Mahābhārata · Adhyāya 13.161

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

13.161.1

शतायुरुक्तः पुरुषः शतवीर्यश्चि वैदिके ।
कस्मान्म्रियन्ते पुरुषा बाला अपि पितामह ॥ १३.१६१.१ ॥

Im Veda heißt es, der Mensch lebe hundert Jahre und besitze hundertfache Kraft; warum sterben dann die Menschen, Großvater, selbst die Kinder?

13.161.2

आयुष्मान्केन भवति अल्पायुर्वाऽपि मानवः ।
केन वा लभते कीर्तिं केन वा लभते श्रियम् ॥ १३.१६१.२ ॥

Wodurch wird ein Mensch langlebig oder kurzlebig? Wodurch erlangt er Ruhm, und wodurch Wohlstand?

13.161.3

तपसा ब्रह्मचर्येण जपैर्होमैस्तथा परैः ।
जन्मना यदि वाऽचारात्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.१६१.३ ॥

Ist es durch Askese, durch keusche Disziplin, durch Rezitation, durch Feueropfer oder andere Mittel, durch Geburt oder durch Lebensführung? Sag mir das, Großvater.

13.161.4

अत्र तेऽहं प्रवक्ष्यामि यन्मां त्वमनुपृच्छसि ।
अल्पायुर्येन भवति दीर्घायुर्येनि मानवः ॥ १३.१६१.४ ॥

Hier will ich dir sagen, was du mich fragst: wodurch ein Mensch kurzlebig und wodurch er langlebig wird.

13.161.5

येन वा लभते कीर्तिं येन वा लभते श्रियम् ।
यथा च वर्तयन्पुरुषः श्रेयसा सम्प्रयुज्यते ॥ १३.१६१.५ ॥

Wodurch man Ruhm erlangt, wodurch man Wohlstand erlangt, und wie der Mensch, der sich so verhält, mit dem Heil verbunden wird.

13.161.6

आचाराल्लभते ह्यायुराचाराल्लभते श्रियम् ।
आचारात्कीर्तिमाप्नोति पुरुषः प्रेत्य चेह च ॥ १३.१६१.६ ॥

Denn durch den rechten Wandel erlangt der Mensch langes Leben, durch ihn erlangt er Wohlstand, durch ihn erlangt er Ruhm, nach dem Tod wie hier.

13.161.7

दुराचारो हि पुरुषो नेहायुर्विन्दते महत् ।
त्रसन्ति चास्य भूतानि तथा परिभवन्ति च ॥ १३.१६१.७ ॥

Ein Mensch von schlechtem Wandel erlangt in dieser Welt kein langes Leben; die Wesen fürchten ihn, und ebenso verachten sie ihn.

13.161.8

तस्मात्कुर्यादिहाचारं य इच्छेद्भूतिमात्मनः ।
अपि पापशरीरस्य आचारो हन्त्यलक्षणम् ॥ १३.१६१.८ ॥

Darum soll, wer Wohlergehen für sich selbst wünscht, hier guten Wandel üben; guter Wandel vernichtet das üble Zeichen selbst bei dem, dessen Körper sündig ist.

13.161.9

आचारलक्षणो धर्मः सन्तश्चारित्रलक्षणाः ।
साधूनां च यथावृत्तमेतदाचारलक्षणम् ॥ १३.१६१.९ ॥

Der Dharma ist durch Wandel gekennzeichnet, und die Guten durch ihren Charakter; der Wandel der Tugendhaften, wie er ist – dies ist das Merkmal des guten Wandels.

13.161.10

अप्यदृष्टं श्रवादेव पुरुषं धर्मचारिणम् ।
स्वानि कर्माणि कुर्वाणं तं जनाः कुर्वते प्रियम् ॥ १३.१६१.१० ॥

Selbst einen Mann, der dem Dharma folgt und seine eigenen Pflichten erfüllt, halten die Menschen, ungesehen, allein durch das Hören von ihm, für lieb.

13.161.11

ये नास्तिका निष्क्रियाश्च गुरुशास्त्रातिलङ्घिनः ।
अधर्मज्ञा दुराचारास्ते भवन्ति गतायुषः ॥ १३.१६१.११ ॥

Wer ungläubig, untätig ist, Lehrer und Schrift übertritt, das Unrecht kennt und von schlechtem Wandel ist, der wird kurzlebig.

13.161.12

विशीला भिन्नमर्यादा नित्यं सङ्कीर्णमैथुनाः ।
अल्पायुषो भवन्तीह नरा निरयगामिनः ॥ १३.१६१.१२ ॥

Männer ohne Tugend, die ständig die Grenzen brechen und in vermischter Geschlechtlichkeit leben, werden hier kurzlebig und gehen in die Hölle.

13.161.13

सर्वलक्षणहीनोऽपि समुदाचारवान्नरः ।
श्रद्दधानोऽनसूयुश्च शतं वर्षाणि जीवति ॥ १३.१६१.१३ ॥

Auch wenn ihm alle glückverheißenden Zeichen fehlen, lebt ein Mann von gutem Wandel, voll Vertrauen und frei von Neid, hundert Jahre.

13.161.14

अक्रोधनः सत्यवादी भूतानामविहिंसकः ।
अनसूयुरजिह्मश्च शतं वर्षाणि जीवति ॥ १३.१६१.१४ ॥

Ein Mann, frei von Zorn, der die Wahrheit spricht, kein Wesen verletzt, frei von Neid und aufrichtig ist, lebt hundert Jahre.

13.161.15

लोष्ठमर्दी तृणच्छेदी नखखादी च यो नरः ।
नित्योच्छिष्टः सङ्कुसुको नेहायुर्विन्दते महत् ॥ १३.१६१.१५ ॥

Der Mann, der Erdklumpen zermalmt, Gras schneidet, an seinen Nägeln kaut, stets mit Speiseresten behaftet und unordentlich ist, erlangt hier kein langes Leben.

13.161.16

ब्राह्मे मुहूर्ते बुध्येत धर्मार्थौ चानुचिन्तयेत् ।
उत्थाय चोपतिष्ठेत पूर्वां सन्ध्यां कृताञ्जलिः।
एवमेवापरां सन्ध्यां समुपासीत वाग्यतः ॥ १३.१६१.१६ ॥

In der Brahma-Stunde soll man erwachen und über Dharma und Artha nachsinnen. Aufgestanden und mit gefalteten Händen soll man die frühe Dämmerung verehren; ebenso soll man mit gezügelter Rede die späte Dämmerung verehren.

13.161.17

नेक्षेतादित्यमुद्यन्तं नास्तं यन्तं कदाचन ।
नोपसृष्टं न वारिस्थं न मध्यं नभसो गतम् ॥ १३.१६१.१७ ॥

Man soll niemals auf die aufgehende oder die untergehende Sonne blicken; auch nicht auf die durch eine Finsternis verdunkelte Sonne, nicht auf die Sonne im Wasser und nicht auf die Sonne, die die Mitte des Himmels erreicht hat.

13.161.18

ऋषयो नित्यसन्ध्यत्वाद्दीर्घमायुरवाप्नुवन् ॥ १३.१६१.१८ ॥

Die Weisen erlangten durch ihre stete Dämmerungsverehrung ein langes Leben.

13.161.19

सदर्भपाणिस्तत्कुर्वन्वाग्यतस्तन्मनाः शुचिः ।
तस्मात्तिष्ठेत्सदा पूर्वां पश्चिमां चैव वाग्यतः ॥ १३.१६१.१९ ॥

Mit Kuśa-Gras in der Hand, dies tuend, die Rede gezügelt, den Geist darauf gerichtet, rein; deshalb soll man stets, die Rede gezügelt, zur Morgen- und Abenddämmerung stehen.

13.161.20

ये न पूर्वामुपासन्ते द्विजाः संध्यां न पश्चिमाम् ।
सर्वांस्तान्धार्मिको राजा शूद्रकर्माणि कारयेत् ॥ १३.१६१.२० ॥

Jene Zweimalgeborenen, die weder die Morgen- noch die Abenddämmerung verehren — alle diese soll der gerechte König Śūdra-Arbeiten verrichten lassen.

13.161.21

परदारा न गन्तव्याः सर्ववर्णेषु कर्हिचित् ।
नहीदृशमनायुष्यं लोके किञ्चन विद्यते ॥ १३.१६१.२१ ॥

Die Frauen anderer dürfen niemals aufgesucht werden, in keinem Stand, zu keiner Zeit; denn nichts in der Welt verkürzt das Leben so wie dies.

13.161.22

यादृशं पुरुषस्येह परदारोपसेवनम् ।
तादृशं विद्यते किञ्चिदनायुष्यं नृणामिह ॥ १३.१६१.२२ ॥

So wie der Umgang mit der Frau eines anderen einem Mann hier das Leben verkürzt, so gibt es hier nichts anderes, das das Leben der Menschen so verkürzt.

