Mahābhārata · Adhyāya 13.174
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.174.1
अधर्मस्य गतिर्ब्रह्मन्कथिता मे त्वयाऽनघ ।
धर्मस्य तु गतिं श्रोतुमिच्छामि वदतांवर ॥ १३.१७४.१ ॥
O Brahmane, o Sündloser, du hast mir den Weg des Adharma erzählt; nun möchte ich den Weg des Dharma hören, o Bester unter den Rednern.
13.174.2
कृत्वा कर्माणि पापानि कथं यान्ति शुभां गतिम् ।
कर्मणा च कृतेनेह केन यान्ति शुभां गतिम् ॥ १३.१७४.२ ॥
Wie gelangen Menschen, nachdem sie sündige Taten begangen haben, zu einem guten Schicksal? Und durch welche hier getane Handlung gelangen sie zu einem guten Schicksal?
13.174.3
कृत्वा पापानि कर्माणि अधर्मवशमागतः ।
मनसा विपरीतेन निरयं प्रतिपद्यते ॥ १३.१७४.३ ॥
Wer sündige Taten begangen hat und unter die Macht des Adharma gefallen ist, gelangt mit verkehrtem Sinn in die Hölle.
13.174.4
मोहादधर्मं यः कृत्वा पुनः समनुतप्यते ।
मनःसमाधिसंयुक्तो न स सेवेत दुष्कृतम् ॥ १३.१७४.४ ॥
Wer aus Verblendung Unrecht begangen hat und dann tief bereut, soll, mit gesammeltem Geist verbunden, die böse Tat nicht wieder ausüben.
13.174.5
यथायथा मनस्तस्य दुष्कृतं कर्म गर्हते ।
तथातथा शरीरं तु तेनाधर्मेण मुच्यते ॥ १३.१७४.५ ॥
Je mehr sein Geist die böse Tat verurteilt, desto mehr wird sein Körper von diesem Unrecht befreit.
13.174.6
यदि व्याहरते राजन्विप्राणां धर्मवादिनाम् ।
ततोऽधर्मकृतात्क्षिप्रमपवादात्प्रमुच्यते ॥ १३.१७४.६ ॥
O König, wenn er seine Schuld vor den Brahmanen bekennt, die vom Dharma sprechen, dann wird er schnell von dem Tadel befreit, der aus seiner unrechten Tat entstanden ist.
13.174.7
यथायथा नरः सम्यगध्रममनुभाषते ।
समाहितेन मनसा विमुच्येत तथातथा।
भुजङ्ग इव निर्मोकात्पूर्वभुक्ताज्जरान्वितात् ॥ १३.१७४.७ ॥
In dem Maße, wie ein Mensch sein Adharma recht bekennt, wird er mit gesammeltem Geist befreit, wie eine Schlange von ihrer alten, gealterten Haut.
13.174.8
दत्त्वा विप्रस्य दानानि विविधानि समाहितः ।
मनःसमाधिसंयुक्तः सुगतिं प्रतिपद्यते ॥ १३.१७४.८ ॥
Nachdem er einem Brahmanen mannigfaltige Gaben gegeben hat, gesammelt und mit geistiger Sammlung verbunden, erlangt der Mensch ein gutes Schicksal.
13.174.9
प्रदानानि तु वक्ष्यामि यानि दत्त्वा युधिष्ठिर ।
नरः कृत्वाऽप्यकार्याणि ततो धर्मेण युज्यते ॥ १३.१७४.९ ॥
Yudhiṣṭhira, ich will nun jene Gaben nennen, durch deren Gabe ein Mensch, auch nachdem er Unpassendes getan hat, wieder mit dem Dharma verbunden wird.
13.174.10
सर्वेषामेव दानानामन्नं श्रेष्ठमुदाहृतम् ।
पूर्वमन्नं प्रदातव्यमृजुना धर्ममिच्छता ॥ १३.१७४.१० ॥
Unter allen Gaben gilt die Speise als die beste; der aufrichtige Mensch, der nach Dharma verlangt, soll zuerst Speise geben.
13.174.11
प्राणा ह्यन्नं मनुष्याणां तस्माज्जन्तुश्च जायते ।
अन्ने प्रतिष्ठितो लोकस्तस्मादन्नं प्रशस्यते ॥ १३.१७४.११ ॥
Speise ist fürwahr der Lebensatem der Menschen; deshalb wird ein Lebewesen geboren. Die Welt ist in der Speise gegründet; deshalb wird die Speise gepriesen.
13.174.12
अन्नमेव प्रशंसन्ति देवर्षिपितृमानवाः ।
अन्नस्य हि प्रदानेन स्वर्गमाप्नोति मानवः ॥ १३.१७४.१२ ॥
Götter, Seher, Ahnen und Menschen preisen alle die Speise; durch die Gabe von Speise erlangt der Mensch den Himmel.
