Mahābhārata · Adhyāya 13.213
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.213.1
देवदेव महादेव सर्वदेवनमस्कृत ।
यानि धर्मरहस्यानि श्रोतुमिच्छामि तान्यहम् ॥ १३.२१३.१ ॥
Ó deus dos deuses, grande deus, honrado por todos os deuses! Desejo ouvir os segredos do dharma.
13.213.2
रहस्यं श्रूयतां देवि मानुषाणां सुखावहम् ।
नपुंसकेषु वन्ध्यासु वियोनौ पृथिवीतले ॥ १३.२१३.२ ॥
Ouve, ó deusa, o segredo que traz felicidade aos humanos: sobre eunucos, mulheres estéreis, um ventre impróprio, na superfície da terra.
13.213.3
उत्सर्गो रेतसस्तेषु न कार्यो धर्मकाङ्क्षिभिः ।
एतेषु बीजं प्रक्षिप्तं न च रोहति वै प्रिये ॥ १३.२१३.३ ॥
Os que desejam o dharma não devem derramar sêmen neles. Amada, a semente lançada nestes certamente não germina.
13.213.4
यत्र वा तत्र वा बीजं धर्मार्थीं नोत्सृजेत्पुनः ।
नरो बीजविनाशेन लिप्यते ब्रह्महत्यया ॥ १३.२१३.४ ॥
Onde quer que seja, quem busca o dharma e a riqueza não deve derramar sêmen novamente; o homem se mancha com o pecado de matar um brâmane pela destruição da semente.
13.213.5
अहिंसा परमो धर्म अहिंसा परमं सुखम् ।
अहिंसा धर्मशास्त्रेषु सर्वेषु परमं पदम् ॥ १३.२१३.५ ॥
A não violência é o dharma supremo; a não violência é a felicidade suprema. Entre todos os textos do dharma, a não violência é o estado supremo.
13.213.6
देवतातिथिशुश्रूषा सततं धर्मशीलता ।
वेदाध्ययनयज्ञाश्च तपो दानं दमस्तथा ॥ १३.२१३.६ ॥
O serviço aos deuses e aos hóspedes, a devoção constante ao dharma, o estudo dos Vedas e os sacrifícios, a austeridade, a doação e igualmente o domínio de si.
13.213.7
आचार्यगुरुशुश्रूषा तीर्थाभिगमनं तथा ।
अहिंसाया वरारोहे कलां नार्हन्ति षोडशीम् ॥ १३.२१३.७ ॥
O serviço a mestres e anciãos, a peregrinação aos vaus sagrados e a não violência — ó de belos quadris, estes não valem nem a décima sexta parte daquilo.
13.213.8
एतत्ते परमं गुह्यमाख्यातं परमार्चितम् ॥ १३.२१३.८ ॥
Isto te foi revelado como o supremo segredo, altamente reverenciado.
13.213.9
यद्यधर्मस्तु हिंसायां किमर्थममरोत्तम ।
यज्ञेषु पशुबन्धेषु हन्यन्ते पशवो द्विजैः ॥ १३.२१३.९ ॥
Se a violência é adharma, ó melhor dos imortais, por que os duas-vezes-nascidos matam os animais amarrados nos sacrifícios?
13.213.10
कथं च भगवन्भूयो हिंसमाना नराधिपाः ।
स्वर्गं सुदुर्गमं यान्ति तदा स्म रिपुसूदन ॥ १३.२१३.१० ॥
E como, ó bendito, ó destruidor de inimigos, os reis que matam repetidamente alcançam o céu, tão difícil de atingir?
13.213.11
यस्यैव गोसहस्राणि विंशतिः स्वादिकानि तु ।
अहन्यहनि हन्यन्ते द्विजानां मांसकारणात् ॥ १३.२१३.११ ॥
Cujas vinte mil vacas, de carne saborosa, eram abatidas dia após dia para a carne destinada aos duas-vezes-nascidos,
13.213.12
समांसं तु स दत्त्वाऽन्नं रन्तिदेवो नराधिपः ।
कथं स्वर्गमनुप्राप्तः परं कौतूहलं हि मे ॥ १३.२१३.१२ ॥
O rei Rantideva deu alimento juntamente com carne; como alcançou o céu? Estou muito curiosa a esse respeito.
