Mahābhārata · Adhyāya 13.211
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.211.1
उक्तस्त्वया त्रिवर्गस्य धर्मश्च परमः शुभः ।
सर्वव्यापी तु यो धर्मो भगवंस्तं ब्रवीतु मे। ॥ १३.२११.१ ॥
Du hast den höchsten und glückbringenden Dharma der drei Ziele dargelegt. O Erhabener, sag mir jenen Dharma, der alles durchdringt.
13.211.2
ब्रह्मणा लोकसंसारे सृष्टा धात्रा गुणार्थिना ।
लोकांस्तारयितुं युक्ता मर्त्येषु क्षितिदेवताः ॥ १३.२११.२ ॥
Im Weltenkreislauf schuf Brahmā, der Schöpfer, der Tugenden begehrt, unter den Sterblichen die würdigen Erdgötter (die Brāhmaṇas), um die Welten hinüberzuführen.
13.211.3
तेषु तावत्प्रवक्ष्यामि धर्मं शुभफलोदयम् ।
ब्राह्मणेष्वभयो धर्मः परमः शुभलक्षणः ॥ १३.२११.३ ॥
Unter ihnen werde ich zuerst den Dharma verkünden, der glückbringende Früchte hervorbringt: Unter den Brāhmaṇas ist die Furchtlosigkeit der höchste Dharma von glückverheißender Art.
13.211.4
इमे च धर्मा लोकानां पूर्वं सृष्टाः स्वयंभुवा ।
पृथिव्यां सद्द्विजैर्नित्यं कीर्त्यमानं निबोध मे ॥ १३.२११.४ ॥
Diese Dharmas der Welten wurden einst vom Selbstseienden geschaffen und werden auf der Erde beständig von guten Zweimalgeborenen verkündet; vernimm sie von mir.
13.211.5
स्वदारनिरतिर्धर्मो नित्यं जप्यं तथैव च ।
सर्वातिथ्यं त्रिवर्गस्य यथाशक्ति दिवानिशम् ॥ १३.२११.५ ॥
Die Hingabe an die eigene Frau ist Dharma, ebenso die stete Rezitation; Gastfreundschaft gegenüber allen, für die drei Ziele, soll nach Vermögen Tag und Nacht geübt werden.
13.211.6
शूद्रो धर्मपरो नित्यं शुश्रूषानिरतो भवेत् ॥ १३.२११.६ ॥
Ein Śūdra soll stets dem Dharma ergeben und dem Dienst zugewandt sein.
13.211.7
त्रैविद्यो ब्राह्मणो वृद्धो न चाध्ययनजीवकः ।
त्रिवर्गस्य व्यतिक्रान्तं तस्य धर्मः सनातनः ॥ १३.२११.७ ॥
Der greise Brahmane, der die drei Veden kennt und nicht vom Lehren lebt, ist über die drei Ziele hinaus; sein Dharma ist ewig.
13.211.8
षट् कर्माणि च प्रोक्तानि सृष्टानि ब्रह्मणा पुरा ।
धर्मिष्ठानि वरिष्ठानि तानितानि शृणूत्तमे ॥ १३.२११.८ ॥
Sechs Pflichten wurden verkündet, einst von Brahmā geschaffen; sie sind die gerechtesten und vortrefflichsten. Höre sie, o Beste.
13.211.9
यजनं याजनं चैव दानं पात्रे प्रतिग्रहः ।
अध्यापनमध्ययनं षट्कर्मा धर्मभागृजुः ॥ १३.२११.९ ॥
Opfern für sich selbst, Opferdienst für andere, Geben, Annehmen von Gaben von einem Würdigen, Lehren und Studieren – das sind die sechs Pflichten; der Aufrechte hat Anteil am Dharma.
13.211.10
नित्यः स्वाध्यायतो धर्मः नित्ययज्ञः सनातनः ।
दानं प्रशंसते नित्यं ब्राह्मणेषु त्रिकर्मसु ॥ १३.२११.१० ॥
Das tägliche Dharma entsteht aus dem Selbststudium; das tägliche Opfer ist ewig. Das Geben an Brahmanen wird unter diesen drei Pflichten stets gepriesen.
