Mahābhārata · Adhyāya 13.166

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

13.166.1

तत्वसङ्ख्या श्रुता चैषा येषां ब्रह्मविदांवर ।
सर्गसङ्ख्या मया प्रोक्ता नवानामानुपूर्व्यशः।
प्रवक्ष्यामि तु तेऽध्यात्ममधिभूताधिदैवतम् ॥ १३.१६६.१ ॥

O Bester unter den Brahman-Kundigen, du hast diese Aufzählung der Prinzipien gehört. Die Zahl der neun Schöpfungen habe ich der Reihe nach dargelegt; nun werde ich dir das Innere Selbst, die Elemente und die Gottheiten lehren.

13.166.2

स्वभावसत्वस्थमनीशमीशम् ॥ १३.१६६.२ ॥

Der in seiner eigenen Natur und im sattva ruht, der keinen Herrn hat und doch der Herr ist.

13.166.3

कैवल्यतां प्राप्य महासुरोत्तम ।
तवैतदाख्यामि मुनीन्द्रवृत्त्या।
रहस्यमेवान्यदवाप्य दिव्यं ।
पवित्रपूतस्तव मृत्युजालम् ॥ १३.१६६.३ ॥

O Bester der Asuras, nachdem ich die Erlösung erlangt habe, sage ich dir dies in der Weise des Herrn der Weisen. Hast du ein anderes göttliches Geheimnis erlangt, wird dein Netz des Todes rein und geheiligt sein.

13.166.4

पृथ्वीमिमां यद्यपि रत्नपूर्णां ।
दद्यान्न देयं त्वपरीक्षिताय।
नाश्रद्दधानाय न चान्यबुद्धे ।
र्नाज्ञानयुक्ताय न विस्मिताय ॥ १३.१६६.४ ॥

Selbst wenn diese Erde voller Juwelen wäre, sollte man sie nicht dem geben, der nicht geprüft ist, dem Glaubenslosen, dem Zwiespältigen, dem Unwissenden oder dem Verwunderten.

13.166.5

स्वाध्याययुक्ताय गुणान्विताय ।
प्रदेयमेतन्नियतेन्द्रियाय ॥ १३.१६६.५ ॥

Dies soll dem gegeben werden, der dem Studium ergeben, mit Tugenden begabt und dessen Sinne gezügelt sind.

13.166.6

संक्षेपं चाप्यथैतेषां तत्वानां वृषभध्वज ।
अनुलोमानुजातानां प्रतिलोमप्रमीयतम् ॥ १३.१६६.६ ॥

O Träger des Stierbanners, höre auch die Zusammenfassung dieser Prinzipien, über die im geraden Ordnung Geborenen und die in umgekehrter Ordnung Gemessenen.

13.166.7

प्रवक्ष्यामि तमध्यात्मं साधिभूताधिदैवतम् ।
यथांशुजालमर्कस्य तथैतत्प्रवदन्ति वै ॥ १३.१६६.७ ॥

Ich werde jenes Adhyātma verkünden, zusammen mit dem Adhibhūta und dem Adhidaivata; so spricht man davon wie vom Strahlennetz der Sonne.

13.166.8

संक्षीणे ब्रह्मदिवसे जगज्जलधिमाविशेत् ।
प्रलीयते जले भूमिर्जलमग्नौ प्रलीयते ॥ १३.१६६.८ ॥

Wenn der Tag Brahmās vergeht, tritt die Welt in den Wasserozean ein; die Erde löst sich im Wasser auf, und das Wasser löst sich im Feuer auf.

13.166.9

लीयतेऽग्निस्तथा वायौ वायुराकाश एव तु ।
मनसि प्रलीयते खं तु मनोऽहंकार एव च ॥ १३.१६६.९ ॥

Das Feuer löst sich in der Luft auf, und die Luft löst sich im Raum selbst auf; der Raum löst sich im Geist auf, und der Geist löst sich im Ichbewusstsein (ahaṃkāra) auf.