13.213.13
किन्तु धर्मं न शृण्वन्ति न श्रद्दधति वा श्रुतम् ।
मृयां वै विनिर्गत्य मृगान्हन्ति नराधिपाः ॥ १३.२१३.१३ ॥
Mas eles não ouvem o dharma, nem têm fé no que ouviram; os reis saem à caça e matam veados.
13.213.14
एतत्सर्वं विशेषेण विस्तरेण वृषध्वज ।
श्रोतुमिच्छामि सर्वज्ञ तत्त्वमद्य ममोच्यताम् ॥ १३.२१३.१४ ॥
Ó Vṛṣadhvaja, desejo ouvir tudo isto em detalhe e extensamente. Ó onisciente, dize-me hoje a verdade disto.
13.213.15
बहुमान्यमिदं देवि नास्ति कश्चिदहिंसकः ।
श्रूयतां कारणं चात्र यथाऽनेकविधं भवेत् ॥ १३.२१३.१५ ॥
Ó deusa, isto merece grande respeito: não há ninguém que seja não violento. Ouve a razão, que pode ser de muitos tipos.
13.213.16
दृश्यते चापि लोकेऽस्मिन्न हि कश्चिदहिंसकः ।
धरणीसंश्रिता देवि सुसूक्ष्मांश्चैव मध्यमान् ॥ १३.२१३.१६ ॥
E neste mundo, ó deusa, não se vê ninguém que seja não violento; nem mesmo os seres muito minúsculos e os de tamanho médio que habitam a terra (são poupados).
13.213.17
सञ्चरंश्चरणाभ्यां च हन्ति जीवाननेकशः ।
अज्ञानाज्ज्ञानतो वाऽपि यो जीवः शयनासनात्।
उपाविशञ्शयानश्च हन्ति जीवाननेकशः ॥ १३.२१३.१७ ॥
Ao caminhar, mata seres vivos de muitas maneiras com os pés, por ignorância ou até conscientemente. O ser vivo que mata ao deitar-se ou sentar-se, sentado ou deitado, mata seres vivos de muitas maneiras.
13.213.18
शिरोवस्त्रेषु ये जीवा नरणां स्वेदसम्भवाः ।
तांश्च हिंसन्ति सततं दंशांश्च मशकानपि ॥ १३.२१३.१८ ॥
Os seres vivos nascidos do suor nas roupas de cabeça dos homens, e também os tabanos e mosquitos, são constantemente prejudicados por eles (os homens).
13.213.19
जले जीवास्तथाऽऽकाशे पृथिवी जीवमालिनी ।
एवं जीवाकुले लोके कोसौ स्याद्यस्त्वहिंसकः ॥ १३.२१३.१९ ॥
Na água há seres vivos, e também no céu; a terra é adornada de seres vivos. Num mundo tão cheio de vida, quem seria aquele que não fere?
13.213.20
स्थूलमध्यमसूक्ष्मैश्च स्वेदवारिमहीरुहैः ।
दृश्यरूपैरदृश्यैश्च नानारूपैश्च भामिनि ॥ १३.२१३.२० ॥
Ó bela, o mundo está cheio de seres, grossos, médios e sutis, nascidos do suor, da água e das árvores, visíveis e invisíveis, de muitas formas.
13.213.21
जीवैस्ततमिदं सर्वमाकाशं पृथिवी तथा ।
अन्योन्यं ते च हिंसन्ति दुर्बलान्बलवत्तराः ॥ १३.२१३.२१ ॥
Tudo isto, o céu e também a terra, está penetrado por seres vivos. Ferem-se uns aos outros; os mais fortes ferem os mais fracos.