13.161.23

यावन्तो रोमकूपाः स्युः स्त्रीणां गात्रेषु निर्मिताः ।
तावद्वर्षसहस्राणि नरकं पर्युपासते ॥ १३.१६१.२३ ॥

So viele tausend Jahre, wie Haarporen in den Körpern der Frauen gebildet sind, weilen sie in der Hölle.

13.161.24

मैत्रं प्रसाधनं स्नानमञ्जनं दन्तधावनम् ।
पूर्वाह्ण एव कुर्वीत देवतानां च पूजनम् ॥ १३.१६१.२४ ॥

Die freundliche Observanz, das Schmücken, das Baden, das Auftragen von Augenschminke, das Reinigen der Zähne — all dies soll man am Vormittag tun, ebenso die Verehrung der Götter.

13.161.25

पुरीषमूत्रे नोदीक्षेन्नाधितिष्ठेत्कदाचन ।
नातिकल्यं नातिसायं न च मध्यंदिने स्थिते।
नाज्ञातैः सह गच्छेत नैको न वृषलैः सह ॥ १३.१६१.२५ ॥

Man soll weder auf Kot noch auf Urin blicken, noch jemals darauf stehen. Man soll nicht zu früh am Morgen, nicht zu spät am Abend und nicht zur Mittagszeit, wenn die Sonne steht, hinausgehen. Man soll nicht mit Fremden, nicht allein und nicht mit Ausgestoßenen gehen.

13.161.26

पन्था देयो ब्राह्मणाय गोभ्यो राजभ्य एव च ।
वृद्धाय भारतप्ताय गर्भिण्यै दुर्बलाय च ॥ १३.१६१.२६ ॥

Den Weg soll man dem Brahmanen, den Kühen und den Königen überlassen. Auch dem Alten, dem von einer Last Erhitzten, der schwangeren Frau und dem Schwachen soll man den Weg überlassen.

13.161.27

प्रदक्षिणं च कुर्वीत परिज्ञातान्वनस्पतीन् ।
चतुष्पदान्मङ्गलांश्च मान्यान्वृद्धान्द्विजानपि ॥ १३.१६१.२७ ॥

Man soll rechtsherum um sie gehen: bekannte Bäume, glückverheißende Vierfüßer, verehrte Älteste und auch die Zweimalgeborenen.

13.161.28

मध्यंदिने निशाकाले अर्धरात्रे च सर्वदा ।
चतुष्पथं न सेवेत उभे सन्ध्ये तथैव च ॥ १३.१६१.२८ ॥

Mittags, nachts, um Mitternacht und immer soll man keine Kreuzung aufsuchen; ebenso in beiden Dämmerungen.

13.161.29

उपानहौ न वस्त्रं च धृतमन्यैर्न धारयेत् ।
ब्रह्मचारी च नित्यं स्यात्पादं पादेन नाक्रमेत् ॥ १३.१६१.२९ ॥

Man soll keine Sandalen und kein Gewand tragen, das andere getragen haben. Ein zölibatärer Schüler soll stets so bleiben und einen Fuß nicht auf den anderen setzen.

13.161.30

अमावास्यां पौर्णमास्यां चतुर्दश्यां च जन्मनि ।
अष्टम्यामथ द्वादश्यां ब्रह्मचारी सदा भवेत् ॥ १३.१६१.३० ॥

An Neumond, an Vollmond, am vierzehnten Mondtag, am Geburtstag, am achten und am zwölften Mondtag soll ein zölibatärer Schüler stets enthaltsam bleiben.

13.161.31

वृथा मांसं न खादेनि पृष्ठमांसं तथैव च ।
आक्रोशं परिवादं च पैशुन्यं च विवर्जयेत् ॥ १३.१६१.३१ ॥

Man soll Fleisch nicht ohne Grund essen, auch nicht hinter dem Rücken verleumden. Beschimpfung, Verleumdung und Verrat (Tratsch) soll man meiden.

13.161.32

नारुन्तुदः स्यान्न नृशंसवादी ।
न हीनतो वरमभ्याददीत।
ययाऽस्य वाचा पर उद्विजेत ।
न तां वदेद्रुशतीं पापलोक्याम् ॥ १३.१६१.३२ ॥

Man soll kein Verletzer sein und keine grausamen Worte sprechen. Von einem Niedrigen soll man nichts annehmen. Jene schmerzliche, sündhafte Rede, durch die ein anderer erregt wird, soll man nicht sprechen.

13.161.33

अतिवादबाणा मुखतो निःसरन्ति ।
यैराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य वा मर्मसु ये पतन्ति ।
तान्पण्डितो नावसृजेत्परेषु ॥ १३.१६१.३३ ॥

Pfeile harter Worte fliegen aus dem Mund; von ihnen getroffen, trauert man Tag und Nacht. Jene Worte, die auf die empfindlichen Stellen eines anderen fallen, soll der Weise nicht gegen andere abschießen.

13.161.34

संरोहत्यग्निना दग्धं वनं परशुना हतम् ।
वाचा दुरुक्तं बीभत्सं न संरोहति वाक्क्षतम् ॥ १३.१६१.३४ ॥

Ein vom Feuer verbranntes Waldstück wächst wieder grün, ebenso ein mit der Axt gefälltes. Doch die Wunde eines beschämenden, harten, mit der Zunge gesprochenen Wortes heilt nicht.

13.161.35

कर्णिनालीकनाराचान्निर्हरन्ति शरीरतः ।
वाक्शल्यस्तु न निर्हर्तुं शक्यो हृदिशयो हि सः ॥ १३.१६१.३५ ॥

Gezackte Pfeile und eiserne Geschosse kann man aus dem Körper ziehen; doch den Stachel des Wortes kann man nicht entfernen, denn er sitzt im Herzen.

13.161.36

हीनाङ्गानतिरिक्ताङ्गान्विद्याहीनान्वयोधिकान् ।
रूपद्रविणहीनांश्च सत्यहीनांश्च नाक्षिपेत् ॥ १३.१६१.३६ ॥

Man soll nicht schmähen: die mit verkrüppelten oder überzähligen Gliedern, die ohne Wissen, die älteren, die ohne Schönheit oder Reichtum, und die ohne Wahrhaftigkeit.

13.161.37

नास्तिक्यं वेदनिन्दां च परनिन्दां च कुत्सनम् ।
द्वेषस्तम्भाभिमानं च तैक्ष्ण्यं च परिवर्जयेत् ॥ १३.१६१.३७ ॥

Man soll Unglauben, die Schmähung der Veden, die Verleumdung anderer und Herabsetzung, Hass, Starrsinn, Hochmut und Schroffheit meiden.

13.161.38

परस्य दण्डं नोद्यच्छेत्क्रुद्धो नैनं निपातयेत् ।
अन्यत्रि पुत्राच्छिष्याच्च शिक्षार्थं ताडनं स्मृतं ॥ १३.१६१.३८ ॥

Man soll gegen andere keinen Stock erheben und sie im Zorn nicht niederschlagen. Nur das Züchtigen eines Sohnes oder Schülers zum Zweck der Unterweisung ist in der Überlieferung vorgeschrieben.

13.161.39

न ब्राह्म्णान्परिवदेन्नक्षत्राणि न निर्दिशेत् ।
तिथिं पक्षस्य न ब्रूयात्तथाऽस्यायुर्न रिष्यते ॥ १३.१६१.३९ ॥

Man soll Brahmanen nicht schmähen, nicht auf die Mondhäuser deuten und nicht den Mondtag der Hälfte nennen; so wird sein Leben nicht verkürzt.

13.161.40

अमावास्यामृते नित्यं दन्तधावनमाचरेत् ।
इतिहासपुराणानि दानं वेदं च नित्यशः।
गायत्रीमननं नित्यं कुर्यात्सन्ध्यां समाहितः ॥ १३.१६१.४० ॥

Außer am Neumondtag soll man immer die Zähne reinigen. Täglich soll man Itihāsas und Purāṇas, Gaben und den Veda pflegen; stets soll man das Gāyatrī murmeln und die Dämmerungsriten mit gesammeltem Geist vollziehen.

13.161.41

कृत्वा मूत्रपुरीषे तु रथ्यामाक्रम्य वा पुनः ।
पादप्रक्षालनं कुर्यात्स्वाध्याये भोजने तथा ॥ १३.१६१.४१ ॥

Nach dem Urinieren oder dem Stuhlgang oder nachdem man eine Straße betreten hat, soll man die Füße erneut waschen; ebenso beim Studium und bei den Mahlzeiten.

13.161.42

त्रीणि देवाः पवित्राणि ब्राह्मणानामकल्पयन् ।
अदृष्टमद्भिर्निर्णिक्तं यच्च वाचा प्रशस्यते ॥ १३.१६१.४२ ॥

Die Götter bestimmten für die Brahmanen drei Reinigungsmittel: das, was mit Wasser gewaschen von unsichtbarer Befleckung befreit ist, und das, was durch die Rede gepriesen wird.