13.211.11
अयमेव परो धर्मः संवृतः सत्सु विद्यते ।
गर्भस्थाने विशुद्धानां धर्मस्य नियमो महान् ॥ १३.२११.११ ॥
Dies allein ist das höchste Dharma, unter den Guten verborgen gehalten. In der Ursprungsstätte der Reinen gilt die große Regel des Dharma.
13.211.12
पञ्चयज्ञविशुद्धात्मा ऋतुनित्योऽनसूयकः ।
दान्तो ब्राह्मणसत्कर्ता सुसंमृष्टनिवेशनः ॥ १३.२११.१२ ॥
Dessen Seele durch die fünf Opfer geläutert ist, beständig in den Jahreszeitenriten, frei von Neid, selbstbeherrscht, die Brahmanen ehrend, mit gut gefegter Wohnstätte.
13.211.13
चक्षुःश्रोत्रमनोजिह्वास्निग्धवर्णप्रदः सदा ।
अतिथ्यभ्यागतरतः शेषान्नकृतभोजनः ॥ १३.२११.१३ ॥
Wer stets Auge, Ohr, Geist und Zunge sanft erfreut, an Gästen und ankommenden Besuchern Freude hat und nur die Speise isst, die nach dem Mahl der Gäste übrig bleibt.
13.211.14
पाद्यमर्घ्यं यथान्यायमासनं शयनं तथा ।
दीपं प्रतिश्रयं चैव यो ददाति स धार्मिकः ॥ १३.२११.१४ ॥
Wer nach der Vorschrift Fußwasser, die Ehrengabe, einen Sitz, ein Lager, eine Lampe und eine Unterkunft gibt, der ist rechtschaffen.
13.211.15
प्रातरुत्थाय वै पश्चाद्भोजने तु निमन्त्रयेत् ।
सत्कृत्याऽनुव्रजेद्यश्च तस्य धर्मः सनातनः ॥ १३.२११.१५ ॥
Wer früh am Morgen aufsteht, danach zum Mahl einlädt und die Gäste nach Ehrung begleitet, dessen Dharma ist ewig.
13.211.16
प्रवृत्तिलक्षणो धर्मो गृहस्थेषु विधीयते ।
तदहं कीर्तयिष्यामि त्रिवर्गेषु च यद्यथा ॥ १३.२११.१६ ॥
Für Hausvorstände wird das durch Weltzuwendung gekennzeichnete Dharma vorgeschrieben; darum werde ich es beschreiben, wie es unter den drei Zielen steht.
13.211.17
एकेनांशेन धर्मार्थः कर्तव्यो हितमिच्छता ।
एकेनांशेन कामार्थमेकमंशं विवर्धयेत् ॥ १३.२११.१७ ॥
Wer sein Wohl wünscht, soll mit einem Teil Dharma und Reichtum verfolgen und einen anderen Teil für Lust und Besitz mehren.
13.211.18
निवृत्तिलक्षणः पुण्यो धर्मो मोक्षो विधीयते ।
तस्य वृत्तिं प्रवक्ष्यामि तां शृणुष्व समाहिता ॥ १३.२११.१८ ॥
Das heilige, durch Rückzug gekennzeichnete Dharma wird zur Befreiung vorgeschrieben; ich werde dir seine Übung erklären — höre mit gesammeltem Geist.
13.211.19
सर्वभूतदया धर्मो निवृत्तेः परम सदा ।
बुभुक्षितं पिपासार्तमतिथिं श्रान्तमागतम्।
अर्चयन्ति वरारोहे तेषामपि फलं महत् ॥ १३.२११.१९ ॥
Mitgefühl mit allen Wesen ist stets das höchste Dharma des Entsagens. Wer einen hungrigen, durstigen, erschöpften Gast ehrt, erlangt ebenfalls große Frucht, o Schönhüftige.
13.211.20
पात्रमित्येव दातव्यं सर्वस्मै धर्मकाङ्क्षिभिः ।
आगमिष्यति यत्पात्रं तत्पात्रं तारयिष्यति ॥ १३.२११.२० ॥
Wer nach Dharma strebt, soll jedem geben und jeden als würdigen Empfänger betrachten. Der würdige Empfänger, der kommt, wird sie hinübertragen.
