Mahābhārata · Adhyāya 13.152
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.152.1
एवं स भिक्षुर्निर्वाणं प्राप्नुयाद्दग्धकिल्बिषः ।
इहस्थो देहमुत्सृज्य नीडं शकुनिवद्यथा ॥ १३.१५२.१ ॥
So möge jener Bettelmönch, dessen Sünden verbrannt sind, Erlösung erlangen; hier verweilend lege er den Leib ab, wie ein Vogel sein Nest verlässt.
13.152.2
सत्पथालम्बनादेव शूद्रः प्राप्नोति सद्गतिम् ।
ब्रह्मणः स्थानमचलं स्थानात्स्थानमवाप्नुयात् ॥ १३.१५२.२ ॥
Allein durch das Festhalten am guten Pfad erlangt auch ein Śūdra ein gutes Geschick; von einer Stufe zur nächsten schreitend, mag er die unerschütterliche Stätte Brahmans erreichen.
13.152.3
यथा खनन्खनित्रेण जाङ्गले वारि विन्दति ।
अनिर्वेदात्ततः स्थानमीप्सितं प्रतिपद्यते ॥ १३.१५२.३ ॥
Wie einer, der in dürrem Land mit dem Spaten gräbt, Wasser findet, so erreicht er durch Nichtverzweifeln den ersehnten Ort.
13.152.4
सैषा गतिरनाद्यन्ता सर्वैरप्युपधारिता ।
तस्माच्छूद्रैरनिर्वेदाच्छ्रद्दधानैस्तु नित्यदा।
वर्तितव्यं यथाशक्त्या यथा प्रोक्तं मनीषिभिः। ॥ १३.१५२.४ ॥
Dieser Weg hat weder Anfang noch Ende, und alle haben ihn erkannt. Darum sollen gläubige Śūdras stets, ohne zu verzweifeln, nach ihrem Vermögen handeln, wie es die Weisen gelehrt haben.
13.152.5
यत्करोति तदश्नाति शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
नाकृतं भुज्यते कर्म न कृतं नश्यते फलम् ॥ १३.१५२.५ ॥
Was man tut, das erfährt man, sei es gut oder böse. Die nicht getane Tat wird nicht erfahren, und die Frucht der getanen Tat geht nicht verloren.
13.152.6
तथा शुभसमाचारः शुभमेवाप्नुते फलम् ।
तथाऽशुभसमाचारो ह्यशुभं समवाप्नुते।
शुभान्येव समादद्याद्य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १३.१५२.६ ॥
Ebenso erlangt, wer gut handelt, nur gute Frucht, und wer schlecht handelt, erlangt nur schlechte Frucht. Wer sein eigenes Wohl wünscht, nehme nur gute Taten auf sich.
13.152.7
भूतिश्च नान्यतः शक्त्या शूद्राणामिति निश्चयः ।
क्रते यतीनां शुश्रूषामिति सन्तो व्यवस्थिताः ॥ १३.१५२.७ ॥
Für die Śūdras kommt Wohlstand durch kein anderes Mittel; dies ist gewiss. Die Weisen haben festgelegt, dass er nur durch den Dienst an den Asketen kommt.
13.152.8
तस्मादागमसम्पन्नो भवेत्सुनियतेन्द्रियः ।
शक्यते ह्यागमादेव गतिं प्राप्तुमनामयाम् ॥ १३.१५२.८ ॥
Daher soll man mit Schriftkenntnis ausgestattet sein und die Sinne gut beherrschen, denn das leidfreie Ziel ist allein durch die Schrift erreichbar.
13.152.9
वरा चैषा गतिर्दृष्टा यामन्वेपन्ति साधवः ।
यत्रामृतत्वं लभते त्यक्त्वा दुःखमनन्तरम् ॥ १३.१५२.९ ॥
Dieses hohe Ziel wurde gesehen, das die Guten suchen; dort erlangt man, nachdem man das Leid abgelegt hat, sogleich die Unsterblichkeit.
13.152.10
इमं हि धर्मिमास्थाय येऽपि स्युः पापयोनयः ।
स्त्रियो वैश्याश्च शूद्राश्च प्राप्नुयुः परमां गतिम्।
किं पुनर्ब्राह्मणो विद्वान्क्षत्रियो वा बहुश्रुतः ॥ १३.१५२.१० ॥
Wenn sie sich an diesen Dharma halten, können selbst die aus sündiger Geburt — Frauen, Vaiśyas und Śūdras — das höchste Ziel erreichen; um wieviel mehr ein gelehrter Brāhmaṇa oder ein vielbelesener Kṣatriya!