13.161.43

यावकं कृसरं मांसं शष्कुलीं पायसं तथा ।
आत्मार्थंतं न प्रकर्तव्यं देवार्थं तु प्रकल्पयेत् ॥ १३.१६१.४३ ॥

Yāvaka, kṛsara, Fleisch, śaṣkulī und pāyasa sollen nicht für sich selbst zubereitet werden; sie sollen für die Götter bereitet werden.

13.161.44

नित्यमग्निं परिचरेद्भिक्षां दद्याच्च नित्यदा ।
दन्तकाष्ठे च सन्ध्यायां मलोत्सर्गे च मौनगः ॥ १३.१६१.४४ ॥

Man soll stets das heilige Feuer pflegen und beständig Almosen geben; beim Zahnstocher, in der Dämmerung und bei der Notdurft soll man schweigen.

13.161.45

न चाभ्युदितसायी स्यात्प्रायश्चित्ती तथा भवेत् ।
मातापितरमुत्थाय पूर्वमेवाभिवादयेत्।
आचार्यमथवाऽप्यन्तं तथाऽऽयुर्विदन्ते महत् ॥ १३.१६१.४५ ॥

Man soll nach Sonnenaufgang nicht schlafen; wer es tut, soll Sühne leisten. Beim Aufstehen soll man zuerst Mutter und Vater grüßen, oder auch den Lehrer; dadurch erlangt man ein großes Leben.

13.161.46

वर्जयेद्दन्तकाष्ठानि वर्जनीयानि नित्यशः ।
भक्षयेच्छास्त्रदृष्टानि पर्वस्वपि विवर्जयेत्।
उदङ्मुखश्च सततं शौचं कुर्यात्समाहितः ॥ १३.१६१.४६ ॥

Man soll die zu meidenden Zahnstöcke stets meiden; man soll essen, was die Schriften vorschreiben, und es an Festtagen auch meiden. Stets nach Norden gewandt, soll man sich gesammelt reinigen.

13.161.47

अकृत्वा देवपूजां च नाचरेद्दन्तधावनम् ।
अकृत्वा देवपूजां च नान्यं गच्छेत्कदाचन।
अन्यत्र तु गुरुं वृद्धं धार्मिकं वा विचक्षणम् ॥ १३.१६१.४७ ॥

Man soll die Zähne nicht reinigen, ohne die Götter verehrt zu haben, und niemals woandershin gehen, ohne die Götter verehrt zu haben — außer zu einem Lehrer, einem Ältesten, einem Rechtschaffenen oder einem Weisen.

13.161.48

अवलोक्यो न चादर्शो मलिनो बुद्धिमत्तरैः ।
न चाज्ञातां स्त्रियं गच्छेद्गर्भिणीं वा कदाचन ॥ १३.१६१.४८ ॥

Die Weisen sollen nicht in einen beschmutzten Spiegel blicken, noch sich jemals einer unbekannten Frau oder einer schwangeren Frau nähern.

13.161.49

दारसङ्ग्रहणात्पूर्वं नाचरेन्मैथुनं बुधः ।
अन्यथा त्ववकीर्णः स्यात्प्रायश्चित्तं सदाऽऽचरेत् ॥ १३.१६१.४९ ॥

Der Weise soll keinen Geschlechtsverkehr haben, bevor er eine Frau genommen hat; sonst wird er gefallen sein, daher soll er stets Sühne üben.

13.161.50

नीदीक्षेत्परदारांश्च रहस्येकासनो भवेत् ।
इन्द्रियाणि सदा यच्छेत्स्वग्ने शुद्धमना भवेत् ॥ १३.१६१.५० ॥

Er soll die Frauen anderer nicht begehrlich ansehen, im Verborgenen allein sitzen, stets seine Sinne zügeln und reinen Sinnes bei seinem eigenen Feuer bleiben.

13.161.51

उदक्शिरा न स्वपेत तथा प्रत्यक्शिरा न च ।
प्राक्शिरास्तु स्वपेद्विद्वांस्तथा वै दक्षिणाशिराः ॥ १३.१६१.५१ ॥

Der Gelehrte soll nicht mit dem Kopf nach Norden schlafen, auch nicht mit dem Kopf nach Westen; er soll mit dem Kopf nach Osten schlafen, und ebenso nach Süden.

13.161.52

न भग्ने नावशीर्णो च शयने प्रस्वपीत च ।
नान्तर्धानेन संयुक्ते न च तिर्यक्कदाचन ॥ १३.१६१.५२ ॥

Man soll nicht auf einem zerbrochenen oder verfallenen Lager schlafen, auch nicht auf einem Lager mit einem verbergenden Vorhang verbunden; und niemals schräg liegend schlafen.

13.161.53

न चापि गच्छेत्कार्येण समयाद्वाऽपि नास्तिकैः ।
आसनं तु पदाऽऽकृष्य न प्रसज्जेत्तथा नरः ॥ १३.१६१.५३ ॥

Man soll nicht zu Ungläubigen gehen, auch nicht wegen einer Angelegenheit oder aufgrund einer Abmachung; und ein Mann soll nicht einen Sitz mit dem Fuß zu sich heranziehen und sich daran geklammert niedersetzen.

13.161.54

न नग्नः कर्हिचित्स्नायान्न निशायां कदाचन ।
स्नात्वा च नावमृज्येत गात्राणि सुविचक्षणः।
न निशायां पुनः स्नायादापद्यग्निद्विजान्तिके ॥ १३.१६१.५४ ॥

Man soll niemals nackt baden, auch nachts niemals. Nach dem Bad soll der Weise seine Glieder nicht abwischen. Auch in der Not soll man nachts nicht erneut baden, außer in Gegenwart des Feuers und der Zweimalgeborenen.

13.161.55

न चानुलिम्पेदस्नात्वा वासश्चापि न निर्धुनेत् ।
आर्द्र एव तु वासांसि नित्यं सेवेत मानवः ॥ १३.१६१.५५ ॥

Ohne gebadet zu haben, soll man sich nicht salben, auch die Kleider nicht ausschütteln. Der Mensch soll stets nasse Kleider tragen.

13.161.56

स्रजश्च नावकृष्येत न बहिर्धारयीत च ।
उदक्यया च सम्भाषां न कुर्वीत कदाचन ॥ १३.१६१.५६ ॥

Man soll eine Girlande nicht herunterziehen noch sie außerhalb tragen. Man soll niemals mit einer Frau in ihrer unreinen Zeit sprechen.

13.161.57

नोत्सृजेत पुरिषं च क्षेत्रे मार्गस्य चान्तिके ।
उभे मूत्रपुरीषे तु नाप्सु कुर्यात्कदाचन ॥ १३.१६१.५७ ॥

Man soll den Kot nicht auf einem Feld oder nahe einem Weg entleeren. Urin und Kot sollen niemals ins Wasser gelassen werden.

13.161.58

देवालयेऽथ गोवृन्दे चैत्ये सस्येषु विश्रमे ।
भोक्ष्यं भुक्त्वा क्षुतेऽध्वानं गत्वा मूत्रपुरीषयोः।
द्विराचामेद्यथान्यायं हृद्गतं तु पिबन्नपः ॥ १३.१६१.५८ ॥

Im Tempel, unter einer Herde von Kühen, am Schrein, zwischen den Feldfrüchten oder an einem Rastplatz; nach dem Essen, nach dem Niesen, nach dem Wandern auf einem Weg oder nach Harn und Kot soll man gemäß der Regel zweimal Wasser nippen, und so trinken, dass das Wasser das Herz erreicht.

13.161.59

अन्नं बुभुक्षमाणस्तु त्रिमुखेन स्पृशेदपः ।
भुक्त्वा चान्नं तथैव त्रिर्द्विः पुनः परिमार्जयेत् ॥ १३.१६१.५९ ॥

Der hungrige Mensch soll vor dem Essen dreimal das Wasser berühren; nach dem Essen soll er ebenso dreimal und dann noch zweimal mit Wasser sich abwischen.

13.161.60

प्राङ्मुखो नित्यमश्नीयाद्वाग्यतोऽन्नमकुत्सयन् ।
प्रस्कन्दयेच्च मनसा भुक्त्वा चाग्निमुपस्पृशेत् ॥ १३.१६१.६० ॥

Immer nach Osten gewandt soll er essen, mit beherrschter Rede, ohne die Speise zu schmähen; im Geist soll er (die Fehler) abstreifen, und nach dem Essen das Feuer berühren.

13.161.61

आयुष्यं प्राङ्मुखो भुङ्क्ते यशस्यं दक्षिणामुखः ।
धन्यं पश्चान्मुखो भुङ्क्त ऋतं भुङ्क्त उदङ्मुखः ॥ १३.१६१.६१ ॥

Wer nach Osten gewandt isst, erlangt langes Leben; nach Süden gewandt, erlangt er Ruhm. Nach Westen gewandt isst er für Reichtum; nach Norden gewandt wahrt er das ṛta (die rechte Ordnung).

