Mahābhārata · Adhyāya 12.92
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.92.1
कथं धर्मे स्थातुमिच्छन्राजा वर्तेत भारत ।
पृच्छामि त्वां कुरुश्रेष्ठ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.९२.१ ॥
Wie soll ein König, der im Dharma fest bleiben will, sich verhalten? O Bhārata, Bester der Kurus, ich frage dich; o Großvater, sag es mir.
12.92.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
गीतं दृष्टार्थतत्त्वेन वामदेवेन धीमता ॥ १२.९२.२ ॥
Auch hierzu erzählt man diese alte Legende, gesungen vom weisen Vāmadeva, der den wahren Sinn der Dinge geschaut hatte.
12.92.3
राजा वसुमना नाम कौसल्यो बलवाञ्शुचिः ।
महर्षि परिपप्रच्छ वामदेवं तपस्विनम् ॥ १२.९२.३ ॥
Ein starker und reiner König aus dem Geschlecht der Kosala namens Vasumanā befragte gründlich den großen Weisen Vāmadeva, den Asketen.
12.92.4
धर्मार्थसहितैर्वाक्यैर्भगवन्ननुशाधि माम् ।
येन वृत्तेन वै तिष्ठन्न च्यवेयं स्वधर्मतः ॥ १२.९२.४ ॥
O Ehrwürdiger, belehre mich mit Worten, die Dharma und Besitz verbinden: durch welches Verhalten ich, fest stehend, nicht von meiner eigenen Pflicht abfiele.
12.92.5
तमब्रवीद्धामदेवस्तेजस्वी तपतां वरः ।
हेमवर्णं सुखासीनं ययातिमिव नाहुषम् ॥ १२.९२.५ ॥
Zu ihm sprach der strahlende Vāmadeva, der Beste unter den Asketen, zu dem goldfarbenen König, der bequem saß wie Yayāti, der Sohn des Nahuṣa.
12.92.6
धर्ममेवानुवर्तस्व न धर्माद्विद्यते परम् ।
धर्मे स्थिता हि राजानो जयन्ति पृथिवीमिनाम् ॥ १२.९२.६ ॥
Folge allein dem Dharma; nichts ist höher als der Dharma. Könige, die im Dharma gefestigt stehen, erobern diese Erde.
12.92.7
अर्थसिद्धेः परं धर्मं मन्यते यो महीपतिः ।
वृद्ध्यां च कुरुते बृद्धिं स धर्मेण विराजते ॥ १२.९२.७ ॥
Der König, der Dharma höher achtet als das Erlangen von Reichtum und auch im Wachstum seine Einsicht bewahrt, erstrahlt durch Dharma.
12.92.8
अधर्मदर्शी यो राजा बलादेव प्रवर्तते ।
क्षिप्रमेवापयातोऽस्मादुभौ प्रथममध्यमौ ॥ १२.९२.८ ॥
Der König, der das Unrecht sieht und nur mit Gewalt handelt, stürzt bald von diesem Platz, und ebenso die beiden, der erste und der mittlere.
12.92.9
असत्पापिष्ठसचिवो वध्यो लोकस्य धर्महा ।
सहैव परिवारेण क्षिप्रमेवावसीदति ॥ १२.९२.९ ॥
Der König mit den bösesten und sündigsten Ratgebern, ein Zerstörer des Dharma in der Welt, verdient den Tod; zusammen mit seinem Gefolge geht er bald zugrunde.
12.92.10
अर्थानामननुष्ठाता कामचारी विकत्थनः ।
अपि सर्वां महीं लब्ध्वा क्षिप्रमेव विनश्यति ॥ १२.९२.१० ॥
Wer seine Pflichten und Ziele nicht erfüllt, nach Belieben handelt und prahlt, geht rasch zugrunde, auch wenn er die ganze Erde gewonnen hat.
12.92.11
अथाददानः कल्याणमनसूयुर्जितेन्द्रियः ।
वर्धते मतिमान्राजा स्रोतोभिरिव सागरः ॥ १२.९२.११ ॥
Der weise König, der das Gute annimmt, frei von Neid ist und seine Sinne bezwungen hat, wächst wie der Ozean, der von seinen Strömen gespeist wird.
12.92.12
न पूर्णोऽस्मीति मन्येत धर्मतः कामतोऽर्थतः ।
बुद्धितो मन्त्रतश्चापि सततं वसुधाधिप ॥ १२.९२.१२ ॥
Er sollte nie denken: „Ich bin vollkommen“ — weder in Dharma, Begierde noch Reichtum, weder in Einsicht noch im Rat, immer, o Herr der Erde.
12.92.13
एतेष्वेव हि सर्वेषु लोकयात्रा प्रतिष्ठिता ।
एतानि शृण्वँल्लभते यशः कीर्ति श्रियं प्रजाः ॥ १२.९२.१३ ॥
In all diesen gründet der Lauf der Welt. Wer dies hört, erlangt Ruhm, Ansehen, Wohlstand und Untertanen.
12.92.14
एवं यो धर्मसंरम्भी धर्मार्थपरिचिन्तकः ।
अर्थान्परीक्ष्यारभते स ध्रुवं महदश्नुते ॥ १२.९२.१४ ॥
Wer so um das Dharma eifrig ist, über Dharma und Besitz nachdenkt und Angelegenheiten prüft, bevor er sie beginnt, erlangt gewiss Großes.
12.92.15
अदाता ह्यनभिस्नेहो दण्डेनावर्तयन्प्रजाः ।
साहसप्रकृती राजा क्षिप्रमेव विनश्यति ॥ १२.९२.१५ ॥
Ein König, der nicht gibt, ohne Zuneigung ist, seine Untertanen durch Strafe lenkt und von verwegener Art ist, geht rasch zugrunde.
12.92.16
अथ पापं कृतं बुद्ध्या न च पश्यत्यबुद्धिमान् ।
अकीर्त्याऽभिसमायुक्तो भूयो नरकमश्नुते ॥ १२.९२.१६ ॥
Der Unweise sieht die absichtlich begangene Sünde nicht; von Schande umgeben, gelangt er wieder in die Hölle.
12.92.17
ततो न याचितुर्दातुः शुक्लस्य रसवेदिनः ।
व्यसनं स्वमिवोत्पन्नं विजिघांसन्ति मानवाः ॥ १२.९२.१७ ॥
Darum wollen die Menschen den Bittenden und den reinen, geschmackskundigen Geber vernichten, als wäre er ein selbst verschuldetes Unglück.
12.92.18
यस्य नास्ति गुरुर्धर्मे न चान्यानपि पृच्छति ।
सुखतन्त्रोऽर्थलाभेषु न चिरं सुखमश्नुते ॥ १२.९२.१८ ॥
Wer im Dharma keinen Lehrer hat und auch andere nicht befragt, wer im Gewinn von Reichtum vom Vergnügen beherrscht wird, genießt das Glück nicht lange.
12.92.19
गुरुप्रधानो धर्मेषु स्वयमर्थानवेक्षिता ।
धर्मप्रधानो लाभेषु स चिरं सुखमश्नुते ॥ १२.९२.१९ ॥
Wer in Fragen des Dharma den Lehrer an erste Stelle setzt, selbst die Ziele des Reichtums prüft und in Gewinnen das Dharma voranstellt, genießt lange Glück.