மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.182
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.182.1
विद्या तपश्च दानं च किमेतेषां विशिष्यते ।
पृच्छामि त्वां सतां श्रेष्ठ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.१८२.१ ॥
கல்வி, தவம், தானம் — இவற்றில் எது சிறந்தது? நல்லோரில் சிறந்தவரே, உம்மிடம் கேட்கிறேன்; அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், பிதாமகரே.
13.182.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मैत्रेयस्य च संवादं कृष्णद्वैपायनस्य च ॥ १३.१८२.२ ॥
இதைப் பற்றியும் மக்கள் இந்தப் பண்டைய வரலாற்றைச் சொல்கிறார்கள் — மைத்ரேயருக்கும் கிருஷ்ணத்வைபாயனருக்கும் இடையிலான உரையாடலை.
13.182.3
कृष्णद्वैपायनो राजन्नज्ञातचरितं चरन् ।
वाराणस्यामुपातिष्ठन्मैत्रेयं स्वैरिणीकुले ॥ १३.१८२.३ ॥
அரசே, கிருஷ்ணத்வைபாயனர் தம் நடத்தையை மறைத்தவாறு அலைந்து, வாராணசியில் ஒரு சுயேச்சைப் பெண்ணின் குடியிருப்பில் மைத்ரேயரை அணுகினார்.
13.182.4
तमुपच्छन्नमासीनं ज्ञात्वा स मुनिसत्तमः ।
अर्चित्वा भोजयामास मैत्रेयोऽशनमुत्तमम् ॥ १३.१८२.४ ॥
மறைந்து அமர்ந்திருந்தவரை அறிந்து, முனிவர்களில் சிறந்த மைத்ரேயர் அவரை மதித்து உயர்ந்த உணவு அளித்தார்.
13.182.5
तदन्नमुत्तमं भुक्त्वा गुणवत्सार्वकामिकम् ।
उत्तिष्ठमानोऽस्मयत प्रीतः कृष्णो महामनाः ॥ १३.१८२.५ ॥
அந்த உயர்ந்த, நற்குணமுள்ள, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் உணவை உண்டு, மகிழ்ந்த மகாமனமுடைய கிருஷ்ணர் எழும்பும்போது புன்னகைத்தார்.
13.182.6
तमुत्स्मयन्तं सम्प्रेक्ष्य मैत्रेयः कृष्णमब्रवीत् ।
कारणं ब्रूहि धर्मात्मन्व्यस्मयिष्ठाः कुतश्च ते।
तपस्विनो धृतिमतः प्रमोदः समुपागतः ॥ १३.१८२.६ ॥
அவர் சிரிப்பதைக் கண்டு மைத்ரேயர் கிருஷ்ணரிடம் கூறினார் — "தர்மாத்மாவே, காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்; நீர் ஏன் வியப்படைந்தீர்? திடமுள்ள இந்தத் தவசிக்கு இந்த மகிழ்ச்சி எங்கிருந்து வந்தது?"
13.182.7
एतदिच्छामि ते विद्वन्नभिवाद्य प्रणम्य च ।
आत्मनश्च तपोभाग्यं सुखभाग्यं ममेह च ॥ १३.१८२.७ ॥
அறிஞரே, உம்மை வணங்கி நமஸ்கரித்து இதை நான் விரும்புகிறேன்; இங்கே எனக்கும் தவத்தின் பங்கும் இன்பத்தின் பங்கும் கிடைக்க வேண்டும்.
13.182.8
तपोभाग्यान्महाभाग सुखभाग्यात्तथैव च ।
पृथगाचरितं तात पृथगाचरितात्मनः।
अल्पान्तरमहं मन्ये विशिष्टमपि चान्वयात् ॥ १३.१८२.८ ॥
மகா பாக்கியவானே, தவத்தின் பங்கிலும் இன்பத்தின் பங்கிலும் அவ்வாறே வேறுபட்டு ஒழுகுபவனின் வேறுபாடு சிறிதே என நான் கருதுகிறேன்; குலப்பெருமையால் அது சற்றுச் சிறப்பானதும் கூட, ஐயா.
13.182.9
अतिच्छेदातिवादाभ्यां स्मयोऽयं समुपागतः ।
असत्यं वेदवचनं कस्माद्वेदोऽनृतं वदेत् ॥ १३.१८२.९ ॥
அளவுக்கு மீறி வெட்டுவதாலும் அளவுக்கு மீறி பேசுவதாலும் இந்த இறுமாப்பு வந்துவிட்டது. வேத வாக்கியம் பொய்யாகாது; வேதம் ஏன் பொய் சொல்லும்?
