Mahābhārata · Adhyāya 13.216
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.216.1
पशवः पशुबन्धेषु ये हन्यन्तेऽध्वरेषु च ।
यूपे निबध्य मन्त्रैश्च यथान्यायं यथाविधि।
मन्त्राहुतिविपूतास्ते स्वर्गं यान्ति यशस्विनि ॥ १३.२१६.१ ॥
Die Tiere, die am Opferpfosten gebunden und bei den Opfern getötet werden, mit Mantras und nach Regel und Vorschrift, gereinigt durch die Mantra-Opfergaben, gehen in den Himmel, o Ruhmreiche.
13.216.2
तर्पिता यज्ञभागेषु तेषां मांसैर्वरानने ।
अग्नयस्त्रिदशाश्चैव लोकपाला महेश्वराः। ॥ १३.२१६.२ ॥
O Schönangesichtige, mit ihrem Fleisch werden in ihren Anteilen am Opfer die Feuer, die dreißig Götter, die Weltenhüter und die großen Herren gesättigt.
13.216.3
तेषु तुष्टेषु जायेत यस्य यज्ञस्य यत्फलम् ।
तेन संयुज्यते देवि यजमानो न संशयः ॥ १३.२१६.३ ॥
Wenn sie zufrieden sind, dann wird, o Göttin, der Opferherr mit der Frucht verbunden, die aus dem jeweiligen Opfer entsteht; daran ist kein Zweifel.
13.216.4
सपत्नीकः सपुत्रश्चि पित्रा च भ्रातृभिः सह ।
ये तत्र दीक्षिता देवि सर्वे स्वर्गं प्रयान्ति ते ॥ १३.२१६.४ ॥
Alle, die dort zusammen mit Ehefrau, Sohn, Vater und Brüdern eingeweiht werden, o Göttin, gehen in den Himmel.
13.216.5
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२१६.५ ॥
All dies wurde dir erzählt; was willst du noch hören?
13.216.6
भगवन्सर्वभूतेश शूलपाणे महाद्युते ।
श्रोतुमिच्छाम्यहं वृत्तं सर्वेषां गृहमेधिनाम् ॥ १३.२१६.६ ॥
O gesegneter Herr, Herr aller Wesen, Träger des Dreizacks, von großem Glanz, ich möchte das Verhalten aller Haushalter hören.
13.216.7
कीदृशं चरितं तेषां त्रिवर्गसहितं प्रभो ।
प्रत्यायतिः कथं तेषां जीवनार्थमुदाहृतम् ॥ १३.२१६.७ ॥
O Herr, wie ist ihr Verhalten zusammen mit den drei Lebenszielen? Wie wird ihre Zukunft für ihren Lebensunterhalt dargelegt?
13.216.8
वर्तमानाः कथं सर्वे प्राप्नुवन्त्युत्तमां गतिम् ।
एतत्सर्वं समासेन वक्तुमर्हसि मानदः ॥ १३.२१६.८ ॥
Wie erreichen alle von ihnen, so lebend, das höchste Ziel? O Ehrenspender, du bist würdig, dies alles kurz zu sagen.
13.216.9
न्यायतस्त्वं महाभागे श्रोतुकामाऽसि भामिनि ।
प्रायशो लोकसद्वृत्तमिष्यते गृहवासिनाम् ॥ १३.२१६.९ ॥
Mit Recht wünschst du zu hören, o hochgesegnete, strahlende Dame. Im Allgemeinen wird für Hausväter das gute Verhalten in der Welt gelehrt.
13.216.10
तेषां संरक्षणार्थाय राजानः संस्कृता भुवि ।
सर्वेषामथ मर्त्यानां वृत्तिं सामान्यतः शृणुः ॥ १३.२१६.१० ॥
Zu ihrem Schutz sind auf Erden Könige eingesetzt worden. Höre nun im Allgemeinen die Lebensweise aller Sterblichen.