13.213.22
मत्स्या मत्स्यान्ग्रसन्तीह खगाश्चैव खगांस्तथा ।
सरीसृपैश्च जीवन्ति कपोताद्या विहङ्गमाः ॥ १३.२१३.२२ ॥
Aqui os peixes devoram peixes, e as aves devoram aves; as aves vivem de répteis, e pombas e outras aves igualmente.
13.213.23
भूचराः खेचराश्चान्ये क्रव्यादा मांसगृद्धिनः ।
समृद्धाः परमांसैस्तु भक्षेरंस्तेऽपि चापरैः ॥ १३.२१३.२३ ॥
Os que andam na terra, os que voam no céu e outros carnívoros, ávidos de carne, prosperam com a carne de outros; também eles são devorados por outros.
13.213.24
सत्वैः सत्वानि जीवन्ति शतशोथ सहस्रशः ।
अपीडयित्वा नैवान्यं जीवा जीवन्ति सुन्दरि ॥ १३.२१३.२४ ॥
Os seres vivem de centenas e milhares de outros seres. Ó bela, os seres vivos não vivem sem ferir outro.
13.213.25
स्थूलकायस्य सत्वस्य खरस्य महिषस्य च ।
जीवस्यैकस्य मांसेन पयसा रुधिरेण वा।
तृप्यन्ते बहवो जीवाः क्रव्यादा मांसजीविनः ॥ १३.२१३.२५ ॥
Com a carne, o leite ou o sangue de um único ser vivo — de corpo grande, um asno ou um búfalo — são saciados muitos seres vivos: os devoradores de carne e os que vivem de carne.
13.213.26
एको जीवसहस्राणि सदा खादति मानवः ।
अन्नाद्यस्य च भोगेन दान्यसंज्ञानि यानि तु ॥ १३.२१३.२६ ॥
Um único ser humano come sempre milhares de seres vivos, e também aquelas coisas chamadas grãos, pelo deleite do alimento e de outros comestíveis.
13.213.27
मांसधान्यैः सबीजैश्च भोजनं परिवर्जयेत् ॥ १३.२१३.२७ ॥
Deve-se abster-se da comida feita de carne e de grãos juntamente com suas sementes.
13.213.28
त्रिरात्रं पञ्चरात्रं वा सप्तरात्रं तथाऽपि वा ।
धान्यानि यो न हिंसेताहिंसकः परिकीर्तितः ॥ १३.२१३.२८ ॥
Quem não prejudica os grãos, nem que seja por três, cinco ou sete noites, é proclamado não violento.
13.213.29
नाश्नाति यावतो जीवस्तावत्पुण्येन युज्यते ।
आहारस्य वियोगेन शरीरं परितप्यते ॥ १३.२१३.२९ ॥
Enquanto um ser vivo não come, por tanto tempo está unido ao mérito; pela privação do alimento, o corpo é afligido.
13.213.30
तप्यमाने शरीरे तु शरीरे चेन्द्रियाणि तु ।
वशे तिष्ठन्ति सुश्रोणि नृपाणामिव किंकराः ॥ १३.२१३.३० ॥
Quando o corpo é afligido, os sentidos do corpo também permanecem sob controle, ó de belos quadris, como os servidores dos reis.
13.213.31
निरुणद्धीन्द्रियाण्येव स सुखी स विचक्षणः ।
इन्द्रियाणां निरोधेन दानेन च दमेन च।
नरः सर्वमवाप्नोति मनसा यद्यधिच्छति ॥ १३.२१३.३१ ॥
Quem refreia os sentidos é feliz e sábio. Pelo domínio dos sentidos, pela doação e pelo autocontrole, o homem obtém tudo o que deseja com a mente.
13.213.32
एवं मूलमर्हिसाया उपवासः प्रकीर्तितः ॥ १३.२१३.३२ ॥
Assim, o jejum foi declarado a raiz da não violência.