13.211.21
काले सम्प्राप्तमतिथिं भोक्तुकाममुपस्थितम् ।
यस्तं सम्भावयेत्तत्र व्यासोऽयं समुपस्थितः ॥ १३.२११.२१ ॥
Wer einen Gast ehrt, der zur rechten Zeit gekommen ist und hungrig dasteht, bei dem ist eben Vyāsa selbst erschienen.
13.211.22
तस्य पूजां यथाशक्त्या सौम्यचित्तः प्रयोजयेत् ।
चित्तमूलो भवेद्धर्मो धर्ममूलं भवेद्यशः ॥ १३.२११.२२ ॥
Er soll ihn nach seinen Kräften mit sanftem Sinn ehren. Dharma wurzelt im Geist, und Ruhm wurzelt im Dharma.
13.211.23
तस्मात्सौम्येन चित्तेन दातव्यं देवि सर्वथा ।
सौम्यचित्तस्तु यो दद्यात्तद्धि दानमनुत्तमम् ॥ १३.२११.२३ ॥
Darum, o Göttin, soll man stets mit sanftem Sinn geben. Die Gabe dessen, der mit sanftem Sinn gibt, ist fürwahr die unübertroffene Gabe.
13.211.24
यथाम्बुबिन्दुभिः सूक्ष्मैः पतद्भिर्मेदिनीतले ।
केदाराश्च तटाकानि सरांसि सरितस्तथा ॥ १३.२११.२४ ॥
So wie Felder, Teiche, Seen und Flüsse sich mit feinen Wassertropfen füllen, die auf die Erdoberfläche fallen,
13.211.25
तोयपूर्णानि दृश्यन्ते अप्रतर्क्योऽतिशोभने ।
अल्पमल्पमपि ह्येकं दीयमानं विवर्धते ॥ १३.२११.२५ ॥
Sie sind voller Wasser zu sehen; o du Strahlendste, ihre Frucht ist unfassbar. Auch wenig, Stück für Stück gegeben, wächst.
13.211.26
पीडयाऽपि च भृत्यानां दानमेव विशिष्यते ।
पुत्रदारधनं धान्यं न मृताननुगच्छति ॥ १३.२११.२६ ॥
Selbst unter Mühsal ist das Geben an Diener das Vorzüglichste. Söhne, Frauen, Reichtum und Korn folgen dem Toten nicht.
13.211.27
श्रेयो दानं च भोगश्च धनं प्राप्य यशस्विनि ।
दानेन हि महाभागा भवन्ति मनुजाधिपाः ॥ १३.२११.२७ ॥
O Ruhmreiche, nachdem du Reichtum erlangt hast, sind Geben und Genuss das höchste Gut; durch Geben werden die sehr Glücklichen zu Herren der Menschen.
13.211.28
नास्ति भूमौ दानसमं नास्ति दानसमो निधिः ।
नास्ति सत्यात्परो धर्मो नानृतात्पातकं परम् ॥ १३.२११.२८ ॥
Auf der Erde gibt es nichts dem Geben Gleiches, und kein Schatz ist dem Geben gleich. Es gibt kein höheres Dharma als die Wahrheit, und keine größere Sünde als die Lüge.
13.211.29
आश्रमे यस्तु तप्येत तपो मूलफलाशनः ।
आदित्याभिमुखो भूत्वा जटावल्कलसंवृतः।
मण्डूकशायी हेमन्ते ग्रीष्मे पञ्चतपा भवेत् ॥ १३.२११.२९ ॥
Wer im Einsiedlerhain Askese übt, sich von Wurzeln und Früchten nährt, der Sonne zugewandt, mit verfilztem Haar und Baumrinde bekleidet, im Winter wie ein Frosch schläft und im Sommer die fünf Feuer übt.
13.211.30
सम्यक्तपश्चरन्तीह श्रद्दधाना वनाश्रमे ।
गृहाश्रमस्य ते देवि कलां नार्हन्ति षोडशीम् ॥ १३.२११.३० ॥
Wer hier, voller Glauben, im Waldeinsiedlerhain gut Askese übt, o Göttin, verdient nicht einmal den sechzehnten Teil der Haushälterstufe.
