மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.12.1
यथैव ते नमस्कार्याः प्रोक्ताः शक्रेण मानद ।
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व येभ्यः स्पृहयसे नृपः ॥ १३.१२.१ ॥
மானதனே, இந்திரன் உமக்கு வணங்கத்தக்கவர்கள் என்று கூறிய அனைவரையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அரசே, நீங்கள் யாரிடம் விருப்பம் கொள்கிறீர்கள்?
13.12.2
उत्तमापद्गतस्यापि यत्र ते वर्तते मनः ।
मनुष्यलोके सर्वस्मिन्यदमुत्रेह चाप्युत ॥ १३.१२.२ ॥
மிகு துயரில் விழுந்திருந்தபோதும் உமது மனம் எதன்மீது செல்கிறதோ, மனிதலோகத்திலும் மறுலோகத்திலும் எல்லாவற்றிலும், அதுவும்.
13.12.3
स्पृहयामि द्विजातिभ्यो येषां ब्रह्म परं धनम् ।
येषां संप्रत्ययः स्वर्गस्तपःस्वाध्यायसाधनम् ॥ १३.१२.३ ॥
எவர்களுக்குப் பரம் செல்வம் பிரம்மமோ, எவர்களுக்கு நம்பிக்கை சுவர்க்கமோ, தவமும் ஓதலும் எவர்களின் வழியோ, அந்த இருபிறப்பாளர்களை நான் விரும்புகிறேன்.
13.12.4
येषां बालाश्च वृद्धाश्च पितृपैतामहीं धुरम् ।
उद्वहन्ति न सीदन्ति तेभ्यो वै स्पृहयाम्यहम् ॥ १३.१२.४ ॥
யாருடைய சிறுவர்களும் முதியவர்களும் மூதாதையர் வழிவந்த பொறுப்பைச் சுமந்து துவளாமல் இருக்கின்றார்களோ, அவர்களையே நான் விரும்புகிறேன்.
13.12.5
विद्यास्वभिविनीतानां दान्तानां मृदुभाषिणाम् ।
श्रुतवृत्तोपपन्नानां सदाऽक्षरविदां सताम् ॥ १३.१२.५ ॥
கல்வியில் நன்கு பயிற்சி பெற்றவர்களும், அடக்கமுள்ளவர்களும், மென்மையாகப் பேசுபவர்களும், கேள்வியும் நடத்தையும் உடையவர்களும், எப்போதும் அக்கரத்தை அறிந்தவர்களுமான நல்லோரை.
13.12.6
संसत्सु वदतां तात हंसानामिव सङ्घशः ।
मङ्गल्यरूपा रुचिरा दिव्यजीमूतनिःस्वनाः ॥ १३.१२.६ ॥
மகனே, சபைகளில் பேசுபவர்களின் — அன்னப் பறவைக் கூட்டம்போல், மங்கலத் தோற்றமும் அழகும் உடைய, தெய்வ மேகம்போல் முழங்கும் குரலுடைய.
13.12.7
सम्यगुच्चरिता वाचः श्रूयन्ते हि युधिष्ठिर ।
शुश्रूषमाणे नृपतौ प्रेत्य चेह सुखावहाः ॥ १३.१२.७ ॥
யுதிஷ்டிரா, அரசன் கேட்கத் தயாராக இருக்கும்போது நன்றாகச் சொல்லப்பட்ட சொற்கள் கேட்கப்படுகின்றன; அவை இவ்வுலகிலும் மறுமையிலும் இன்பம் தருகின்றன.
13.12.8
ये चापि तेषां श्रोतारः सदा सदसि सम्मताः ।
विज्ञानगुणसम्पन्नास्तेभ्यश्च स्पृहयाम्यहम् ॥ १३.१२.८ ॥
சபையில் எப்போதும் மதிக்கப்படும், அறிவும் நற்குணங்களும் நிறைந்த கேட்போர் உள்ளனர்; அவர்களை நானும் விரும்புகிறேன்.
