Mahābhārata · Adhyāya 12.90
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.90.1
यानङ्गिराः क्षत्रधर्मानुतथ्यो ब्रह्मवित्तमः ।
मान्धात्रे यौवनाश्चाय प्रीतिमानभ्यभाषत ॥ १२.९०.१ ॥
Utathya, o melhor conhecedor do Brahman, falou com prazer a Māndhātṛ, filho de Yauvanāśva, sobre os deveres dos guerreiros que aprendera de Aṅgiras.
12.90.2
स यथाऽनुशशासैनमुतथ्यो ब्रह्मवित्तमः ।
तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि निखिलेन युधिष्ठिर ॥ १२.९०.२ ॥
Como Utathya, o melhor conhecedor do Veda, o instruiu, assim eu te direi tudo completamente, ó Yudhiṣṭhira.
12.90.3
धर्माय राजा भवति न कामकरणाय तु ।
मान्धातरभिजानीहि राजा लोकस्य रक्षिता ॥ १२.९०.३ ॥
O rei existe pelo dharma, não para fazer o que lhe agrada. Saiba, Māndhātṛ, que o rei é o protetor do mundo.
12.90.4
राजा चरति चेद्धर्मं देवत्वायैव कल्पते ।
स चेदधर्मं चरति नरकायैव गच्छति ॥ १२.९०.४ ॥
Se o rei age segundo o dharma, torna-se digno da divindade; mas se age no adharma, vai apenas para o inferno.
12.90.5
धर्मे तिष्ठन्ति भूतानि धर्मो राजनि तिष्ठाति ।
तं राजा साधु यः शास्ति स राजा श्रियमश्नुते ॥ १२.९०.५ ॥
Os seres permanecem no dharma, e o dharma permanece no rei. O rei que o governa bem alcança a prosperidade.
12.90.6
राजापराधान्मान्धातर्लक्ष्मीवान्पाप उच्यते ।
देवाश्च गर्हां गच्छन्ति धर्मो नास्तीति चोच्यते ॥ १२.९०.६ ॥
Māndhātṛ, pela falta do rei, ele é chamado pecador mesmo sendo próspero; também os deuses o censuram, e diz-se que nele não há dharma.
12.90.7
अधर्मे वर्तमानानामर्थसिद्धिः प्रदृश्यते ।
तदेव मङ्गलं लोकः सर्वः समनुवर्तते ॥ १२.९०.७ ॥
Entre os que agem na injustiça, vê-se o cumprimento dos objetivos; isso mesmo é tido por auspicioso, e todo o mundo o segue.
12.90.8
उच्छिद्यते धर्मवृत्तमधर्मो वर्तते महान् ।
भयमाहुर्दिवारात्रं यदा पापा न वार्यते ॥ १२.९०.८ ॥
A conduta do dharma é arrancada pela raiz, e a grande injustiça prevalece. Dizem que há medo dia e noite quando os malvados não são contidos.
12.90.9
इदं मम इदं नेति साधूनां तात धर्मतः ।
न वै व्यवस्था भवति यदा पापो न वार्यते ॥ १२.९०.९ ॥
Querido filho, entre os bons, segundo o dharma, não existe a distinção de 'isto é meu, isto não é meu'. Quando o malvado não é contido, nenhuma ordem subsiste.
12.90.10
नैव भार्या न पशवो न क्षेत्रं न निवेशनम् ।
संदृश्येत मनुष्याणां यदा पापबलं भवेत् ॥ १२.९०.१० ॥
Quando a força dos malvados cresce, entre os homens não se veriam nem esposa, nem gado, nem campo, nem moradia.
12.90.11
देवाः पूजां न जानन्ति न स्वधां पितरस्तदा ।
न पूज्यन्ते ह्यतिथयो यदा पापो न वार्यते ॥ १२.९०.११ ॥
Quando o malvado não é contido, os deuses não conhecem a veneração, os antepassados não conhecem a oferenda svadhā, e os hóspedes não são honrados.
12.90.12
न वेदानधिगच्छन्ति व्रतवन्तो द्विजातयः ।
न यज्ञांस्तन्वते विप्रा यदा पापो न वार्यते ॥ १२.९०.१२ ॥
Quando o malvado não é contido, os dvija que observam votos não alcançam os Vedas, e os brâmanes não realizam os sacrifícios.
12.90.13
वध्यानामिव सत्वानां मनो भवति विह्वलम् ।
मनुष्याणां महाराज यदा पापो न वार्यते ॥ १२.९०.१३ ॥
Grande rei, quando o perverso não é contido, a mente dos homens fica perturbada como a dos seres destinados ao abate.
12.90.14
उभौ लोकावभिप्रेक्ष्य राजानमसृजंस्तथा ।
मुनयोऽथ महद्भूतमयं धर्मो भविष्यति ॥ १२.९०.१४ ॥
Tendo contemplado ambos os mundos, os sábios criaram um rei; este grande ser será o dharma.
