மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.152
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.152.1
एवं स भिक्षुर्निर्वाणं प्राप्नुयाद्दग्धकिल्बिषः ।
इहस्थो देहमुत्सृज्य नीडं शकुनिवद्यथा ॥ १३.१५२.१ ॥
இவ்வாறு பாவங்களை எரித்த அந்தத் துறவி நிர்வாணத்தை அடையட்டும்; பறவை தன் கூட்டை விட்டுச் செல்வது போல, இங்கேயே இருந்தபடி உடலை விட்டுவிடட்டும்.
13.152.2
सत्पथालम्बनादेव शूद्रः प्राप्नोति सद्गतिम् ।
ब्रह्मणः स्थानमचलं स्थानात्स्थानमवाप्नुयात् ॥ १३.१५२.२ ॥
நல்ல வழியைப் பற்றிக்கொள்வதாலேயே சூத்திரன் நல்ல கதியை அடைகிறான்; ஒரு நிலையிலிருந்து மற்றொரு நிலைக்கு உயர்ந்து பிரம்மனின் அசையாத இடத்தை அவன் அடையலாம்.
13.152.3
यथा खनन्खनित्रेण जाङ्गले वारि विन्दति ।
अनिर्वेदात्ततः स्थानमीप्सितं प्रतिपद्यते ॥ १३.१५२.३ ॥
வறண்ட நிலத்தில் மண்வெட்டியால் தோண்டுபவன் நீரைக் கண்டடைவது போல, சோர்வடையாமையால் அவன் விரும்பிய இடத்தை அடைகிறான்.
13.152.4
सैषा गतिरनाद्यन्ता सर्वैरप्युपधारिता ।
तस्माच्छूद्रैरनिर्वेदाच्छ्रद्दधानैस्तु नित्यदा।
वर्तितव्यं यथाशक्त्या यथा प्रोक्तं मनीषिभिः। ॥ १३.१५२.४ ॥
இந்த வழி தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாதது; எல்லோராலும் அறியப்பட்டது. ஆகையால் நம்பிக்கையுடைய சூத்திரர்கள் சோர்வடையாமல் எப்போதும் தங்கள் சக்திக்கேற்ப, ஞானிகள் சொன்னபடி நடக்க வேண்டும்.
13.152.5
यत्करोति तदश्नाति शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
नाकृतं भुज्यते कर्म न कृतं नश्यते फलम् ॥ १३.१५२.५ ॥
ஒருவன் எதைச் செய்கிறானோ அதையே அனுபவிக்கிறான், அது நன்மையானதா தீயதா என்றாலும். செய்யப்படாத கர்மம் அனுபவிக்கப்படுவதில்லை; செய்யப்பட்ட கர்மத்தின் பலன் அழிவதில்லை.
13.152.6
तथा शुभसमाचारः शुभमेवाप्नुते फलम् ।
तथाऽशुभसमाचारो ह्यशुभं समवाप्नुते।
शुभान्येव समादद्याद्य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १३.१५२.६ ॥
அவ்வாறே நல்ல நடத்தை உடையவன் நன்மையான பலனையே அடைகிறான்; தீய நடத்தை உடையவன் தீய பலனையே அடைகிறான். தன் நலனை விரும்புகிறவன் நன்மையான செயல்களையே மேற்கொள்ள வேண்டும்.
13.152.7
भूतिश्च नान्यतः शक्त्या शूद्राणामिति निश्चयः ।
क्रते यतीनां शुश्रूषामिति सन्तो व्यवस्थिताः ॥ १३.१५२.७ ॥
சூத்திரர்களுக்கு செழிப்பு வேறெந்த வழியாலும் அல்ல, இதுவே உறுதி. யதிகளுக்குச் செய்யும் சேவையால்தான் (அது வரும்) என்று சான்றோர்கள் நிலைநிறுத்தியுள்ளனர்.