13.161.62

अग्रासनो जितक्रोधो बालपूर्वस्त्वलङ्कृतः ।
घृताहुतिविशुद्धान्नं हुताग्निश्च क्षिपन्ग्रसेत् ॥ १३.१६१.६२ ॥

Wer den ersten Platz einnimmt, den Zorn besiegt hat, zuerst den Kindern gibt und festlich gekleidet ist, soll, nachdem er die Speise durch Ghee-Opfer gereinigt und ins Feuer geopfert hat, die Bissen werfend essen.

13.161.63

अग्निमालभ्य तोयेन सर्वान्प्राणानुपस्पृशेत् ।
गात्राणि चैव सर्वाणि नाभिं पाणितले तथा ॥ १३.१६१.६३ ॥

Nachdem er das Feuer berührt hat, soll er mit Wasser alle Lebensatmen (die Sinne) berühren; ebenso alle Glieder, den Nabel und (Wasser in der Handfläche nehmend).

13.161.64

नाधितिष्ठेत्तुषं जातु केशभस्मकपालिकाः ।
अन्यस्य चाप्यवस्नातं दूरतः परिवर्जयेत् ॥ १३.१६१.६४ ॥

Man soll niemals auf Spreu, Haare, Asche oder Scherben treten; und was zum Baden eines anderen gedient hat, soll man aus der Ferne meiden.

13.161.65

शान्तिहोमांश्च कुर्वीत सावित्राणि च धारयेत् ।
निषष्णश्चापि खादेन न तु गच्छन्कदाचन ॥ १३.१६१.६५ ॥

Man soll die Friedensopfer (śāntihoma) vollziehen und die Sāvitrī-Verse bewahren. Man soll sitzend essen, niemals im Gehen.

13.161.66

मूत्रं नोत्तिष्ठता कार्यं न भस्मनि न गोव्रजे ।
आर्द्रपादस्तु भुञ्जीत नार्द्रपादस्तु संविशेत् ॥ १३.१६१.६६ ॥

Man soll nicht im Stehen urinieren, nicht auf Asche und nicht im Kuhstall. Mit nassen Füßen darf man essen, aber nicht mit nassen Füßen schlafen.

13.161.67

आर्द्रपादस्तु भुञ्जानो वर्षाणां जीवते शतम् ।
त्रीणि तेजांसि नोच्छिष्ट आलभेत कदाचन।
अग्निं गां ब्राह्मणं चैव तता ह्यायुर्न रिष्यते ॥ १३.१६१.६७ ॥

Wer mit nassen Füßen isst, lebt hundert Jahre. Man soll niemals die drei leuchtenden Dinge — Feuer, Kuh und Brahmane — mit unreinem Mund berühren; so geht das Leben nicht verloren.

13.161.68

त्रीणि ज्योतींषि नोच्छिष्ट उदीक्षेत कदाचन ।
सूर्याचन्द्रमसौ चैव नक्षत्राणि च सर्वशः ॥ १३.१६१.६८ ॥

Man soll die drei Lichter niemals mit unreinem Mund betrachten — Sonne, Mond und alle Sterne.

13.161.69

ऊर्ध्वं प्राणा ह्युत्क्रमन्ति यूनः स्थविर आगते ।
प्रत्युत्थानाभिवादाभ्यां पुनस्तान्प्रतिपद्यते ॥ १३.१६१.६९ ॥

Wenn ein Älterer kommt, steigen die Lebensatem des Jungen nach oben; durch Aufstehen und Grüßen kehren sie wieder zurück.

13.161.70

अभिवादयीत वृद्धांश्च दद्याच्चैवासनं स्वयम् ।
कृताञ्जलिरुपासीत गच्छन्तं पृष्ठतोऽन्वियात् ॥ १३.१६१.७० ॥

Man soll die Älteren grüßen und ihnen selbst einen Sitz anbieten. Man soll mit gefalteten Händen in ihrer Nähe sitzen und, wenn sie gehen, ihnen von hinten folgen.

13.161.71

न चासीतासने भिन्ने भिन्नकांस्यं च वर्जयेत् ।
नैकवस्त्रेण भोक्तव्यं न नग्नः स्नातुमर्हति ॥ १३.१६१.७१ ॥

Man soll nicht auf einem zerbrochenen Sitz sitzen und ein zerbrochenes Bronzegefäß meiden. Man soll nicht mit nur einem Gewand essen, und ein Nackter soll nicht baden.

13.161.72

स्पप्तव्यं नैव नग्नेन न चोच्छिष्टोपि संविशेत् ।
उच्छिष्टो न स्पृशेच्छीर्षं सर्वे प्राणास्तदाश्रयाः ॥ १३.१६१.७२ ॥

Man soll nicht nackt schlafen, auch nicht liegen, wenn man durch Speisereste unrein ist. Wer unrein ist, soll den Kopf nicht berühren, denn alle Lebenshauche hängen davon ab.

13.161.73

केशग्रहं प्रहारांश्च सिरस्येतान्विवर्जयेत् ।
न संहाताभ्यां पाणिभ्यां कण्डूयेदात्मनः शिरः।
न चाभीक्ष्णं शिरःस्नायात्तथा स्यायुर्न रिष्यते ॥ १३.१६१.७३ ॥

Man soll vermeiden, an den Haaren zu packen und auf den Kopf zu schlagen. Man soll sich mit zusammengepressten Händen nicht den eigenen Kopf kratzen und den Kopf nicht immer wieder waschen; so wird das Leben nicht verkürzt.

13.161.74

शिरःस्नातस्तु तैलैश्च नाङ्गं किञ्चिदपि स्पृशेत् ।
तिलपिष्टं न चाश्नीयाद्गतसर्वरसं तथा ॥ १३.१६१.७४ ॥

Nachdem man den Kopf gewaschen hat, soll man kein Glied mit Öl berühren. Man soll keine Sesampaste essen, auch keine Speise, deren ganzer Geschmack verflogen ist.

13.161.75

नाध्यापयेत्तथोच्छिष्टो नाधीयीत कदाचन ।
वाते च पूतिगन्धे च मनसाऽपि न चिन्तयेत् ॥ १३.१६१.७५ ॥

Wer durch Speisereste unrein ist, soll weder lehren noch jemals selbst studieren. Im Wind und bei üblem Geruch soll man auch nicht im Geiste daran denken.

13.161.76

अत्र गाथा यमोद्गीताः कीर्तयन्ति पुराविदः ।
आयुरस्य निकृन्तामि प्रज्ञामस्याददे तथा ॥ १३.१६१.७६ ॥

Hier rezitieren die Kenner der Vorzeit die von Yama gesungenen Verse: 'Ich werde sein Leben abschneiden und auch seine Weisheit nehmen.'

13.161.77

उच्छिष्टो यः प्राद्रवति स्वाध्यायं चाधिगच्छति ।
यश्चानध्यायकालेऽपि मोहादभ्यस्यति द्विजः ॥ १३.१६१.७७ ॥

Der Zweigeborene, der im Zustand ritueller Unreinheit umherläuft und das Veda-Studium betreibt, und der, aus Verblendung, auch zur Zeit des Studienverbots übt—

13.161.78

तस्य वेदः प्रणश्येत आयुश्चि परिहीयते ।
तस्माद्युक्तो ह्यनध्याये नाधीयीत कदाचन ॥ १३.१६१.७८ ॥

Sein Veda geht verloren, und sein Leben verkürzt sich. Darum soll der Besonnene niemals zur Zeit des Studienverbots lernen.

13.161.79

प्रत्यादित्यं प्रत्यनलं प्रतिगां च प्रतिद्विजान् ।
ये मेहन्ति च पन्थानं ते भवन्ति गतायुषः ॥ १३.१६१.७९ ॥

Wer gegen die Sonne, gegen das Feuer, gegen die Kuh, gegen die Brahmanen oder auf dem Weg uriniert, dessen Leben ist verwirkt.

13.161.80

उभे मूत्रपुरीषे तु दिवा कुर्यादुदङ्मुखः ।
दक्षिणाभिमुखो रात्रौ तथा हन्युर्न रिष्यते ॥ १३.१६१.८० ॥

Am Tag soll man beides, Urin und Kot, nach Norden gewandt verrichten, bei Nacht nach Süden gewandt. So getan, erleidet man keinen Schaden.

13.161.81

त्रीन्कृशान्नावजानीयाद्दीर्घमायुर्जिजीविषु ।
ब्राह्मणं क्षत्रियं सर्पं सर्वे ह्याशीविषास्त्रयः ॥ १३.१६१.८१ ॥

Wer ein langes Leben wünscht, soll drei verachten, die schwach scheinen: den Brahmanen, den Kṣatriya und die Schlange; alle drei sind āśīviṣa, giftigen Blickes.