12.90.15
यस्मिन्धर्मो विराजेत तं राजानं प्रचक्षते ।
यस्मिन्विलीयते धर्मस्तं देवा वृषलं विदुः ॥ १२.९०.१५ ॥
Aquele em quem o dharma resplandece é chamado rei; aquele em quem o dharma se dissolve, os deuses o conhecem como um vṛṣala.
12.90.16
वृषो हि भगवान्धर्मो यस्तस्य कुरुते लयम् ।
वृषलं तं वीवदुर्देवास्तस्माद्धर्मं न लोपयेत् ॥ १२.९०.१६ ॥
O dharma é de fato o touro, o bem-aventurado; quem provoca sua dissolução, os deuses o chamam de vṛṣala. Portanto, não se deve destruir o dharma.
12.90.17
धर्मे वर्धति वर्धन्ति सर्वभूतानि सर्वदा ।
तस्मिन्ह्रसति हीयन्ते तस्माद्धर्मं विवर्धयेत् ॥ १२.९०.१७ ॥
Quando o dharma cresce, todos os seres sempre crescem; quando decai, eles decaem. Portanto, deve-se fazer o dharma crescer.
12.90.18
धनानि स्पौति धर्मो हि धारणाद्वेति निश्चयः ।
मानवान मनुष्येन्द्र स सीमान्तकरः स्मृतः ॥ १२.९०.१८ ॥
O dharma nutre a riqueza, pois pelo sustento disso é a certeza. Senhor dos homens, ele é lembrado como aquele que traça a fronteira dos homens.
12.90.19
प्रभवार्थंमहि भूतानां धर्मः सृष्टः स्वयंभुवा ।
तस्मात्प्रवर्धयेद्धर्मं प्रजानुग्रहकारणात् ॥ १२.९०.१९ ॥
Para a prosperidade dos seres, o Dharma foi criado pelo Autoexistente; por isso deve-se promover o Dharma por favor aos súditos.
12.90.20
तस्माद्धि राजशार्दूल धर्मः श्रेष्ठतरः स्मृतः ।
स राजायः प्रजाः शास्ति साधुकृत्पुरुषर्षभ ॥ १२.९०.२० ॥
Portanto, tigre entre os reis, o Dharma é tido como o mais elevado; o rei que governa os súditos deve ser aquele que faz o bem, touro entre os homens.
12.90.21
कामक्रोधावनादृत्य धर्ममेवानुपालयेत् ।
धर्मः श्रेयस्करतमो राज्ञां भरतसत्तम ॥ १२.९०.२१ ॥
Desprezando o desejo e a ira, deve-se seguir somente o Dharma; o Dharma é o mais benéfico para os reis, o melhor dos Bharatas.
12.90.22
धर्मस्य ब्राह्मणे योनिस्तस्मात्तान्पूजयेत्सदा ।
ब्राह्मणानां च मान्धातः कुर्यात्कामानमत्सरी ॥ १२.९०.२२ ॥
A origem do Dharma está no brâmane; por isso deve-se sempre honrá-los. Ó Māndhātṛ, deve-se atender aos desejos dos brâmanes sem inveja.
12.90.23
तेषां ह्यकामकरणाद्राज्ञः संजायते भयम् ।
मित्राणि न च वर्धन्ते तथाऽमित्रीभवन्त्यपि ॥ १२.९०.२३ ॥
Por não atender aos seus desejos, surge o temor no rei; os amigos não crescem, e até os amigos tornam-se inimigos.
12.90.24
ब्राह्मणानां सदासूयन्बाल्याद्वैरोचनिर्बलिः ।
अथास्माच्छ्रीरपाक्रामद्याऽस्मिन्नासीत्प्रतापिनी ॥ १२.९०.२४ ॥
Bali, filho de Virocana, que por tolice juvenil sempre invejou os brâmanes; então dele se afastou a glória poderosa que nele havia.
12.90.25
ततस्तस्मादपाक्रम्य साऽगच्छत्पाकशासनम् ।
अथ सोऽन्वतपत्पश्चाच्छ्रियं दृष्ट्वा पुरंदरे ॥ १२.९०.२५ ॥
Então, afastando-se dele, ela foi até Pākaśāsana (Indra). Depois, vendo Śrī em Purandara, ele lamentou.
12.90.26
एतत्फलमसूयाया अभिमानस्य चाभिभो ।
तस्माद्बुध्यस्व मान्धातर्मा त्वां जह्यात्प्रतापिनी ॥ १२.९०.२६ ॥
Ó vencedor, este é o fruto da inveja e do orgulho. Portanto, compreende, ó Māndhātṛ, para que a resplandecente não te abandone.
12.90.27
दर्पोनाम श्रियः पुत्रो जज्ञेऽधर्मादिति श्रुतिः ।
तेन देवासुरा राजन्नीताः सुबहवोऽव्ययम् ॥ १२.९०.२७ ॥
A tradição diz que Darpa, filho de Śrī, nasceu da injustiça. Ó rei, por ele foram levados muitos deuses e demônios.