13.216.11
विद्या वार्ता च सेवा च कारुत्वं नाट्यता तथा ।
इत्यते जीवनार्थाय मर्त्यानां विहिताः प्रिये ॥ १३.२१६.११ ॥
Wissen, Handel und Ackerbau, Dienst, Handwerk und ebenso die darstellende Kunst: diese, meine Geliebte, sind für den Lebensunterhalt der Sterblichen vorgeschrieben.
13.216.12
अपि जन्मफलं तावन्मानुषाणां विशेषतः ।
विहितं तत्स्ववृत्तेन तन्मे शृणु समाहिताः ॥ १३.२१६.१२ ॥
Gewiss, für die Menschen ist die Frucht der Geburt besonders so viel, vorgeschrieben durch das eigene Verhalten. Hört es von mir, aufmerksam.
13.216.13
कर्मक्षेत्रं हि मानुष्यं सुखदुःखयुताः परे ।
सर्वेषां प्राणिनां तस्मान्मानुष्ये वृत्तिरिष्यते ॥ १३.२१६.१३ ॥
Das menschliche Leben ist wahrlich das Feld des Handelns; andere Wesen sind voller Freude und Leid. Darum wird für alle Lebewesen im menschlichen Zustand das rechte Verhalten vorgeschrieben.
13.216.14
विद्यायोगस्तु सर्वेषां पूर्वमेव विधीयते ।
कार्याकार्यं विजानन्ति विद्यया देवि नान्यथा ॥ १३.२१६.१४ ॥
Für alle wird zuerst die Hingabe an das Wissen vorgeschrieben. O Göttin, nur durch das Wissen erkennt man, was zu tun und was zu lassen ist, nicht anders.
13.216.15
विद्यया स्फीयते ज्ञानं ज्ञानात्तत्वनिदर्शनम् ।
दृष्टतत्वो विनीतात्मा सर्वार्थस्य च भाजनम् ॥ १३.२१६.१५ ॥
Durch das Wissen wächst die Weisheit, und durch die Weisheit kommt die Wahrnehmung der Wahrheit. Wer die Wahrheit geschaut hat und ein gezügeltes Selbst besitzt, wird zum Gefäß aller Ziele.
13.216.16
शक्यं विद्याविनीतेन लोके संजीवनं शुभम् ॥ १३.२१६.१६ ॥
Für den durch Wissen Demütigen ist es in dieser Welt möglich, eine glückliche Wiederbelebung zu erlangen, ein wahres Leben.
13.216.17
आत्मानं विद्यया तस्मात्पूर्वं वृत्वा तु भाजनम् ।
वश्येन्द्रियो जितक्रोधो भूतात्मानं तु भावयेत्।
भावयित्वा तदाऽऽत्मानं पूजनीयः सतामपि ॥ १३.२१६.१७ ॥
Darum soll man, nachdem man sich zuerst durch Wissen zum Gefäß gemacht hat, die Sinne bezwungen und den Zorn überwunden hat, das Selbst aller Wesen betrachten. Hat man dieses Selbst betrachtet, wird man auch von den Guten verehrt.
13.216.18
कुलानुवृत्तं वृत्तं वा पूर्वमात्मा समाश्रयेत् ।
इत्येतत्कुलवासाय दानकर्म यथा पुरा ॥ १३.२१६.१८ ॥
Zuerst soll man sich an die Sitte oder das Verhalten der eigenen Familie halten. So soll man, um im Geschlecht zu leben, Gaben geben, wie es in früheren Zeiten getan wurde.
13.216.19
यदि चेद्विद्यया चैव वृत्तिं काङ्क्षेदथात्मनः ।
राजविद्यानुवादेऽपि लोकविद्यामथापि वा।
तीर्थतश्चापि गृह्णीयाच्छुश्रूषादिगुणैर्युतः ॥ १३.२१६.१९ ॥
Wer durch Wissen seinen Lebensunterhalt sucht, der möge für sich selbst in der Lehre von der Königswissenschaft oder vom weltlichen Wissen auch bei einem Lehrer lernen, ausgestattet mit Eigenschaften wie aufmerksamem Dienst.
