Mahābhārata · Adhyāya 13.213
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.213.1
देवदेव महादेव सर्वदेवनमस्कृत ।
यानि धर्मरहस्यानि श्रोतुमिच्छामि तान्यहम् ॥ १३.२१३.१ ॥
O Gott der Götter, großer Gott, von allen Göttern verehrt! Die Geheimnisse des Dharma, die ich zu hören wünsche, möchte ich nun vernehmen.
13.213.2
रहस्यं श्रूयतां देवि मानुषाणां सुखावहम् ।
नपुंसकेषु वन्ध्यासु वियोनौ पृथिवीतले ॥ १३.२१३.२ ॥
Höre, o Göttin, das Geheimnis, das den Menschen Glück bringt: über Eunuchen, unfruchtbare Frauen, einen ungeeigneten Schoß, auf der Erde.
13.213.3
उत्सर्गो रेतसस्तेषु न कार्यो धर्मकाङ्क्षिभिः ।
एतेषु बीजं प्रक्षिप्तं न च रोहति वै प्रिये ॥ १३.२१३.३ ॥
Wer nach Dharma strebt, soll dort keinen Samen ausstoßen. Geliebte, der in sie gesäte Same keimt gewiss nicht.
13.213.4
यत्र वा तत्र वा बीजं धर्मार्थीं नोत्सृजेत्पुनः ।
नरो बीजविनाशेन लिप्यते ब्रह्महत्यया ॥ १३.२१३.४ ॥
Wo auch immer, soll der, der nach Dharma und Reichtum strebt, nicht erneut Samen ausstoßen; durch die Vernichtung des Samens wird ein Mann mit der Sünde der Brahmanentötung befleckt.
13.213.5
अहिंसा परमो धर्म अहिंसा परमं सुखम् ।
अहिंसा धर्मशास्त्रेषु सर्वेषु परमं पदम् ॥ १३.२१३.५ ॥
Gewaltlosigkeit ist der höchste Dharma; Gewaltlosigkeit ist das höchste Glück. In allen Dharma-Schriften ist Gewaltlosigkeit die höchste Stufe.
13.213.6
देवतातिथिशुश्रूषा सततं धर्मशीलता ।
वेदाध्ययनयज्ञाश्च तपो दानं दमस्तथा ॥ १३.२१३.६ ॥
Dienst an Göttern und Gästen, beständige Hingabe an den Dharma, Veda-Studium und Opfer, Askese, Geben und ebenso Selbstbeherrschung.
13.213.7
आचार्यगुरुशुश्रूषा तीर्थाभिगमनं तथा ।
अहिंसाया वरारोहे कलां नार्हन्ति षोडशीम् ॥ १३.२१३.७ ॥
Dienst an Lehrern und Ältesten, die Wallfahrt zu heiligen Furten und Gewaltlosigkeit — o du Schönhüftige, sie kommen nicht einmal dem sechzehnten Teil davon gleich.
13.213.8
एतत्ते परमं गुह्यमाख्यातं परमार्चितम् ॥ १३.२१३.८ ॥
Dies wurde dir als höchstes Geheimnis, hochverehrt, verkündet.
13.213.9
यद्यधर्मस्तु हिंसायां किमर्थममरोत्तम ।
यज्ञेषु पशुबन्धेषु हन्यन्ते पशवो द्विजैः ॥ १३.२१३.९ ॥
Wenn Gewalt Unrecht ist, o Bester der Unsterblichen, warum töten die Zweimalgeborenen die Tiere, die bei den Opfern gebunden sind?
13.213.10
कथं च भगवन्भूयो हिंसमाना नराधिपाः ।
स्वर्गं सुदुर्गमं यान्ति तदा स्म रिपुसूदन ॥ १३.२१३.१० ॥
Und wie, o Gesegneter, o Vernichter der Feinde, erlangen Könige, die immer wieder töten, den so schwer erreichbaren Himmel?
13.213.11
यस्यैव गोसहस्राणि विंशतिः स्वादिकानि तु ।
अहन्यहनि हन्यन्ते द्विजानां मांसकारणात् ॥ १३.२१३.११ ॥
Dessen zwanzigtausend Kühe, mit ihrem schmackhaften Fleisch, Tag für Tag um des Fleisches willen für die Zweimalgeborenen geschlachtet wurden,
13.213.12
समांसं तु स दत्त्वाऽन्नं रन्तिदेवो नराधिपः ।
कथं स्वर्गमनुप्राप्तः परं कौतूहलं हि मे ॥ १३.२१३.१२ ॥
König Rantideva gab Speise zusammen mit Fleisch – wie erlangte er den Himmel? Darüber bin ich sehr neugierig.