13.213.33
आहारं कुरुते यस्तु भूमिमाक्रमते च यः ।
सर्वे ते हिंसका देवि यथा धर्मेषु दृश्यते ॥ १३.२१३.३३ ॥
Os que preparam o alimento e os que pisam a terra — ó deusa, todos eles são violentos, como se vê nos dharmas.
13.213.34
यथैवाहिंसको देवि तत्वतो ज्ञायते नरः ।
तथा ते सम्प्रवक्ष्यामि श्रूयतां धर्मचारिणि ॥ १३.२१३.३४ ॥
Ó deusa, assim como o homem não violento é verdadeiramente reconhecido, assim te explicarei; escuta, ó praticante do dharma.
13.213.35
फलानि मूलपर्णानि भस्म वा योपि भक्षयेत् ।
अलेख्यमिव निश्चेष्टं तं मन्येऽहमहिंसकम् ॥ १३.२१३.३५ ॥
Considero não violento quem come apenas frutos, raízes, folhas ou cinza, e permanece imóvel como uma figura pintada.
13.213.36
आरम्भा हिंसया युक्ता धूमेनाग्निरिवावृताः ।
तस्माद्यस्तु निराहारस्तं मन्येऽहमहिंसकम् ॥ १३.२१३.३६ ॥
Todas as empreitadas estão unidas à violência, como o fogo é coberto pela fumaça. Por isso considero não violento aquele que se abstém de alimento.
13.213.37
यस्तु सर्वं समुत्सृज्य दीक्षित्वा नियतः शुचिः ।
कृत्वा मण्डलमर्यादां सङ्कल्पं कुरुते नरः ॥ १३.२१३.३७ ॥
O homem que, tendo abandonado tudo, recebe a iniciação, torna-se contido e puro, e faz um voto dentro dos limites do círculo sagrado.
13.213.38
यावज्जीवमनाशित्वा कालकाङ्क्षी दृढव्रतः ।
ध्यानेन तपसा युक्तस्तं मन्येऽहमहिंसकम् ॥ १३.२१३.३८ ॥
Considero não violento aquele que, sem comer por toda a vida, aguardando seu tempo, firme em seu voto, se dedica à meditação e à austeridade.
13.213.39
अन्यथा हि न पश्यामि नरो यः स्यादहिंसकः ।
बहु चिन्त्यमिदं देवि नास्ति कश्चिदहिंसकः ॥ १३.२१३.३९ ॥
De outro modo, não vejo homem algum que possa ser não violento. Ó deusa, isto deve ser bem considerado: não existe ninguém não violento.
13.213.40
यतो यतो महाभागे हिंसा स्यान्महती ततः ।
निवृत्तो मधुमांसाभ्यां हिंसा त्वल्पतरा भवेत् ॥ १३.२१३.४० ॥
Ó bem-aventurada, de onde quer que surja grande violência, afasta-te disso; abstendo-te de mel e carne, a violência torna-se bem menor.
13.213.41
निवृत्तिः परमो धर्मो निवृत्तिः परमं सुखम् ।
मनसा विनिवृत्तानां धर्मस्य निचयो महान् ॥ १३.२१३.४१ ॥
A renúncia é o dharma supremo; a renúncia é a felicidade suprema. Para aqueles que se afastaram em mente há um grande acúmulo de dharma.
13.213.42
मनःपूर्वागमा धर्मा अधर्माश्च न संशयः ।
मनसा बध्यते चापि मुच्यते चापि मानवः ॥ १३.२१३.४२ ॥
Virtudes e vícios têm sem dúvida a mente como origem. O ser humano é preso pela mente, e pela mente também é libertado.
13.213.43
निगृहीते भवेत्स्वर्गो विसृष्टे नरको ध्रुवः ।
घातकः शस्त्रमुद्यम्य मनसा चिन्तयेद्यदि ॥ १३.२१३.४३ ॥
Se contido, há o céu; se solto, o inferno é certo. Se um assassino ergue a arma e apenas o pensa em sua mente, (isso também é pecado).