13.174.13
न्यायलब्धं प्रदातव्यं द्विजातिभ्योऽन्नमुत्तमम् ।
स्वाध्यायसमुपेतेभ्यः प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ १३.१७४.१३ ॥
Gute Speise, auf gerechte Weise erworben, soll den Zweimalgeborenen gegeben werden, die dem Veda-Studium ergeben sind, mit frohem inneren Selbst.
13.174.14
यस्य ह्यन्नमुपाश्नन्ति ब्राह्मणानां शतं दश ।
हृष्टेन मनसा दत्तं न स तिर्यग्गतिर्भवेत् ॥ १३.१७४.१४ ॥
Wessen Speise hundertzehn Brahmanen essen, und das mit frohem Sinn gegeben, der gelangt nicht in tierische Geburt.
13.174.15
ब्राह्मणानां सहस्राणि दश भोज्य नरर्षभ ।
नरोऽधर्मात्प्रमुच्येत योगेष्वभिरतः सदा ॥ १३.१७४.१५ ॥
O Stier unter den Männern, zehntausend Brahmanen sollen gespeist werden; der Mensch, der stets am Yoga Freude hat, wird von Unrecht befreit.
13.174.16
भैक्ष्येणान्नं समाहृत्य दद्यादन्नं द्विजेषु वै ।
सुवर्णदानात्पापानि नश्यन्ति सुबहून्यपि ॥ १३.१७४.१६ ॥
Nachdem er Speise durch Betteln gesammelt hat, soll er sie den Zweimalgeborenen geben; durch die Gabe von Gold werden selbst viele Sünden vernichtet.
13.174.17
दत्त्वा वृत्तिकरीं भूमिं पातकेनापि मुच्यते ।
पारायणैश्च वेदानां मुच्यते पातकैर्द्विजः ॥ १३.१७४.१७ ॥
Wer Land gibt, das den Lebensunterhalt sichert, wird sogar von Sünde befreit; durch das Rezitieren der Veden wird der Zweimalgeborene von Sünden befreit.
13.174.18
गायत्र्याश्चैव लक्षेण गोसहस्रस्य तर्पणात् ।
वेदार्थं ज्ञापयित्वा तु शुद्धान्विप्रान्यथार्थतः ॥ १३.१७४.१८ ॥
Durch hunderttausend Rezitationen der Gāyatrī, durch das Wasseropfer für tausend Kühe und indem man den wahren Sinn des Veda den reinen Brahmanen verkündet...
13.174.19
सर्वत्यागादिभिश्चैव मुच्यते पातकैर्द्विजः ।
सर्वातिथ्यं परं ह्येषां तस्माद्दानं परं स्मृतम् ॥ १३.१७४.१९ ॥
Durch Entsagung von allem und dergleichen wird der Zweimalgeborene von Sünden befreit. Gastfreundschaft gegenüber ihnen ist das höchste; daher gilt das Geben als das höchste.
13.174.20
अहिंसन्ब्राह्मणस्वानि न्यायेन परिपाल्य च ।
क्षत्रियस्तरसा प्राप्तमन्नं यो वै प्रयच्छति ॥ १३.१७४.२० ॥
Ohne das Eigentum der Brahmanen zu schädigen und es rechtmäßig geschützt zu haben, wer als Kṣatriya die durch Gewalt erlangte Speise gibt—
13.174.21
द्विजेभ्यो वेदवृद्धेभ्यः प्रयतः सुसमाहितः ।
तेनापोहति धर्मात्मन्दुष्कृतं कर्म पाण्डव ॥ १३.१७४.२१ ॥
Wer den in den Veden erfahrenen Zweimalgeborenen mit Selbstbeherrschung und gesammeltem Geist gibt, o Pāṇḍava von gerechter Seele, der tilgt jene böse Tat.
13.174.22
षड्भागपरिशुद्धं च कृषेर्भागमुपार्जितम् ।
वैश्योऽददद्द्विजातिभ्यः पापेभ्यः परिमुच्यते ॥ १३.१७४.२२ ॥
Der Vaiśya, der den Zweimalgeborenen einen durch Ackerbau erworbenen, um einen Sechstel gereinigten Anteil gibt, wird von Sünden befreit.
13.174.23
अवाप्य प्राणसंदेहं कार्कश्येन समार्जितम् ।
अन्नं दत्त्वा द्विजातिभ्यः शूद्रः पापात्प्रमुच्यते ॥ १३.१७४.२३ ॥
Der Śūdra, der unter Lebensgefahr den Zweimalgeborenen durch harte Arbeit gut erworbene Speise gibt, wird vollständig von Sünde befreit.