13.161.82

दहत्याशीविषः क्रुद्धो यावत्पश्यति चक्षुषा ।
क्षत्रियोपि दहेत्क्रुद्धो यावत्स्पृशति तेजसा ॥ १३.१६१.८२ ॥

Eine zornige Āśīviṣa brennt, solange sie mit dem Auge blickt; auch ein zorniger Kṣatriya brennt, solange er mit seiner Glut berührt.

13.161.83

ब्राह्म्णिस्तु कुलं हन्याद्ध्यानेनावेक्षितेन च ।
तस्मादेतत्त्रयं यत्नादुपसेवेत पण्डितः ॥ १३.१६१.८३ ॥

Ein brāhmaṇa könnte ein Geschlecht durch Meditation oder einen Blick vernichten. Deshalb soll der Weise diese drei sorgfältig pflegen.

13.161.84

गुरुणा वैरनिर्बन्धो न कर्तव्यः कदाचन ।
अनुमान्यः प्रसाद्यश्च गुरुः क्रुद्धो युदिष्ठिर ॥ १३.१६१.८४ ॥

Man soll niemals an einer Feindschaft gegen einen Lehrer festhalten. O Yudhiṣṭhira, ein zorniger Lehrer muss besänftigt und versöhnt werden.

13.161.85

सम्यङ्मिथ्याप्रवृत्तेऽपि वर्तितव्यं गुराविह ।
गुरुनिन्दा दहत्यायुर्मनुष्याणां न संशयः ॥ १३.१६१.८५ ॥

Gegenüber einem Lehrer, ob er richtig oder falsch handelt, muss man sich in dieser Welt respektvoll verhalten. Die Schmähung eines Lehrers verzehrt die Lebensdauer der Menschen; daran ist kein Zweifel.

13.161.86

दूरादावसथान्मूत्रं दूरात्पादावसेचनम् ।
उच्छिष्टोत्सर्जनं चैव दूरे कार्यं हितैषिणा ॥ १३.१६१.८६ ॥

Wer sein eigenes Wohl sucht, soll fern von der Wohnung urinieren, die Füße fern waschen und auch Speisereste fern wegwerfen.

13.161.87

रक्तमाल्यं न धार्यं स्याच्छुक्लं धार्यं तु पण्डितैः ।
वर्जयित्वा तु कमलं तथा कुवलयं प्रभो ॥ १३.१६१.८७ ॥

Eine rote Girlande soll man nicht tragen; die Weisen tragen eine weiße. O Herr, außer Lotos und blauem Lotos.

13.161.88

रक्तं शिरसि धार्यं तु तथा वानेयमित्यपि ।
काञ्चनीयाऽपि माला या न सा दुष्यति कर्हिचित् ॥ १३.१६१.८८ ॥

Rote Blumen soll man auf dem Haupt tragen, ebenso die im Wald gewachsenen. Auch eine goldene Girlande wird niemals befleckt.

13.161.89

स्नातस्य वर्णकं नित्यमार्द्रं दद्याद्विशांपते ॥ १३.१६१.८९ ॥

Dem, der gebadet hat, soll man stets eine frische Salbe geben, o Herr der Völker.

13.161.90

विपर्ययं न कुर्वीत वाससो बुद्धिमान्नरः ।
तथा नान्यधृतं धार्यं न चातिविकृतं तथा ॥ १३.१६१.९० ॥

Der weise Mensch soll seine Kleider nicht verkehrt herum tragen, nicht tragen, was ein anderer getragen hat, noch stark abgenutzte Kleider.

13.161.91

अन्यदेव भवेद्वासः शयनीये नरोत्तम ।
अन्यद्रथ्यासु देवानामर्चायामन्यदेव हि ॥ १३.१६१.९१ ॥

O bester der Menschen, das Kleid für das Lager soll ein anderes sein, das für die Straßen ein anderes, und ein wieder anderes für die Verehrung der Götter.

13.161.92

प्रियङ्गुचन्दनाभ्यां च बिल्वेन स्थगरेण च ।
पृथगेवानुलिम्पेत केसरेण च बुद्धिमान् ॥ १३.१६१.९२ ॥

Der weise Mensch soll sich getrennt salben: mit Priyaṅgu und Sandel, mit Bilva und Sthagara sowie mit Safran.

13.161.93

उपवासं च कुर्वीत स्नातः शुचिरलङ्कृतः ।
नोपवासं वृथा कुर्याद्धनं नापहरेदिह ॥ १३.१६१.९३ ॥

Nachdem man gebadet, gereinigt und geschmückt ist, soll man fasten; man soll nicht vergeblich fasten, und hier nicht den Reichtum eines anderen nehmen.

13.161.94

पर्वकालेषु सर्वेषु ब्रह्मचारी सदा भवेत् ।
समानमेकपात्रे तु भुञ्जेन्नान्नं जनेश्वर ॥ १३.१६१.९४ ॥

Zu allen Festzeiten soll der Mensch stets keusch bleiben; o Herr der Menschen, man soll nicht gleichberechtigt aus einem Gefäß essen.

13.161.95

नावलीढमवज्ञातमाघ्रातुं भक्षयेदपि ।
तथा नोद्धृतसाराणि प्रेक्षतामप्रदाय च ॥ १३.१६१.९५ ॥

Man soll nichts essen, das geleckt, verachtet oder nur beschnuppert wurde, ebensowenig etwas, dessen Kern entnommen wurde, und nicht essen, ohne denen zu geben, die zusehen.

13.161.96

नासंनिविष्टो मेधावी नाशुचिर्नि च सत्यु च ।
प्रतिषिद्धान्नं धर्मेषु भक्ष्यान्भुञ्जीत पृष्ठतः ॥ १३.१६१.९६ ॥

Der Weise soll nicht unpassend sitzend, nicht unrein und nicht verbotene Speisen essen; Essbares soll man von hinten her essen.

13.161.97

पिप्पलं च वटं चैव शणशाकं तथैव च ।
उदुम्बरं न खादेश्च भवार्थी पुरुषो नृप ॥ १३.१६१.९७ ॥

O König, ein Mann, der Wohlergehen sucht, soll nicht die Pippala-Feige, die Banyan-Feige, das Hanfblattgemüse oder die Udumbara-Feige essen.

13.161.98

आजं गव्यं च यन्मांसं मायूरं चैव वर्जयेत् ।
वर्जयेच्छुष्कमांसं च तथा पर्युषितं च यत् ॥ १३.१६१.९८ ॥

Man soll Ziegenfleisch, Rindfleisch und Pfauenfleisch meiden; ebenso getrocknetes Fleisch und abgestandene Speisen.

13.161.99

न पाणौ लवणं विद्वान्प्राश्नीयान्न च रात्रिषु ।
दधिसक्तून्न दोषायां पिबेन्मधु च नित्यशः ॥ १३.१६१.९९ ॥

Der Gelehrte soll kein Salz aus der Hand kosten und nicht nachts essen; nachts soll er keine Dicke Milch mit Gerstenmehl essen, und stets Honig trinken.

13.161.100

सायं प्रातश्च भुञ्जीत नान्तराले समाहितः ।
वालेन तु न भुञ्जीत परश्राद्धं तथैव च ॥ १३.१६१.१०० ॥

Man soll abends und morgens essen, nicht dazwischen mit Sammlung; man soll kein mit Haaren vermischtes Essen essen, auch nicht die Totenmahlzeit eines anderen.

13.161.101

वाग्यतो नैकवस्त्रश्च नासंविष्टः कदाचन ।
भूमौ सदैव नाश्नीयान्नाशौचं न च शब्दवत् ॥ १३.१६१.१०१ ॥

Man soll stets sitzend auf dem Boden essen, schweigend, in einem einzigen Gewand, niemals liegend, nicht im Zustand der Unreinheit und nicht unter Lärm.

13.161.102

तोयपूर्वं प्रदायान्नमतिथिभ्यो विशाम्पते ।
पश्चाद्भुञ्जीत मेधावी न चाप्यन्यमना नरः ॥ १३.१६१.१०२ ॥

O Herr der Menschen, nachdem der Weise zuerst den Gästen Speise mit Wasser gereicht hat, soll er danach essen, und nicht mit dem Geist anderswo.

13.161.103

समानमेकपङ्क्त्यां तु भोज्यमन्नं नरेश्वर ।
विषं हालाहलं भुङ्क्ते योऽप्रदाय सुहृज्जने ॥ १३.१६१.१०३ ॥

O Herr der Menschen, die Speise soll gleichmäßig in einer Reihe geteilt werden; wer ohne den Freunden zu geben isst, isst das tödliche Gift Hālāhala.