13.213.13
किन्तु धर्मं न शृण्वन्ति न श्रद्दधति वा श्रुतम् ।
मृयां वै विनिर्गत्य मृगान्हन्ति नराधिपाः ॥ १३.२१३.१३ ॥
Doch sie hören nicht auf den Dharma und vertrauen nicht dem, was sie gehört haben; die Könige ziehen zur Jagd aus und töten Hirsche.
13.213.14
एतत्सर्वं विशेषेण विस्तरेण वृषध्वज ।
श्रोतुमिच्छामि सर्वज्ञ तत्त्वमद्य ममोच्यताम् ॥ १३.२१३.१४ ॥
O Vṛṣadhvaja, ich möchte all dies genau und ausführlich hören. O Allwissender, sage mir heute die Wahrheit darüber.
13.213.15
बहुमान्यमिदं देवि नास्ति कश्चिदहिंसकः ।
श्रूयतां कारणं चात्र यथाऽनेकविधं भवेत् ॥ १३.२१३.१५ ॥
O Göttin, dies ist sehr zu beachten: Es gibt niemanden, der gewaltlos ist. Höre den Grund dafür, der vielfältig sein kann.
13.213.16
दृश्यते चापि लोकेऽस्मिन्न हि कश्चिदहिंसकः ।
धरणीसंश्रिता देवि सुसूक्ष्मांश्चैव मध्यमान् ॥ १३.२१३.१६ ॥
Und in dieser Welt, o Göttin, sieht man niemanden, der gewaltlos ist; selbst die winzigen und mittelgroßen Wesen, die auf der Erde wohnen, (werden nicht verschont).
13.213.17
सञ्चरंश्चरणाभ्यां च हन्ति जीवाननेकशः ।
अज्ञानाज्ज्ञानतो वाऽपि यो जीवः शयनासनात्।
उपाविशञ्शयानश्च हन्ति जीवाननेकशः ॥ १३.२१३.१७ ॥
Beim Umhergehen tötet er mit seinen Füßen lebende Wesen auf vielerlei Weise, aus Unwissenheit oder sogar wissentlich. Das Lebewesen, das durch Liegen oder Sitzen tötet, tötet im Sitzen wie im Liegen viele Lebewesen auf vielerlei Weise.
13.213.18
शिरोवस्त्रेषु ये जीवा नरणां स्वेदसम्भवाः ।
तांश्च हिंसन्ति सततं दंशांश्च मशकानपि ॥ १३.२१३.१८ ॥
Die Lebewesen, die im Schweiß in den Kopftüchern der Menschen entstehen, sowie Bremsen und Mücken werden ständig von ihnen (den Menschen) geschädigt.
13.213.19
जले जीवास्तथाऽऽकाशे पृथिवी जीवमालिनी ।
एवं जीवाकुले लोके कोसौ स्याद्यस्त्वहिंसकः ॥ १३.२१३.१९ ॥
Im Wasser gibt es Lebewesen, ebenso in der Luft; die Erde ist mit Lebewesen geschmückt. In einer Welt so voller Leben, wer könnte jemand sein, der nicht verletzt?
13.213.20
स्थूलमध्यमसूक्ष्मैश्च स्वेदवारिमहीरुहैः ।
दृश्यरूपैरदृश्यैश्च नानारूपैश्च भामिनि ॥ १३.२१३.२० ॥
O Schöne, die Welt ist erfüllt von Wesen, grob, mittel und fein, geboren aus Schweiß, Wasser und Bäumen, sichtbar und unsichtbar, von vielerlei Gestalt.
13.213.21
जीवैस्ततमिदं सर्वमाकाशं पृथिवी तथा ।
अन्योन्यं ते च हिंसन्ति दुर्बलान्बलवत्तराः ॥ १३.२१३.२१ ॥
Dies alles, auch Himmel und Erde, ist von Lebewesen durchdrungen. Sie verletzen einander; die Stärkeren verletzen die Schwächeren.