13.211.31
गृहाश्रमस्य या चर्या व्रतानि नियमाश्च ये ।
तथा च देवताः पूज्याः सततं गृहमेधिना ॥ १३.२११.३१ ॥
Das Verhalten, die Gelübde und die Observanzen des Hausvaterstandes; ebenso muss der Hausvater stets die Götter verehren.
13.211.32
यद्यच्च परिहर्तव्यं गृहीणातिथिपर्वसु ।
तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि कथ्यमानं त्वया विभो ॥ १३.२११.३२ ॥
Alles, was der Hausvater an Gastund Festtagen meiden soll, möchte ich von dir hören, o Herr.
13.211.33
गृहाश्रमस्य यन्मूलं फलं धर्मोऽयमुत्तमम् ।
पादैश्चतुर्भिः सततं धर्मो यत्र प्रतिष्ठितः ॥ १३.२११.३३ ॥
Die Wurzel und die Frucht des Hausvaterstandes ist dieser höchste Dharma, auf dem der Dharma mit vier Füßen stets gegründet ist.
13.211.34
सारभूतं वरारोहे दध्नो घृतमिवोद्धृतम् ।
तदहं ते प्रवक्ष्यामि श्रूयतां धर्मचारिणि ॥ १३.२११.३४ ॥
O Schöne, das Wesentliche, wie das aus Quark gewonnene Ghee, werde ich dir darlegen; höre, o Dharma-Befolgerin.
13.211.35
दंपत्यलङ्करिष्णुश्च गृहदानरतिर्नरः ।
कलत्रसौख्यं विन्देत नास्ति तत्र विचारणा ॥ १३.२११.३५ ॥
Der Mann, der das Paar schmückt und an Gaben im Haus Freude hat, erlangt das Glück der Ehefrau; daran ist nicht zu zweifeln.
13.211.36
स्त्रियो वा पुरुषो वाऽपि दम्पतीन्पूजयन्ति ते ।
मनोभिलषितान्कामान्प्राप्नुवन्ति न संशयः ॥ १३.२११.३६ ॥
Ob Frau oder Mann, wer das Paar ehrt, erlangt die Wünsche, die sein Geist ersehnt; daran besteht kein Zweifel.
13.211.37
शुश्रूषन्ते ये पितरं मातरं च गृहाश्रमे ।
भर्तारं चैव या नारी अग्निहोत्रं च ये द्विजाः ॥ १३.२११.३७ ॥
Diejenigen, die im Hausstand Vater und Mutter dienen, die Frau, die ihrem Gatten dient, und die Zweimalgeborenen, die das Agnihotra vollziehen,
13.211.38
तेषुतेषु च प्रीणन्ति देवा इन्द्रपुरोगमाः ।
पितरः पितृलोकस्थाः स्वधर्मेण स रज्यते ॥ १३.२११.३८ ॥
Durch jede dieser Handlungen erfreuen sich die Götter unter Indra und die Ahnen, die in der Welt der Ahnen wohnen; durch seine eigene Pflicht wird er erfreut.
13.211.39
मातापितृवियुक्तानां का चर्या गृहमेधिनाम् ।
विधवानां च नारीणां भवानेव ब्रवीतु मे ॥ १३.२११.३९ ॥
Was ist das Verhalten der Hausväter, die von Mutter und Vater getrennt sind, und der Witwen? Mögest du selbst es mir sagen.
13.211.40
देवतातिथिशुश्रूषा गुरुवृद्धाभिवादनम् ।
अहिंसा सर्वभूतानामलोभः सत्यसन्धता ॥ १३.२११.४० ॥
Dienst an Göttern und Gästen, ehrerbietiger Gruß an Lehrer und Ältere, Gewaltlosigkeit gegenüber allen Wesen, Freiheit von Gier und Beständigkeit in der Wahrheit.
13.211.41
ब्रह्मचर्यं शरण्यत्वाशौचं पूर्वाभिभाषणम् ।
कृतज्ञत्वमपैशुन्यं सततं धर्मशीलता ॥ १३.२११.४१ ॥
Keuschheit, ein Zufluchtsort für den Suchenden zu sein, Reinheit, zuerst freundlich zu sprechen, Dankbarkeit, Freiheit von übler Nachrede und eine beständige Neigung zum Dharma.