13.182.10
त्रीण्येव तु पदान्याहुः पुरुषस्योत्तमं प्रति ।
न द्रुह्येच्चैव दद्याच्च सत्यं चैव परान्वदेत् ॥ १३.१८२.१० ॥
உயர்ந்த மனிதனுக்கு மூன்றே படிகள் என்கின்றனர்: துரோகம் செய்யக் கூடாது, கொடுக்க வேண்டும், பிறரிடமும் உண்மையே பேச வேண்டும்.
13.182.11
इति वेदोक्तमृषिभिः पुरस्तात्परिकल्पितम् ।
इदानीं चैव नः कृत्यं पुरस्ताच्च परिश्रुतम् ॥ १३.१८२.११ ॥
ரிஷிகள் வேதத்தில் சொன்னதாக முன்பே வகுக்கப்பட்டது இது; இப்போதும் நமக்கான கடமை இதுவே, முன்பும் கேட்கப்பட்டதுதான்.
13.182.12
अल्पोऽपि तादृशो न्यासो भवत्युत महाफलः ।
तृषिताय च यद्दत्तं हृदयेनानसूयता ॥ १३.१८२.१२ ॥
அத்தகைய நியாசம் சிறிதாக இருந்தாலும் பெரும் பலனைத் தரும்; தாகமுள்ளவனுக்கு மனமார்ந்து, பொறாமையின்றிக் கொடுக்கப்பட்டதும் அவ்வாறே பெரும் பலனைத் தரும்.
13.182.13
तोषितास्त्रिदशा यत्ते दत्त्वैतद्दर्शनं मम ।
अजैषीर्महतो लोकान्महायज्ञैरिव प्रभो ॥ १३.१८२.१३ ॥
ஓ பிரபுவே, எனக்கு இந்த தரிசனத்தை அளித்து நீ தேவர்களை மகிழ்வித்தாய்; மகா யாகங்களைப் போல பெரிய உலகங்களை வென்றாய்.
13.182.14
ततो दानपवित्रेण प्रीतोऽस्मि तपसैव च ।
दूरात्पुण्यवतो गन्धः पुण्यस्यैव च दर्शनात् ॥ १३.१८२.१४ ॥
பின்னர் தானத்தின் தூய்மையாலும் தவத்தாலும் நான் மகிழ்ந்தேன். புண்ணியவானின் மணம் தூரத்திலிருந்தே வரும்; புண்ணியத்தைக் காண்பதாலும் வரும்.
13.182.15
पुण्यश्च वातिगन्धस्ते मन्ये कर्म विधानजम् ।
अथ कर्मार्जितस्तात यथाचैवानुलेपनात् ॥ १३.१८२.१५ ॥
உன் மணம் தூய்மையும் வலிமையும் உடையது. விதிப்படி செய்த கர்மத்திலிருந்து பிறந்தது என்று நான் கருதுகிறேன். அன்பு மகனே, அனுலேபனத்தால் மணம் வருவது போல, கர்மத்தால் ஈட்டப்பட்டது இது.
13.182.16
शुभं सर्वपवित्रेब्यो दानमेव परं द्विज ।
नोचेत्सर्वपवित्रेभ्यो दानमेव परं भवेत् ॥ १३.१८२.१६ ॥
இரு பிறப்பாளனே, எல்லா தூய்மைப்படுத்தும் வழிகளிலும் தானமே மிகச் சிறந்ததும் நலம் தருவதுமாகும். அப்படி இல்லையென்றால், எல்லா தூய்மைகளையும் விட தானமே உயர்ந்ததாக இருக்காது.
13.182.17
यानीमान्युत्तमानीह वेदोक्तानि प्रशंसति ।
तेषां श्रेष्ठतरं दानमिति मे नात्र संशयः ॥ १३.१८२.१७ ॥
வேதங்களில் சொல்லப்பட்ட எந்த உயர்ந்த கர்மங்களை இங்கே புகழ்கின்றனரோ, அவற்றில் தானமே மிகச் சிறந்தது என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை.
13.182.18
दानवद्भिः कृतः पन्था येन यान्ति मनीषिणः ।
ते हि प्राणस्य दातारस्तेषु धर्मः प्रतिष्ठितः ॥ १३.१८२.१८ ॥
தானம் செய்பவர்கள் அமைத்த வழியில் ஞானிகள் செல்கின்றனர். அவர்களே உயிரின் கொடையாளிகள்; அவர்களிடமே தர்மம் நிலைபெற்றுள்ளது.
13.182.19
यथा वेदाः स्वधीताश्च यथा चेन्द्रियसंयमः ।
सर्वत्यागो यता चेह तता दानमनुत्तमम् ॥ १३.१८२.१९ ॥
நன்கு ஓதப்பட்ட வேதங்கள், புலன் அடக்கம், அனைத்தையும் துறப்பது ஆகியவை எவ்வாறு இங்கு போற்றப்படுகின்றனவோ, அவ்வாறே தானமே மிகச் சிறந்தது.