13.12.9
सुसंस्कृतानि प्रयताः शुचीनि गुणवन्ति च ।
ददत्यन्नानि तृप्त्यर्थं ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठर।
ये चापि सततं राजंस्तेभ्यश्च स्पृहयाम्यहम् ॥ १३.१२.९ ॥
யுதிஷ்டிரா, நியமத்துடனும் தூய்மையுடனும் நன்றாகச் சமைத்த, நல்ல உணவை திருப்திக்காக அந்தணர்களுக்குக் கொடுப்பவர்களும், அரசே, எப்போதும் அவ்வாறு செய்பவர்களும் உள்ளனர்; அவர்களையும் நான் விரும்புகிறேன்.
13.12.10
शक्यं ह्येवाहवे योद्धुं न दातुमनसूयितुम् ॥ १३.१२.१० ॥
போரில் போரிடுவது சாத்தியமே; ஆனால் கொடுப்பதும் பொறாமையின்றி இருப்பதும் எளிதல்ல.
13.12.11
शूरा वीराश्च शतशः सन्ति लोके युधिष्ठिर ।
तेषां संख्यायमानानां दानशूरो विशिष्यते ॥ १३.१२.११ ॥
யுதிஷ்டிரா, உலகில் நூற்றுக்கணக்கான வீரர்களும் பராக்கிரமசாலிகளும் உள்ளனர்; ஆனால் அவர்களை எண்ணும்போது, தானத்தில் வீரனே சிறந்தவனாக விளங்குகிறான்.
13.12.12
भद्रं तु जन्म सम्प्राप्य भूयो ब्राह्मणको भवेत् ।
बन्धुमध्ये कुले जातः सुदुरापमवाप्नुयात् ॥ १३.१२.१२ ॥
நல்ல பிறவியைப் பெற்றால் ஒருவன் மீண்டும் அந்தணனாக ஆகலாம்; உறவினர் நடுவே ஒரு குலத்தில் பிறந்து, மிகக் கிடைத்தற்கரியதை அவன் அடையலாம்.
13.12.13
धन्यः स्यां यद्यहं भूयः सौम्यब्राह्मणकोपि वा ।
कुले जातो धर्मगतिस्तपोविद्यापरायणः ॥ १३.१२.१३ ॥
நான் மீண்டும் பிறந்தால், சௌம்யமான அந்தணனாக இருந்தாலும் நான் பாக்கியசாலியாவேன் — தர்மத்தை வழியாகக் கொண்ட, தவத்திலும் வித்தையிலும் ஈடுபட்ட குலத்தில் பிறந்தவனாக.
13.12.14
न मे त्वत्तः प्रियतरो लोकेऽस्मिन्पाण्डुनन्दन ।
त्वत्तश्चापि प्रियतरा ब्राह्मणा एव भारत ॥ १३.१२.१४ ॥
பாண்டுவின் மகனே, இவ்வுலகில் உன்னை விட எனக்குப் பிரியமானவன் எவனும் இல்லை; பாரதனே, உன்னை விடவும் பிரியமானவர்கள் அந்தணர்களே.
13.12.15
यथा मम प्रियतमास्त्वत्तो विप्राः कुरूत्तम ।
तेन सत्येन गच्छेयं लोकान्यत्र स शन्तनुः ॥ १३.१२.१५ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே, உன்னை விடவும் அந்தணர்களே எனக்கு மிகப் பிரியமானவர்கள் என்ற அந்த சத்தியத்தால், சந்தனு சென்ற அந்த உலகங்களுக்கு நான் செல்லட்டும்.
13.12.16
न मे पिता प्रियतरो ब्रह्मणेभ्यस्तथाऽभवत् ।
न मे पितुः पिता वाऽपि ये चान्येऽपि सुहृञ्जनाः ॥ १३.१२.१६ ॥
அந்தணர்களை விட எனக்கு என் தந்தை கூட பிரியமானவராக இருந்ததில்லை; என் தந்தையின் தந்தையும், மற்றும் மற்ற நல்ல நண்பர்களும் அவ்வாறே இல்லை.