13.211.42
दिने द्विरभिषेकं च पितृदैवतपूजनम् ।
गवाह्निकप्रदानं च संविभागोऽतिथिष्वपि ॥ १३.२११.४२ ॥
Zweimal täglich baden, Verehrung der Ahnen und Gottheiten, die tägliche Gabe einer Kuh und auch mit Gästen teilen.
13.211.43
दीपप्रतिश्रयं चैव दद्यात्पाद्यासनं तथा ।
पञ्चमेऽहनि षष्ठे वा द्वादशेऽप्यष्टमेऽथवा।
तदुर्दशे पञ्चदशे ब्रह्मचारी सदा भवेत् ॥ १३.२११.४३ ॥
Er soll Licht und Obdach geben, ebenso Wasser für die Füße und einen Sitz. Am fünften oder sechsten Tag, am zwölften oder achten, und an jenem zehnten oder fünfzehnten Tag soll er stets ein brahmacārin sein.
13.211.44
श्मश्रुकर्म शिरोभ्यङ्गमञ्जनं दन्तधावनम् ।
नैतेष्वहस्तु कुर्वीत तेषु लक्ष्मीः प्रतिष्ठिता ॥ १३.२११.४४ ॥
An diesen Tagen soll man sich nicht den Bart scheren, das Haupt salben, Collyrium auftragen oder die Zähne reinigen; denn Lakṣmī ist in ihnen gegründet.
13.211.45
व्रतोपवासनियमस्तपो दानं च शक्तितः ।
भरणं भृत्यवर्गस्य दीनानामनुकम्पनम् ॥ १३.२११.४५ ॥
Einhaltung der Gelübde, Fasten und Selbstbeherrschung; Askese und Geben nach eigenem Vermögen; den Stand der Diener erhalten und den Elenden Mitgefühl erweisen.
13.211.46
परदारान्निवृत्तिश्च स्वदारेषु रतिः सदा ।
शरीरमेकं दंपत्योर्विधात्रा पूर्वनिर्मितम्।
तस्मात्स्वदारनिरतो ब्रह्मचारी विधीयते ॥ १३.२११.४६ ॥
Sich von der Frau eines anderen fernhalten und stets Freude an der eigenen Frau haben; der Leib von Mann und Frau ist einer, vom Schöpfer zuvor gebildet. Darum wird der, der an seiner eigenen Frau hängt, als brahmacārin vorgeschrieben.
13.211.47
शीलवृत्तविनीतस्य निगृहीतेन्द्रियस्य च ।
आर्जवे वर्तमानस्य सर्वभूतहितैषिणः ॥ १३.२११.४७ ॥
Für den, der in Wandel und Charakter bescheiden ist, dessen Sinne gezügelt sind, der in Redlichkeit verweilt und das Wohl aller Wesen sucht.
13.211.48
प्रियातिथेश्च क्षान्तस्य धर्मार्जितधनस्य च ।
गृहाश्रमपदस्थस्य किमन्यैः कृत्यमाश्रमैः ॥ १३.२११.४८ ॥
Wer den Gästen lieb ist, geduldig, dessen Reichtum durch Dharma erworben ist und der im Stand des Hausherrn verweilt — was braucht der mit den anderen Lebensstufen zu tun?
13.211.49
यथा मातरमाश्रित्य सर्वे जीवन्ति जन्तवः ।
तथा गृहाश्रमं प्राप्य सर्वे जीवन्ति चाश्रमाः ॥ १३.२११.४९ ॥
Wie alle Lebewesen leben, indem sie bei der Mutter Zuflucht suchen, so leben alle Lebensstadien, wenn sie den Stand des Hausherrn erreichen.
13.211.50
राजानः सर्वपाषण्डाः सर्वे रङ्गोपजीविनः ।
व्यालग्रहाश्च डम्याश्च चोरा राजभटास्तथा ॥ १३.२११.५० ॥
Könige, alle Häretiker, alle, die von der Bühne leben, Schlangenbeschwörer und Ḍamba-Darsteller, Diebe und königliche Krieger ebenso.