13.216.20
ग्रन्थतश्चार्थतश्चैव दृढं कुर्यात्प्रयत्नतः ।
एवं विद्याफलं देवि प्राप्नुयान्नान्यथा नरः।
न्यायाद्विद्याफलानीच्छेदधर्मं तत्र वर्जयेत् ॥ १३.२१६.२० ॥
Er möge es mit Mühe fest machen, durch den Wortlaut und durch den Sinn. So, o Göttin, erlangt der Mensch die Frucht des Wissens, nicht anders. Die Früchte des Wissens möge er auf rechtem Wege begehren und das Unrecht darin meiden.
13.216.21
यदिच्छेद्वार्तया वृत्तिं काङ्क्षेत विधिपूर्वकम् ।
क्षेत्रे जलोपपन्ने च तद्योग्यां कृषिमाचरेत् ॥ १३.२१६.२१ ॥
Wenn jemand seinen Lebensunterhalt durch Handel und Landwirtschaft sucht, so möge er ihn nach der Regel suchen, und auf einem wasserreichen Feld möge er den dafür geeigneten Ackerbau betreiben.
13.216.22
वाणिज्यं वा यथाकालं कुर्यात्तद्देशयोगतः ।
मूल्यमर्थं प्रयासं च विचार्यैव व्ययोदयौ ॥ १३.२१६.२२ ॥
Oder er möge zur rechten Zeit Handel treiben, der jeweiligen Gegend entsprechend, nachdem er Preis, Gewinn, Mühe sowie Ausgabe und Einnahme wohl erwogen hat.
13.216.23
पशुसंजीवनं चैव दश गाः पोषयेद्ध्रुवम् ।
बहुप्रकारा बहवः पशवस्तस्य साधकाः ॥ १३.२१६.२३ ॥
Auch die Viehzucht möge er betreiben, und gewiss möge er zehn Kühe ernähren. Viele Tiere mancherlei Art werden zu den Mitteln seines Gelingens.
13.216.24
यः कश्चित्सेवया वृत्तिं काङ्क्षेत मतिमान्नरः ।
यतात्मा श्रवणीयानां भवेद्वै सम्प्रयोजकः ॥ १३.२१६.२४ ॥
Wer irgendein weiser Mensch ist und seinen Lebensunterhalt durch Dienst sucht, der möge, selbstbeherrscht, derjenige werden, der das Hörenswerte recht anwendet.
13.216.25
बुद्ध्या वा कर्मयोगाद्वा बोधनाद्वा समाश्रयेत् ।
मार्गतस्तु समाश्रित्य तदा तत्सम्प्रयोजयेत् ॥ १३.२१६.२५ ॥
Man soll Zuflucht suchen durch Einsicht, durch das Yoga des Handelns oder durch Belehrung. Hat man auf dem rechten Weg Zuflucht gesucht, so soll man es dann vollbringen.
13.216.26
यथायथा सु तुष्येत तथा संतोषयेत्तु तम् ।
अनुजीविगुणोपेतः कुर्यादात्मार्थमाश्रितम् ॥ १३.२१६.२६ ॥
Auf welche Weise er gut zufriedengestellt wird, auf diese Weise soll man ihn erfreuen. Mit den Tugenden eines Abhängigen ausgestattet, soll man so handeln, zum eigenen Nutzen, gegenüber dem, der Zuflucht gesucht hat.
13.216.27
विप्रियं नाचरेत्तस्य एषा सेवा समासतः ।
विप्रयोगात्पुरा तेन गतिमन्यां न लक्षयेत् ॥ १३.२१६.२७ ॥
Man soll nichts tun, was ihm zuwider ist; kurz gesagt, das ist der Dienst. Bevor es zur Trennung von ihm kommt, soll man durch ihn keinen anderen Weg suchen.
13.216.28
कारुकर्म च नाट्यं च प्रायशो नीचयोनिषु ।
तयोरपि यथायोगं न्यायतः कर्मवेतनम् ॥ १३.२१६.२८ ॥
Handwerkliche Arbeit und Schauspiel finden sich meist bei Menschen niederer Geburt. Auch für diese beiden soll der Lohn für die Arbeit gerecht und angemessen gegeben werden.