13.152.11
न चाप्यक्षीणपापस्य ज्ञानं भवति देहिनः ।
ज्ञानोपलब्धिर्भवति कृतकृत्यो यदा भवेत् ॥ १३.१५२.११ ॥
Auch in einem verkörperten Wesen, dessen Sünde nicht vernichtet ist, entsteht keine Erkenntnis; Erkenntnis wird erlangt erst, wenn man vollendet ist, was zu vollenden war.
13.152.12
उपलभ्य तु विज्ञानं ज्ञानं वाऽप्यनसूयकः ।
तथैव वर्तेद्गुरुषु भूयांसं वा समाहितः ॥ १३.१५२.१२ ॥
Hat man Unterscheidung oder Erkenntnis erlangt, soll man frei von Neid bleiben und sich ebenso gegenüber den Lehrern und den Höherstehenden verhalten, mit gesammeltem Geist.
13.152.13
अथावमन्येत गुरुं तथा तेषु प्रवर्तते ।
व्यर्थमस्य श्रुतं भवति ज्ञानमज्ञानतां व्रजेत् ॥ १३.१५२.१३ ॥
Verachtet jemand seinen Lehrer und verhält sich ihm gegenüber so, so wird sein gehörtes Wissen vergeblich und sein Wissen wird zu Unwissenheit.
13.152.14
गतिं चाप्यशुभां गच्छेन्निरयाय न संशयः ।
प्रक्षीयते तस्य पुण्यं ज्ञानमस्य विरुध्यते ॥ १३.१५२.१४ ॥
Ohne Zweifel gelangt er zu einem unheilvollen Geschick und in die Hölle. Sein Verdienst erschöpft sich, und sein Wissen wird gehemmt.
13.152.15
अदृष्टपूर्वकल्याणो यथा दृष्ट्वा विधिं नरः ।
उत्सेकान्मोहमापद्य तत्वज्ञानमवाप्तवान् ॥ १३.१५२.१५ ॥
Wie ein Mensch, der zuvor kein Glück gesehen hat, der, nachdem er die Ordnung gesehen hat, aus Hochmut in Verblendung fällt und dennoch die Erkenntnis der Wahrheit erlangt.
13.152.16
एवमेवि हि नोत्सेकः कर्तव्यो ज्ञानसम्भवः ।
फलं ज्ञानस्य हि शमः प्रशामाय यतेत्सदा ॥ १३.१५२.१६ ॥
Ebenso soll man keinen Hochmut zeigen, denn so entsteht Erkenntnis nicht. Die Frucht des Wissens ist Ruhe; deshalb soll man stets nach Gelassenheit streben.
13.152.17
उपशान्तेन दान्तेन क्षमायुक्तेन सर्वदा ।
शुश्रूषा प्रतिपत्तव्या नित्यमेवानसूयता ॥ १३.१५२.१७ ॥
Wer ruhig, selbstbeherrscht und geduldig ist, soll stets und ohne Neid unablässig Dienst leisten.
13.152.18
धृत्या शिश्नोदरं रक्षेत्पाणिपादं च चक्षुषा ।
इन्द्रियार्थांश्च मनसा मनो बुद्धौ समादधेत् ॥ १३.१५२.१८ ॥
Durch Standhaftigkeit soll man Geschlecht und Bauch hüten; mit dem Auge Hände und Füße; mit dem Geist die Sinnesobjekte; und den Geist im Verstand festigen.
13.152.19
धृत्याऽऽसीत ततो गत्वा शुद्धदेशं सुसंवृतम् ।
लब्धासनं यथा दृष्टं विधिपूर्वं समाचरेत् ॥ १३.१५२.१९ ॥
Mit Standhaftigkeit soll man sich setzen; dann, nachdem man an einen reinen, gut abgeschlossenen Ort gegangen ist und einen Sitz genommen hat, soll man gemäß der Regel üben, wie es gesehen wurde.
13.152.20
ज्ञानयुक्तस्तथा देवं हृदिस्थमुपलक्षयेत् ।
आदीप्यमानं वपुषा विधूममनलं यथा ॥ १३.१५२.२० ॥
Ebenso soll der mit Erkenntnis Begabte den im Herzen weilenden Gott erkennen, der in seiner Gestalt wie ein rauchloses Feuer leuchtet.
13.152.21
रश्मिमन्तमिवादित्यं वैद्युताग्निमिवाम्बरे ।
संस्थितं हृदये पश्येदीशं शाश्वतमव्ययम् ॥ १३.१५२.२१ ॥
Wie die Sonne mit ihren Strahlen am Himmel oder das Blitzfeuer in der Luft, so soll man den Herrn sehen, ewig und unvergänglich, wie er im Herzen steht.