13.213.22
मत्स्या मत्स्यान्ग्रसन्तीह खगाश्चैव खगांस्तथा ।
सरीसृपैश्च जीवन्ति कपोताद्या विहङ्गमाः ॥ १३.२१३.२२ ॥
Hier verschlingen Fische Fische und Vögel Vögel; Vögel leben von Kriechtieren, und Tauben und andere Vögel ebenso.
13.213.23
भूचराः खेचराश्चान्ये क्रव्यादा मांसगृद्धिनः ।
समृद्धाः परमांसैस्तु भक्षेरंस्तेऽपि चापरैः ॥ १३.२१३.२३ ॥
Erdbewohner, Lufttiere und andere Fleischfresser, gierig nach Fleisch, gedeihen am Fleisch anderer; auch sie werden von anderen gefressen.
13.213.24
सत्वैः सत्वानि जीवन्ति शतशोथ सहस्रशः ।
अपीडयित्वा नैवान्यं जीवा जीवन्ति सुन्दरि ॥ १३.२१३.२४ ॥
Wesen leben von Hunderten und Tausenden anderer Wesen. O Schöne, lebende Wesen leben nicht, ohne einem anderen Leid zuzufügen.
13.213.25
स्थूलकायस्य सत्वस्य खरस्य महिषस्य च ।
जीवस्यैकस्य मांसेन पयसा रुधिरेण वा।
तृप्यन्ते बहवो जीवाः क्रव्यादा मांसजीविनः ॥ १३.२१३.२५ ॥
Vom Fleisch, der Milch oder dem Blut eines einzigen lebenden Wesens — eines großleibigen, eines Esels oder eines Büffels — werden viele Lebewesen gesättigt: Fleischfresser und jene, die von Fleisch leben.
13.213.26
एको जीवसहस्राणि सदा खादति मानवः ।
अन्नाद्यस्य च भोगेन दान्यसंज्ञानि यानि तु ॥ १३.२१३.२६ ॥
Ein einziger Mensch isst stets Tausende von Lebewesen, und auch jene Dinge, die als Getreide bezeichnet werden, durch den Genuss von Speise und anderen Nahrungsmitteln.
13.213.27
मांसधान्यैः सबीजैश्च भोजनं परिवर्जयेत् ॥ १३.२१३.२७ ॥
Man soll Speisen aus Fleisch und Getreide samt ihren Samen meiden.
13.213.28
त्रिरात्रं पञ्चरात्रं वा सप्तरात्रं तथाऽपि वा ।
धान्यानि यो न हिंसेताहिंसकः परिकीर्तितः ॥ १३.२१३.२८ ॥
Wer Getreide nicht schädigt, selbst drei, fünf oder sieben Nächte lang, wird als gewaltlos gepriesen.
13.213.29
नाश्नाति यावतो जीवस्तावत्पुण्येन युज्यते ।
आहारस्य वियोगेन शरीरं परितप्यते ॥ १३.२१३.२९ ॥
Solange ein Lebewesen nicht isst, so lange ist es mit Verdienst verbunden; durch den Verzicht auf Nahrung wird der Körper gequält.
13.213.30
तप्यमाने शरीरे तु शरीरे चेन्द्रियाणि तु ।
वशे तिष्ठन्ति सुश्रोणि नृपाणामिव किंकराः ॥ १३.२१३.३० ॥
Wenn der Körper gequält wird, stehen auch die Sinne des Körpers unter Kontrolle, o Schönhüftige, wie die Diener der Könige.
13.213.31
निरुणद्धीन्द्रियाण्येव स सुखी स विचक्षणः ।
इन्द्रियाणां निरोधेन दानेन च दमेन च।
नरः सर्वमवाप्नोति मनसा यद्यधिच्छति ॥ १३.२१३.३१ ॥
Wer die Sinne zügelt, ist glücklich und weise. Durch Zügelung der Sinne, durch Geben und durch Selbstbeherrschung erlangt der Mensch alles, was sein Geist begehrt.
13.213.32
एवं मूलमर्हिसाया उपवासः प्रकीर्तितः ॥ १३.२१३.३२ ॥
So wurde das Fasten als die Wurzel der Gewaltlosigkeit (ahiṃsā) verkündet.