13.216.29
आजीवेभ्योऽपि सर्वभ्यः स्वार्जवाद्वेतनं हरेत् ।
अनार्जवादाहरतस्तत्तु पापाय कल्पते ॥ १३.२१६.२९ ॥
Auch von allen, die von ihrer Arbeit leben, soll man den Lohn durch die eigene Redlichkeit nehmen. Für den, der durch Unredlichkeit nimmt, wird es zur Ursache der Sünde.
13.216.30
सर्वेषां पूर्वमारम्भांश्चिन्तयेन्नयपूर्वकम् ।
आत्मशक्तिमुपायांश्च देशकालौ च युक्तितः।
कारणानि प्रयासं च प्रक्षेपं च फलोदयम् ॥ १३.२१६.३० ॥
Vor jedem Unternehmen soll man es mit kluger Politik bedenken: die eigene Kraft, die Mittel, Ort und Zeit, richtig abgewogen; ebenso die Ursachen, die Anstrengung, den Aufwand und das Hervorkommen des Ergebnisses.
13.216.31
एवमादीनि सञ्चिन्त्य दृष्ट्वा दैवानुकूलताम् ।
अतः परं समारम्भेद्यत्रात्महितमाहितम् ॥ १३.२१६.३१ ॥
Nachdem er dies und Ähnliches wohl bedacht und die Gunst des Schicksals gesehen hat, soll er danach das Unternehmen dort beginnen, wo sein eigenes Wohl liegt.
13.216.32
वृत्तिमेव समासाद्य तां सदा परिपालयेत् ।
देवमानुषविघ्नेभ्यो न पुनर्मन्यते यथा ॥ १३.२१६.३२ ॥
Hat man einmal eine Lebensgrundlage erlangt, soll man sie stets schützen, damit sie nicht durch Hindernisse von Göttern oder Menschen wieder als verloren gilt.
13.216.33
पालयन्वर्धयन्भुञ्जंस्तां प्राप्य न विनाशयेत् ।
क्षीयते गिरिसङ्काशमश्नतो ह्यनपेक्षया ॥ १३.२१६.३३ ॥
Hat er sie erlangt, soll er sie schützen, mehren und genießen, aber nicht zerstören; denn auch ein berghoher Besitz schwindet für den, der ihn ohne Sorgfalt verzehrt.
13.216.34
आजीवेभ्यो धनं प्राप्य चतुर्धा विभजेद्बुधः ।
धर्मायार्थाय कामाय आपत्प्रशमनाय च ॥ १३.२१६.३४ ॥
Der Weise soll das aus seinen Lebensgrundlagen gewonnene Vermögen in vier Teile teilen: für Dharma, für Artha, für Kāma und zur Abwehr von Unheil.
13.216.35
चतुर्ष्वपि विभागेषु विधानं शृणु शोभने ॥ १३.२१६.३५ ॥
Höre auch die Regel für diese vier Teile, o Schöne.
13.216.36
यज्ञार्थं चान्नदानार्थं दीनानुग्रहकारणात् ।
देवब्राह्मणपूजार्थं पितृपूजार्थमेव च ॥ १३.२१६.३६ ॥
Für das Opfer, für die Gabe von Speise, um den Armen Gnade zu erweisen, für die Verehrung der Götter und Brahmanen und ebenso für die Verehrung der Ahnen.
13.216.37
मूलार्थं सन्निवासार्थं क्रियानित्यैश्चि धार्मिकैः ।
एवमादिषु चान्येषु धर्मार्थं संत्यजेद्धनम् ॥ १३.२१६.३७ ॥
Für die Grundlage und für das gemeinsame Wohnen sollen die Rechtschaffenen, die in den täglichen Riten beständig sind, und ebenso in anderen solchen Fällen, den Reichtum um des Dharma willen aufgeben.
13.216.38
धर्मकार्ये धनं दद्यादनवेक्ष्य फलोदयम् ।
ऐश्वर्यस्थानलाभार्थं राजवाल्लभ्यकारणात् ॥ १३.२१६.३८ ॥
Man soll Reichtum in einer rechtschaffenen Handlung geben, ohne auf das Aufkommen der Frucht zu achten, um eine Stellung der Herrschaft zu erlangen und wegen der Gunst des Königs.