13.166.10

अहङ्कारस्तथा तस्मिन्महति प्रविलीयते ।
महानव्यक्त इत्याहुस्तदेकत्वं प्रचक्षते ॥ १३.१६६.१० ॥

Das Ichbewusstsein löst sich ebenso vollständig in jenes große Prinzip auf. Das Große (mahat) heißt das Unmanifeste; dies wird als Einheit verkündet.

13.166.11

अव्यक्तस्य महादेव प्रलयं विद्धि ब्रह्म्णि ।
एवमस्यासकृत्क्रीडामाहुस्तत्वविदो जनाः ॥ १३.१६६.११ ॥

O Mahādeva, erkenne die Auflösung des Unmanifesten in Brahman. So nennen die Kenner der Wahrheit dies ein Spiel, das immer wieder geschieht.

13.166.12

अध्यात्ममधिभूतं च तथैवाप्यधिदैवतम् ।
यथावदुदितं शास्त्रं योगे तु सुमहात्मभिः ॥ १३.१६६.१२ ॥

Das Adhyātma, das Adhibhūta und ebenso das Adhidaivata — wie die Lehre sie richtig darlegt, so haben die großen Seelen sie im Yoga verkündet.

13.166.13

तथैव चेह साङ्ख्ये तु परिसंख्यात्मचिन्तकैः ।
प्रपञ्चितार्थमेतावन्महादेव महात्मभिः ॥ १३.१६६.१३ ॥

Ebenso wurde hier im Sāṅkhya von den großen Seelen, die das Selbst durch Aufzählung betrachten, diese Bedeutung so ausführlich entfaltet, o Mahādeva.

13.166.14

ब्रह्मेति विद्यादध्यात्मं पुरुषं चाधिदैवतम् ।
प्रभवं सर्वभूतानां रक्षणं तत्र कर्म च ॥ १३.१६६.१४ ॥

Brahman soll man als das Innere (adhyātma) und den Puruṣa als das göttliche Prinzip (adhidaivata) erkennen; dort liegen auch der Ursprung aller Wesen, ihr Schutz und das Handeln.

13.166.15

अध्यात्मं प्राणमित्याहुः क्रतुमप्यधिदैवतम् ।
रथं च यज्ञवाहोऽत्र कर्माहङ्कारमेव च ॥ १३.१६६.१५ ॥

Den Atem nennt man das Innere (adhyātma), auch das Opferritual das göttliche Prinzip (adhidaivata). Hier sind auch der Wagen, der Träger des Opfers, das Handeln und das Ichgefühl.

13.166.16

अध्यात्मं तु मनो विद्याच्चन्द्रमाश्चाधिदैवतम् ।
दैवं च प्रभवश्चैव कर्म व्याहृतयस्तथा ॥ १३.१६६.१६ ॥

Den Geist soll man als das Innere (adhyātma) und den Mond als das göttliche Prinzip (adhidaivata) erkennen; ebenso das Göttliche, den Ursprung, das Handeln und die vyāhṛti.

13.166.17

विद्यात्तु श्रोत्रमध्यात्ममाकाशमधिदैवतम् ।
सर्वभावाभिधानार्थं शब्दः कर्म सदा स्मृतं ॥ १३.१६६.१७ ॥

Das Gehör soll man als das Innere (adhyātma) und den Raum als das göttliche Prinzip (adhidaivata) erkennen; der Laut gilt stets als das Handeln, um alle Seinszustände zu benennen.

13.166.18

त्वगध्यात्ममथो विद्याद्वायुरत्राधिदैवतम् ।
सन्निपातय विज्ञानं सर्वकर्म च तत्र ह ॥ १३.१६६.१८ ॥

Die Haut soll man als das Innere (adhyātma) und hier den Wind als das göttliche Prinzip (adhidaivata) erkennen; dort ist das Zusammentreffen des Wissens und alles Handeln.

13.166.19

अध्यात्मं चक्षुरित्याहुर्भास्करोऽत्राधिदैवतम् ।
ज्ञापतं सर्ववर्णानां रूपं कर्म सदा स्मृतम् ॥ १३.१६६.१९ ॥

Das Auge nennt man den inneren Aspekt; hier ist die waltende Gottheit die Sonne. Die Gestalt ist es, die alle Farben erkennbar macht, und ihre Funktion wird stets erinnert.