13.152.22
न चायुक्तेन शक्येत द्रष्टुं देहे महेश्वरः ।
युक्तस्तु पश्यते बुद्ध्या सन्निवेश्य मनो हृदि ॥ १३.१५२.२२ ॥
Der große Herr kann im Körper nicht von dem gesehen werden, der undiszipliniert ist; der Disziplinierte aber sieht ihn mit dem Verstand, nachdem er den Geist im Herzen gesammelt hat.
13.152.23
अथ त्वेवं न शक्नोति कर्तुं हृदयधारणम् ।
यथासांख्यमुपासीत यथावद्योगमास्थितः ॥ १३.१५२.२३ ॥
Wenn er ihn aber nicht so im Herzen festhalten kann, soll er, sich dem Yoga zuwendend, ihn gemäß der Ordnung des Sāṃkhya recht verehren.
13.152.24
पञ्च बुद्धीन्द्रियाणीह पञ्च कर्मेन्द्रियाणि वै ।
पञ्च भूतविशेषाश्च मनश्चैव तु षोडश ॥ १३.१५२.२४ ॥
Hier sind fünf Wahrnehmungsorgane, fünf Handlungsorgane, fünf besondere Elemente und ebenso der Geist – diese sind sechzehn.
13.152.25
तन्मात्राण्यपबि पञ्चैव मनोऽहङ्कार एव च ।
अष्टमं चाप्यथाव्यक्तमेताः प्रकृतिसंज्ञिताः।
एताः प्रकृतयश्चाष्टौ विकाराश्चापि षोडश ॥ १३.१५२.२५ ॥
Die feinen Elemente, fünf eben; Manas und Ahaṅkāra; und als achtes das Unmanifeste — diese heißen Prakṛti.
13.152.26
एवमेतदिहस्थेन विज्ञेयं तत्वबुद्धिना ।
एवं वर्ष्म समुत्तीर्य तीर्णो भवति नान्यथा ॥ १३.१५२.२६ ॥
Wer hier verweilt, mit einem Verstand, der die Wahrheit erfasst, soll es so erkennen. Nur wer so den Leib überschreitet, gelangt hinüber — nicht anders.
13.152.27
परिसंख्यानमेवैतन्मन्तव्यं ज्ञानबुद्धिना ॥ १३.१५२.२७ ॥
Dies ist nur eine Aufzählung; so soll es der auf Wissen gerichtete Verstand ansehen.
13.152.28
अहन्यहनि शान्तात्मा पावनाय हिताय च ।
एवमेव प्रसंख्याय तत्वबुद्धिर्विमुच्यते।
निष्पलं केवलं भवति शुद्धतत्वार्थतत्ववित् ॥ १३.१५२.२८ ॥
Wer einen beruhigten Geist hat, soll Tag für Tag, zur Reinigung und zum Heil, dies üben. Nachdem so aufgezählt ist, wird der auf Wahrheit gerichtete Verstand befreit; wer den Sinn der reinen Prinzipien kennt, wird frei von Frucht und allein.
13.152.29
भिक्षुकाश्रममास्थाय शुश्रूषानिरतो बुधः ।
शूद्रो निर्मुच्यते सत्वसंसर्गादेव नान्यथा ॥ १३.१५२.२९ ॥
Ein weiser Śūdra, der den Stand des Bettelmönchs annimmt und sich dem Dienen hingibt, wird durch den Umgang mit Sattva befreit — nicht anders.
13.152.30
सत्संनिक्रषे परिवर्तितव्यं ।
विद्याधिकाश्चापि निषेवितव्याः।
सवर्णतां गच्छति सन्निकर्षा-
न्नीलः खगो मेरुमिवाश्रयन्वै ॥ १३.१५२.३० ॥
Man soll im Umgang mit den Guten leben und jenen dienen, die im Wissen überlegen sind. Wie der blaue Vogel, der am Meru Zuflucht sucht, dessen Wesen annimmt, so erlangt man durch Nähe die Gleichheit der Art.
13.152.31
इत्येवमाख्याय महामुनिस्तदा ।
चतुर्षु वर्णेषु विधानमर्थवित्।
शुश्रूषया वृत्तगतिं समाधिना ।
समाधियुक्तः प्रययौ स्वमाश्रमम् ॥ १३.१५२.३१ ॥
Nachdem er so die Regel für die vier Stände dargelegt hatte, ging der große Weise, Kenner des Sinnes, in seine Einsiedelei zurück, in Sammlung, nachdem er den Verlauf des Verhaltens durch Dienst und die Festigkeit durch Versenkung erkannt hatte.