13.216.39
वार्तायां च समारम्भेऽमात्यमित्रपरिग्रहे ।
आवाहे च विवाहे च पुत्राणां वृत्तिकारणात् ॥ १३.२१६.३९ ॥
beim Beginn eines Unternehmens, bei der Aufnahme von Ministern und Freunden, beim Heimführen einer Braut und bei der Heirat, und wegen des Lebensunterhalts der Söhne.
13.216.40
अर्थोदयसमावाप्तावनर्थस्य विघातने ।
एवमादिषु चान्येषु अर्थार्थं विसृजेद्धनम् ॥ १३.२१६.४० ॥
Beim vollständigen Erlangen des Aufkommens von Gewinn und beim Abwehren von Verlust; und ebenso in anderen solchen Fällen soll man den Reichtum um des Gewinnes willen hergeben.
13.216.41
अनुबन्धं हेतुयुक्तं दृष्ट्वा वित्तं परित्यजेत् ।
अनर्थं बाधते ह्यर्थो अर्तं चैव फलान्युत ॥ १३.२१६.४१ ॥
Nachdem man das mit seiner Folge und Ursache Verbundene gesehen hat, soll man den Reichtum aufgeben. Der Reichtum selbst wehrt den Verlust ab, und auch der Untergang des Reichtums und seine Früchte.
13.216.42
नाधनाः प्राप्नुन्त्यर्थं नरा यत्नशतैरपि ।
तस्माद्धनं रक्षितव्यं दातव्यं च विधानतः ॥ १३.२१६.४२ ॥
Besitzlose Menschen erlangen Reichtum nicht, selbst nicht durch hundert Bemühungen. Darum soll der Reichtum bewahrt und nach der Vorschrift gegeben werden.
13.216.43
शरीरपोषणार्थाय आहारस्य विशोषणे ।
नटधर्वसंयोगे कामयात्राविहारयोः ॥ १३.२१६.४३ ॥
Zur Ernährung des Körpers, wenn die Nahrung knapp wird, in der Gesellschaft von Schauspielern und Tänzern sowie auf Lustreisen und bei Vergnügungen (soll man Reichtum ausgeben).
13.216.44
मनःप्रियाणां संयोगे प्रीतिदाने तथैव च ।
एवमादिषु चान्येषु कामार्तं विसृजेद्धनम् ॥ १३.२१६.४४ ॥
Bei der Vereinigung mit denen, die dem Herzen lieb sind, beim Schenken von Zuneigungsgaben und ebenso bei anderen solchen Gelegenheiten soll der vom Verlangen Geplagte seinen Reichtum ausgeben.
13.216.45
विचार्य गुणदोषांस्तु त्रयाणां तत्र संत्यजेत् ।
चतुर्थं सन्निदध्याच्च आपदर्थं शुचिस्मिते ॥ १३.२१६.४५ ॥
Nachdem man Vorzüge und Mängel abgewogen hat, soll man dort drei Teile hingeben und den vierten für das Unglück aufbewahren, o du mit dem reinen Lächeln.
13.216.46
राज्यभ्रंशविनाशार्थं दुर्भिक्षार्थं च शोभने ।
महाव्याधिविमोक्षार्थं वार्धकस्यैव कारणात् ॥ १३.२१६.४६ ॥
Für den Verlust und Untergang eines Reiches, für Hungersnot, o Strahlende, zur Befreiung von schwerer Krankheit und allein wegen des Alters (soll man Reichtum ansammeln).
13.216.47
शत्रूणां प्रतिकाराय साहसैश्चाप्यमर्षणात् ।
प्रस्थाने चान्यदेशार्थमापदां विप्रमोक्षणे।
एवमादि समुद्दिश्य सन्निदध्यात्स्वकं धनम् ॥ १३.२१६.४७ ॥
Um Feinden zu begegnen, für kühne Taten, auch aus Empörung, für die Abreise, für ein anderes Land und zur Befreiung von Unglück. Mit solchen Zielen vor Augen soll man den eigenen Reichtum ansammeln.