13.161.104

पानीयं पायसं सक्तून्दधि सर्पिर्मधून्यपि ।
निरस्य शेषमन्येषां न प्रदेयं तु कस्यचित् ॥ १३.१६१.१०४ ॥

Trinkwasser, Milchreis, Gerstenmehl, Quark, Butterschmalz und auch Honig: Nachdem man den Rest für die anderen beiseitegelegt hat, darf er niemandem als Überbleibsel gegeben werden.

13.161.105

भुञ्जानो मनुजव्याघ्र नैव शङ्कां समाचरेत् ।
दधि चाप्यनु पानं वै न कर्तव्यं भवार्थिना ॥ १३.१६१.१०५ ॥

O Tiger unter den Menschen, beim Essen soll man keinen Zweifel hegen; und wer Wohlergehen sucht, soll nach der Mahlzeit keinen Quark als Getränk nehmen.

13.161.106

आचम्य चैकहस्तेन परिस्राव्य तथोदकम् ।
अङ्गुष्ठं चरणस्याथ दक्षिणस्यावसेचयेत् ॥ १३.१६१.१०६ ॥

Nachdem man das Ācamana vollzogen und das Wasser mit einer Hand gefiltert hat, soll man es dann über den großen Zeh des rechten Fußes gießen.

13.161.107

पाणिं मूर्ध्नि समाधाय स्पृष्ट्वा चाग्निं समाहितः ।
ज्ञातिश्रैष्ठ्यमवाप्नोति प्रयोगकुशलो नरः ॥ १३.१६१.१०७ ॥

Die Hand auf das Haupt gelegt und das Feuer mit gesammeltem Geist berührt, erlangt der im Ritus kundige Mensch den Vorrang unter seinen Verwandten.

13.161.108

अद्भिः प्राणान्समालभ्य नाभिं पाणितले तथा ।
स्पृशंश्चैव प्रतिष्ठेत न चाप्यार्द्रेण पाणिना ॥ १३.१६१.१०८ ॥

Nachdem man die Lebensatem mit Wasser und den Nabel mit der Handfläche berührt hat, soll man stehen; und nicht einmal mit feuchter Hand.

13.161.109

अङ्गुष्ठमूलस्य तले ब्राह्मं तीर्तमुदाहृतम् ।
कनिष्ठिकायाः पश्चात्तु देवतीर्थमिहोच्यते ॥ १३.१६१.१०९ ॥

Am Handteller unter der Wurzel des Daumens wird die Brahma-Furt verkündet; hinter dem kleinen Finger aber heißt hier die Götter-Furt.

13.161.110

अङ्गुष्ठस्य च यन्मध्यं प्रदेशिन्याश्च भारत ।
तेन पित्र्याणि कुर्वीत स्पृष्ट्वाऽऽपो न्यायतः सदा ॥ १३.१६१.११० ॥

Mit dem mittleren Teil des Daumens und des Zeigefingers, o Bhārata, soll man, nachdem man das Wasser berührt hat, stets die Ahnenriten recht vollziehen.

13.161.111

परापवादं न ब्रूयान्नाप्रियं च कदाचन ।
न मन्युः कश्चिदुत्पाद्यः पुरुषेणि भवार्थिना ॥ १३.१६१.१११ ॥

Man soll keine Verleumdung anderer aussprechen und niemals unangenehme Worte; ein Mensch, der Wohlergehen sucht, soll keinen Zorn erregen.

13.161.112

एतितैस्तु कथां नेच्छेद्दर्शनं च विवर्जयेत् ।
संसर्गं च न गच्छेत तथाऽऽयुर्विन्दते महत् ॥ १३.१६१.११२ ॥

Man soll keine Unterhaltung mit solchen wünschen und selbst ihren Anblick meiden; man soll nicht in ihre Gesellschaft gehen; so erlangt der Mensch ein langes Leben.

13.161.113

न दिवा मैथुनं गच्छेन्न कन्यां न च बन्धकीम् ।
न चास्नातां स्त्रियं गच्छेत्तथाऽऽयुर्विन्दते महत् ॥ १३.१६१.११३ ॥

Man soll bei Tage nicht den Beischlaf vollziehen, weder eine Jungfrau noch eine Kurtisane aufsuchen, noch eine Frau, die sich nicht gebadet hat; so erlangt der Mensch ein langes Leben.

13.161.114

स्वेस्वे तीर्थे समाचम्य कार्ये समुपकल्पिते ।
त्रिः पीत्वाऽऽपो द्विः प्रमृज्य कृतशौचो भवेन्नरः ॥ १३.१६१.११४ ॥

Nachdem er an seiner eigenen heiligen Stätte rituell Wasser geschöpft hat, für die vorgeschriebene Handlung bereit, dreimal Wasser getrunken und zweimal abgewischt hat, soll der Mensch rein werden.

13.161.115

इन्द्रियाणि सकृत्स्पृश्य त्रिरभ्युक्ष्य च मानवः ।
कुर्वीत पित्र्यं दैवं च वेददृष्टेन कर्मणा ॥ १३.१६१.११५ ॥

Nachdem er die Sinnesorgane einmal berührt und dreimal mit Wasser besprengt hat, soll der Mensch das Ahnenopfer und das Götteropfer durch die im Veda gelehrte Handlung vollziehen.

13.161.116

ब्राह्मणार्थे च यच्छौचं तच्च मे शृणु कौरव ।
प्रवृत्तं चाहितं चोक्त्वा बहुभोजनवत्तदा ॥ १३.१६१.११६ ॥

O Kaurava, höre von mir auch die Reinigung für die Brahmanen, die zuvor als gebräuchlich und unheilvoll erklärt wurde, ähnlich dem Essen großer Mengen.

13.161.117

सर्वशौचेषु ब्राह्मेण तीर्थेन समुपस्पृशेत् ।
निष्ठीव्य तु तथा क्षुत्वा स्पृश्यापो हि शुचिर्भवेत् ॥ १३.१६१.११७ ॥

Bei allen Reinigungen soll man das Wasser mit dem Brahma-Tīrtha berühren; nachdem man gespuckt und geniest hat, soll man Wasser berühren, dann wird der Mensch rein.

13.161.118

निष्ठिवने मैथुने च क्षुते अक्ष्याविमेचने ।
उदक्या दर्शने तद्वन्नग्नस्याचमनं स्मृतम्।
स्पृशेत्कर्णं सप्रणवं सूर्यमीक्षेत्सदा तदा ॥ १३.१६१.११८ ॥

Das Achamana ist vorgeschrieben nach dem Spucken, nach dem Beischlaf, beim Niesen, beim Öffnen der Augen, beim Anblick einer unreinen Frau und ebenso wenn man nackt ist; dann soll man das Ohr mit dem Praṇava berühren und stets die Sonne betrachten.

13.161.119

वृद्धो ज्ञातिस्तथा मित्रमनाथा च स्वसा गुरुः ।
कुलीनः पण्डित इति रक्ष्या निःस्वः स्वशक्तितः।
गृहे वासयितव्यास्ते धन्यमायुष्यमेव च ॥ १३.१६१.११९ ॥

Die Alten, Verwandten, Freunde, die hilflose Schwester, der Lehrer, die Edlen und die Gelehrten sind zu schützen; die Mittellosen soll man nach eigenem Vermögen im Haus aufnehmen. Sie im Haus wohnen zu lassen ist heilbringend und verlängert das Leben.

13.161.120

गृहे पारावता धार्याः शुकाश्च सहशारिकाः ।
देवताप्रतिमाऽऽदर्शश्चन्दनाः पुष्पवल्लिकाः ॥ १३.१६१.१२० ॥

Im Haus soll man Tauben halten, dazu Papageien und Maina-Vögel; auch ein Götterbild, ein Spiegel, Sandelholz und blühende Ranken sollen vorhanden sein.

13.161.121

शुद्धं जलं सुवर्णं च रजतं गृहमङ्गलम् ।
गृहेष्वेते न पापाय यथा वै तैलपायिकाः ॥ १३.१६१.१२१ ॥

Reines Wasser, Gold, Silber und die glückverheißenden Dinge des Hauses bringen in den Häusern kein Unheil, ebenso wenig wie die ölsaufenden Lampen.

13.161.122

उद्दीपकाश्च गृध्रास्च कपोता भ्रमरास्तथा ।
निविशेयुर्यदा तत्र शान्तिमेव तदाऽऽचरेत् ॥ १३.१६१.१२२ ॥

Wenn Feueranzünder, Geier, Tauben und Bienen dort eingedrungen sind, soll man dann das Sühneritual der Beruhigung vollziehen.

13.161.123

अमङ्गल्यः सतां शापस्तथाऽऽक्रोशो महात्मनाम् ।
महात्मनोतिगुह्यानि न वक्तव्यानि कर्हिचित्। ॥ १३.१६१.१२३ ॥

Der Fluch der Guten und das Schmähen der großen Seelen bringen Unheil. Die streng geheimen Dinge großer Seelen darf man niemals aussprechen.