13.166.20

जिह्वेति विद्यादध्यात्ममापश्चात्राधिदैवतम् ॥ १३.१६६.२० ॥

Die Zunge soll man als den inneren Aspekt erkennen; hier ist die waltende Gottheit das Wasser.

13.166.21

पायुरध्यात्ममित्याहुर्यथावद्यतिसत्तमाः ।
विसर्गमधिभूतं च मित्रं चाप्यधिदैवतम् ॥ १३.१६६.२१ ॥

Den After nennt man den inneren Aspekt, o Bester der Asketen, wie es recht ist. Die Ausscheidung ist der elementare Aspekt, und auch Mitra ist die waltende Gottheit.

13.166.22

उपस्थोऽध्यात्ममित्याहुर्देवदेव पिनाकधृक् ।
अनुभावोऽधिभूतं तु दैवतं च प्रजापतिः ॥ १३.१६६.२२ ॥

Die Genitalien nennt man den inneren Aspekt, o Gott der Götter, Träger des Pināka-Bogens. Der Genuss ist der elementare Aspekt, und die Gottheit ist Prajāpati.

13.166.23

पादावध्यात्ममित्याहुस्त्रिशूलाङ्क मनीषिणः ।
गन्तव्यमधिभूतं तु विष्णुस्तत्राधिदैवतम् ॥ १३.१६६.२३ ॥

Die beiden Füße, sagen die Weisen mit dem Dreizack-Zeichen, sind der innere Aspekt. Das Ziel des Gehens ist der elementare Aspekt, und dort ist die waltende Gottheit Viṣṇu.

13.166.24

वागध्यात्मं तथैवाहुः पिनाकिंस्तत्वदर्शिनः ।
वक्तव्यमधिभूतं तु वह्निस्तत्राधिदैवतम् ॥ १३.१६६.२४ ॥

Auch die Rede, sagen die Wahrheitsseher mit dem Pināka, ist der innere Aspekt. Das zu Sagende ist der elementare Aspekt, und dort ist die waltende Gottheit das Feuer.

13.166.25

एतदध्यात्ममतुलं साधिभूताधिदैवतम् ।
मया तु वर्णितं सम्यग्देहिनाममरर्षभ ॥ १३.१६६.२५ ॥

Diese unvergleichliche Lehre vom Selbst, zusammen mit dem Elementaren und dem Göttlichen, habe ich den verkörperten Wesen vollständig dargelegt, Stier unter den Unsterblichen.

13.166.26

एतत्कीटपतङ्गे च श्वपाके शुनि हस्तिनि ।
पुत्रिकादंशमशके ब्राह्मणे गवि पार्थिवे ॥ १३.१६६.२६ ॥

Dies gilt gleichermaßen für Wurm und Motte, den Hundekoch-Unberührbaren, den Hund, den Elefanten, die Mücke, Stechmücke und Fliege, den Brahmanen, die Kuh und den König.

13.166.27

सर्वमेव हि द्रष्टव्यमन्यथा मा विचिन्तय ।
अतोऽन्यथा ये पश्यन्ति न सम्यक्तेषु दर्शनम् ॥ १३.१६६.२७ ॥

Alles muss genau so gesehen werden; denke nicht anders. Wer anders sieht, hat keine rechte Schau davon.

13.166.28

देवदानवगन्धर्वयक्षराक्षसकिन्नराः ।
यन्न जानन्ति को ह्येष कुतो वा भगवानिति ॥ १३.१६६.२८ ॥

Was Götter, Dānavas, Gandharvas, Yakṣas, Rākṣasas und Kinnaras nicht wissen: Wer ist dieser, oder woher kommt der erhabene Herr?

13.166.29

ओमित्येकाक्षरं ब्रह्म यत्तत्सदसतः परम् ।
अनादिमध्यपर्यन्तं कूटस्थमचलं ध्रुवम् ॥ १३.१६६.२९ ॥

Die eine Silbe Om ist Brahman, das jenseits von Sein und Nichtsein ist, ohne Anfang, Mitte oder Ende, unwandelbar, unbeweglich und fest.