13.216.48
सुखमर्थवतां लोके कृच्छ्राणां विप्रमोक्षणम् ।
यस्य नास्ति धनं किञ्चित्तस्य लोकद्वयं न च ॥ १३.२१६.४८ ॥
In der Welt gehört das Glück den Reichen, ebenso die Befreiung von Mühsalen. Wer auch nur wenig Reichtum besitzt, für den gibt es keine der beiden Welten.
13.216.49
अशनादिन्द्रियाणीव सर्वमर्थात्प्रवर्तते ।
निधानमात्रं यस्तेषामन्यथा विलयं व्रजेत्।
एवं देवि मनुष्याणां लोकानां जीवनं प्रति ॥ १३.२१६.४९ ॥
Wie die Sinne aus der Nahrung hervorgehen, so geht alles aus dem Reichtum hervor. Bloße Anhäufung würde sonst zugrunde gehen. So, o Göttin, über das Leben der Menschen und Welten.
13.216.50
एवं लोकस्य वृत्तस्य लोकवृत्तं पुनः शृणु ।
धन्यं यशस्यमायुष्यं स्वर्ग्यं च परमं यशः ॥ १३.२१६.५० ॥
So höre nun wieder das Verhalten der Welt: Was glückverheißend ist, Ruhm bringt, langes Leben bringt, zum Himmel führt und höchster Ruhm ist.
13.216.51
त्रिवर्गो हि वशे युक्तः सर्वेषां संविधीयते ।
तथा संवर्तमानास्तु लोकयोर्हितमाप्नुयुः ॥ १३.२१६.५१ ॥
Wenn das Dreifache Ziel (Dharma, Reichtum, Lust) wirklich in Zucht gehalten wird, wird es für alle geordnet. Und mögen die, die so handeln, das Heil in beiden Welten erlangen.
13.216.52
काल्योत्थानं च शौचं च देवब्राह्मणभक्तितः ।
गुरुणामेव शुश्रूषा ब्राह्मणेष्वभिवादनम् ॥ १३.२१६.५२ ॥
Frühes Aufstehen und Reinheit, aus Hingabe an Götter und Brahmanen; der Dienst an den Lehrern allein und das ehrfurchtsvolle Grüßen der Brahmanen.
13.216.53
प्रत्युत्थानं च वृद्धानां देवस्थानप्रणामनम् ।
आभिमुख्यं पुरस्कृत्य अतिथीनां च पूजनम् ॥ १३.२१६.५३ ॥
Vor den Älteren aufstehen und sich vor den Schreinen der Götter verneigen; die Gäste voranstellen und sie ehren.
13.216.54
वृद्धोपदेशकरणं श्रवणं हितपथ्ययोः ।
पोषणं भूत्यवर्गस्य सान्त्वदानपरिग्रहे ॥ १३.२१६.५४ ॥
Dem Rat der Älteren folgen und auf das hören, was heilsam und zuträglich ist; die Schar der Diener versorgen und sie durch sanfte Worte und Gaben gewinnen.
13.216.55
न्यायतः कर्मकरणमन्यायाहितवर्जितम् ।
सम्यग्वृत्तं स्वदारेषु दोषाणां प्रतिषेधनम् ॥ १३.२१६.५५ ॥
Pflichten gemäß dem Recht erfüllen, frei von Unrecht und Schaden sein, sich gegenüber der eigenen Ehefrau richtig verhalten und Fehler verhindern.
13.216.56
पुत्राणां विनयं कुर्यात्तत्तत्कार्यनियोजनम् ।
वर्जनं चाशुभार्थानां शुभानां जोषणं तथा ॥ १३.२१६.५६ ॥
Man soll die Söhne in Zucht erziehen, jedem die passende Aufgabe zuweisen, sie von unheilvollen Zielen fernhalten und dem Heilsamen zugewandt bleiben.