13.213.33
आहारं कुरुते यस्तु भूमिमाक्रमते च यः ।
सर्वे ते हिंसका देवि यथा धर्मेषु दृश्यते ॥ १३.२१३.३३ ॥
Wer Nahrung zubereitet und wer die Erde betritt — o Göttin, sie alle sind gewalttätig, wie man in den Dharmas sieht.
13.213.34
यथैवाहिंसको देवि तत्वतो ज्ञायते नरः ।
तथा ते सम्प्रवक्ष्यामि श्रूयतां धर्मचारिणि ॥ १३.२१३.३४ ॥
O Göttin, so wie der gewaltlose Mensch wahrhaft erkannt wird, so werde ich es dir erklären; höre, o Pflegerin des Dharma.
13.213.35
फलानि मूलपर्णानि भस्म वा योपि भक्षयेत् ।
अलेख्यमिव निश्चेष्टं तं मन्येऽहमहिंसकम् ॥ १३.२१३.३५ ॥
Ich halte den für gewaltlos, der nur Früchte, Wurzeln, Blätter oder Asche isst und unbeweglich ist wie ein gemaltes Bild.
13.213.36
आरम्भा हिंसया युक्ता धूमेनाग्निरिवावृताः ।
तस्माद्यस्तु निराहारस्तं मन्येऽहमहिंसकम् ॥ १३.२१३.३६ ॥
Alle Unternehmungen sind mit Gewalt verbunden, wie das Feuer vom Rauch bedeckt ist. Darum halte ich den für gewaltlos, der ohne Nahrung lebt.
13.213.37
यस्तु सर्वं समुत्सृज्य दीक्षित्वा नियतः शुचिः ।
कृत्वा मण्डलमर्यादां सङ्कल्पं कुरुते नरः ॥ १३.२१३.३७ ॥
Der Mensch, der alles aufgibt, die Weihe empfängt, gezügelt und rein wird und innerhalb der Grenze des heiligen Kreises ein Gelübde ablegt.
13.213.38
यावज्जीवमनाशित्वा कालकाङ्क्षी दृढव्रतः ।
ध्यानेन तपसा युक्तस्तं मन्येऽहमहिंसकम् ॥ १३.२१३.३८ ॥
Ich halte den für gewaltlos, der sein ganzes Leben lang nicht isst, seine Zeit erwartet, fest in seinem Gelübde ist und sich Meditation und Askese hingibt.
13.213.39
अन्यथा हि न पश्यामि नरो यः स्यादहिंसकः ।
बहु चिन्त्यमिदं देवि नास्ति कश्चिदहिंसकः ॥ १३.२१३.३९ ॥
Andernfalls sehe ich keinen Menschen, der gewaltlos sein könnte. O Göttin, dies ist sehr zu bedenken: Es gibt niemanden, der gewaltlos ist.
13.213.40
यतो यतो महाभागे हिंसा स्यान्महती ततः ।
निवृत्तो मधुमांसाभ्यां हिंसा त्वल्पतरा भवेत् ॥ १३.२१३.४० ॥
O Hochgesegnete, woher auch immer große Gewalt entsteht, davon halte dich fern; durch Enthaltung von Honig und Fleisch wird die Gewalt weit geringer.
13.213.41
निवृत्तिः परमो धर्मो निवृत्तिः परमं सुखम् ।
मनसा विनिवृत्तानां धर्मस्य निचयो महान् ॥ १३.२१३.४१ ॥
Entsagung ist der höchste Dharma; Entsagung ist das höchste Glück. Für jene, die sich im Geist abgewandt haben, gibt es eine große Ansammlung von Dharma.
13.213.42
मनःपूर्वागमा धर्मा अधर्माश्च न संशयः ।
मनसा बध्यते चापि मुच्यते चापि मानवः ॥ १३.२१३.४२ ॥
Tugenden wie Laster haben ohne Zweifel den Geist als Ursprung. Der Mensch wird durch den Geist gebunden und durch den Geist auch befreit.
13.213.43
निगृहीते भवेत्स्वर्गो विसृष्टे नरको ध्रुवः ।
घातकः शस्त्रमुद्यम्य मनसा चिन्तयेद्यदि ॥ १३.२१३.४३ ॥
Wird er gezügelt, so folgt der Himmel; wird er losgelassen, ist die Hölle gewiss. Hebt ein Mörder die Waffe und denkt es nur im Geist, (auch das ist Sünde).
