Mahābhārata · Adhyāya 13.182
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.182.1
विद्या तपश्च दानं च किमेतेषां विशिष्यते ।
पृच्छामि त्वां सतां श्रेष्ठ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.१८२.१ ॥
Welches ist überlegen: Wissen, Askese oder Gabe? Bester der Guten, ich frage dich; sag es mir, Großvater.
13.182.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मैत्रेयस्य च संवादं कृष्णद्वैपायनस्य च ॥ १३.१८२.२ ॥
Zu diesem Thema erzählt man auch diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Maitreya und Kṛṣṇa Dvaipāyana.
13.182.3
कृष्णद्वैपायनो राजन्नज्ञातचरितं चरन् ।
वाराणस्यामुपातिष्ठन्मैत्रेयं स्वैरिणीकुले ॥ १३.१८२.३ ॥
O König, Kṛṣṇa Dvaipāyana, umherwandernd mit unbekanntem Wandel, trat in Vārāṇasī im Haus einer freien Frau vor Maitreya.
13.182.4
तमुपच्छन्नमासीनं ज्ञात्वा स मुनिसत्तमः ।
अर्चित्वा भोजयामास मैत्रेयोऽशनमुत्तमम् ॥ १३.१८२.४ ॥
Als er ihn verborgen dasitzen sah, ehrte ihn Maitreya, der beste der Weisen, und setzte ihm ein vorzügliches Mahl vor.
13.182.5
तदन्नमुत्तमं भुक्त्वा गुणवत्सार्वकामिकम् ।
उत्तिष्ठमानोऽस्मयत प्रीतः कृष्णो महामनाः ॥ १३.१८२.५ ॥
Nachdem er diese vorzügliche, köstliche Speise gegessen hatte, die alle Wünsche erfüllt, lächelte Kṛṣṇa, großmütig und zufrieden, beim Aufstehen.
13.182.6
तमुत्स्मयन्तं सम्प्रेक्ष्य मैत्रेयः कृष्णमब्रवीत् ।
कारणं ब्रूहि धर्मात्मन्व्यस्मयिष्ठाः कुतश्च ते।
तपस्विनो धृतिमतः प्रमोदः समुपागतः ॥ १३.१८२.६ ॥
Als er ihn lächeln sah, sprach Maitreya zu Kṛṣṇa: »O Gerechter, nenne den Grund. Warum bist du erstaunt? Woher kommt diese Freude zu diesem standhaften Asketen?«
13.182.7
एतदिच्छामि ते विद्वन्नभिवाद्य प्रणम्य च ।
आत्मनश्च तपोभाग्यं सुखभाग्यं ममेह च ॥ १३.१८२.७ ॥
O Gelehrter, ich verneige mich vor dir und wünsche dies: dass mir hier ein Anteil an Askese und ein Anteil an Glück zukomme.
13.182.8
तपोभाग्यान्महाभाग सुखभाग्यात्तथैव च ।
पृथगाचरितं तात पृथगाचरितात्मनः।
अल्पान्तरमहं मन्ये विशिष्टमपि चान्वयात् ॥ १३.१८२.८ ॥
O Glücklicher, ich halte den Unterschied zwischen dem, der den Anteil an Askese gesondert übt, und dem, der den Anteil an Glück gesondert übt, für gering, obwohl er durch die Abstammung etwas ausgezeichnet sein mag, mein Kind.
13.182.9
अतिच्छेदातिवादाभ्यां स्मयोऽयं समुपागतः ।
असत्यं वेदवचनं कस्माद्वेदोऽनृतं वदेत् ॥ १३.१८२.९ ॥
Aus übermäßigem Abschneiden und übermäßigem Reden ist dieser Stolz entstanden. Das Wort des Veda kann nicht falsch sein; warum sollte der Veda Unwahres sprechen?
13.182.10
त्रीण्येव तु पदान्याहुः पुरुषस्योत्तमं प्रति ।
न द्रुह्येच्चैव दद्याच्च सत्यं चैव परान्वदेत् ॥ १३.१८२.१० ॥
Man sagt, für den besten der Menschen gebe es nur drei Schritte: nicht zu schaden, zu geben und auch den anderen die Wahrheit zu sagen.
13.182.11
इति वेदोक्तमृषिभिः पुरस्तात्परिकल्पितम् ।
इदानीं चैव नः कृत्यं पुरस्ताच्च परिश्रुतम् ॥ १३.१८२.११ ॥
Dies wurde von den Sehern, wie im Veda gesagt, zuvor festgesetzt; auch jetzt ist dies unsere Pflicht, wie man es zuvor gehört hat.
13.182.12
अल्पोऽपि तादृशो न्यासो भवत्युत महाफलः ।
तृषिताय च यद्दत्तं हृदयेनानसूयता ॥ १३.१८२.१२ ॥
Auch eine kleine Einlage solcher Art bringt großen Lohn; und was dem Durstigen gegeben wird, mit aufrichtigem Herzen und ohne Neid gegeben, bringt ebenfalls großen Lohn.
13.182.13
तोषितास्त्रिदशा यत्ते दत्त्वैतद्दर्शनं मम ।
अजैषीर्महतो लोकान्महायज्ञैरिव प्रभो ॥ १३.१८२.१३ ॥
O Herr, indem du mir diese Schau gewährtest, hast du die Götter erfreut und große Welten erobert, gleichsam durch große Opfer.
13.182.14
ततो दानपवित्रेण प्रीतोऽस्मि तपसैव च ।
दूरात्पुण्यवतो गन्धः पुण्यस्यैव च दर्शनात् ॥ १३.१८२.१४ ॥
Dann bin ich erfreut durch die Reinheit der Gabe und durch Askese allein. Der Duft des Verdienstvollen kommt aus der Ferne, und ebenso der Anblick des Verdienstes.