13.12.17
न हि मे वृजिनं किञ्चिद्विद्यते ब्राह्मणेष्विह ।
अणु वा यदि वा स्थूलं विद्यते साधुकर्मसु ॥ १३.१२.१७ ॥
இங்கே அந்தணர்களிடம் எனக்கு எந்த தீமையும் காணப்படுவதில்லை; சிறியதோ பெரியதோ, நல்ல செயல்களில் அது என்னிடம் இல்லை.
13.12.18
कर्मणा मनसा वाऽपि वाचा वाऽपि परंतप ।
यन्मे कृतं ब्राह्मणेभ्यस्तेनाद्य न तपाम्यहम् ॥ १३.१२.१८ ॥
பகைவரை வாட்டுபவனே, செயலாலோ, மனதாலோ, அல்லது வாக்காலோ அந்தணர்களுக்காக நான் செய்த எதுவாயினும், அதனால் இன்று நான் வருந்துவதில்லை.
13.12.19
ब्रह्मण्य इति मामाहुस्तया वाचाऽस्मि तोषितः ।
एतदेव पवित्रेभ्यः सर्वेभ्यः परमं स्मृतम् ॥ १३.१२.१९ ॥
மக்கள் என்னை அந்தணர்களை விரும்புபவன் என்கிறார்கள்; அந்தச் சொல்லால் நான் மகிழ்ந்தேன். தூயவர் அனைவருக்கும் இதுவே மிகச் சிறந்ததாக நினைவுகூரப்படுகிறது.
13.12.20
पश्यामि लोकानमलाञ्शुचीन्ब्राह्मणतोषणात् ।
तेषु मे तात गन्तव्यमह्नाय च चिराय च ॥ १३.१२.२० ॥
அந்தணர்களை மகிழ்விப்பதால் அந்தத் தூய, களங்கமற்ற உலகங்களை நான் காண்கிறேன். அப்பா, நான் அங்கே செல்ல வேண்டும், சிறிது காலமும் நீண்ட காலமும்.
13.12.21
यथा भर्त्राश्रयो धर्मः स्त्रीणां लोके युदिष्ठिर ।
स देवः सा गतिर्नान्या क्षत्रियस्य तथा द्विजाः ॥ १३.१२.२१ ॥
யுதிஷ்டிரா, உலகில் பெண்களின் தர்மம் கணவனைச் சார்ந்திருப்பது போல, அவனே அவர்களின் தெய்வம், அவனே அவர்களின் கதி, வேறு கதி இல்லை; அதுபோலவே, ஓ இருபிறப்பாளர்களே, க்ஷத்திரியனுக்கும் அது.
13.12.22
क्षत्रियः शतवर्षी च दशवर्षी द्विजोत्तमः ।
पितापुत्रौ च विज्ञेयौ तयोर्हि ब्राह्मणो गुरुः ॥ १३.१२.२२ ॥
ஒரு க்ஷத்திரியன் நூறு வயதுடையவனாக இருந்தாலும், சிறந்த இருபிறப்பாளன் பத்து வயதுடையவனாக இருந்தாலும், இருவரையும் தந்தை மகனாக அறிய வேண்டும்; அவர்களில் அந்தணனே குரு.
13.12.23
नारी तु पत्यभावे वै देवरं कुरुते पतिम् ।
पृथिवी ब्राह्मणालाभे क्षत्रियं कुरुते पतिम् ॥ १३.१२.२३ ॥
கணவன் இல்லாதபோது பெண் கொழுந்தனைக் கணவனாக ஏற்கிறாள்; அந்தணன் கிடைக்காதபோது பூமி க்ஷத்திரியனைத் தன் தலைவனாக ஏற்கிறது.
13.12.24
ब्राह्मणानुज्ञया ग्राह्यं राज्यं च सपुरोहितैः ।
तद्रक्षणेन स्वर्गोऽस्य तत्कोपान्नरकोऽक्षयः ॥ १३.१२.२४ ॥
அந்தணர்களின் அனுமதியுடனும் புரோகிதர்களுடனும் அரசை ஏற்க வேண்டும்; அதைக் காப்பதால் அவனுக்கு சொர்க்கம் உண்டு, அவர்களின் கோபத்தால் அழியாத நரகம் உண்டு.