13.174.24
औरसेन बलेनान्नमर्जयित्वाऽविहिंसकः ।
यः प्रयच्छति विप्रेभ्यो न स दुर्गाणि पश्यति ॥ १३.१७४.२४ ॥
Wer die durch eigene Kraft erworbene Speise, gewaltlos bleibend, den Brahmanen gibt, der sieht keine Unglücksfälle.
13.174.25
न्यायेनैवाप्तमन्नं तु नरो हर्षसमन्वितः ।
द्विजेभ्यो वेदवृद्धेभ्यो दत्त्वा पापात्प्रमुच्यते ॥ १३.१७४.२५ ॥
Wer freudig die auf rechtmäßigem Wege erworbene Speise den in den Veden alten Dvijas gibt, wird von der Sünde befreit.
13.174.26
अन्नमूर्जस्करं लोके दत्त्वोर्जस्वी भवेन्नरः ।
सतां पन्थानमावृत्य सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १३.१७४.२६ ॥
Wer in der Welt stärkende Speise gibt, wird kräftig; wer den Pfad der Guten beschreitet, wird von allen Sünden befreit.
13.174.27
शूद्रान्नं नैव भोक्तव्यं विप्रैर्धर्मपरायणैः ।
आपद्येव स्वदासानां भोक्तव्यं स्वयमुद्यतैः ॥ १३.१७४.२७ ॥
Brahmanen, die dem Dharma ergeben sind, sollen niemals die Speise eines Śūdra essen; nur in der Not dürfen sie die Speise ihrer eigenen Diener essen, wenn sie selbst dazu entschlossen sind.
13.174.28
दानवद्भिः कृतः पन्था येन यान्ति मनीषिणः ।
ते हि प्राणस्य दातारस्तेभ्यो धर्मः सनातनः ॥ १३.१७४.२८ ॥
Den Pfad, den die Freigebigen gebahnt haben und auf dem die Weisen gehen — sie sind die Geber des Lebens; für sie gilt das ewige Dharma.
13.174.29
सर्वावस्थं मनुष्येण न्यायेनान्नमुपार्जितम् ।
कार्यं पात्रागतं नित्यमन्नं हि परमा गतिः ॥ १३.१७४.२९ ॥
Unter allen Umständen soll der Mensch die auf rechtmäßigem Wege erworbene Speise stets dem würdigen Gast geben, der kommt, denn die Speise ist die höchste Zuflucht.
13.174.30
अन्नस्य हि प्रदानेन नरो रौद्रं न सेवते ।
तस्मादन्नं प्रदातव्यमन्यायपरिवर्जितम् ॥ १३.१७४.३० ॥
Durch das Geben von Speise übt der Mensch keine Grausamkeit; daher soll nur Speise gegeben werden, die frei von Unrecht ist.
13.174.31
यतेद्ब्राह्मणपूर्वं हि भोक्तुमन्नं गृही सदा ।
अवन्ध्यं दिवसं कुर्यादन्नपानीयदानतः ॥ १३.१७४.३१ ॥
Der Hausvater soll stets danach streben, zuerst die Brahmanen zu speisen, und jeden Tag durch die Gabe von Speise und Trank fruchtbar machen.
13.174.32
भोजयित्वा दशशतं नरो वेदविदां नृप ।
न्यायविद्धर्मविदुषामितिहासविदां तथा ॥ १३.१७४.३२ ॥
O König, wer tausend Männer gespeist hat, die die Veden kennen, das Recht kennen, die Weisen des Dharma und ebenso die Kenner der Itihāsa…
13.174.33
न याति नरकं घोरं संसारांश्च न सेवते ।
सर्वकामसमायुक्तः प्रेत्य चाप्यश्नुते सुखम् ॥ १३.१७४.३३ ॥
Er geht nicht in die schreckliche Hölle und unterliegt nicht den Kreisläufen des weltlichen Daseins; mit allen Wünschen ausgestattet, genießt er auch nach dem Tod das Glück.
13.174.34
एवं सुखसमायुक्तो रमते विगतज्वरः ।
रूपवान्कीर्तिमांश्चैव धनवांश्चोपपद्यते ॥ १३.१७४.३४ ॥
So mit Glück erfüllt und frei von Leid freut er sich; und er wird schön, berühmt und auch reich wiedergeboren.
13.174.35
एतत्ते सर्वमाख्यातमन्नदानफलं महूत् ।
मूलमेतत्तु धर्माणां प्रदानानां च भारत ॥ १३.१७४.३५ ॥
O Bhārata, dies alles ist dir verkündet worden: die große Frucht der Speisegabe. Dies ist in der Tat die Wurzel der Dharmas und aller Gaben.