13.161.124

अगम्याश्च न गच्छेत राज्ञः पत्नीं सखीस्तथा ।
वैद्यानां बालवृद्धानां भृत्यानां च युधिष्ठिर ॥ १३.१६१.१२४ ॥

Man soll nicht zu verbotenen Frauen gehen: nicht zur Gemahlin des Königs noch zu seinen Vertrauten; auch nicht zu den Frauen der Ärzte, der Kinder, der Alten oder der Diener, o Yudhiṣṭhira.

13.161.125

बन्धूनां ब्राह्मणानां च तथा शारणिकस्य च ।
सम्बन्धिनां च राजेन्द्र तथाऽऽयुर्विन्दते महत् ॥ १३.१६१.१२५ ॥

Wer Verwandte, Brahmanen, Schutzsuchende und Verschwägerte ehrt, o Herr der Könige, erlangt ein großes Leben.

13.161.126

ब्राह्मणस्तपतिभ्यां च निर्मितं यन्निवेशनम् ।
तदा वसेत्सदा प्राज्ञो भवार्थी मनुजेश्वर ॥ १३.१६१.१२६ ॥

In einer Wohnung, die so gebaut ist, dass Sonnenwärme und Feuer sie richtig erreichen, o Herr der Menschen, soll der Weise, der Wohlstand sucht, stets wohnen.

13.161.127

सन्ध्यायां न स्वपेद्राजन्विद्यां न च समाचरेत् ।
न भुञ्जीत च मेधावी तथाऽऽयुर्विन्दते महत् ॥ १३.१६१.१२७ ॥

O König, man soll in der Dämmerung nicht schlafen, nicht studieren und nicht essen; so erlangt der Kluge ein großes Leben.

13.161.128

नक्तं न कुर्यात्पित्र्याणि नक्तं चैव प्रसाधनम् ।
पानीयस्य क्रिया नक्तं न कार्या भूतिमिच्छता ॥ १३.१६१.१२८ ॥

Nachts soll man keine Ahnenriten vollziehen, nachts sich nicht schmücken und nachts keine Wasserriten ausführen; so soll handeln, wer Wohlstand begehrt.

13.161.129

वर्जनीयाश्चैव नित्यं सक्तवो निशि भारत ।
शेषाणि चावदातानि पानीयं चापि भोजने ॥ १३.१६१.१२९ ॥

O Bhārata, Gerstenmehl soll man nachts stets meiden; ebenso die reinen Speisereste und das Wasser beim Essen [sind nachts zu meiden].

13.161.130

सौहित्यं न च कर्तव्यं रात्रौ न च समाचरेत् ।
न भुक्त्वा मैथुनं गच्छेन्न धावेन्नातिहासकम्।
द्विजच्छेदं न कुर्वीत भुक्त्वा न च समाचरेत् ॥ १३.१६१.१३० ॥

Man soll sich nicht übermäßig satt essen, auch nicht nachts. Nach dem Essen soll man nicht den Geschlechtsverkehr suchen, nicht rennen, nicht übermäßig lachen. Man soll einem Zweimalgeborenen keinen Schaden zufügen und nach dem Essen nicht so handeln.

13.161.131

महाकुले प्रसूतां च प्रशस्तां लक्षणैस्तथा ।
वयसाऽवरां सुनक्षत्रां कन्यामावोढुमर्हति ॥ १३.१६१.१३१ ॥

Man soll eine Jungfrau aus einer großen Familie heiraten, durch ihre Zeichen gepriesen, jünger an Jahren und unter einem günstigen Sternbild geboren.

13.161.132

अपत्यमुत्पाद्य ततः प्रतिष्ठाप्य कुलं तथा ।
पुत्राः प्रदेया जातेषु कुलधर्मेषु भारत ॥ १३.१६१.१३२ ॥

Nachdem man Nachkommen gezeugt und die Familie gegründet hat, o Bhārata, sollen die geborenen Söhne den Familienpflichten übergeben werden.

13.161.133

कन्या चोत्पाद्य दातव्या कुलपुत्राय धीमते ।
पुत्रा निवेश्याश्च कुलाद्भृत्या लभ्याश्च भारत ॥ १३.१६१.१३३ ॥

Eine Tochter, einmal gezeugt, soll einem weisen Sohn aus guter Familie gegeben werden. O Bhārata, Söhne sollen eingesetzt und Diener aus der Familie gewonnen werden.

13.161.134

शिरःस्नातोथ कुर्वीत दैवं पित्र्यमथापि च ॥ १३.१६१.१३४ ॥

Nachdem man das Haupt gebadet hat, soll man dann das Opfer für die Götter und ebenso das für die Ahnen vollziehen.

13.161.135

तैलं जन्मदिनेऽष्टम्यां चतुर्दश्यां च पर्वसु ।
नक्षत्रे न च कुर्वीत यस्मिञ्जातो भवेन्नरः।
न प्रोष्ठपदयोः कार्यं तथाऽऽग्नेये च भारत ॥ १३.१६१.१३५ ॥

Am Geburtstag, am achten und vierzehnten Tag und an Festtagen soll man kein Öl auftragen; auch nicht unter dem Sternbild, unter dem man geboren wurde. O Bhārata, nicht unter den beiden Prauṣṭhapadas und nicht unter dem Āgneya-Sternbild.

13.161.136

दारुणेषु च सर्वेषु प्रत्यरिं च विवर्जयेत् ।
ज्योतिषे यानि चोक्तानि तानि सर्वाणि वर्जयेत् ॥ १३.१६१.१३६ ॥

In allen schrecklichen Zeiten soll man das Sternbild des Feindes meiden; und man soll alles meiden, was in der Astrologie verkündet wurde.

13.161.137

प्राङ्मुखः श्मश्रुकर्माणि कारयेत्सुसमाहितः ।
उदङ्मुखो वा राजेन्द्र तथाऽऽयुर्विन्दते महत् ॥ १३.१६१.१३७ ॥

O Herr der Könige, mit wohl gesammeltem Geist möge man Bart und Schnurrbart nach Osten gewandt scheren lassen, oder nach Norden; so erlangt man ein großes Leben.

13.161.138

सामुद्रेणाम्यसा स्नानं क्षौरं श्राद्धेषु भोजनम् ।
अन्तर्वत्नीपतिः कुर्वन्न पुत्रफलमश्नुते ॥ १३.१६१.१३८ ॥

Ein Bad im Meerwasser, Rasur bei den Ahnenriten und Essen dort — ein Gatte einer schwangeren Frau, der dies tut, erlangt keine Frucht eines Sohnes.

13.161.139

सतां गुरूणां वृद्धानां कुलस्त्रीणां विशेषतः ।
परिवादं न च ब्रूयात्परेषामात्मनस्तथा।
परिवादो ह्यधर्माय प्रोच्यते भरतर्षभ ॥ १३.१६१.१३९ ॥

Man soll nicht schlecht reden über die Guten, die Lehrer, die Alten und besonders über Frauen aus guter Familie, weder über andere noch über sich selbst; denn Tadel gilt als Unrecht, o Stier der Bharatas.

13.161.140

वर्जयेद्व्यङ्गिनीं नारीं तथा कन्यां नरोत्तम ।
समार्षां व्यङ्गिकां श्चैव मातुः सकुलजां तथा ॥ १३.१६१.१४० ॥

O bester der Männer, man soll eine verkrüppelte Frau meiden und ebenso ein Mädchen; ebenso eine aus gleicher ārṣa-Linie, eine mit körperlichem Makel und eine aus der Familie der Mutter.

13.161.141

वृद्धां प्रव्रजितां चैव तथैव च पतिव्रताम् ।
तथा निकृष्टवर्णा च वर्णोत्कृष्टां च वर्जयेत्। ॥ १३.१६१.१४१ ॥

Man soll eine alte Frau meiden, eine, die den Weltentsagung-Weg gegangen ist, ebenso eine treu ergebene Gattin, eine Frau niederen Varṇa und eine höheren Varṇa.

13.161.142

अयोनिं च वियोनिं च न गच्छेत विचक्षणः ।
पिङ्गलां कुष्ठिनीं नारीं न त्वमुद्वोढुमर्हसि ॥ १३.१६१.१४२ ॥

Ein Weiser soll sich weder einer Frau ohne rechte Herkunft (ayoni) noch einer aus falscher Linie (viyoni) nähern; du sollst weder eine rötlichbraune Frau noch eine aussätzige Frau heiraten.

13.161.143

अपस्मारिकुले जातां निहीनां चापि वर्जयेत् ।
श्वित्रिणां च कुले जातां क्षयिणां मनुजेश्वर ॥ १३.१६१.१४३ ॥

O Herr der Menschen, man soll auch ein Mädchen meiden, das aus einer Familie von Epileptikern oder aus niedriger Herkunft stammt, oder aus einer Familie von Aussätzigen oder Schwindsüchtigen.