13.152.8
तस्मादागमसम्पन्नो भवेत्सुनियतेन्द्रियः ।
शक्यते ह्यागमादेव गतिं प्राप्तुमनामयाम् ॥ १३.१५२.८ ॥
ஆகவே சாஸ்திர அறிவு நிறைந்தவனும் புலன்களை நன்கு அடக்கியவனுமாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் சாஸ்திரத்தாலேயே துன்பமற்ற நிலையை அடைவது சாத்தியம்.
13.152.9
वरा चैषा गतिर्दृष्टा यामन्वेपन्ति साधवः ।
यत्रामृतत्वं लभते त्यक्त्वा दुःखमनन्तरम् ॥ १३.१५२.९ ॥
சாதுக்கள் தேடும் இந்தச் சிறந்த நிலை காணப்பட்டுள்ளது; துன்பத்தைக் கைவிட்டவுடன் அமரத்துவத்தை அடைவது அங்கேயே.
13.152.10
इमं हि धर्मिमास्थाय येऽपि स्युः पापयोनयः ।
स्त्रियो वैश्याश्च शूद्राश्च प्राप्नुयुः परमां गतिम्।
किं पुनर्ब्राह्मणो विद्वान्क्षत्रियो वा बहुश्रुतः ॥ १३.१५२.१० ॥
இந்த தர்மத்தைப் பற்றிக்கொண்டு பாவப் பிறப்பினராக இருந்தாலும் பெண்களும் வைசியர்களும் சூத்திரர்களும் உயர்ந்த நிலையை அடையலாம்; கற்றறிந்த பிராமணனோ பல்துறை அறிஞனான சத்திரியனோ பெறுவது பற்றி என்ன சொல்வது?
13.152.11
न चाप्यक्षीणपापस्य ज्ञानं भवति देहिनः ।
ज्ञानोपलब्धिर्भवति कृतकृत्यो यदा भवेत् ॥ १३.१५२.११ ॥
பாவம் அழியாத உடலுடையவனுக்கு ஞானம் உண்டாவதில்லை; ஒருவன் தான் செய்ய வேண்டியதை முடித்தபோதுதான் ஞானத்தை அடைகிறான்.
13.152.12
उपलभ्य तु विज्ञानं ज्ञानं वाऽप्यनसूयकः ।
तथैव वर्तेद्गुरुषु भूयांसं वा समाहितः ॥ १३.१५२.१२ ॥
விஞ்ஞானத்தையும் ஞானத்தையும் அடைந்த பின்னும் பொறாமையற்றவனாக இருக்க வேண்டும்; குருமார்களிடமும் பெரியோர்களிடமும் அடக்கத்துடனும் ஒருமித்த மனத்துடனும் அவ்வாறே நடக்க வேண்டும்.
13.152.13
अथावमन्येत गुरुं तथा तेषु प्रवर्तते ।
व्यर्थमस्य श्रुतं भवति ज्ञानमज्ञानतां व्रजेत् ॥ १३.१५२.१३ ॥
ஒருவன் குருவை அவமதித்து அவர்களிடம் அவ்வாறே நடந்துகொண்டால், அவனுடைய கேட்ட கல்வி வீணாகிறது; அவனுடைய ஞானம் அறியாமையாக மாறுகிறது.
13.152.14
गतिं चाप्यशुभां गच्छेन्निरयाय न संशयः ।
प्रक्षीयते तस्य पुण्यं ज्ञानमस्य विरुध्यते ॥ १३.१५२.१४ ॥
அவன் நிச்சயமாக அசுப கதியை அடைந்து நரகத்திற்குச் செல்வான்; இதில் ஐயமில்லை. அவனுடைய புண்ணியம் குறைகிறது; அவனுடைய ஞானம் தடைபடுகிறது.
13.152.15
अदृष्टपूर्वकल्याणो यथा दृष्ट्वा विधिं नरः ।
उत्सेकान्मोहमापद्य तत्वज्ञानमवाप्तवान् ॥ १३.१५२.१५ ॥
முன்பு நற்பேற்றைக் காணாத ஒருவன் விதியைக் கண்டு, செருக்கால் மயக்கத்தில் விழுந்து, தத்துவ ஞானத்தை அடைந்தவனைப் போல.