13.213.44
आयुःक्षयं गतेऽन्येषां मृते तु प्रहराम्यहम् ।
इति यो घातको हन्यान्न स पापेन लिप्यते ॥ १३.२१३.४४ ॥
Wer tötet in dem Gedanken: »Ich schlage erst, wenn das Leben der anderen erloschen und sie tot sind«, der wird von Sünde nicht befleckt.
13.213.45
विधिना निहताः पूर्वं निमित्तं स तु घातकः ।
विधिर्हि बलवान्देवि दुस्त्यजं वै पुराकृतम् ॥ १३.२१३.४५ ॥
Für jene, die zuvor vom Schicksal erschlagen wurden, ist der Mörder nur das Werkzeug; denn das Schicksal ist mächtig, o Göttin, und das früher Getane ist schwer abzulegen.
13.213.46
जीवाः पुराकृतेनैव तिर्यग्योनिसरीसृपाः ।
नानायोनिषु जायन्ते स्वकर्मपरिवेष्टिताः ॥ १३.२१३.४६ ॥
Allein durch früher Getanes werden die Lebewesen als kriechende Wesen in tierischen Schößen geboren, von ihren eigenen Taten umhüllt, und sie werden in verschiedene Schöße geboren.
13.213.47
नानाविधविचित्राङ्गा नानाशौर्यपराक्रमाः ।
नानाभूमिप्रदेशेषु नानाहारश्च जन्तवः ॥ १३.२१३.४७ ॥
Wesen mit vielerlei wunderbaren Gliedern, von vielfältiger Tapferkeit und Kraft, in den vielen Gegenden der Erde wohnend und sich auf mannigfache Weise nährend.
13.213.48
जायमानस्य जीवस्य मृत्युः पूर्वं प्रजायते ।
सुखं वा यदि वा दुःखं यथापूर्वं कृतं तु वा ॥ १३.२१३.४८ ॥
Für das Lebewesen, das geboren wird, entsteht zuerst der Tod; ob Glück oder Leid, es kommt, wie es zuvor getan wurde.
13.213.49
प्राप्नुवन्ति नरा मृत्युं यदा यत्र च येन च ।
नातिक्रान्तुं हि शक्यः स्यान्निदेशः पूर्वकर्मणः ॥ १३.२१३.४९ ॥
Die Menschen erreichen den Tod, wann, wo und wodurch er bestimmt ist; der Befehl der früheren Tat kann nicht überschritten werden.
13.213.50
अप्रमत्तः प्रमत्तेषु विधिर्जागर्ति जन्तुषु ।
न हि तस्य प्रियः कश्चिन्न द्वेष्यो न च मध्यमः ॥ १३.२१३.५० ॥
Unter den Achtlosen wacht die wachsame Ordnung über die Wesen; für sie ist niemand lieb, niemand verhasst, niemand mittelmäßig.
13.213.51
समः सर्वेषु भूतेषु कालः कालं निरीक्षते ।
गतायुषो ह्याक्षिपते जीवः सर्वस्य देहिनः ॥ १३.२१३.५१ ॥
Die Zeit ist gleich gegenüber allen Wesen; die Zeit beobachtet die Zeit; ist das Leben vollendet, entreißt sie der verkörperten Seele das Leben.
13.213.52
यथा येन च मर्तव्यं नान्यथा म्रियते हि सः ।
दृश्यते न च लोकेऽस्मिन्भूतो भव्यो द्विधा पुनः ॥ १३.२१३.५२ ॥
Wie und wodurch man sterben muss, so stirbt man, anders nicht; in dieser Welt sieht man das Vergangene und Künftige nicht auf zwei Weisen wiederkehren.
13.213.53
विज्ञानैर्विक्रमैर्वाऽपि नानामन्त्रौषधैरपि ।
यो हि वञ्चयितुं शक्तो विधेस्तु नियतां गतिम् ॥ १३.२१३.५३ ॥
Niemand vermag durch Wissen, Tapferkeit oder vielerlei Sprüche und Heilmittel den festen Lauf des Schicksals zu täuschen.
13.213.54
एष तेऽभिहितो देवि जीवहिंसाविधिक्रमः ॥ १३.२१३.५४ ॥
Dies, o Göttin, ist dir dargelegt worden: die Ordnung der Vorschrift über die Schädigung lebender Wesen.