13.211.51
सविद्याः सर्वजीवज्ञाः सर्वे वै विचिकित्सकाः ।
दूराध्वानं प्रपन्नाश्च क्षीणपथ्योदना नराः।
एते चान्ये च बहवस्तर्कयन्ति गृहाश्रमम् ॥ १३.२११.५१ ॥
Die Gelehrten, die Kenner aller Lebewesen, alle Zweifler, Menschen, die einen weiten Weg zurückgelegt haben und deren gesunde Speise verbraucht ist – diese und viele andere erwägen den Hausherrenstand.
13.211.52
मार्जारा मूषिकाः श्वानः सूकराश्च शुकास्तथा ।
कपोतका कावटकाः सरीसृपनिषेवणाः।
अरण्यवासिनश्चान्ये सङ्घा ये मृगपक्षिणाम् ॥ १३.२११.५२ ॥
Katzen, Mäuse, Hunde, Schweine und Papageien, Tauben, Kāvaṭakas, Reptilienfresser, Waldbewohner und die anderen Scharen von Hirschen und Vögeln – auch sie.
13.211.53
एवं बहुविधा देवि लोकेऽस्मिन्सचराचराः ।
गृहे क्षेत्रे बिले चैव शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १३.२११.५३ ॥
So gibt es, o Göttin, in dieser Welt Wesen vielerlei Art, bewegliche und unbewegliche, zu Hunderten und Tausenden, in Häusern, auf Feldern und in Erdlöchern.
13.211.54
गृहस्थेन कृतं कर्म सर्वैस्तैरिह भुज्यते ।
उपयुक्तं च यत्तेषां मतिमान्नानुशोचति ॥ १३.२११.५४ ॥
Die Tat, die der Hausherr vollbracht hat, wird hier von all jenen genossen; und der Weise trauert nicht über das, was von ihnen gebraucht wird.
13.211.55
धर्म इत्येव सह्कल्प्य यस्तु तस्य फलं शृणु ।
सर्वयज्ञप्रणीतस्य हयमेधेन यत्फलम्।
वर्षे स द्वादशे देवि फलेनैतेन युज्यते ॥ १३.२११.५५ ॥
Höre die Frucht dessen, der es als Dharma beschließt und ausübt. Die Frucht, die das Pferdeopfer dem bringt, der alle Opfer vollzogen hat, o Göttin, erlangt er im zwölften Jahr durch diese Frucht.
13.211.56
आशापाशविमोक्षं च विधिधर्ममनुत्तमम् ।
वृक्षमूलचरो नित्यं शून्यागारिनिवेशनमम् ॥ १३.२११.५६ ॥
Die Befreiung von der Schlinge der Begierden und das höchste Dharma gemäß der Regel: wer stets am Fuß eines Baumes umherwandert und in einem leeren Haus wohnt.
13.211.57
नदीपुलिनशायी च नदीतीरमनुव्रजन् ।
विमुक्तः सर्वसङ्गेभ्यः स्नेहबन्धेन वै द्विजः। ॥ १३.२११.५७ ॥
Wer auf der Sandbank eines Flusses schläft und am Ufer entlangwandert, ein Zweimalgeborener, befreit von allen Anhaftungen und von der Bindung der Zuneigung.
13.211.58
आत्मन्येवात्मना भावं समायोज्येह तेन वै ।
आत्मभूतो यताहारो मोक्षदृष्टेन कर्मणा ॥ १३.२११.५८ ॥
Hier, nachdem man seine Haltung im Selbst durch das Selbst gesammelt hat, durch sie zum Selbst geworden, maßvoll in der Nahrung, durch Handeln im Blick auf die Befreiung.
13.211.59
पवित्रनित्यो युक्तश्च तस्य धर्मःक सनातनः ।
नैकत्र रमते सक्तो न चैकग्रामगोचरः।
युक्तोऽप्यटति यो युक्तो न चैकपुलिनाश्रयः ॥ १३.२११.५९ ॥
Das Dharma dessen, der stets rein und gezügelt ist, ist ewig. Er erfreut sich nicht anhaftend an einem Ort, noch wandert er nur in einem einzigen Dorf umher. Obwohl gezügelt, zieht er umher und stützt sich nicht auf eine einzige Sandbank.
13.211.60
एष मोक्षविदां धर्मो वेदोक्तः सत्पथे स्थितः ॥ १३.२११.६० ॥
Dies ist das Dharma derer, die die Befreiung kennen, im Veda verkündet, auf dem wahren Pfad gegründet.