13.216.57
कुलोचितानां धर्माणां यतावत्परिपालनम् ।
कुलसन्धारणं चैव पौरुषेणैव सर्वशः।
एवमादि शुभं सर्वं तस्य वृत्तमिति स्थितम् ॥ १३.२१६.५७ ॥
Die dem Geschlecht gemäßen Pflichten recht zu bewahren, die Familie zu tragen und sie in jeder Hinsicht allein durch männliche Tatkraft zu erhalten – dies und alles derartige heilsame Verhalten gilt als das seine.
13.216.58
वृद्धसेवी भवेन्नित्यं हितार्थं ज्ञानकाङ्क्षया ।
परार्थं नाहरेद्द्रव्यमनामन्त्र्य तु सर्वथा।
न याचेत परान्धीरः स्वबाहुबलमाश्रयेत् ॥ १३.२१६.५८ ॥
Aus Wissensverlangen und zum eigenen Wohl soll man stets den Älteren dienen. Man soll niemals fremden Besitz ohne Erlaubnis nehmen. Der standhafte Mann soll andere nicht anbetteln, sondern sich auf die Kraft seiner eigenen Arme verlassen.
13.216.59
स्वशरीरं सदा रक्षेदाहाराचारयोरपि ।
हितं पथ्यं सदाहारं जीर्णं भुञ्जीत मात्रया ॥ १३.२१६.५९ ॥
Man soll den eigenen Körper stets schützen, in der Ernährung ebenso wie im Verhalten. Man soll heilsame, bekömmliche Speise essen, die stets leicht verdaulich ist, und mit Maß essen.
13.216.60
देवतातिथिसत्कारं कृत्वा सर्वं यथाविधि ।
शेषं भुञ्जेच्छुचिर्भूत्वा न च भाषेत विप्रियम् ॥ १३.२१६.६० ॥
Nachdem man Götter und Gäste ordnungsgemäß in allem geehrt hat, soll man den Rest rein essen und keine unangenehmen Worte sprechen.
13.216.61
प्रतिश्रयं च पानीयं बलिं भिक्षां च सर्वतः ।
गृहस्थवासी सततं तद्याद्गाश्चैव पोषयेत् ॥ १३.२१६.६१ ॥
Der Haushälter soll stets Unterkunft, Trinkwasser, Opfergaben und Almosen allen geben und auch die Kühe ernähren.
13.216.62
बहिर्निष्क्रमणं चैव कुर्यात्कारणतोपि वा ।
मध्याह्ने वाऽर्धरात्रे वा गमनाय न रोचयेत् ॥ १३.२१६.६२ ॥
Er mag hinausgehen, wenn es einen Grund gibt, doch soll er es nicht gutheißen, zu Mittag oder um Mitternacht zu gehen.
13.216.63
विषयान्नावगाहेत स्वशक्त्या तु समाचरेत् ।
यथाऽऽयव्ययता लोके गृहस्थानां प्रपूजितम् ॥ १३.२१६.६३ ॥
Er soll sich nicht in Sinnenfreuden verlieren, sondern nach seinen Mitteln handeln; das Gleichgewicht von Einnahmen und Ausgaben wird bei den Haushaltern in der Welt hoch geschätzt.
13.216.64
अयशस्करमर्थघ्नं कर्म यत्परपीडनम् ।
भयाद्वा यदि लोभाद्वा न कुर्वीत कदाचन ॥ १३.२१६.६४ ॥
Eine Tat, die Schande bringt, Reichtum vernichtet oder anderen Leid zufügt, soll man niemals aus Furcht oder Gier begehen.
13.216.65
बुद्धिपूर्वं समालोक्य दूरतो गुणदोषतः ।
आरभेत तदा कर्भ शुभं वा यदि वेतरत् ॥ १३.२१६.६५ ॥
Nachdem man mit Verstand im Voraus Vorzüge und Mängel einer Tat sorgfältig erwogen hat, soll man dann handeln, sei es heilsam oder nicht.
13.216.66
आत्मसाक्षी भवेन्नित्यमात्मनस्तु शुभाशुभे ।
मनसा कर्मणा वाचा न च काङ्क्षेत पातकम् ॥ १३.२१६.६६ ॥
Man soll stets Zeuge des eigenen Guten und Bösen sein und die Sünde weder im Geist noch in der Tat noch im Wort begehren.