12.90.28
राजर्षयश्च बहवस्तथा बुध्यस्व पार्थिव ।
राजा भवति तं जित्वा दासस्तेन पराजितः ॥ १२.९०.२८ ॥
Muitos reis-sábios caíram igualmente. Ó rei, comprende: quem o vence torna-se rei, e quem é por ele vencido torna-se escravo.
12.90.29
स यथा दर्पसहितमधर्मं नानुसेवते ।
तथा वर्तस्व मान्धातश्चिरं चेत्स्थातुमिच्छसि ॥ १२.९०.२९ ॥
Assim como ele não segue a injustiça acompanhada de orgulho, assim conduz-te, ó Māndhātṛ, se desejas permanecer por muito tempo.
12.90.30
मत्तात्प्रमत्तात्पौगण्डादुन्मत्ताच्च विशेषतः ।
निन्दिताच्चासदाचाराद्दुर्हृदां चापि सेवनात् ॥ १२.९०.३० ॥
Do embriagado, do descuidado, do jovem imaturo e, sobretudo, do louco, do desprezado e de conduta perversa, e do convívio com os malintencionados [acautela-te].
12.90.31
निगृहीतादमात्याच्च स्त्रीभ्यश्चैव विशेषतः ।
पर्वताद्विषमाद्दुर्गाद्धस्तिनोऽश्वात्सरीसृपात् ॥ १२.९०.३१ ॥
Deve-se cuidar de um ministro preso e, sobretudo, das mulheres, das montanhas, dos terrenos perigosos e das fortalezas, dos elefantes, dos cavalos e dos répteis.
12.90.32
एतेभ्योऽनित्ययुक्तः स्यान्नक्तं चर्यां च वर्जयेत् ।
अत्याशां चाभिमानं च दम्भं क्रोधं च वर्जयेत् ॥ १२.९०.३२ ॥
Deve estar sempre atento a estes perigos, evitar vaguear à noite e abandonar a esperança excessiva, o orgulho, a hipocrisia e a ira.
12.90.33
अविज्ञातासु च स्त्रीषु क्लीबासु स्वैरिणीषु च ।
परभार्यासु कन्यासु नाचरेन्मैथुनं नृप ॥ १२.९०.३३ ॥
Ó rei, não se deve unir sexualmente a mulheres desconhecidas, eunucos, mulheres de conduta livre, à esposa de outro ou a donzelas.
12.90.34
कुलेषु पापरक्षांसि जायन्ते वर्णसंकरात् ।
अपुमांसोऽङ्गहीनाश्च स्थूलजिह्वा विचेतसः ॥ १२.९०.३४ ॥
Pela mistura das castas nascem nas famílias demônios pecadores: os afeminados, os mutilados, os de língua grossa e os insensatos.
12.90.35
एते चान्ये च जायन्ते यदा राजा प्रमाद्यति ।
तस्माद्राज्ञा विशेषेणं वर्तितव्यं प्रजाहिते ॥ १२.९०.३५ ॥
Estes e outros nascem quando o rei se torna negligente; portanto, o rei deve agir especialmente para o bem de seus súditos.
12.90.36
क्षत्रियस्य प्रमत्तस्य दोषः संजायते महान् ।
अधर्माः संप्रवर्धन्ते प्रजासंकरकारकाः ॥ १२.९०.३६ ॥
Uma grande falha surge no kṣatriya negligente; os atos injustos crescem, causando a mistura dos súditos.
12.90.37
अशीते विद्यते शीतं शीते शीतं न विद्यते ।
अवृष्टिरतिवृष्टिश्च व्याधिश्चाप्याविशेत्प्रजाः ॥ १२.९०.३७ ॥
Na estação fria não há frio, e onde não há frio, há frio; seca, chuva excessiva e doença entrarão no povo.
12.90.38
नक्षत्राण्युपतिष्ठन्ति ग्रहा घोरास्तथागते ।
उत्पाताश्चात्र दृश्यन्ते बहवो राजनाशनाः ॥ १२.९०.३८ ॥
As constelações se aproximam, e igualmente os planetas terríveis; aqui se veem muitos presságios que trazem a ruína aos reis.
12.90.39
अरक्षितात्मा यो राजा प्रजाश्चापि न रक्षति ।
प्रजाश्च तस्य क्षीयन्ते ततः सोऽनु विनश्यति ॥ १२.९०.३९ ॥
O rei que não protege a si mesmo nem protege os seus súditos — os seus súditos definham, e depois ele mesmo perece.
12.90.40
द्वावाददाते ह्येकस्य द्वयोः सुबहवोऽपरे ।
कुमार्यः संप्रलुप्यन्ते तदाहुर्नृपदूषणम् ॥ १२.९०.४० ॥
De um tomam dois, de dois muitos outros; as donzelas são arrebatadas — isto chama-se falta do rei.
12.90.41
ममैतदिति नैतच्च मनुष्येष्ववतिष्ठति ।
त्यक्त्वा धर्मं यदा राजा प्रमादमनुतिष्ठित ॥ १२.९०.४१ ॥
A noção "isto é meu" não permanece entre os homens quando o rei, abandonando o dharma, segue a negligência.