13.12.25
पुत्रवच्चैव ते रक्ष्या उपास्या गुरुवच्च ते ।
अग्निवच्चोपचार्या वै ब्राह्मणाः कुरुसत्तम् ॥ १३.१२.२५ ॥
குருகுலச் சிறந்தவனே, பிராமணர்களை மகனைப் போலக் காக்க வேண்டும்; குருவைப் போல வழிபட வேண்டும்; அக்கினியைப் போல பணிவிடை செய்ய வேண்டும்.
13.12.26
ऋजुन्सतः सत्यशीलान्सर्वभूतहिते रतान् ।
आशीविषानिव क्रुद्धान्द्विजान्परिचरेत्सदा ॥ १३.१२.२६ ॥
நேர்மையான, உண்மை குணமுள்ள, எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்ட அந்தணர்களை எப்போதும் பணிவிடை செய்ய வேண்டும்; கோபமுற்ற அந்தணர்களை விஷப்பாம்புகள் போல அஞ்ச வேண்டும்.
13.12.27
तेजसस्तपसश्चैव नित्यं बिभ्येद्युधिष्ठिर ।
उभे चैते परित्याज्ये तेजश्चैव तपस्तथा ॥ १३.१२.२७ ॥
யுதிஷ்டிரா, தேஜஸ்சு மற்றும் தவத்திற்கு எப்போதும் அஞ்ச வேண்டும்; இவை இரண்டும் தவிர்க்கப்பட வேண்டியவையே.
13.12.28
व्यवसायस्तयोः शीघ्रमुभयोरेव विद्यते ।
हन्युः क्रुद्धा महाराज ब्राह्मणा ये तपस्विनः ॥ १३.१२.२८ ॥
இவ்விரண்டிலும் விரைவில் முடிவு உண்டு; மகாராஜாவே, கோபமுற்ற தவசி அந்தணர்கள் கொல்லவும் கூடும்.
13.12.29
दूरतो मातृवत्पूज्या विप्रदाराः सुरक्षया ।
अकोपनापराधेन भूयो नरकमश्नुते ॥ १३.१२.२९ ॥
அந்தணர் மனைவியரை தூரத்திலிருந்தே தாயைப் போல மதித்துக் காக்க வேண்டும்; குற்றம் செய்து அவர்களை கோபமூட்டினால் மனிதன் மீண்டும் நரகத்தை அடைகிறான்.
13.12.30
भूयः स्यादुभयं दत्तं ब्राह्मणाद्यदकोपनात् ।
कुर्यादुभयतः शेषं दत्तशेषं न शेषयेत् ॥ १३.१२.३० ॥
அந்தணரிடமிருந்து கோபமூட்டாமல் இருப்பதால் கிடைக்கும் இருவகை நன்மையும் மீண்டும் உண்டாகும்; எஞ்சியதை இருபுறமும் முழுமையாக்க வேண்டும், கொடுக்கப்பட்ட பொருளின் மீதி எதையும் விட்டுவைக்கக் கூடாது.
13.12.31
दण्डपाणिर्यथा गोष्ठं पालो नित्यं हि रक्षयेत् ।
ब्राह्मणेषु स्थितं ब्रह्म क्षत्रियः परिपालयेत् ॥ १३.१२.३१ ॥
தண்டத்தை ஏந்திய இடையன் எப்போதும் மாட்டுத் தொழுவத்தைக் காப்பது போல, அரசன் பிராமணர்களிடத்தில் நிலைபெற்ற பிரம்மத்தை (வேதத்தை) நன்கு காக்க வேண்டும்.
13.12.32
पितेव पुत्रान्रक्षेथा ब्राह्मणान्ब्रह्मतेजसः ।
गृहे चैषामवेक्षेथाः किंस्विदस्तीति जीवनम् ॥ १३.१२.३२ ॥
தந்தை மக்களைக் காப்பது போல பிரம்ம தேஜஸ் கொண்ட பிராமணர்களைக் காக்க வேண்டும்; அவர்களின் வீட்டில் அவர்களுக்கு வாழ்வதற்கு ஏதேனும் இருக்கிறதா என்று கவனித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.