Mahābhārata · Adhyāya 13.128
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.128.1
मया गवां पुरीषं वै श्रिया जुष्टमिति श्रुतम् ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं संशयोऽत्र हि मे महान् ॥ १३.१२८.१ ॥
Ich habe gehört, dass selbst der Kuhmist von Śrī gesegnet ist. Ich möchte dies hören, denn ich habe darüber einen großen Zweifel.
13.128.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
गोभिर्नृपेहं संवादं श्रिया भारतसत्तम ॥ १३.१२८.२ ॥
Hierzu erzählt man auch diese alte Geschichte vom Gespräch zwischen den Kühen und Śrī. O König, bester der Bhāratas, ich werde sie dir erzählen.
13.128.3
श्रीः कृत्वेह वपुः कान्तं गोमध्येषु विवेश ह ।
गावोऽथ विस्मितास्तस्या दृष्ट्वा रूपस्य सम्पदम् ॥ १३.१२८.३ ॥
Śrī nahm hier eine reizvolle Gestalt an und trat unter die Kühe. Als die Kühe die Fülle ihrer Schönheit sahen, staunten sie.
13.128.4
काऽसि देवि कुतो वा त्वं रूपेणाप्रतिमा भुवि ।
विस्मिताः स्म महाभागे तव रूपस्य सम्पदा ॥ १३.१२८.४ ॥
O Göttin, wer bist du, und woher kommst du? Auf Erden bist du an Gestalt unvergleichlich. O Hochgesegnete, wir staunen über die Fülle deiner Schönheit.
13.128.5
इच्छामस्त्वां वयं ज्ञातुं का त्वं क्व च गमिष्यसि ।
तत्त्वेन हि सुवर्णाभे सर्वमेतद्ब्रवीहि नः ॥ १३.१२८.५ ॥
Wir möchten dich kennenlernen: Wer bist du, und wohin wirst du gehen? O Goldfarbene, sag uns all dies in Wahrheit.
13.128.6
लोकस्य कान्तिर्भद्रं वः श्रीर्नामाहं परिश्रुता ।
मया दैत्याः परित्यक्ता विनष्टाः शाश्वतीः समाः ॥ १३.१२८.६ ॥
Ich bin der Glanz der Welt; möge euch Gutes widerfahren. Ich bin unter dem Namen Śrī weithin bekannt. Die von mir verlassenen Daitya wurden für unzählige Jahre vernichtet.
13.128.7
मयाऽभिपन्ना देवाश्च मोदन्ते शाश्वतीः समाः ।
इन्द्रो विवस्वान्सोमश्च विष्णुरापोऽग्निरेव च ॥ १३.१२८.७ ॥
Von mir beschützt, freuen sich die Götter durch ewige Jahre: Indra, Vivasvān, Soma, Viṣṇu, die Wasser und ebenso Agni.
13.128.8
मयाऽभिपन्ना दीप्यन्ते ऋषयो देवतास्तथा ।
यान्नाविशाम्यहं गावस्ते विनश्यन्ति सर्वशः ॥ १३.१२८.८ ॥
Von mir beschützt, leuchten Weise und Gottheiten ebenso; o Kühe, jene, in die ich nicht eintrete, gehen gänzlich zugrunde.
13.128.9
धर्मश्चार्थश्च कामश्च मया जुष्टाः सुखान्विताः ।
एवंप्रभावां मां गावो विजानीत सुखप्रदाम् ॥ १३.१२८.९ ॥
Dharma, Reichtum und Begierde, von mir gepflegt, werden mit Glück begabt. O Kühe, wisst, dass ich von solcher Macht bin, die Spenderin des Glücks.
13.128.10
इच्छामि चापि युष्मासु वस्तुं सर्वासु नित्यदा ।
आगत्य प्रार्थये युष्माञ्श्रीजुष्टा भवताऽनघाः ॥ १३.१२८.१० ॥
Auch ich wünsche, stets unter euch allen zu wohnen; gekommen, bitte ich euch. O Makellose, mögt ihr von Śrī geliebt sein.
13.128.11
अध्रुवा चपला च त्वं सामान्या बहुभिः सह ।
न त्वामिच्छाम भद्रं ते गम्यतां यत्र रोचते ॥ १३.१२८.११ ॥
Du bist unbeständig und launisch, vielen gemein. Wir begehren dich nicht. Möge es dir wohl ergehen; geh, wohin es dir gefällt.
13.128.12
वपुष्मन्त्यो वयं सर्वाः किमस्माकं त्वयाऽद्य वै ।
यथेष्टं गम्यतां तत्र कृतकार्या वयं त्वया ॥ १३.१२८.१२ ॥
Wir alle sind von strahlender Gestalt; was haben wir heute mit dir zu tun? Geh dorthin, wie du willst; durch dich ist unser Zweck erfüllt.
13.128.13
किमेतद्वः क्षमं गावो यन्मां नेहाभिनन्दथ ।
न मां सम्प्रतिगृह्णीध्वं कस्माद्वै दुर्लभां सतीम् ॥ १३.१२८.१३ ॥
O Kühe, ist es euch angemessen, dass ihr mich hier nicht willkommen heißt? Warum nehmt ihr mich nicht an, die ich selten und tugendhaft bin?
13.128.14
सत्यश्च लोकवादोऽयं लोके चरति सुव्रताः ।
स्वयं प्राप्ते परिभवो भवतीति विनिश्चयः ॥ १३.१२८.१४ ॥
O ihr Gelübdetreuen, dieses Weltwort ist wahr: Wer von selbst kommt, dem folgt Verachtung. Das ist gewiss.