13.182.15
पुण्यश्च वातिगन्धस्ते मन्ये कर्म विधानजम् ।
अथ कर्मार्जितस्तात यथाचैवानुलेपनात् ॥ १३.१८२.१५ ॥
Dein Duft ist rein und stark. Ich glaube, er entspringt einer nach Vorschrift vollzogenen Handlung. Lieber Sohn, wie der Duft von der Salbung kommt, so wird dies durch Handlung erworben.
13.182.16
शुभं सर्वपवित्रेब्यो दानमेव परं द्विज ।
नोचेत्सर्वपवित्रेभ्यो दानमेव परं भवेत् ॥ १३.१८२.१६ ॥
O Zweimalgeborener, unter allen Reinigungsmitteln ist die Gabe allein das Höchste und Glückverheißende. Wäre es nicht so, so wäre die Gabe nicht das Höchste über alle Reinigungen.
13.182.17
यानीमान्युत्तमानीह वेदोक्तानि प्रशंसति ।
तेषां श्रेष्ठतरं दानमिति मे नात्र संशयः ॥ १३.१८२.१७ ॥
Unter diesen in den Veden verkündeten, hier gepriesenen vortrefflichen Handlungen ist die Gabe die vortrefflichste — daran habe ich keinen Zweifel.
13.182.18
दानवद्भिः कृतः पन्था येन यान्ति मनीषिणः ।
ते हि प्राणस्य दातारस्तेषु धर्मः प्रतिष्ठितः ॥ १३.१८२.१८ ॥
Den Pfad, den die Gebenden gebahnt haben, gehen die Weisen. Sie sind die Geber des Lebens, und in ihnen ist das Dharma gegründet.
13.182.19
यथा वेदाः स्वधीताश्च यथा चेन्द्रियसंयमः ।
सर्वत्यागो यता चेह तता दानमनुत्तमम् ॥ १३.१८२.१९ ॥
So wie hier wohlgelernte Veden, Beherrschung der Sinne und Entsagung von allem gepriesen werden, so ist die Gabe die höchste.
13.182.20
त्वं हि तात सुखादेव शुभमेष्यसि शोभनम् ।
सुखात्सुखतरप्राप्तिमाप्नुते मतिमान्नरः ॥ १३.१८२.२० ॥
Lieber Sohn, nur aus dem Glück wirst du das Gute und Schöne erlangen; der weise Mensch erlangt aus dem Glück ein noch größeres Glück.
13.182.21
तन्नः प्रत्यक्षमेवेदमुपलक्ष्यमसंशयम् ।
श्रीमन्तः प्राप्नुवन्त्यर्थान्दानं यज्ञं तथा सुखम् ॥ १३.१८२.२१ ॥
Dies ist uns offensichtlich, ohne Zweifel: die Begüterten erlangen Reichtum durch Gabe, Opfer und ebenso durch Glück.
13.182.22
सुखादेव परं दुःखं दुःखादन्यत्परं सुखम् ।
दृश्यते हि महाप्राज्ञ नियतं वै स्वभावतः ॥ १३.१८२.२२ ॥
Aus dem Glück entsteht das größere Leid, aus dem Leid ein anderes, größeres Glück; o Großweiser, dies sieht man gewiss von Natur aus.
13.182.23
विविधानीह वृत्तानि नरस्याहुर्मनीषिणः ।
पुण्यमन्यत्पापमन्यन्न पुण्यं न च पापकम् ॥ १३.१८२.२३ ॥
Die Weisen sagen, dass das Verhalten des Menschen hier vielfältig ist: das eine ist Verdienst, das andere Sünde; das eine ist weder Verdienst noch Sünde.
13.182.24
न वृत्तं मन्यतेऽन्यस्य मन्यतेऽन्यस्य पातकम् ।
यथा स्वकर्मनिर्वृत्तं न पुण्यं न च पापकम् ॥ १३.१८२.२४ ॥
Das Verhalten des einen wird nicht als Sünde des anderen angesehen; das durch die eigene Tat Vollbrachte ist weder Verdienst noch Sünde.
13.182.25
यज्ञदानतपःशीला नरा वै पुण्यकर्मिणः ।
येऽभिद्रुह्यन्ति भूतानि ते वै पापकृतो जनाः ॥ १३.१८२.२५ ॥
Menschen, deren Wesen Opfer, Gabe und Askese ist, sind wahrlich Täter verdienstvoller Taten; wer den Wesen schadet, das sind wahrlich die Sünder.
13.182.26
द्रव्याण्याददते चैव दुःखं यान्ति पतन्ति च ।
ततोऽन्यत्कर्म यत्किंचिन्न पुण्यं न च पातकम् ॥ १३.१८२.२६ ॥
Wer die Habe anderer nimmt, gerät in Leid und fällt; jede andere Handlung, die davon verschieden ist, ist weder Verdienst noch Sünde.
13.182.27
नित्यं चाकृपणो भुङ्क्ते स्वजनैर्देहि याचतः ।
भाग्यक्षयेण क्षीयन्ते नोपभोगेन सञ्चयाः ॥ १३.१८२.२७ ॥
Der großmütige Mensch genießt stets mit den Seinen und gibt den Bittenden; Ansammlungen schwinden durch das Erschöpfen des Schicksals, nicht durch den Genuss.
13.182.28
रमस्वैधस्व मोदस्व देहि दाने रमस्व च ।
न त्वामतिभविष्यन्ति वैद्या न च तपस्विनः ॥ १३.१८२.२८ ॥
Freue dich, gedeihe, sei fröhlich, gib und erfreue dich am Geben; Ärzte und Asketen werden dich nicht übertreffen.