13.152.16
एवमेवि हि नोत्सेकः कर्तव्यो ज्ञानसम्भवः ।
फलं ज्ञानस्य हि शमः प्रशामाय यतेत्सदा ॥ १३.१५२.१६ ॥
அவ்வாறே செருக்கு கொள்ளக்கூடாது; ஞானம் தோன்றும் வழி அதுவே. ஞானத்தின் பயன் சமமே; ஆகவே எப்போதும் அமைதிக்காக முயல வேண்டும்.
13.152.17
उपशान्तेन दान्तेन क्षमायुक्तेन सर्वदा ।
शुश्रूषा प्रतिपत्तव्या नित्यमेवानसूयता ॥ १३.१५२.१७ ॥
அமைதியுடையவனும் அடக்கமுள்ளவனும் பொறுமையுடையவனும் எப்போதும் பொறாமையின்றி நித்தியமாகப் பணிவிடை செய்ய வேண்டும்.
13.152.18
धृत्या शिश्नोदरं रक्षेत्पाणिपादं च चक्षुषा ।
इन्द्रियार्थांश्च मनसा मनो बुद्धौ समादधेत् ॥ १३.१५२.१८ ॥
நிலைபேற்றால் பிறப்புறுப்பையும் வயிற்றையும் காக்க வேண்டும்; கண்ணால் கை கால்களைக் காக்க வேண்டும்; மனத்தால் புலன் பொருட்களைக் காக்க வேண்டும்; மனத்தைப் புத்தியில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
13.152.19
धृत्याऽऽसीत ततो गत्वा शुद्धदेशं सुसंवृतम् ।
लब्धासनं यथा दृष्टं विधिपूर्वं समाचरेत् ॥ १३.१५२.१९ ॥
உறுதியுடன் அமர வேண்டும்; பின்னர் தூய்மையான, நன்கு மறைக்கப்பட்ட இடத்திற்குச் சென்று, ஆசனம் அமைத்து, கண்டறியப்பட்ட முறைப்படி விதிப்படி பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.
13.152.20
ज्ञानयुक्तस्तथा देवं हृदिस्थमुपलक्षयेत् ।
आदीप्यमानं वपुषा विधूममनलं यथा ॥ १३.१५२.२० ॥
ஞானத்துடன் கூடியவன் அவ்வாறே இதயத்தில் நிலைத்திருக்கும் தேவனைக் காண வேண்டும்; அவர் புகையற்ற நெருப்பைப் போல தம் உருவத்தால் ஒளிர்கிறார்.
13.152.21
रश्मिमन्तमिवादित्यं वैद्युताग्निमिवाम्बरे ।
संस्थितं हृदये पश्येदीशं शाश्वतमव्ययम् ॥ १३.१५२.२१ ॥
வானில் கதிர்களுடன் கூடிய சூரியனையும், மின்னல் நெருப்பையும் போல இதயத்தில் நிலைத்திருக்கும் நித்தியமும் அழியாததுமான ஈசனைக் காண வேண்டும்.
13.152.22
न चायुक्तेन शक्येत द्रष्टुं देहे महेश्वरः ।
युक्तस्तु पश्यते बुद्ध्या सन्निवेश्य मनो हृदि ॥ १३.१५२.२२ ॥
யோகம் அற்றவனால் உடலில் மகேசுவரனைக் காண இயலாது; ஆனால் யுக்தன் மனதை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி அறிவினால் அவரைக் காண்கிறான்.
13.152.23
अथ त्वेवं न शक्नोति कर्तुं हृदयधारणम् ।
यथासांख्यमुपासीत यथावद्योगमास्थितः ॥ १३.१५२.२३ ॥
ஆனால் இவ்வாறு இதயத்தில் தியானத்தை நிலைநிறுத்த இயலாவிட்டால், யோகத்தை ஏற்று, சாங்கிய வரிசையின்படி முறையாக உபாசனை செய்ய வேண்டும்.