13.128.15
महदुग्रं तपः कृत्वा मां निषेवन्ति मानवाः ।
देवदानवगन्धर्वाः पिशाचोरगराक्षसाः ॥ १३.१२८.१५ ॥
Nachdem sie große und gewaltige Askese geübt haben, dienen mir die Menschen, ebenso Götter, Dämonen, Gandharvas, Piśācas, Schlangen und Rākṣasas.
13.128.16
क्षममेतद्धि वो गावः प्रतिगृह्णीत मामिह ।
नावमन्या ह्यहं सौम्यास्त्रैलोक्ये सचराचरे ॥ १३.१२८.१६ ॥
O Kühe, es ist in der Tat angemessen, dass ihr mich hier annehmt. O Sanfte, in den drei Welten des Beweglichen und Unbeweglichen bin ich nicht zu verachten.
13.128.17
नावमान्यामहे देवि न त्वां परिभवामहे ।
अध्रुवा चलचित्तासि ततस्त्वां वर्जयामहे ॥ १३.१२८.१७ ॥
O Göttin, wir verachten dich nicht und schmähen dich nicht. Aber du bist unbeständig und wankelmütig, darum weisen wir dich zurück.
13.128.18
बहुना च किमुक्तेन गम्यतां यत्र वाञ्छसि ।
वपुष्मन्त्यो वयं सर्वाः किमस्माकं त्वयाऽनघे ॥ १३.१२८.१८ ॥
Was nützt es, noch mehr zu sagen? Geh, wohin du willst. Wir alle sind von strahlendem Körper; o Makellose, was haben wir mit dir zu schaffen?
13.128.19
अवज्ञाता भविष्यामि सर्वलोकेषु मानवैः ।
प्रत्याख्यातेति युष्माभिः प्रसादः क्रियतां मम ॥ १३.१२८.१९ ॥
Wenn ihr mich zurückweist, werde ich von den Menschen in allen Welten verachtet sein. Daher erweist mir eure Gnade.
13.128.20
महाभागा भवत्यो वै शरण्याः शरणागताम् ।
परित्रायन्तु मां नित्यं भजमानामनिन्दिताम् ॥ १३.१२८.२० ॥
Ihr seid hochgesegnet und würdig, Zuflucht zu gewähren. Beschützt mich stets, die ich Zuflucht suche und euch diene, die Makellose.
13.128.21
माननामहमिच्छामि भवत्यः सततं शिवाः ।
अप्येकाङ्गेष्वधो वस्तुमिच्छामि च सुकुत्सिते ॥ १३.१२८.२१ ॥
O ihr Glückverheißenden, ich wünsche stets Ehre von euch. Ich wünsche selbst in einem eurer Glieder zu wohnen, selbst an der verachtetsten Stelle.
13.128.22
न वोऽस्ति कुत्सितं किञ्चिदङ्गेष्वालक्ष्यतेऽनघाः ।
पुण्याः पवित्राः सुभगा अवाग्देशं प्रयच्छथ।
वसेयं यत्र वो देहे तन्मे व्याख्यातुमर्हथ ॥ १३.१२८.२२ ॥
O ihr Makellosen, Reinen, Heiligen, Glückseligen, an euren Gliedern ist nichts Tadelnswertes zu erkennen. Gewährt mir einen niedrigen Ort. Sagt mir, in welchem eurer Körperteile ich wohnen darf.
13.128.23
एवमुक्तास्तु ता गावः शुभाः करुणवत्सलाः ।
सम्मान्य सहिताः सर्वाः श्रियमुचुर्नराधिप ॥ १३.१२८.२३ ॥
O Herr der Menschen, so angesprochen, ehrten alle diese glückverheißenden, mitfühlend zärtlichen Kühe gemeinsam Śrī und sprachen zu ihr.
13.128.24
अवश्यं मानना कार्या तवास्माभिर्यशस्विनि ।
शकृन्मूत्रे निवसतां पुण्यमेतद्धि नः शुभे ॥ १३.१२८.२४ ॥
O Glanzvolle, wir werden dich gewiss ehren. O Glückverheißende, für uns, die wir in Mist und Urin wohnen, ist dies wahrlich unser Verdienst.
13.128.25
दिष्ट्या प्रसादो युष्माभिः कृतो मेऽनुग्रहात्मकः ।
एवं भवतु भद्रं वः पूजिताऽस्मि सुखप्रदाः ॥ १३.१२८.२५ ॥
Glücklicherweise habt ihr mir Gnade erwiesen, eine Gunst. So sei es, möge es euch wohlergehen; ihr Spenderinnen des Glücks, ihr habt mich geehrt.
13.128.26
एवं कृत्वा तु समयं श्रीर्गोभिः सह भारत ।
पश्यन्तीनां ततस्तासां तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.१२८.२६ ॥
Nachdem sie diese Abmachung getroffen hatte, o Bhārata, verschwand Śrī zusammen mit den Kühen dort, während sie zusahen.
13.128.27
एवं गोशकृतः पुत्र माहात्म्यं तेऽनुवर्णितम् ।
माहात्म्यं च गवां भूयः श्रूयतां गदतो मम ॥ १३.१२८.२७ ॥
So ist dir, o Sohn des Kuhmists, ihre Größe geschildert worden. Nun höre noch einmal die Größe der Kühe, wie ich sie verkünde.