13.161.144

सुरोमशामतिस्थूलां कन्यां मातृपितृस्थिताम् ।
अलज्जां भ्रातृजां तुष्टां वर्जयेद्रक्तकेशिनीम् ॥ १३.१६१.१४४ ॥

Man soll ein Mädchen meiden, das sehr behaart und sehr korpulent ist, noch bei Mutter und Vater lebt, schamlos ist, eine Brudertochter ist, zufrieden und rothaarig.

13.161.145

लक्षणैरन्विता या च प्रशस्ता या च लक्षणैः ।
मनोज्ञां दर्शनीयां च तां भवान्वोढुमर्हति ॥ १३.१६१.१४५ ॥

Das Mädchen, das mit glückverheißenden Zeichen begabt, durch seine Zeichen lobenswert, anmutig und schön anzusehen ist, diese sollst du heiraten.

13.161.146

महाकुले निवेष्टव्यं सदृशे वा युधिष्ठिर ।
अवरा पतिता चैव न ग्राह्या भूतिमिच्छता ॥ १३.१६१.१४६ ॥

O Yudhiṣṭhira, man soll in eine große oder ebenbürtige Familie heiraten. Wer Wohlstand wünscht, soll keine niedrige oder gefallene Frau nehmen.

13.161.147

अग्नीनुत्पाद्य यत्नेन क्रियाः सुविहिताश्च याः ।
वेदे च ब्राह्मणैः प्रोक्तास्ताश्च सर्वाः समाचरेत् ॥ १३.१६१.१४७ ॥

Nachdem man die Feuer mit Sorgfalt entzündet hat, soll man alle diese wohl vorgeschriebenen Riten vollziehen, die die Brahmanen im Veda verkündet haben.

13.161.148

न चेर्ष्या स्त्रीषु कर्तव्या रक्ष्या दाराश्च सर्वशः ।
अनायुष्या भवेदीर्ष्या तस्मादीर्ष्यां विवर्जयेत् ॥ १३.१६१.१४८ ॥

Man soll gegenüber Frauen keine Eifersucht zeigen und seine Ehefrauen in jeder Hinsicht schützen. Eifersucht verkürzt das Leben; deshalb soll man sie meiden.

13.161.149

अनायुष्यं दिवा स्वप्नं तथाऽभ्युदितशायिता ।
प्रातर्निशायां च तथा ये चोच्छिष्टा भवन्ति च ॥ १३.१६१.१४९ ॥

Am Tag zu schlafen verkürzt das Leben, ebenso nach Sonnenaufgang zu schlafen; morgens und nachts ebenso, und Dinge, die durch Speisereste unrein geworden sind.

13.161.150

पारदार्यमनायुष्यं नापितोच्छिष्टता तथा ।
यत्नतो वै न कर्तव्यमत्याशश्चैव भारत ॥ १३.१६१.१५० ॥

Ehebruch verkürzt das Leben, ebenso das Unreinwerden durch die Speisereste eines Barbiers; o Bhārata, man soll dies sorgfältig meiden, ebenso übermäßige Begierde.

13.161.151

सन्ध्यां न भुञ्ज्यान्न स्नायेन्न पुरीषं समुत्सृजेत् ।
प्रयतश्च भवेत्तस्यां न च किञ्चित्समाचरेत् ॥ १३.१६१.१५१ ॥

In der Dämmerung soll man nicht essen, nicht baden und nicht den Darm entleeren; man soll sich in dieser Zeit beherrschen und nichts Bestimmtes tun.

13.161.152

ब्राह्मणान्पूजयेच्चापि तथा स्नात्वा नराधिप ।
देवांश्च प्रणमेत्स्नातो गुरूंश्चाप्यभिवादयेत् ॥ १३.१६१.१५२ ॥

O Herr der Menschen, nachdem man gebadet hat, soll man auch die Brahmanen ehren; gebadet soll man sich vor den Göttern verneigen und den Lehrern ehrerbietig seine Verbeugung erweisen.

13.161.153

अनिमन्त्रितो न गच्छेत यज्ञं गच्छेत दर्शकः ।
अनर्चिते ह्यनायुष्यं गमनं तत्र भारत ॥ १३.१६१.१५३ ॥

Man soll nicht unaufgefordert gehen; zu einem Opfer darf man als Zuschauer gehen. O Bhārata, dorthin zu gehen, wo man nicht geehrt wird, verkürzt das Leben.

13.161.154

न चैकेन परिव्रज्यं न गन्तव्यं तथा निशि ।
नानापदि परस्यान्नमनिमन्त्रितमाहरेत् ॥ १३.१६१.१५४ ॥

Man soll nicht allein umherwandern, auch nachts nicht ausgehen; in verschiedenen Nöten soll man nicht unaufgefordert die Speise eines anderen annehmen.

13.161.155

एकोद्दिष्टं न भुञ्जीत प्रथमं तु विशेषतः ।
सपिण्डीकरणं वर्ज्यं सविधानं च मासिकम् ॥ १३.१६१.१५५ ॥

Man soll das Ekoddiṣṭa-Opfer nicht essen, besonders nicht zuerst; das Sapiṇḍīkaraṇa-Ritual und das monatliche Ritual nach seiner vorgeschriebenen Ordnung sind zu meiden.

13.161.156

अनागतायां सन्ध्यायां पश्चिमायां गृहे वसेत् ॥ १३.१६१.१५६ ॥

Bevor die Abenddämmerung kommt, soll man im Haus bleiben, im Westen, bei Sonnenuntergang.

13.161.157

मातुः पितुर्गुरूणां च कार्यमेवानुशासनम् ।
हितं चाप्यहितं चापि न विचार्यं नरर्षभ ॥ १३.१६१.१५७ ॥

Allein der Befehl von Mutter, Vater und Lehrern ist auszuführen; o Stier unter den Menschen, man soll nicht prüfen, ob er heilsam oder schädlich ist.

13.161.158

क्षत्रियस्तु विशेषेण धनुर्वेदं समभ्यसेत् ।
धनुर्वेदे च वेदे च यत्नः कार्यो नाराधिप ॥ १३.१६१.१५८ ॥

Ein Kṣatriya soll besonders die Bogenkunst gründlich üben; o Herr der Menschen, man soll sich in der Bogenkunst und auch im Veda bemühen.

13.161.159

हस्तिपृष्ठेऽश्वपृष्ठे च रथचर्यासु चैव ह ।
यत्नवान्भव राजेन्द्र यत्नवान्सुवमेधते ॥ १३.१६१.१५९ ॥

Sei fleißig auf dem Rücken eines Elefanten, auf dem Rücken eines Pferdes und bei den Manövern des Streitwagens; o König der Könige, der Fleißige gedeiht gut.

13.161.160

अप्रधृष्यश्च शत्रूमां भृत्यानां स्वजनस्य च ।
प्रजापालनयुक्तश्च नारतिं लभते क्वचित् ॥ १३.१६१.१६० ॥

Wer für Feinde, Diener und Verwandte unangreifbar ist und sich dem Schutz der Untertanen widmet, erlangt niemals Unzufriedenheit.

13.161.161

युक्तिशास्त्रं च ते ज्ञेयं शब्दशास्त्रं च भारत ।
गान्धर्वशास्त्रं च कलाः परिज्ञेया नराधिप ॥ १३.१६१.१६१ ॥

O Bhārata, du sollst die Wissenschaft des Schließens und die Wissenschaft der Grammatik kennen; auch die Musikwissenschaft und die Künste sollst du gründlich kennen, o Herr der Menschen.

13.161.162

पुराणमितिहासाश्च तथाऽऽख्यानानि यानि च ।
महात्मनां च चरितं श्रोतव्यं नित्यमेव ते ॥ १३.१६१.१६२ ॥

Die Purāṇas und die Geschichten, und die Erzählungen, die es gibt, und die Taten der Großherzigen — diese sollst du stets hören.

13.161.163

मान्यानां माननं कुर्यान्निन्द्यानां निन्दनं तथा ।
गोब्राह्मणार्थे युध्येत प्राणानपि परित्यजेत् ॥ १३.१६१.१६३ ॥

Man soll die Ehrwürdigen ehren und die Verwerflichen tadeln; für Kühe und Brahmanen soll man kämpfen und sogar das Leben hingeben.

13.161.164

न स्त्रीषु सज्जेद्द्रष्टव्यं शक्त्या दानरुचिर्भवेत् ।
न ब्राह्मणान्परिभवेत्कार्पण्यं ब्राह्मणैर्वृतम्।
पतितान्नाभिभाषेत नाह्वयेत रजस्वलाम् ॥ १३.१६१.१६४ ॥

Man soll sich nicht an Frauen binden und sie nur als sehenswert betrachten; man soll gern geben, nach seinen Kräften. Man soll Brahmanen nicht verachten, auch nicht die Knauserigkeit, die Brahmanen üben. Mit Gefallenen soll man nicht sprechen, und eine menstruierende Frau nicht rufen.