13.182.20
त्वं हि तात सुखादेव शुभमेष्यसि शोभनम् ।
सुखात्सुखतरप्राप्तिमाप्नुते मतिमान्नरः ॥ १३.१८२.२० ॥
அன்பு மகனே, நீ இன்பத்தின் வழியாகவே நலத்தையும் அழகையும் அடைவாய்; அறிவுள்ள மனிதன் இன்பத்திலிருந்தே அதிக இன்பத்தை அடைகிறான்.
13.182.21
तन्नः प्रत्यक्षमेवेदमुपलक्ष्यमसंशयम् ।
श्रीमन्तः प्राप्नुवन्त्यर्थान्दानं यज्ञं तथा सुखम् ॥ १३.१८२.२१ ॥
இது நமக்கு நேரடியாகவே தெரிகிறது, இதில் ஐயமில்லை; செல்வர்கள் தானத்தாலும் யாகத்தாலும், அதுபோல் இன்பத்தாலும் செல்வத்தைப் பெறுகின்றனர்.
13.182.22
सुखादेव परं दुःखं दुःखादन्यत्परं सुखम् ।
दृश्यते हि महाप्राज्ञ नियतं वै स्वभावतः ॥ १३.१८२.२२ ॥
இன்பத்திலிருந்தே மிகுந்த துன்பமும், துன்பத்திலிருந்தே மிகுந்த இன்பமும் உண்டாவதைக் காண்கிறோம்; மகாபுத்திமானே, இது இயல்பாகவே நிச்சயமாகக் காணப்படுகிறது.
13.182.23
विविधानीह वृत्तानि नरस्याहुर्मनीषिणः ।
पुण्यमन्यत्पापमन्यन्न पुण्यं न च पापकम् ॥ १३.१८२.२३ ॥
அறிஞர்கள் இங்கு மனிதனின் நடத்தைகள் பலவகை என்று கூறுகின்றனர்; ஒன்று புண்ணியம், வேறொன்று பாவம்; அது புண்ணியமும் அல்ல, பாவமும் அல்ல.
13.182.24
न वृत्तं मन्यतेऽन्यस्य मन्यतेऽन्यस्य पातकम् ।
यथा स्वकर्मनिर्वृत्तं न पुण्यं न च पापकम् ॥ १३.१८२.२४ ॥
ஒருவரின் நடத்தை மற்றவருக்கு பாவமாகக் கருதப்படுவதில்லை; தன் சொந்தச் செயலால் நிகழ்ந்த நடத்தை புண்ணியமும் அல்ல, பாவமும் அல்ல.
13.182.25
यज्ञदानतपःशीला नरा वै पुण्यकर्मिणः ।
येऽभिद्रुह्यन्ति भूतानि ते वै पापकृतो जनाः ॥ १३.१८२.२५ ॥
யாகம், தானம், தவம் ஆகியவற்றை இயல்பாகக் கொண்ட மனிதர்களே புண்ணிய செயல் செய்பவர்கள்; உயிரினங்களுக்குத் துரோகம் செய்பவர்களே பாவிகள்.
13.182.26
द्रव्याण्याददते चैव दुःखं यान्ति पतन्ति च ।
ततोऽन्यत्कर्म यत्किंचिन्न पुण्यं न च पातकम् ॥ १३.१८२.२६ ॥
பிறரின் பொருளைப் பறிப்பவர்கள் துன்பத்தை அடைந்து வீழ்வார்கள்; அதுவல்லாத வேறு எந்தச் செயலும் புண்ணியமும் அல்ல, பாவமும் அல்ல.
13.182.27
नित्यं चाकृपणो भुङ्क्ते स्वजनैर्देहि याचतः ।
भाग्यक्षयेण क्षीयन्ते नोपभोगेन सञ्चयाः ॥ १३.१८२.२७ ॥
கருணையுள்ளவன் எப்போதும் தன் உறவினருடன் துய்த்து, இரப்போருக்குக் கொடுக்கிறான்; செல்வத்தின் அழிவால் சேமிப்புகள் குறைகின்றன, நுகர்வினால் அல்ல.
13.182.28
रमस्वैधस्व मोदस्व देहि दाने रमस्व च ।
न त्वामतिभविष्यन्ति वैद्या न च तपस्विनः ॥ १३.१८२.२८ ॥
மகிழ்ந்திரு, செழித்திரு, களித்திரு, கொடு; தானத்தில் ஆனந்தம் கொள். மருத்துவர்களும் தவசிகளும் உன்னை மிஞ்ச மாட்டார்கள்.