13.152.24
पञ्च बुद्धीन्द्रियाणीह पञ्च कर्मेन्द्रियाणि वै ।
पञ्च भूतविशेषाश्च मनश्चैव तु षोडश ॥ १३.१५२.२४ ॥
இங்கு ஐந்து அறிவுப் புலன்கள், ஐந்து செயல் புலன்கள், ஐந்து பூதங்களின் விசேஷ வடிவங்கள், மனமும் ஆகியவை—இவை பதினாறு.
13.152.25
तन्मात्राण्यपबि पञ्चैव मनोऽहङ्कार एव च ।
अष्टमं चाप्यथाव्यक्तमेताः प्रकृतिसंज्ञिताः।
एताः प्रकृतयश्चाष्टौ विकाराश्चापि षोडश ॥ १३.१५२.२५ ॥
தன்மாத்திரைகள், ஐந்தே; மனமும் அகங்காரமும்; எட்டாவதாக அவ்யக்தம் — இவை 'பிரகிருதி' என்று அழைக்கப்படுகின்றன.
13.152.26
एवमेतदिहस्थेन विज्ञेयं तत्वबुद्धिना ।
एवं वर्ष्म समुत्तीर्य तीर्णो भवति नान्यथा ॥ १३.१५२.२६ ॥
இங்கே நிலைத்திருப்பவனால், தத்துவ அறிவுடன், இவ்வாறே இது அறியப்பட வேண்டும். இவ்வாறே உடலைக் கடந்தவனே கடந்தவனாகிறான்; வேறு வழியில்லை.
13.152.27
परिसंख्यानमेवैतन्मन्तव्यं ज्ञानबुद्धिना ॥ १३.१५२.२७ ॥
இது வெறும் கணக்கீடே; ஞான புத்தியால் இவ்வாறே கருத வேண்டும்.
13.152.28
अहन्यहनि शान्तात्मा पावनाय हिताय च ।
एवमेव प्रसंख्याय तत्वबुद्धिर्विमुच्यते।
निष्पलं केवलं भवति शुद्धतत्वार्थतत्ववित् ॥ १३.१५२.२८ ॥
அமைதியான ஆத்மா நாள்தோறும் தூய்மைக்கும் நன்மைக்கும் (இதை பயில்க). இவ்வாறே கணக்கிட்டு தத்துவ அறிவு விடுதலை பெறுகிறது; தூய தத்துவங்களின் பொருளை அறிந்தவன் பலனற்ற, தனித்த நிலையை அடைகிறான்.
13.152.29
भिक्षुकाश्रममास्थाय शुश्रूषानिरतो बुधः ।
शूद्रो निर्मुच्यते सत्वसंसर्गादेव नान्यथा ॥ १३.१५२.२९ ॥
பிக்ஷுக ஆசிரமத்தை ஏற்று, சேவையில் ஈடுபட்ட ஞானியான சூத்திரனும் சத்துவத்தின் தொடர்பினாலேயே விடுதலை பெறுகிறான்; வேறு வழியில்லை.
13.152.30
सत्संनिक्रषे परिवर्तितव्यं ।
विद्याधिकाश्चापि निषेवितव्याः।
सवर्णतां गच्छति सन्निकर्षा-
न्नीलः खगो मेरुमिवाश्रयन्वै ॥ १३.१५२.३० ॥
நல்லோர் சேர்க்கையில் வாழ வேண்டும்; கல்வியில் மேம்பட்டோரையும் சேவிக்க வேண்டும். மேருவைச் சார்ந்த பறவையைப் போல், அருகிருப்பதால் நீலமும் சமத்துவத்தை அடைகிறது.
13.152.31
इत्येवमाख्याय महामुनिस्तदा ।
चतुर्षु वर्णेषु विधानमर्थवित्।
शुश्रूषया वृत्तगतिं समाधिना ।
समाधियुक्तः प्रययौ स्वमाश्रमम् ॥ १३.१५२.३१ ॥
இவ்வாறு நான்கு வருணங்களின் விதியை அறிந்த அந்த மகாமுனிவர் கூறிவிட்டு, சேவையால் நடத்தையின் போக்கையும், சமாதியால் ஒருமையையும் அறிந்து, சமாதியுடன் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.