13.166.30

योगेश्वरं पद्मनाभं विष्णुं जिष्णुं जगत्पतिम् ।
अनादिनिधं देवं देवदेवं सनातनम् ॥ १३.१६६.३० ॥

Der Herr des Yoga, der lotusnabelige Viṣṇu, der Siegreiche, Herr der Welt, ohne Anfang und Ende, der Gott, Gott der Götter, der Ewige.

13.166.31

अपमेयमविज्ञेयं हरिं नारायणं प्रभुम् ।
कृताञ्जलिः शुचिर्भूत्वा प्रणम्य प्रयतोऽर्चयेत् ॥ १३.१६६.३१ ॥

Den unermesslichen, unerkennbaren Hari, Nārāyaṇa, den Herrn, soll man mit gefalteten Händen verehren, rein werdend, sich verneigend, gezügelt.

13.166.32

अनाद्यन्तं परं ब्रह्म न देवा ऋषयो विदुः ।
एकोयं वेद भगवांस्त्राता नारायणो हरिः ॥ १३.१६६.३२ ॥

Das höchste Brahman, ohne Anfang und Ende, kennen die Götter und Weisen nicht; allein dieser erhabene Herr kennt es — der Beschützer Nārāyaṇa, Hari.

13.166.33

नारायणादृषिगणास्ततः सिद्धा महोरगाः ।
देवा देवर्षयश्चैव यं विदुर्दुःखभेषजम् ॥ १३.१६६.३३ ॥

Von Nārāyaṇa entstanden die Scharen der Weisen; dann die Vollendeten, die großen Schlangen, die Götter und göttlichen Weisen — ihn, den sie als Heilmittel gegen das Leiden kennen.

13.166.34

यमाहुर्विजितक्लेशं यस्मिंश्च विहिताः प्रजाः ।
यस्मिँल्लोकाः स्फुरन्तीमे जाले शकुनयो यथा ॥ १३.१६६.३४ ॥

Ihn nennen sie den Überwinder der Leiden, in ihm sind die Wesen gegründet, und in ihm leuchten diese Welten wie Vögel im Netz.

13.166.35

सप्तर्षयो मनः सप्त साङ्ख्यास्तु मुनिदर्शनात् ।
सप्तर्षयश्चेन्द्रियाणि पञ्च बुद्धीन्द्रियाणि च ॥ १३.१६६.३५ ॥

Die sieben Weisen sind der Geist; die Sāṅkhyas nennen sieben durch die Schau der Weisen; die sieben Weisen sind die Sinne, auch die fünf Wahrnehmungsorgane.

13.166.36

श्रोत्रयोश्च दिशः प्राहुर्मनसि त्वथ चन्द्रमाः ॥ १३.१६६.३६ ॥

Für die beiden Ohren nennen sie die Richtungen, und im Geist den Mond.

13.166.37

मनः षष्ठं बुद्धिः सप्तमी ह्यात्मनि स्थापितानि ।
शरीरेषु नात्मनि तस्य हि कारणानि भन्ति सर्वा-
ण्यपि सर्वकर्मसु वा विषयेषुवा युञ्जन्ति यथात्म-
नि स्वानि कर्माणि प्रवृत्तानि सप्तस्वपि ॥ १३.१६६.३७ ॥

Der Geist ist der sechste, der Intellekt der siebte; alle diese sind im Selbst gegründet. Die in den Körpern sind nicht im Selbst, denn sie sind seine Ursachen. In allen Handlungen oder Objekten setzen sie ihre eigenen Funktionen in Gang, in allen sieben.

13.166.38

विषयाणां व्यापकत्वानि तान्येव स्वपतो भूत ।
ग्रामस्याजमात्मानं देवलोकस्थानसंमितं देहान्तर।
गामिनं मुमुक्षुं वानुप्रतिशन्ति सूक्ष्माणि प्रलीयन्ते ॥ १३.१६६.३८ ॥

Diese Ausdehnungen der Objekte gehören eben dem Schlafenden, o Wesen. Das ungeborene Selbst, wie ein Dorf, gemessen an der Wohnstätte der Götter, gehend in einen anderen Körper oder den Erlösung Suchenden: die feinen folgen ihm zurück und lösen sich auf.