ॥
வர்ணக் கலப்பால் குடும்பங்களில் பாவ ராட்சதர்கள் பிறக்கின்றனர் — ஆண்மையற்றவர், உறுப்பு குறைந்தவர், பருத்த நாக்குடையவர், அறிவிழந்தவர்.
12.90.35
एते चान्ये च जायन्ते यदा राजा प्रमाद्यति ।
तस्माद्राज्ञा विशेषेणं वर्तितव्यं प्रजाहिते ॥ १२.९०.३५ ॥
இவர்களும் பிறரும் அரசன் கவனமற்றிருக்கும்போது பிறக்கின்றனர்; ஆகவே அரசன் சிறப்பாகக் குடிமக்களின் நலனுக்காக நடக்க வேண்டும்.
12.90.36
क्षत्रियस्य प्रमत्तस्य दोषः संजायते महान् ।
अधर्माः संप्रवर्धन्ते प्रजासंकरकारकाः ॥ १२.९०.३६ ॥
கவனமற்ற க்ஷத்திரியனிடம் பெரிய குற்றம் தோன்றுகிறது; குடிமக்களில் கலப்பை உண்டாக்கும் அதர்மங்கள் பெருகுகின்றன.
12.90.37
अशीते विद्यते शीतं शीते शीतं न विद्यते ।
अवृष्टिरतिवृष्टिश्च व्याधिश्चाप्याविशेत्प्रजाः ॥ १२.९०.३७ ॥
குளிர் காலத்தில் குளிர் இருப்பதில்லை, குளிரற்ற காலத்தில் குளிர் இருக்கிறது; மழையின்மையும் அதிக மழையும் நோயும் குடிமக்களைப் பற்றிக்கொள்ளும்.
12.90.38
नक्षत्राण्युपतिष्ठन्ति ग्रहा घोरास्तथागते ।
उत्पाताश्चात्र दृश्यन्ते बहवो राजनाशनाः ॥ १२.९०.३८ ॥
நட்சத்திரங்கள் நெருங்கி வருகின்றன; பயங்கரமான கோள்களும் அவ்வாறே வருகின்றன; அரசர்களை அழிக்கும் பல அபசகுனங்கள் இங்கே காணப்படுகின்றன.
12.90.39
अरक्षितात्मा यो राजा प्रजाश्चापि न रक्षति ।
प्रजाश्च तस्य क्षीयन्ते ततः सोऽनु विनश्यति ॥ १२.९०.३९ ॥
தன்னைக் காக்காத, குடிமக்களையும் காக்காத அரசனின் குடிமக்கள் குன்றுவர்; பின்னர் அவனும் அழிவான்.
12.90.40
द्वावाददाते ह्येकस्य द्वयोः सुबहवोऽपरे ।
कुमार्यः संप्रलुप्यन्ते तदाहुर्नृपदूषणम् ॥ १२.९०.४० ॥
ஒருவனிடம் இருந்து இருவரை எடுத்துக்கொள்கின்றனர், இருவரிடமிருந்து மற்றவர்கள் பலரை; கன்னிப்பெண்கள் கொள்ளையடிக்கப்படுகின்றனர் — அதை அரசனின் குற்றம் என்கின்றனர்.
12.90.41
ममैतदिति नैतच्च मनुष्येष्ववतिष्ठति ।
त्यक्त्वा धर्मं यदा राजा प्रमादमनुतिष्ठित ॥ १२.९०.४१ ॥
"இது என்னுடையது" என்ற எண்ணம் மனிதர்களிடையே நிலைக்காது; அரசன் தர்மத்தைக் கைவிட்டு அலட்சியத்தைப் பின்பற்றும்போது.