13.213.44
आयुःक्षयं गतेऽन्येषां मृते तु प्रहराम्यहम् ।
इति यो घातको हन्यान्न स पापेन लिप्यते ॥ १३.२१३.४४ ॥
Quem mata pensando: «Só golpeio depois que a vida dos outros se esgotou e eles estão mortos», não se mancha com o pecado.
13.213.45
विधिना निहताः पूर्वं निमित्तं स तु घातकः ।
विधिर्हि बलवान्देवि दुस्त्यजं वै पुराकृतम् ॥ १३.२१३.४५ ॥
Para aqueles abatidos antes pelo destino, o assassino é apenas o instrumento; pois o destino é poderoso, ó deusa, e o feito no passado é difícil de abandonar.
13.213.46
जीवाः पुराकृतेनैव तिर्यग्योनिसरीसृपाः ।
नानायोनिषु जायन्ते स्वकर्मपरिवेष्टिताः ॥ १३.२१३.४६ ॥
Somente pelas ações passadas os seres vivos nascem como répteis em ventres animais, envolvidos por suas próprias ações; nascem em diversos ventres.
13.213.47
नानाविधविचित्राङ्गा नानाशौर्यपराक्रमाः ।
नानाभूमिप्रदेशेषु नानाहारश्च जन्तवः ॥ १३.२१३.४७ ॥
Criaturas de membros variados e maravilhosos, de muitas espécies de valor e poder, habitando as diversas regiões da terra e alimentando-se de muitas maneiras.
13.213.48
जायमानस्य जीवस्य मृत्युः पूर्वं प्रजायते ।
सुखं वा यदि वा दुःखं यथापूर्वं कृतं तु वा ॥ १३.२१३.४८ ॥
Para o ser vivo que nasce, a morte surge primeiro; seja felicidade ou sofrimento, vem como foi feito antes.
13.213.49
प्राप्नुवन्ति नरा मृत्युं यदा यत्र च येन च ।
नातिक्रान्तुं हि शक्यः स्यान्निदेशः पूर्वकर्मणः ॥ १३.२१३.४९ ॥
Os homens encontram a morte quando, onde e por meio do que está determinado; o decreto da ação passada não pode ser transgredido.
13.213.50
अप्रमत्तः प्रमत्तेषु विधिर्जागर्ति जन्तुषु ।
न हि तस्य प्रियः कश्चिन्न द्वेष्यो न च मध्यमः ॥ १३.२१३.५० ॥
Entre os descuidados, a ordem vigilante vela pelas criaturas; para ela ninguém é querido, nenhum é odiado, nenhum é mediano.
13.213.51
समः सर्वेषु भूतेषु कालः कालं निरीक्षते ।
गतायुषो ह्याक्षिपते जीवः सर्वस्य देहिनः ॥ १३.२१३.५१ ॥
O tempo é igual para todos os seres; o tempo observa o tempo; quando a vida se esgota, arranca a alma de todo ser encarnado.
13.213.52
यथा येन च मर्तव्यं नान्यथा म्रियते हि सः ।
दृश्यते न च लोकेऽस्मिन्भूतो भव्यो द्विधा पुनः ॥ १३.२१३.५२ ॥
Como e por aquilo que se deve morrer, assim se morre, e nunca de outro modo; neste mundo o passado e o futuro não se veem acontecer de duas maneiras.
13.213.53
विज्ञानैर्विक्रमैर्वाऽपि नानामन्त्रौषधैरपि ।
यो हि वञ्चयितुं शक्तो विधेस्तु नियतां गतिम् ॥ १३.२१३.५३ ॥
Ninguém, por saber, por valor ou por muitos encantamentos e remédios, consegue enganar o curso fixo do destino.
13.213.54
एष तेऽभिहितो देवि जीवहिंसाविधिक्रमः ॥ १३.२१३.५४ ॥
Isto, ó deusa, foi-te declarado: a ordem do decreto sobre o dano aos seres vivos.